ନିମିତ୍ତମାତ୍ରଂ ମୁକ୍ତ୍ଵୈଵଂ ନାନ୍ଯତ୍କିଂଚିଦପେକ୍ଷତେ । ନୀଯତେ ତପତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯା ଵସ୍ତୁ ଵସ୍ତୁତାମ୍
ଏଭଳି ଉପାଦାନ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ; ହେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବସ୍ତୁ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ପାଇଁ ପହଞ୍ଚେ।
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ ଅର୍ଵାକ୍ସ୍ରୋତାସ୍ତୁ କଥିତୋ ଭଵତା ଯସ୍ତୁ ମାନୁଷଃ । ବ୍ରହ୍ମନ୍ଵିସ୍ତରତୋ ବ୍ରୂହି ବ୍ରହ୍ମ ତମସୃଜଦ୍ଯଥା ॥ ୧,୬.
ଶ୍ରୀ ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ: ମାନବ ସୃଷ୍ଟି ଯେଉଁଠାରୁ ତଳକୁ ବହିଥାଏ, ସେଥିରେ ଆପଣ ଆଗରୁ କହିଛନ୍ତି। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମା କିପରି ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତାହା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।
ଯଥା ଚ ଵର୍ଣାନସୃଜଦ୍ଯଦ୍ଗୁଣାଂ ଶ୍ଚ ପ୍ରଜାପତିଃ । ଯଚ୍ଚ ତେଷାଂ ସ୍ମୃତଂ କର୍ମ ଵିପ୍ରାଦୀନାଂ ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍ ॥ ୧,୬.
ପ୍ରଜାପତି କିପରି ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଗୁଣ ସୃଷ୍ଟି କଲେ? ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଦିମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ତାହା ମଧ୍ୟ କହନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ସତ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯିନଃ ପୂର୍ଵଂ ସିସୃକ୍ଷେର୍ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଜଗତ୍ । ଅଜାଯନ୍ତ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ରିକ୍ତା ମୁଖାତ୍ପ୍ରଜାଃ ॥ ୧,୬.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ପ୍ରଥମେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଇଚ୍ଛାରୁ, ସତ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ପ୍ରଧାନ ପ୍ରଜାମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଖରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵକ୍ଷମୋ ରଜସୋଦ୍ରିକ୍ତାସ୍ତଥା ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽଭଵନ୍ । ରଜସା ତମସା ଚୈଵ ସମୁଦ୍ରିକ୍ତାସ୍ତଥୋରୁତଃ ॥ ୧,୬.
ତାଙ୍କର ବକ୍ଷ ଭାଗରୁ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମିଲେ, ସେମାନେ ରଜୋଗୁଣ ପ୍ରଧାନ; ଏବଂ ଉରୁ ଭାଗରୁ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମିଲେ, ସେମାନେ ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍ ଦୁଇଟି ଗୁଣରେ ପ୍ରବଳ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାମନ୍ଯାଃ ପ୍ରଜା ବ୍ରହ୍ମା ସସର୍ଜ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ତମଃପ୍ରଧାନାସ୍ତାଃ ସର୍ଵଶ୍ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯମିଦଂ ତତଃ ॥ ୧,୬.
ତାଙ୍କର ପାଦ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମା ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତମୋଗୁଣ ପ୍ରଧାନ। ଏଭଳି ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା।
ବ୍ରହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵେଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ପାଦୋରୁଵକ୍ଷସ୍ଥଲତୋ ମୁଖତଶ୍ଚ ସମୁଦ୍ଗତାଃ ॥ ୧,୬.
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାଦ, ଉରୁ, ବକ୍ଷ ଓ ମୁଖରୁ କ୍ରମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଯଜ୍ଞନିଷ୍ପତ୍ତଯେ ସର୍ଵମେତଦ୍ବ୍ରହ୍ଯା ଚକାର ଵୈ । ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଂ ମହାଭାଗ ଯଜ୍ଞସାଧନମୁତ୍ତମମ୍ ॥ ୧,୬.
