ତଯାଵଲୋକିତା ଦେଵା ହରିଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥଯା । ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ମୈତ୍ରଯ ସହସା ପରାଂ ନିର୍ଵୃତିମାଗତାଃ
ହରିଙ୍କ ଛାତିରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ଦେବମାନେ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ, ମୈତ୍ରେୟ, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଉଦ୍ରଗଂ ପରମଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦୈତ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁପରାଙୂମୁଖାଃ । ତ୍ଯକ୍ତା ଲକ୍ଷମ୍ଯା ମହାଭାଗ ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିପୁରୋଗମାଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିବା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦୂର କରିଥିବା, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି ନେତୃତ୍ୱରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତତସ୍ତେ ଜଗୃହୁର୍ଦ୍ଦୈତ୍ଯା ଧନ୍ଵନ୍ତରିକରେ ସ୍ଥିତମ୍ । କମଣ୍ଡଲୁଂ ମହାଵୀର୍ଯ୍ଯା ଯତ୍ରାସ୍ତେ ତଦୂ ଦ୍ରିଜାମୃତମ୍
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଧନ୍ବନ୍ତରିଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା କମଣ୍ଡଳୁ ନେଇ ନେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଚାହୁଥିବା ଅମୃତ ରହିଥିଲା।
ମାଯଯା ଲୋଭଯିତ୍ଵା ତାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ତ୍ରୀରୂପମାସ୍ଥିତଃ । ଦାନଵେଭ୍ଯସ୍ତଦାଦାଯ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦୌ ଵିଭୁଃ
ବିଷ୍ଣୁ ମହିଳା ରୂପ ଧରି, ମାୟାରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭ୍ରମିତ କରି, ଅମୃତ ନେଇ ଦେବମାନେକୁ ଦେଲେ।
ତତଃ ପପୁଃ ସୁରଗଣାଃ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାସ୍ତତ୍ ତଦାମୃତମ୍ । ଉଦ୍ଯତାଯୁଧନିସ୍ତ୍ରିଂଶା ଦୈତ୍ଯାସ୍ତାଂଶ୍ଵ ସମଭ୍ଯଯୁଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ଅମୃତ ପିଲେ; ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ପୀତେଽମୃତେ ଚ ବଲିଭିର୍ଦେଵୈର୍ଦୈତ୍ଯଚମୁସ୍ତଦା । ଵଧ୍ଯମାନା ଦିଶୋ ଭେଜେ ପାତାଲଂ ତୁ ଵିଵେଶ ଵୈ
ଦେବମାନେ ଅମୃତ ପିଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ପରାଜିତ କଲେ; ଦୈତ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇ, ଶେଷରେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଦା ଦେଵା ମୁଦା ଯୁକ୍ତାଃ ଶଙ୍ର୍ଵଚକ୍ରଗଦାଭୃତମ୍ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଯଥାପୂର୍ଵମ୍ ଆଶାସତ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ପୂର୍ବବତ୍ ନମସ୍କାର କରି, ତ୍ରିବିଷ୍ଟପକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନଭାଃ ସୂର୍ଯ୍ଯଃ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵେନ ଵର୍ତ୍ମନା । ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଚ ଯଥାମାର୍ଗ ପ୍ରଯଯୁର୍ମୁ ନିସତ୍ତମ
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆପଣ ଚମକ ଫେରାଇ, ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଗଲେ; ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଗଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଜଜ୍ଵାଲ ଭଗଵାଂଶ୍ଵୋଜ୍ଵ ଶ୍ଵୌରୁଦୀପ୍ତିର୍ଵ୍ଵିଭାଵସୁଃ । ଧର୍ମ୍ମେ ଚ ସର୍ଵ୍ଵଭୂତାନାଂ ତଦା ମତିରଜାଯତ
ଭଗବାନ ଅଗ୍ନି ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମନରେ ଧର୍ମ ଉପଜିଲା।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଞ୍ଚ ଶ୍ରିଯା ଜୁଷ୍ଟଂ ବଭୂଵ ମୁନିସତ୍ତମ । ଶକ୍ରଶ୍ଵ ତ୍ରିଦଶଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପୁନଃ ଶ୍ରୀମାନଜାଯତ
ତ୍ରିଲୋକ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ହେଲା, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ପୁନି ଶ୍ରୀମୟ ହେଲେ।
ସିଂହାସନଗତଃ ଶକ୍ରଃ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ତ୍ରିଦିଵଂ ପୁନଃ । ଦେଵରାଜ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵୀଂ ତୁଷ୍ଟାଵାବ୍ଜକରାଂ ତତଃ
