ଵେଦଵାଦାଂସ୍ତଥା ଵେଦାନ୍ଯଜ୍ଞ କର୍ମାଦିକଂ ଚ ଯତ୍ । ତତ୍ସର୍ଵଂ ନିନ୍ଦଯାମାସୁର୍ଯଜ୍ଞଵ୍ଯାସେଧକାରିଣଃ ॥ ୧,୬.
ସେମାନେ ବେଦର ଉପଦେଶ, ବେଦ ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ଓ ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ଅପମାନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ; ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଯଜ୍ଞକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତିମାର୍ଗଵ୍ଯୁଚ୍ଛିତ୍ତିକାରିଣୋ ଵେଦନିନ୍ଦକାଃ । ଦୁରାତ୍ମାନୋ ଦୁରାଚାରା ବଭୂଵୁଃ କୁଟିଲାଶଯାଃ ॥ ୧,୬.
ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣରେ ପରିଣତ ହେଲେ, ବେଦକୁ ଅପମାନ କରିବା ଓ ଧର୍ମର ପଥକୁ ବିଗଡ଼ାଇବାରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ଚାଳ ତେଢ଼ା ହୋଇଗଲା।
ସଂସିଦ୍ଧାଯାଂ ତୁ ଵାର୍ତାଯାଂ ପ୍ରଜାଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଜାପତିଃ । ସର୍ଯାଦାଂ ସ୍ଥାପଯାମାସ ଯଥାସ୍ଥାନଂ ଯଥାଗୁଣମ୍ ॥ ୧,୬.
ଯେତେବେଳେ ଜୀବିକା ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା, ପ୍ରଜାପତି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରି ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ଅବସ୍ଥା ଅନୁଯାୟୀ ଉଚିତ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ।
ଵର୍ଣା ନାମାଶ୍ରମାଣାଂ ଚ ଧର୍ମଧର୍ମଭୃତାଂ ଵର । ଲୋକାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵଵର୍ଣାନାଂ ସମ୍ଯଗ୍ଧର୍ମାନୁପାଲିନାମ୍ ॥ ୧,୬.
ହେ ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଳକ, ସେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଏବଂ ଧର୍ମ ପାଳନ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ଲୋକ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଜାପତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଣାନାଂ ସ୍ମୃତଂ ସ୍ଥାନଂ କ୍ରିଯାଵତାମ୍ । ସ୍ଥାନମୈନ୍ଦ୍ରଂ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ସଂଗ୍ରମେଷ୍ଵନିଵର୍ତତାମ୍ ॥ ୧,୬.
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କ୍ରିୟାରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ମନାଯାଇଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପସ୍ରାୟ ନ କରୁଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଛି।
ଵୈଶ୍ଯାନାଂ ମାରୁତଂ ସ୍ଥାନଂ ସ୍ଵଧର୍ମମନୁଵର୍ତିନାମ୍ । ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ଶୂଦ୍ରଜାତୀନାଂ.ପରିଚର୍ଯାନୁଵର୍ତିନାମ୍ ॥ ୧,୬.
ନିଜ ଧର୍ମ ପାଳନ କରୁଥିବା ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାରୁତଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଛି; ସେବାରେ ଲିପ୍ତ ଶୂଦ୍ରଜାତିର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଲୋକ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଇଛି।
ଅଷ୍ଟାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ମୁନୀନାମୂର୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍ । ସ୍ମୃତଂ ତେଷାଂ ତୁ ଯତ୍ସ୍ଥାନଂ ତଦେଵ ଗୁରୁଵାସିନାମ୍ ॥ ୧,୬.
ଅଷ୍ଟାଶୀ ହଜାର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତସ ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେ ସ୍ଥାନ ମନାଯାଇଛି, ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ରହୁଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେହି ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଛି।
ସପ୍ତର୍ଷିଣାଂ ତୁ ଯତ୍ସ୍ଥାନଂ ସ୍ମୃତଂ ତଦ୍ଵୈ ଵନୌକସାମ୍ । ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ନ୍ଯାସିନାଂ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତମ୍ ॥ ୧,୬.