ଯଜ୍ଞ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏହା ଯଜ୍ଞର ସର୍ବୋତ୍ତମ ସାଧନ ଅଟୁଟ ରହିଲା, ହେ ମହାଭାଗ।
ଯଜ୍ଞୈରାପ୍ଯାଯିତା ଦେଵା ଵୃଷ୍ଟ୍ଯୁତ୍ସର୍ଗେଣ ଵୈ ପ୍ରଜାଃ । ଆପ୍ଯାଯଯନ୍ତେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଯଜ୍ଞାଃ କଲ୍ଯାଣହେତଵଃ ॥ ୧,୬.
ଯଜ୍ଞରେ ପୂଷ୍ଟି ପାଇଥିବା ଦେବତାମାନେ ବର୍ଷା ପାଉଁଛନ୍ତି, ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି । ଧର୍ମ ଜଣା ଜଣେ, ଯଜ୍ଞ ଭଲ ହେବାର କାରଣ ହେଇ, ଲୋକଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ ।
ନିଷ୍ପାଦ୍ଯନ୍ତେ ନରୈସ୍ତୈସ୍ତୁ ସ୍ଵଧର୍ମାଭିରତୈଃ ସଦା । ଵିଶୁଦ୍ଧାଚରଣୈପେତୈଃ ସଦ୍ଭିଃ ସନ୍ମାର୍ଗଗାମିଭିଃ ॥ ୧,୬.
ଏହି ଯଜ୍ଞମାନେ ସଦା ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଲଗିଥିବା ଲୋକମାନେ, ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଓ ଭଲ ଆଚରଣ ରେ ଚାଲିଥିବା ଭଲ ଲୋକମାନେ କରନ୍ତି ।
ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗୌ ମାନୁଷ୍ଯାତ୍ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନରା ମୁନେ । ଯଚ୍ଚାଭିରୁଚିତଂ ସ୍ଥାନଂ ତଦ୍ଯାନ୍ତି ମନୁଜା ଦ୍ଵିଜ ॥ ୧,୬.
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ, ମୁନି, ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଚାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚି ପାରନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜ ।
ପ୍ରଜାସ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଣା ସୃଷ୍ଟାଶ୍ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଵ୍ଯଵସ୍ଥି ତାଃ । ସମ୍ଯକ୍ଛ୍ରଦ୍ଧାଃ ସମାଚାରପ୍ରଵଣା ମୁନିସତ୍ତମ ॥ ୧,୬.
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ପ୍ରଜାମାନେ ଚାରି ଶ୍ରେଣୀରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ସଠିକ୍ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭଲ ଆଚରଣରେ ଅନୁଗତ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଯଥେଚ୍ଛାଵାସନିରତାଃ ସର୍ଵବାଧାଵିଵର୍ଜିତାଃ । ଶୁଦ୍ଧାନ୍ତଃ କରଣାଃ ଶୁଦ୍ଧାଃ କର୍ମାନୁଷ୍ଠା ନନିର୍ମଲାଃ ॥ ୧,୬.
ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ବସିଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।
ଶୁଦ୍ଧେ ଚ ତାସାଂ ମନସି ଶୁଦ୍ଧେନ୍ତଃସଂସ୍ଥିତେ ହରୌ । ସୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ବିଲ୍ଵାଖ୍ଯଂ ଯେନ ତତ୍ପଦମ୍ ॥ ୧,୬.
ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଏବଂ ମନ ଭିତରେ ଶୁଦ୍ଧ ହରିରେ ବସିଥାଏ, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା 'ବିଳ୍ବ' ନାମକ ପରମ ପଦକୁ ପାଇଯାଏ ।
ତତଃ କାଲାତ୍ମ କୋ ଯୋଽସୌ ସ ଚାଂଶଃ କଥିତୋ ହରେଃ । ସ ପାତଯତ୍ଯଘଂ ଘୋରମଲ୍ପମଲ୍ପାଲ୍ପସାରଵତ୍ ॥ ୧,୬.
ତାପରେ, କାଳ ନାମକ ଯେଉଁ ଅଂଶ ହରିଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବରେ କହାଯାଏ, ସେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ପାପକୁ, ଯଦିଓ ସେ ଅତି ସାନା ଓ ଅଳ୍ପ ଥାଏ, ପତନ କରାଏ ।
ଅଧର୍ମବୀଜମୁଦ୍ଭୁତଂ ତମୋଲୋଭସମୁଦ୍ଭଵମ୍ । ପ୍ରଜାସୁ ତାସୁ ମୈତ୍ରେଯ ରାଗାଦିକମସାଧକମ୍ ॥ ୧,୬.