ସିଂହାସନରେ ବସି, ଇନ୍ଦ୍ର ପୁନି ତ୍ରିଦିବ ଅଧିକାର ପାଇ, ଦେବମାନେର ରାଜା ହୋଇ, ପଦ୍ମଧାରିଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମସ୍ଯେ ସର୍ଵ୍ଵଭୂତାଂନାଂ ଜନନୀମବ୍ଜସମ୍ଭଵାମ୍ । ଶ୍ରିଯମୁନ୍ନଦ୍ରପହ୍ମାକ୍ଷୀ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵକ୍ଷଃ ସ୍ଥଲସ୍ଥିତାମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜନନୀ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ବସିଥିବା ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତ୍ଵଂ ସିଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଂ ସୁଧା ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ତ୍ଵଂ ଲୋକପାଵନି । ସନ୍ଧାଯ ରାତ୍ରିଃ ପ୍ରଭା ଭୂତିର୍ମେଧା ଶ୍ରଦ୍ଧା ସରସ୍ଵତୀ
ତୁମେ ସଫଳତା, ତୁମେ ଅମୃତ, ତୁମେ ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ତୁମେ ରାତି ଓ ପ୍ରଭାର ଏକତା, ତୁମେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସରସ୍ୱତୀ।
ଯଜ୍ଞଵିଦ୍ଯା ମହାଵିଦ୍ଯା ଗୁହ୍ମଵିଦ୍ଯା ଚ ଶୋଭନେ । ଆତ୍ମଵିଦ୍ଯା ଚ ଦେଵି ତ୍ଵଂ ଵିମୁକ୍ତିଫଲଦାଯିନୀ
ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଜ୍ଞାନ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ, ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ, ଓ ଶୋଭାବନ୍ତି, ତୁମେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ଦେବୀ, ମୁକ୍ତିର ଫଳ ଦେଇଥିବା।
ଆନ୍ଵୀକ୍ଷିକୀ ତ୍ରଯୀ ଵାର୍ତ୍ତା ଦଣ୍ଡନୀତିସ୍ତ୍ଵମେଵ ଚ । ସୌମ୍ଯାସୌମ୍ଯୈର୍ଜ୍ଜଗଦ୍ରୂ ପୈସ୍ତ୍ଵଯୈତଦ୍ଦ ଵି ପୂରିତମ୍
ତୁମେ ଚିନ୍ତନ, ତିନି ବେଦ, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଶାସନ ଶାସ୍ତ୍ର; ନମ୍ର ଓ କଠୋର ରୂପରେ ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପୂରଣ କରୁଛ।
କା ତ୍ଵନ୍ଯା ତ୍ଵାମୃତେ ଦେଵି ସର୍ଵ୍ଵଯଜ୍ଞମଯଂ ଵପୁଃ । ଅଧ୍ଯାସ୍ତେ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଯୋଗିଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଗଦାଭୃତଃ
ଦେବୀ, ତୁମକୁ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ମିଶ୍ରିତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବଦେବ ହରିଙ୍କ ଛାତିରେ, ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି, ବସିପାରିବ?
ତ୍ଵଯା ଦେଵି ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ସକଲଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ । ଵିନଷ୍ଟପ୍ରାଯମଭଵତ୍ ତ୍ଵଯେଦାନୀଂ ସମେଧିତମ୍
ଦେବୀ, ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲାପରେ ତିନି ଜଗତ ପ୍ରାୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଏବେ ତୁମର କୃପାରେ ସେମାନେ ପୁନଃ ଫୁଲିଉଠିଛନ୍ତି।
ଦାରାଃ ପୁତ୍ରାସ୍ତଥାଗାରଂ ସୁହ୍ଟଦୂ ଧାନ୍ଯଧନାଦିକମ୍ । ଭଵତ୍ଯେତନ୍ମହାଭାଗେ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଦୂଵୀକ୍ଷଣାନ୍ନୃଣାମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ, ଘର, ମିତ୍ର, ଧାନ, ଧନ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପଦ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମର ଦୟାଦୃଷ୍ଟିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଆନ୍ତି।
ଶରୀରାରୋଗ୍ଯମୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯମରିପକ୍ଷକ୍ଷଯଃ ସୁଖମ୍ । ଦେଵି ତ୍ଵଦୂଦୃଷ୍ଟିଦୃଷ୍ଟାନାଂ ପୁରୁଷାଣାଂ ଦୁର୍ଲ୍ଲ ଭମ୍
ଶରୀରର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ନାଶ ଓ ସୁଖ — ଦେବୀ, ତୁମର ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ନଥିଲେ ଏସବୁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ।
ତ୍ଵଂ ମାତା ସର୍ଵ୍ଵଭୂତାନାଂ ଦେଵଦଵୋ ହରିଃ ପିତା । ତ୍ଵଯୈତଦ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚାଦ୍ଯ ଜଗଦୂଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଚରାଚରମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମା, ଦେବଦେବ ହରି ତାଙ୍କର ବାପା; ତୁମେ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଚରାଚର ଜଗତକୁ ଆଜି ପ୍ରବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛ।
