ସିଂହାସନଗତଃ ଶକ୍ରଃ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ତ୍ରିଦିଵଂ ପୁନଃ । ଦେଵରାଜ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵୀଂ ତୁଷ୍ଟାଵାବ୍ଜକରାଂ ତତଃ
ସିଂହାସନରେ ବସି, ଇନ୍ଦ୍ର ପୁନି ତ୍ରିଦିବ ଅଧିକାର ପାଇ, ଦେବମାନେର ରାଜା ହୋଇ, ପଦ୍ମଧାରିଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମସ୍ଯେ ସର୍ଵ୍ଵଭୂତାଂନାଂ ଜନନୀମବ୍ଜସମ୍ଭଵାମ୍ । ଶ୍ରିଯମୁନ୍ନଦ୍ରପହ୍ମାକ୍ଷୀ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵକ୍ଷଃ ସ୍ଥଲସ୍ଥିତାମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜନନୀ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ବସିଥିବା ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତ୍ଵଂ ସିଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଂ ସୁଧା ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ତ୍ଵଂ ଲୋକପାଵନି । ସନ୍ଧାଯ ରାତ୍ରିଃ ପ୍ରଭା ଭୂତିର୍ମେଧା ଶ୍ରଦ୍ଧା ସରସ୍ଵତୀ
ତୁମେ ସଫଳତା, ତୁମେ ଅମୃତ, ତୁମେ ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ତୁମେ ରାତି ଓ ପ୍ରଭାର ଏକତା, ତୁମେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସରସ୍ୱତୀ।
ଯଜ୍ଞଵିଦ୍ଯା ମହାଵିଦ୍ଯା ଗୁହ୍ମଵିଦ୍ଯା ଚ ଶୋଭନେ । ଆତ୍ମଵିଦ୍ଯା ଚ ଦେଵି ତ୍ଵଂ ଵିମୁକ୍ତିଫଲଦାଯିନୀ
ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଜ୍ଞାନ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ, ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ, ଓ ଶୋଭାବନ୍ତି, ତୁମେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ଦେବୀ, ମୁକ୍ତିର ଫଳ ଦେଇଥିବା।
ଆନ୍ଵୀକ୍ଷିକୀ ତ୍ରଯୀ ଵାର୍ତ୍ତା ଦଣ୍ଡନୀତିସ୍ତ୍ଵମେଵ ଚ । ସୌମ୍ଯାସୌମ୍ଯୈର୍ଜ୍ଜଗଦ୍ରୂ ପୈସ୍ତ୍ଵଯୈତଦ୍ଦ ଵି ପୂରିତମ୍
ତୁମେ ଚିନ୍ତନ, ତିନି ବେଦ, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଶାସନ ଶାସ୍ତ୍ର; ନମ୍ର ଓ କଠୋର ରୂପରେ ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପୂରଣ କରୁଛ।
କା ତ୍ଵନ୍ଯା ତ୍ଵାମୃତେ ଦେଵି ସର୍ଵ୍ଵଯଜ୍ଞମଯଂ ଵପୁଃ । ଅଧ୍ଯାସ୍ତେ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଯୋଗିଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଗଦାଭୃତଃ
ଦେବୀ, ତୁମକୁ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ମିଶ୍ରିତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବଦେବ ହରିଙ୍କ ଛାତିରେ, ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି, ବସିପାରିବ?