ମୈତ୍ରେୟ, ସେ ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଧର୍ମର ବୀଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଲୋଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ରାଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଯୋଗ୍ୟ ଭାବମାନେ ଆସିଥାନ୍ତି ।
ତତଃ ସା ସହଜା ସିଦ୍ଧସ୍ତାସାଂ ନାତୀଵ ଜାଯତେ । ରସୋଲ୍ଲାସାଦଯଶ୍ଚାନ୍ଯାଃ ସିଦ୍ଧଯୋଷ୍ଟୌ ଭଵନ୍ତି ଯାଃ ॥ ୧,୬.
ତାପରେ, ସେମାନଙ୍କର ସହଜ ସିଦ୍ଧି ବେଶି ହୁଏ ନାହିଁ; ରସର ଆନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଠଟି ସିଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।
ତାସୁ କ୍ଷୀଣାସ୍ଵଶେଷାସୁ ଵର୍ଧମାନେ ଚ ପାତକେ । ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵାଭିଭଵଦୁଃଖାର୍ତାସ୍ତା ଭଵନ୍ତି ତତଃ ପ୍ରଜାଃ ॥ ୧,୬.
ଯେତେବେଳେ ସେ ସିଦ୍ଧିମାନେ କମିଯାଏ ଓ କିଛି ଅଂଶ ରହିଯାଏ, ଏବଂ ପାପ ବଢ଼ିଯାଏ, ତେବେ ସେ ପ୍ରଜାମାନେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ଅଧିକାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି ।
ତତୋ ଦୁର୍ଗାଣି ତାଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ଧାନ୍ଵଂ ପାର୍ଵତମୌଦକମ୍ । କୃତ୍ରିମଂ ଚ ତଥା ଦୁର୍ଗଂ ପୁରଖର୍ଵଟକାଦିକମ୍ ॥ ୧,୬.
ତାପରେ, ସେମାନେ ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କଲେ: ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଳ ଦୁର୍ଗ, ଏବଂ କୃତ୍ରିମ ଦୁର୍ଗ, ସହର ଓ ଛୋଟ ଗାଁ ।
ଗୃହୀଣି ଚ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ତେଷୁ ଚକୁଃ ପୁରାଦିଷୁ । ଶୀତାତପାଦିବାଧାନାଂ ପ୍ରଶମାଯ ମହାମତେ ॥ ୧,୬.
ସେମାନେ ସହର ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଘର ତିଆରି କଲେ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ଶୀତ, ତାପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ।
ପ୍ରତୀକାରମିମଂ କତ୍ଵା ଶୀତାଦେସ୍ତାଃ ପ୍ରଜାଃ ପୁନଃ । ଵାର୍ତୋପାଯଂ ତତଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ହସ୍ତସିଦ୍ଧିଂ ଚ କର୍ମଜାମ୍ ॥ ୧,୬.
ଏହି ଶୀତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ସେ ପ୍ରଜାମାନେ ପରେ ଜୀବିକା ଉପାୟ ଓ କାମରୁ ହସ୍ତକୌଶଳ ତିଆରି କଲେ ।
ଵ୍ରୀହଯଶ୍ଚ ଯଵାଶ୍ଚୈଵ ଗୋଧୂମାଶ୍ଚଣଵସ୍ତିଲାଃ । ପ୍ରିଯଙ୍ଗଵୋ ହ୍ଯୁଦା ରାଶ୍ଚ କୋରଦୂଷାଃ ସତୀନକାଃ ॥ ୧,୬.
ଧାନ, ଜଉ, ଗହମ, ଚଣା, ତିଳ, ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ, ଉଦାର, କୋରଡୂଷ, ସତୀନକ ମନେ ରଖାଯାଏ ।
ମାଷା ମୁଦ୍ଗା ମସୂରାଶ୍ଚ ନିଷ୍ପାଵାଃ ସକୁଲାତ୍ଥକାଃ । ଆଢକ୍ଯଶ୍ଚଣକାଶ୍ଚୈଵ ଶଣାଃ ସପ୍ତଦଶ ସ୍ମୃତାଃ ॥ ୧,୬.