ସପ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେ ସ୍ଥାନ ମନାଯାଇଛି, ତାହା ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନଙ୍କର; ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମ ଲୋକ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଇଛି।
ଯୋଗିନାମମୃତଂ ସ୍ଥାନଂ ସ୍ଵାତ୍ମସଂତୋଷକାରିଣାମ୍ ॥ ୧,୬.
ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବା ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅମୃତ ଲୋକ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ।
ଏକାନ୍ତିନଃ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଧ୍ଯାଯିନୋ ଯୋଗିନଶ୍ଚ ଯେ । ତେଷାଂ ତୁ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ତତ୍ପଶ୍ଯନ୍ତି ସୂରଯଃ ॥ ୧,୬.
ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯୋଗୀମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ହେଉଛି ଯେଉଁଥିରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି।
ଗତ୍ଵାଗତ୍ଵା ନିଵର୍ତନ୍ତେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯାଦଯୋ ଗ୍ରହାଃ । ଅଦ୍ଯାପି ନ ନିଵର୍ତନ୍ତେ ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷରଚିନ୍ତକାଃ ॥ ୧,୬.
ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ ଆସନ୍ତି ଓ ଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରର ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏଯାଁ ଫେରି ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।
ତାମିସ୍ତ୍ରମନ୍ଧତାମିସ୍ତ୍ରଂ ମହାରୌରଵରୌରଵୌ । ଅସିପତ୍ରଵନଂ ଘୋରଂ କାଲସୂତ୍ରମଵୀଚିକମ୍ ॥ ୧,୬.
ତାମିସ୍ର, ଅନ୍ଧତାମିସ୍ର, ମହାରୌରବ, ରୌରବ, ଭୟଙ୍କର ତଳୱନ, କାଳସୂତ୍ର ଓ ଅବୀଚି—
ଵିନିନ୍ଦକାନାଂ ଵେଦସ୍ଯ ଯଜ୍ଞଵ୍ଯାଘାତକାରିଣାମ୍ । ସ୍ଥାନମେତତ୍ସମାଖ୍ଯାତଂ ସ୍ଵଧର୍ମତ୍ଯାଗିନଶ୍ଚ ଯେ ॥ ୧,୬.
ଯେଉଁମାନେ ବେଦକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି ଓ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡିକ ଉଲ୍ଲେଖିତ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ତତୋଭିଧ୍ଯାଯତସ୍ତସ୍ଯ ଜଜ୍ଞିରେ ମାନସାଃ ପ୍ରଜାଃ । ତଚ୍ଛରୀରସମୁତ୍ପନ୍ନୈଃ କାର୍ଯୈସ୍ତୈଃ କରଣୈଃ ସହ । କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାଃ ସମଵର୍ତନ୍ତ ଗାତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଯଃ ଧୀମତଃ ॥ ୧,୭.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କୁ ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପ୍ରଜାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସହିତ, ଏହି ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ଅଙ୍ଗରୁ ଜୀବାତ୍ମାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ସମାଵର୍ତନ୍ତ ଯେ ମଯା ପ୍ରାଗୁଦାହତାଃ । ଦେଵାଦ୍ଯାଃ ସ୍ଥାଵରାନ୍ତାଶ୍ଚ ତ୍ରୈଗୁଣ୍ଯଵିଷଯେ ସ୍ଥିତାଃ ॥ ୧,୭.
ମୁଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲି, ଦେବତାମାନେ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତିନି ପ୍ରକୃତିର ଅଧୀନ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୁଣି ଆସିଗଲେ।
ଏଵଂଭୂତାନି ସୃଷ୍ଟାନି ଚରାଣି ସ୍ଥାଵରାଣି ଚ ॥ ୧,୭.