ତ୍ଵଯା ଦେଵି ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ସକଲଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ । ଵିନଷ୍ଟପ୍ରାଯମଭଵତ୍ ତ୍ଵଯେଦାନୀଂ ସମେଧିତମ୍
ଦେବୀ, ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲାପରେ ତିନି ଜଗତ ପ୍ରାୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଏବେ ତୁମର କୃପାରେ ସେମାନେ ପୁନଃ ଫୁଲିଉଠିଛନ୍ତି।
ଦାରାଃ ପୁତ୍ରାସ୍ତଥାଗାରଂ ସୁହ୍ଟଦୂ ଧାନ୍ଯଧନାଦିକମ୍ । ଭଵତ୍ଯେତନ୍ମହାଭାଗେ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଦୂଵୀକ୍ଷଣାନ୍ନୃଣାମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ, ଘର, ମିତ୍ର, ଧାନ, ଧନ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପଦ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମର ଦୟାଦୃଷ୍ଟିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଆନ୍ତି।
ଶରୀରାରୋଗ୍ଯମୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯମରିପକ୍ଷକ୍ଷଯଃ ସୁଖମ୍ । ଦେଵି ତ୍ଵଦୂଦୃଷ୍ଟିଦୃଷ୍ଟାନାଂ ପୁରୁଷାଣାଂ ଦୁର୍ଲ୍ଲ ଭମ୍
ଶରୀରର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ନାଶ ଓ ସୁଖ — ଦେବୀ, ତୁମର ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ନଥିଲେ ଏସବୁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ।
ତ୍ଵଂ ମାତା ସର୍ଵ୍ଵଭୂତାନାଂ ଦେଵଦଵୋ ହରିଃ ପିତା । ତ୍ଵଯୈତଦ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚାଦ୍ଯ ଜଗଦୂଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଚରାଚରମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମା, ଦେବଦେବ ହରି ତାଙ୍କର ବାପା; ତୁମେ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଚରାଚର ଜଗତକୁ ଆଜି ପ୍ରବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛ।
ମା ନଃ କୋଶଂ ତଥା ଗୋଷ୍ଠଂ ମା ଗୃହଂ ମା ପରିଚ୍ଦମ୍ । ମା ଶରୀରଂ କଲତ୍ରଞ୍ଚ ତ୍ଯଜେଥାଃ ସର୍ଵ୍ଵପାଵନି
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଆମର ଧନ-ଭଣ୍ଡାର, ଗୋଖାତ, ଘର, ସେବକ, ଶରୀର ଓ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀକୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେବେନି।
ମା ପୁତ୍ତ୍ରାନ୍ ମା ସୁହ୍ଟଦୂଵର୍ଗ ମା ପଶୂନ୍ ମା ଵିଭୂଷଣମ୍ । ତ୍ଯଜେଥା ମମ ଦେଵସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵ୍ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲାଲଯେ
ମୋ ଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରୁ, ଆମର ପୁଅ, ମିତ୍ରମଣ୍ଡଳ, ପଶୁ ଓ ଭୂଷଣକୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେବେନି।
ସତ୍ତ୍ଵୈନ ସତ୍ଯଶୌଚାଭ୍ଯାଂ ତଥା ଶୀଲାଦିଭିର୍ଗୁଣୈଃ । ତ୍ଯଜ୍ଯନ୍ତେ ତେ ନରାଃ ସଦ୍ଯଃ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତା ଯେ ତ୍ଵଯାମଲେ
ଏ ନିର୍ମଳେ, ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଉଛ, ସେମାନେ ସତ୍ତ୍ୱ, ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଶୀଳ ଆଦି ଗୁଣରୁ ତୁରନ୍ତ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ଵଯାଵଲୋକିତାଃ ମୁହ୍ମନ୍ତେ ପୁରୁଷା ନିର୍ଗୁଣା ଅପି
ତୁମେ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି କରିଲେ, ଗୁଣହୀନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସ ଶ୍ଲାଧ୍ଯଃ ସ ଗୁଣୀ ଧନ୍ଯଃ ସ କୁଲୀନଃ ସ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ । ସ ଶୂରଃ ସ ଚ ଵିକ୍ରାନ୍ତୋ ଯସ୍ତ୍ଵଯା ଦେଵି ଵୀକ୍ଷିତଃ
ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ଦେବୀ, ତୁମେ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି କରିଛ, ସେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ଗୁଣବତୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କୁଳୀନ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶୂର ଓ ବୀର।
ସଦ୍ଯୋ ଵୈଗୁଣ୍ଯମାଯାନ୍ତି ଶୀଲାଦ୍ଯାଃ ସକଲା ଗୁଣାଃ । ପରାଙୂମୁଖୀ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରି ଯସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଵଲ୍ଲଭେ
ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ଜଗତର ଧାରଣକାରିଣୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ତୁମେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦୂର କରିଛ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶୀଳ ଓ ଗୁଣ ତୁରନ୍ତ ଦୋଷରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ।
ନ ତେ ଵର୍ଣାଯିତୁଂ ଶକ୍ତା ଗୁଣାନ୍ ଜିହ୍ଵାପି ଵେଧସଃ । ପ୍ରସୀଦ ଦେଵି ପହ୍ମାକ୍ଷି ମାସ୍ମାଂସ୍ତ୍ଯାକ୍ଷୀଃ କଦାଚନ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ମଧ୍ୟ ତୁମର ଗୁଣକୁ ବର୍ଣ୍ନନ କରିପାରେନି; ପଦ୍ମାକ୍ଷୀ ଦେବୀ, ଦୟା କର, କେବେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ିଦେବେନି।
ଏଵଂ ଶ୍ରୀଃ ସଂସ୍ତୁତା ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରାହ ଦେଵୀ ଶତକ୍ରତୁମ୍ । ଶ୍ଵୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ସର୍ଵ୍ଵଭୂତସ୍ଥିତା ଦ୍ରିଜ
ଏପରି ଭାବରେ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରିଲାପରେ, ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବସିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପରିତୁଷ୍ଟାସ୍ମି ଦେଵେଶ ସ୍ତ୍ରୋତ୍ରେଣାନେନ ତେ ହରେ । ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯସ୍ତ୍ଵିଷ୍ଟୋ ଵରଦାହଂ ତଵାଗତା
ଦେବଦେବ, ହରି, ତୁମର ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ସେ ଦାୟିନୀ ମୁଁ ଆସିଛି, ଏକ ଦାନ ଚୟନ କର।
ଵରଦା ଯଦି ମେ ଦେଵି ଵରାର୍ହୋ ଯଦି ଵାପ୍ଯହମ୍ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ନ ତ୍ଵଯା ତ୍ଯାଜ୍ଯମେଷ ମେଽସ୍ତୁ ଵରଃ ପରଃ
ଦେବୀ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଦାନ ଦେଇପାରିବା, ଯଦି ମୁଁ ଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଏହି ମୋର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ: ତୁମେ କେବେ ତିନି ଜଗତକୁ ଛାଡ଼ିଦେବେନି।
ସ୍ତ୍ରୋତ୍ରଣେ ଯସ୍ତଥେତେନ ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯତ୍ଯବ୍ଧିସମ୍ଭଵେ । ସ ତ୍ଵଯା ନ ପରିତ୍ଯାଜ୍ଯୋ ଦ୍ରିତୀଯୋଽସ୍ତୁ ଵରୋ ମମ
ହେ ସମୁଦ୍ରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମା, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରିବେ, ସେମାନେ କେବେ ବି ତୁମ ପ୍ରେମରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉନାହାନ୍ତୁ—ଏହି ହେଉ ମୋର ଦ୍ୱିତୀୟ ବର।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ତ୍ରିଦଶଶ୍ରଷ୍ଠେ ନ ସତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି ଵାସଵ । ଦତ୍ତୋ ଵରୋ ମଯା ଯସ୍ତେ ସ୍ତୋତ୍ରାରାଧନତୁଷ୍ଟଯା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଉପାସନା ଓ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବର ଦେଇଛି, ତାଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ତିନି ଲୋକ କେବେ ବାପସ୍ ନେବିନାହିଁ।
ଯଶ୍ଚ ସାଯଂ ତଥା ପ୍ରାତଃ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନୋନ ମାନଵଃ । ମାଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯତି ନ ତସ୍ଯାହଂ ଭଵିଷ୍ଯାମି ପରାଙୂମୁଖୀ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଓ ପ୍ରଭାତବେଳେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିଥାଏ, ସେଠାରେ ମୁଁ କେବେ ବି ମୁହଁ ଫେରେଇ ନ ହେବି।
ଏଵଂ ଵରଂ ଦଦୌ ଦେଵୀ ଦେଵରାଜାଯ ଵୈ ପୁରା । ମେତ୍ରେଯ ଶ୍ରୀର୍ମହାଭାଗା ସ୍ତୋତ୍ରାରାଧନତୋଷିତା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ହେ ମୈତ୍ରେୟ, ଶ୍ରୀ ଦେବୀ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉପାସନାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ବର ଦେଇଥିଲେ।
ଭୃଗୋଃ ଖ୍ଯାତ୍ଯାଂ ସମୁତୂପନ୍ନା ଶ୍ରୀଃ ପୂର୍ଵ୍ଵମୁଦଧେଃ ପୁନଃ । ଦେଵ-ଦାନଵଯତ୍ନେନ ପ୍ରସୂତାମୃତମନ୍ଥନେ
ଭୃଗୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଖ୍ୟାତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ପ୍ରଥମେ ଶ୍ରୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ପୁନି ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ମଥନ କରିଥିବାବେଳେ ଶ୍ରୀ ସେଠାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଏଵଂ ଯଥା ଜଗତ୍ସ୍ଵାମୀ ଦେଵଦେଵୋ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ । ଅଵତାରଂ କରୋତ୍ଯେଷ କରୋତ୍ଯେଷ ତଥା ଶ୍ରୀସ୍ତତ୍ସହାଯିନୀ
ଯେପରି ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜେ ଅବତାର ନେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ତାଙ୍କ ସହଚରୀ ଶ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଅବତାର ନେଇଥାନ୍ତି।
ପୁନଶ୍ଵ ପହ୍ମାଦୁଦୂଭୂତା ଆଦିତ୍ଯୋଽଭୂଦ୍ ଯଦା ହରିଃ । ଯଦା ତୁ ଭାର୍ଗଵୋ ରାମସ୍ତଦାଭୂଦ୍ ଧରଣୀ ତ୍ଵିଯମ୍
ଯେବେ ହରି ଆଦିତିଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ, ଶ୍ରୀ ପୁନି ପଦ୍ମରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ; ଯେବେ ଭାର୍ଗବ ରାମ ହେଲେ, ଏହି ଧରିତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ହେଲେ।
ରାଘଵତ୍ଵେଽଭଵତ୍ ସୀତା ରୁକ୍ମିଣୋ କୃଷ୍ଣଜନ୍ମନି । ଅନ୍ଯେଷୁ ଚାଵତାରେଷୁ ଵିଷ୍ଣୋରେଷା ସହାଯିନୀ
ରାଘବ ଅବତାରରେ ସୀତା ଭାବେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଭାବେ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବତାରମାନେ ଯେଉଁଠି, ସେଠି ଶ୍ରୀ ସଦା ତାଙ୍କ ସହଚରୀ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି।
ଦେଵତ୍ଵେ ଦେଵଦେହେଯ ମନୁଷ୍ଯତ୍ଵେ ଚ ମାନୁଷୀ । ଵିଷ୍ଣୋର୍ଦେହାନୁରୂପାଂ ଵୈ କରୋତ୍ଯେଷାତ୍ମନସ୍ତନୁମ୍
ଦେବୀ ଭାବେ ଦେବତା ଶରୀର ନେଇଥାନ୍ତି, ମଣିଷ ଭାବେ ମଣିଷ ଶରୀର ନେଇଥାନ୍ତି; ସେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅବତାର ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଶ୍ଚୈତଚ୍ଛଣୁଯାଜ୍ଜନ୍ମ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଯଶ୍ଵ ପଠେନ୍ନରଃ । ଶ୍ଵିଯୋ ନ ଵିଚ୍ଯୁତିସ୍ତସ୍ଯ ଗୃହେ ଯାଵତ୍ କୁଲତ୍ରଯମ୍
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ଶ୍ରୀଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢ଼ନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଘରେ ତିନି ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରୀ ଛାଡ଼ି ଯିବେ ନାହିଁ।