ମାସ, ମୁଗ, ମସୁର, ନିଷ୍ପାବ, କୁଳଥ, ଆଢ଼କ୍ୟ, ଚଣା, ଶଣ — ଏହି ସତର ମନେ ରଖାଯାଏ ।
ଇତ୍ଯେତା ଓଷଧୀନାଂ ତୁ ଗ୍ରାମ୍ଯାନାଂ ଜାତଯୋ ମୁନେ । ଓଷଧ୍ଯୋ ଯଜ୍ଞିଯାଶ୍ଚୈଵ ଗ୍ରାମ୍ଯାରଣ୍ଯାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ ॥ ୧,୬.
ଏହିମାନେ, ମୁନି, ଗ୍ରାମରେ ଚାଷ ହେଉଥିବା ଉଦ୍ଭିଦର ପ୍ରକାର; ଯଜ୍ଞରେ ଉପଯୋଗୀ ଏବଂ ଗ୍ରାମ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ଚାରିଦିନ ଉଦ୍ଭିଦ ପ୍ରକାର ଅଛି ।
ଵ୍ରୀହଯଃସଯଵା ମାଷା ଗୋଧୂମାଶ୍ଚାଣଵ ସ୍ତିଲାଃ । ପ୍ରିଯଙ୍ଗୁସପ୍ତମା ହ୍ଯେତେ ଅଷ୍ଟମାସ୍ତୁ କୁଲତ୍ଥକାଃ ॥ ୧,୬.
ଧାନ, ଜଉ, ମାସ, ଗହମ, ଚଣା, ତିଳ, ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ସପ୍ତମ; ଅଷ୍ଟମ କୁଳଥ ।
ଶ୍ଯାମାକାସ୍ତ୍ଵଥ ନୀଵାରା ଜର୍ତିଲାଃ ସଗଵେଧୁକାଃ । ତଥା ଵେଣୁଯଵାଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତଥା ମର୍କଟକା ମୁନେ ॥ ୧,୬.
ଶ୍ୟାମାକ, ନୀବାର, ଜର୍ତିଳ ସହିତ ଗବେଧୁକା, ବେଣୁଯଉ, ମର୍କଟକ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ମୁନି ।
ଗ୍ରାମ୍ଯାରଣ୍ଯାଃ ସ୍ମୃତା ହ୍ଯେତା ଓଷଧ୍ଯସ୍ତୁ ଚତୁର୍ଦଶ । ଯଜ୍ଞନିଷ୍ପତ୍ତଯେ ଯଜ୍ଞସ୍ତଥାସାଂ ହେତୁରୁତ୍ତମଃ ॥ ୧,୬.
ଗ୍ରାମ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିବା ଏହି ଚଉଦି ଔଷଧିଗୁଡିକୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ଭାବରେ ଗଣାଯାଇଛି; ଏହାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଯଜ୍ଞର ସାଧନା।
ଏତାଶ୍ଚ ସହ ଯଜ୍ଞେନ ପ୍ରଜାନାଂ କାରଣଂ ପରମ୍ । ପରାଵରଵିଦଃ ପ୍ରାଜ୍ଞାସ୍ତତୋ ଯଜ୍ଞାନ୍ଵିତନ୍ଵେତ ॥ ୧,୬.
ଏହି ଔଷଧିଗୁଡିକ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ ହେଉଛି; ଏହିପରି ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଦ୍ୱିତୀୟତ୍ୱ ଜଣା ଜଣେ ନିତ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ।
ଅହନ୍ଯହନ୍ଯନୁଷ୍ଠାନଂ ଯଜ୍ଞାନାଂ ମୁନିସତ୍ତମ । ଉପକାରକରଂ ପୁଂସାଂ କ୍ରିଯମାଣା ଘଶାନ୍ତିଦମ୍ ॥ ୧,୬.
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ଲୋକମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାର ଆଣେ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଯେଷାଂ ତୁ କାଲସୃଷୋଽସୌ ପାପବନ୍ଦୁର୍ମହାମୁନେ । ଚେତଃସୁ ଵଵୃଧେ ଚକ୍ରୁସ୍ତେ ନ ଯଜ୍ଞେଷୁ ମାନସମ୍ ॥ ୧,୬.
ହେ ମହାମୁନି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ କଳିଯୁଗର ଦୁଷ୍ଟ ସାଥୀ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ମନ ଲଗାଇନାହାନ୍ତି।