ଏଭଳି ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ।
ଯଦାସ୍ଯ ତାଃ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ନ ଵ୍ଯଵର୍ଧନ୍ତ ଧୀମତଃ । ଅଥାନ୍ଯାନ୍ମାନସାନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ସଦୃଶାନାତ୍ମନୋଽସୃଜତ୍ ॥ ୧,୭.
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ସେଇ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ବଢ଼ିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ନିଜ ପରି ଅନ୍ୟ ମନସ୍ପୁତ୍ରମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଭୃଗୁଂ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଂ ପୁଲହଂ କ୍ରତୁମଙ୍ଗିରସଂ ତଥା । ମରୀଚିଂ ଦକ୍ଷମତ୍ରିଂ ଚ ଵସିଷ୍ଠଂ ଚୈଵ ମାନସାନ୍ ॥ ୧,୭.
ଭୃଗୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ମରୀଚି, ଦକ୍ଷ, ଅତ୍ରି ଓ ବଶିଷ୍ଠ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ମନସ୍ପୁତ୍ର।
ନଵ ବ୍ରହ୍ମାଣ ଇତ୍ଯେତେ ପୁରାଣେ ନିଶ୍ଚଯଂ ଗତାଃ ॥ ୧,୭.
ପୁରାଣରେ ଏମାନେ ନବଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମା ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଖ୍ଯାତିଂ ଭୂତିଂ ଚ ସଂଭୂତିଂ କ୍ଷମାଂ ପ୍ରୀତିଂ ତଥୈଵ ଚ । ସନ୍ନତିଂ ଚ ତଥୈଵୋର୍ଜମନସୂଯାଂ ତଥୈଵ ଚ ॥ ୧,୭.
ଏହାପରେ ସେ ଖ୍ୟାତି, ଭୂତି, ସମ୍ଭୂତି, କ୍ଷମା, ପ୍ରୀତି, ସନ୍ନତି, ଉର୍ଜା ଓ ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ପ୍ରସୂତିଂ ଚ ତତଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦଦୌ ତେଷାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍ । ପତ୍ନ୍ଯୋ ଭଵଧ୍ଵ ମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେଷାମେଵ ତୁ ଦତ୍ତଵାନ୍ ॥ ୧,୭.
ତାପରେ ପ୍ରସୂତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେଇ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାମାନେ ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଝିଅମାନେଙ୍କୁ 'ତୁମେ ଘରବାଡ଼ି ହେଉ' ବୋଲି ଦେଇଦେଲେ।
ସନନ୍ଦନାଦଯୋ ଯେ ଚ ପୂର୍ଵସୃଷ୍ଟାସ୍ତୁ ଵେଧସା । ନ ତେ ଲୋକେଷ୍ଵସଜ୍ଜନ୍ତ ନିରପେକ୍ଷାଃ ପ୍ରଜାସୁ ତେ ॥ ୧,୭.
ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରଜା ପ୍ରତି ଅସକ୍ତ ଥିଲେ, ଏହି ଲୋକରେ ଲିନ ହେଲେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେ ତେଽଭ୍ଯା ଗତଜ୍ଞାନା ଵୀତରାଗା ଵିମତ୍ସରାଃ । ତେଷ୍ଵେଵଂ ନିରପେକ୍ଷେଷୁ ଲୋକସୃଷ୍ଟୌ ମହାତ୍ମନାଃ ॥ ୧,୭.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନ ପାଇଥିଲେ, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ଏହିପରି ଅସକ୍ତ ଥିବାରୁ ଲୋକ ସୃଷ୍ଟିରେ ଅଂଶ ନେଲେ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋଭୂନ୍ମହାନ୍ କ୍ରୋଧସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦହନକ୍ଷମଃ । ତସ୍ଯ କ୍ରୋଧାତ୍ସ ମୁଦ୍ଭୂତଜ୍ଵାଲାମାଲାତିଦୀପିତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଣୋଭୂତ୍ତଦା ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଖିଲଂ ମୁନେ ॥ ୧,୭.