ମା ନଃ କୋଶଂ ତଥା ଗୋଷ୍ଠଂ ମା ଗୃହଂ ମା ପରିଚ୍ଦମ୍ । ମା ଶରୀରଂ କଲତ୍ରଞ୍ଚ ତ୍ଯଜେଥାଃ ସର୍ଵ୍ଵପାଵନି
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଆମର ଧନ-ଭଣ୍ଡାର, ଗୋଖାତ, ଘର, ସେବକ, ଶରୀର ଓ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀକୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେବେନି।
ମା ପୁତ୍ତ୍ରାନ୍ ମା ସୁହ୍ଟଦୂଵର୍ଗ ମା ପଶୂନ୍ ମା ଵିଭୂଷଣମ୍ । ତ୍ଯଜେଥା ମମ ଦେଵସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵ୍ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲାଲଯେ
ମୋ ଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରୁ, ଆମର ପୁଅ, ମିତ୍ରମଣ୍ଡଳ, ପଶୁ ଓ ଭୂଷଣକୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେବେନି।
ସତ୍ତ୍ଵୈନ ସତ୍ଯଶୌଚାଭ୍ଯାଂ ତଥା ଶୀଲାଦିଭିର୍ଗୁଣୈଃ । ତ୍ଯଜ୍ଯନ୍ତେ ତେ ନରାଃ ସଦ୍ଯଃ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତା ଯେ ତ୍ଵଯାମଲେ
ଏ ନିର୍ମଳେ, ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଉଛ, ସେମାନେ ସତ୍ତ୍ୱ, ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଶୀଳ ଆଦି ଗୁଣରୁ ତୁରନ୍ତ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ଵଯାଵଲୋକିତାଃ ମୁହ୍ମନ୍ତେ ପୁରୁଷା ନିର୍ଗୁଣା ଅପି
ତୁମେ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି କରିଲେ, ଗୁଣହୀନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସ ଶ୍ଲାଧ୍ଯଃ ସ ଗୁଣୀ ଧନ୍ଯଃ ସ କୁଲୀନଃ ସ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ । ସ ଶୂରଃ ସ ଚ ଵିକ୍ରାନ୍ତୋ ଯସ୍ତ୍ଵଯା ଦେଵି ଵୀକ୍ଷିତଃ
ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ଦେବୀ, ତୁମେ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି କରିଛ, ସେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ଗୁଣବତୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କୁଳୀନ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶୂର ଓ ବୀର।
ସଦ୍ଯୋ ଵୈଗୁଣ୍ଯମାଯାନ୍ତି ଶୀଲାଦ୍ଯାଃ ସକଲା ଗୁଣାଃ । ପରାଙୂମୁଖୀ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରି ଯସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଵଲ୍ଲଭେ
ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ଜଗତର ଧାରଣକାରିଣୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ତୁମେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦୂର କରିଛ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶୀଳ ଓ ଗୁଣ ତୁରନ୍ତ ଦୋଷରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ।
ନ ତେ ଵର୍ଣାଯିତୁଂ ଶକ୍ତା ଗୁଣାନ୍ ଜିହ୍ଵାପି ଵେଧସଃ । ପ୍ରସୀଦ ଦେଵି ପହ୍ମାକ୍ଷି ମାସ୍ମାଂସ୍ତ୍ଯାକ୍ଷୀଃ କଦାଚନ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ମଧ୍ୟ ତୁମର ଗୁଣକୁ ବର୍ଣ୍ନନ କରିପାରେନି; ପଦ୍ମାକ୍ଷୀ ଦେବୀ, ଦୟା କର, କେବେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ିଦେବେନି।
ଏଵଂ ଶ୍ରୀଃ ସଂସ୍ତୁତା ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରାହ ଦେଵୀ ଶତକ୍ରତୁମ୍ । ଶ୍ଵୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ସର୍ଵ୍ଵଭୂତସ୍ଥିତା ଦ୍ରିଜ
ଏପରି ଭାବରେ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରିଲାପରେ, ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବସିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପରିତୁଷ୍ଟାସ୍ମି ଦେଵେଶ ସ୍ତ୍ରୋତ୍ରେଣାନେନ ତେ ହରେ । ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯସ୍ତ୍ଵିଷ୍ଟୋ ଵରଦାହଂ ତଵାଗତା
ଦେବଦେବ, ହରି, ତୁମର ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ସେ ଦାୟିନୀ ମୁଁ ଆସିଛି, ଏକ ଦାନ ଚୟନ କର।
ଵରଦା ଯଦି ମେ ଦେଵି ଵରାର୍ହୋ ଯଦି ଵାପ୍ଯହମ୍ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ନ ତ୍ଵଯା ତ୍ଯାଜ୍ଯମେଷ ମେଽସ୍ତୁ ଵରଃ ପରଃ
ଦେବୀ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଦାନ ଦେଇପାରିବା, ଯଦି ମୁଁ ଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଏହି ମୋର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ: ତୁମେ କେବେ ତିନି ଜଗତକୁ ଛାଡ଼ିଦେବେନି।