ପରିତ୍ଯଜତି ଵତ୍ସାଧ୍ଯ ଯଧ୍ଯେତନ୍ନ ଭଵାଂସ୍ତପଃ । ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହମିହ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତୋ ଵୈ ପଶ୍ଯତସ୍ତଵ ॥ ୧,୧୨.
ପୁଅ, ଯଦି ତୁମେ ଏହି ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ିଦେଉଛ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ଆଖି ଆଗରେ ଏଠାରେ ମୋ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ତାଂ ପ୍ରଲାପଵତୀମେଵଂ ବାଷ୍ପାକୁଲଵିଲୋଚନାମ୍ । ସମାହିତମନା ଵିଷ୍ଣୌ ପଶ୍ଯନ୍ନପି ନ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ॥ ୧,୧୨.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ— ସେ ମାଆ ଅଶ୍ରୁଭରା ଆଖିରେ କଥା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଛୁଆ ମନେ ଭିତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମାଆକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ।
ଵତ୍ସ ଵତ୍ସ ସୁଘୋରାଣି ରକ୍ଷାଂସ୍ଯେତାନି ଭୀଷଣେ । ଵନେଽଭ୍ଯୁଦ୍ଯତଶସ୍ତ୍ରାଣୀଃ ସମାଯାନ୍ତ୍ଯପଗମ୍ଯତାମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ପୁଅ, ପୁଅ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଏଠିକୁ ଆସୁଛନ୍ତି । ତୁମେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ସାଥ ରକ୍ଷାଂସ୍ଯାଵିର୍ବଭୁସ୍ତତଃ । ଅଭ୍ଯୁଦ୍ଯତୋଗ୍ରଶସ୍ତ୍ରାଣି ଜ୍ଵାଲାମାଲାକୁଲୈର୍ମୁଖୈଃ ॥ ୧,୧୨.
ଏପରି କହି ସେ ମାଆ ଚାଲିଗଲେ । ତାପରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ମୁହଁରେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ଲଗାଇ ଦେଖାଦେଲେ ।
ତତୋ ନାଦାନତୀଵୋଗ୍ରନ୍ରାଜପୁତ୍ରସ୍ଯ ତେ ପୁରଃ । ମୁମୁଚୁର୍ଦୀପ୍ତଶସ୍ତ୍ରାଣି ଭ୍ରାମଯନ୍ତୋ ନିଶାଚରାଃ ॥ ୧,୧୨.
ତାପରେ, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଘୁମାଇ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
ଶିଵାଶ୍ଚ ଶତଶୋ ନେଦୁଃ ସଜ୍ଵାଲାଃ କଵଲୈର୍ମୁଖୈଃ । ତ୍ରାସାଯ ତସ୍ଯ ବାଲସ୍ଯ ଯୋଗଯୁକ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵଦା ॥ ୧,୧୨.
ଶତଶଃ ଶିଆଳମାନେ ମୁହଁରେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ଧରି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଯାହା ତାହା ଯୋଗରେ ଲିନ ଥିବା ସେ ଛୁଆକୁ ଭୟଭୀତ କରିବା ପାଇଁ ।
ହନ୍ଯତାଂ ଦନ୍ଯତାମେଷ ଛିଦ୍ଯତାଂ ଛିଦ୍ଯତାମଯମ୍ । ଭକ୍ଷ୍ଯତାଂ ଭକ୍ଷ୍ଯତାଂ ଚାଯ ମିତ୍ଯୁଚୁସ୍ତେ ନିଶାଚରାଃ ॥ ୧,୧୨.
ମାର, ମାର, କାଟ, କାଟ, ଖାଅ, ଖାଅ— ଏଭଳି ଚିତ୍କାର କରିଲେ ସେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ।
ତତୋ ନାନାଵିଧାନ୍ନାଦାନ୍ ସିଂହୋଷ୍ଟ୍ରମକରାନନାଃ । ତ୍ରାସାଯ ରାଜପୁତ୍ରସ୍ଯ ନେଦୁସ୍ତେ ରଜନୀଚରାଃ ॥ ୧,୧୨.
ତାପରେ, ସିଂହ, ଉଠ, ମାଛ ଇତ୍ୟାଦି ବିଭିନ୍ନ ପଶୁମୁଖ ଧରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ରାଜପୁତ୍ରକୁ ଭୟଭୀତ କରିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଲେ ।
ରକ୍ଷାଂସି ତାନି ତେ ନାଦାଃ ଶିଵାସ୍ତାନ୍ଯାଯୁଧାନି ଚ । ଗୋଵିନ୍ଦାସକ୍ତଚିତ୍ତସ୍ଯ ଯଯୁର୍ନନ୍ଦ୍ରିଯଗୋଚରମ୍ ॥ ୧,୧୨.
କିନ୍ତୁ ସେ ରାକ୍ଷସ, ତାଙ୍କର ଚିତ୍କାର, ଶିଆଳମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଯେଉଁଠି ମନ ଗୋବିନ୍ଦରେ ଲିନ ଥିଲା, ସେଠାରେ କେବେ ଲାଗିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଏକାଗ୍ରଚେତାଃ ସତତଂ ଵିଷ୍ଣୁମେଵାତ୍ମସଂଶ୍ରଯମ୍ । ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ପୃଥିଵୀନାଥପୁତ୍ରୋ ନାନ୍ଯଂ କଥଞ୍ଚନ ॥ ୧,୧୨.
ଏକାଗ୍ର ମନେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ଭାବି, ରାଜପୁତ୍ର କେବେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ।
ତତଃ ସର୍ଵାସୁ ମାଯାସୁ ଵିଲୀନାସୁ ପୁନଃ ସୁରାଃ । ସଂକ୍ଷୋଭଂ ପରମଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ତତ୍ପରାଭଵଶଙ୍କିତାଃ ॥ ୧,୧୨.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମାୟା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ପୁଣି ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ପରାଜୟ ଭୟ କରୁଥିଲେ ।
ତେ ସମେତ୍ଯ ଜଗଦ୍ଯୋନିମନାଦିନିଧନଂ ହରିମ୍ । ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଯାତାସ୍ତପସା ତସ୍ଯ ତାପିତାଃ ॥ ୧,୧୨.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହରିଙ୍କ ନିକଟକୁ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଗଲେ ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ପରେଶ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ । ଧ୍ରୁଵସ୍ଯ ତପସା ତପ୍ତାସ୍ତ୍ଵାଂ ଵଯଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ ॥ ୧,୧୨.
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ— ହେ ଦେବଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ପରେଶ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଧ୍ରୁବଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଆମେ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ତେଣୁ ଆମେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ ।
ଦିନେ ଦିନେ କଲାଲେଶୈଃ ଶଶାଙ୍କ ପୂର୍ଯତେ ଯଥା । ତଥାଯଂ ତପସା ଦେଵ ପ୍ରଯାତ୍ଯୃଦ୍ଧିମହର୍ନିଂଶମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦିନକୁ ଦିନ ଅଂଶ ଅଂଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦିନ ରାତି ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି, ହେ ଦେବ ।
ଔତାନପାଦିତପସା ଵଯମିତ୍ଥଂ ଜନାର୍ଦନ । ଭୀତାସ୍ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଯାତାସ୍ତପସସ୍ତଂ ନିଵର୍ତଯ ॥ ୧,୧୨.
ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅର ତପସ୍ୟାରେ ଆମେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ । ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରୁ ଫେରାଇଦିଅ ।
ନଵିଦ୍ମଃ କିଂ ସ ଶକ୍ରତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯତ୍ଵଂ କିମଭୀପ୍ସତି । ଵିତ୍ତପାମ୍ବୁପସୋମାନାଂ ସାଭିଲାଷଃ ପଦେଷୁ କିମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ଆମେ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀ ଚାହୁଁଛି କି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଦବୀ ଚାହୁଁଛି କି, କିମ୍ବା ଧନ, ଜଳ, ଚନ୍ଦ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ଲୋକ ଆଶା କରୁଛି କି ନାହିଁ ।
ତଦସ୍ମାକଂ ପ୍ରସୀଦେଶ ହୃଦଯାଚ୍ଛଲ୍ଯମୁଦ୍ଧର । ଉତ୍ତାନପାଦତନଯଂ ତପସଃ ସନ୍ନିଵର୍ତଯ ॥ ୧,୧୨.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ; ଆମ ହୃଦୟରୁ ଦୁଃଖର କାଁଟିକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କଠିନ ତପସ୍ୟାରୁ ଫେରାଇଦିଅନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ନେନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ନ ଚ ସୂର୍ଯତ୍ଵଂ ନୈଵାମ୍ବୁପଧନେଶତାମ୍ । ପ୍ରାର୍ଥଯତ୍ଯେଷ ଯଂ କାମଂ ତଂ କରୋମ୍ଯଖିଲଂ ସୁରା ॥ ୧,୧୨.
ଭଗବାନ କହିଲେ: ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜଳର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି; ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ସେଠିବା, ହେ ଦେବମାନେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି।
ଯାତ ଦେଵା ଯଥାକାମ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ । ନିଵର୍ତଯାମ୍ଯହଂ ବାଲଂ ତପସ୍ଯାସକ୍ତମାନସମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ହେ ଦେବମାନେ, ତମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଯାଅ, ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼; ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ଶିଶୁଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଛି, ସେଠାରୁ ଫେରାଇଦେବି।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଦେଵଦେଵେନ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତ୍ରିଦଶାସ୍ତତଃ । ପ୍ରଯଯୁଃ ସ୍ଵାନି ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନି ଶତକ୍ରତୁପୁରୋଗମାଃ ॥ ୧,୧୨.
ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି ଭାବେ ଦେବଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ, ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ଶିର ନମାଇ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭଗଵାନପି ସର୍ଵାତ୍ମା ତନ୍ମଯତ୍ଵେନ ତୋଷିତଃ । ଗତ୍ଵା ଧ୍ରୁଵମୁଵାଚେଦଂ ଚତୁର୍ଭୁଜଵପୁର୍ହରିଃ ॥ ୧,୧୨.
ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭଗବାନ ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ଚାରିବାହୁ ରୂପେ ଧ୍ରୁବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଔତ୍ତାନପାଦେ ଭଦ୍ରଂ ତେ ତପସା ପରିତୋଷିତଃ । ଵରଦୋହମନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ ॥ ୧,୧୨.
ଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। ମୁଁ ଦାତା ହୋଇ ଆସିଛି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ କୁହ।
ବ୍ରାହ୍ଯାର୍ଥନିରପେକ୍ଷଂ ତେ ମଯି ଚିତ୍ତଂ ଯଦା ହିତମ୍ । ତୁଷ୍ଟୋହଂ ଭଵତସ୍ତେନ ତଦ୍ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଵରଂ ପରମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ତୁମ ମନ ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଓ ଲୋକିକ ଆଶା ଛାଡ଼ିଛି, ଏହିଥିରେ ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇଛି; ତେଣୁ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ।
ପରାଶର ଉଵାଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵେତ୍ଥଂ ଗଦିତଂ ତସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ବାଲକଃ । ଉନ୍ମୀଲିତାକ୍ଷୋ ଦଦୃଶେ ଧ୍ଯାନଦୃଷ୍ଟଂ ହରିଂ ପୁରଃ ॥ ୧,୧୨.
ପରାଶର କହିଲେ: ଦେବଦେବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶିଶୁ ଆଖି ଖୋଲିଲେ ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଦେଖିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଶାର୍ଙ୍ଗଵରାସିଧରମଚ୍ଯୁତମ୍ । କିରୀଟିନଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଜଗାମ ଶିରସା ମହୀମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଧନୁଷ ଓ ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖି, ଧ୍ରୁବ ଶିର ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ।
ରୋମାଞ୍ଚିତାଙ୍ଗଃ ସହସା ସାଧ୍ଵସଂ ପରମଂ ଗତଃ । ସ୍ତଵାଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସ ଚକ୍ରେ ମାନସଂ ଧ୍ରୁଵଃ ॥ ୧,୧୨.
ତାଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପିତ ହେଲା, ହଠାତ୍ ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ; ଧ୍ରୁବ ମନରେ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କିଂ ଵଦାମି ସ୍ତୁତାଵସ୍ଯ କେନୋକ୍ତେନାସ୍ଯ ସଂସ୍ତୁତିଃ । ଇତ୍ଯାକୁଲ ମତିର୍ଦେଵଂ ତମେଵ ଶରଣଂ ଯଯୌ ॥ ୧,୧୨.
ମୁଁ କଣ କହି ସ୍ତୁତି କରିବି? କେଉଁ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି? ଏପରି ଭାବେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଧ୍ରୁଵ ଉଵାଚ ଭଗଵନ୍ଯଦି ମେ ତୋଷଂ ତପସା ପରମଂ ଗତଃ । ସ୍ତୋତୁଂ ତଦହମିଚ୍ଛାମି ଵରମେନଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ ॥ ୧,୧୨.
ଧ୍ରୁବ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ମୋ ତପସ୍ୟାରେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି।
(ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୌର୍ଯସ୍ଯ ଵେଦଜ୍ଞୈର୍ଜ୍ଞାଯତେ ଯସ୍ଯ ନୋ ଗତିଃ । ତଂ ତ୍ଵାଂ କଥମହଂ ଦେଵ ସ୍ତୋତୁଂ ଶକ୍ରୋମି ବାଲକଃ । ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିପ୍ରଵଣଂ ହ୍ଯେତତ୍ପରମେଶ୍ଵର ମେ ମନଃ । ସ୍ତୋତୁଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ତ୍ଵତ୍ପାଦୌ ତତ୍ର ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଚ ମେ) ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ଶଙ୍ଖପ୍ରାନ୍ତେନ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ତଂ ପସ୍ପର୍ଶ କୃତାଞ୍ଜଲିମ୍ । ଉତ୍ତାନପାଦତନଯଂ ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯ ଜଗତ୍ପତିଃ ॥ ୧,୧୨.
ଅଥ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନଃ ସ କ୍ଷଣାନ୍ନୃପନନ୍ଦନଃ । ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଭୂତଧାତାରମଚ୍ଯୁତମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ତାପରେ, ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ, ରାଜପୁତ୍ର ଶିର ନମାଇ ଭୂତମାନଙ୍କ ଧାରକ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠିକି ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ପଥ ଅଜଣା; ଏମିତି ମୁଁ ଏକ ଶିଶୁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି? ମୋର ମନ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଲଗିଛି, ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ଏହି ପାଇଁ ମୋତେ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ପରାଶର କହିଲେ: ଗୋବିନ୍ଦ ଶଂଖର ଟିପରେ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ହାତ ଜୋଡିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।