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇପାରିବାକୁ ସମର୍ଥ। ସେ କ୍ରୋଧରୁ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ଏକ ବଡ଼ ଜ୍ୱାଳା ବାହାରିଲା, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଯାଇଥିଲା।
ଭ୍ରକୁଟୀକୁଟିଲାତ୍ତସ୍ଯ ଲଲାଟାତ୍କ୍ରୋଧଦୀପିତାତ୍ । ସମୁତ୍ପନ୍ନ ସ୍ତଦା ରୁଦ୍ରୋ ମଧ୍ଯାହ୍ନାର୍କସମପ୍ରଭଃ ॥ ୧,୭.
ତାଙ୍କ ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗି ଲଲାଟରୁ, କ୍ରୋଧର ଆଗୁଣରୁ ରୁଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଅର୍ଧନାରୀନରଵପୁଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡୋଽତିଶରୀରଵାନ୍ । ଵିଭଜାତ୍ମାନମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତର୍ଦଧେ ତତଃ ॥ ୧,୭.
ସେ ରୁଦ୍ର ଅର୍ଦ୍ଧ ନାରୀ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଆକୃତିରେ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, 'ତୁମେ ନିଜକୁ ବିଭାଜନ କର', ଏବଂ ତାପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ତଥୋକ୍ତୋସୌ ଦ୍ଵିଧା ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵଂ ପୁରୁଷତ୍ଵଂ ତଥାକରୋତ୍ । ଵିଭେଦପୁରୁଷତ୍ଵଂ ଚ ଦଶଧା ଚୈକଧା ପୁନଃ ॥ ୧,୭.
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେ ନିଜକୁ ଦୁଇଭାଗ କଲେ—ଏକ ଝିଅ ଓ ଏକ ପୁଅ। ପୁଣି ସେ ନିଜ ପୁରୁଷ ଆକୃତିକୁ ଦଶଭାଗ କଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ଏକ ଆକୃତି ହେଲେ।
ସୌମ୍ଯାସୌମ୍ଯୋସ୍ତଦାଶାନ୍ତାଶାନ୍ତୈଃ ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵଂ ଚ ସ ପ୍ରଭୁଃ । ଵିଭେଦ ବହୁଧା ଦେଵାଃ ସ୍ଵରୂପୈରସିତୈଃ ସିତୈଃ ॥ ୧,୭.
ସେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଝିଅ ଆକୃତିକୁ ମୃଦୁ ଓ କଠୋର, ଶାନ୍ତ ଓ ଅଶାନ୍ତ, କେତେକ କଳା, କେତେକ ଧଳା ଆକୃତିରେ ବହୁ ଭାଗରେ ବିଭାଜନ କଲେ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମସଂଭୂତଂ ପୂର୍ଵଂ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵଂ ପ୍ରଭୁ । ଆତ୍ମାନମେଵ କୃତ ଵାନ୍ପ୍ରଜାପାଲ୍ଯେ ମନୁଂ ଦ୍ଵିଜ ॥ ୧,୭.
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନିଜ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ନାମକ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଜାମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜକୁ ମନୁ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।
ଶତରୂପାଂ ଚ ତାଂ ନାରୀଂ ତପୋନିର୍ଧୂତକଲ୍ପଷାମ୍ । ସ୍ଵାଯଂଭୁଵୋ ମନୁର୍ଦେଵଃ ପତ୍ନୀତ୍ଵେ ଜଗୃହେ ପ୍ରଭୁଃ ॥ ୧,୭.
ଏବଂ ଶତରୂପା ନାମକ ଝିଅ, ତପସ୍ୟାରେ ଦୋଷ ଶୁନ୍ୟ ହୋଇ, ଦେବତା ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଗଲେ।