ପାଦେଷୁ ଵେଦାସ୍ତଵ ଯୂପଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଦନ୍ତେଷୁ ଜଜ୍ଞାଶ୍ଚିତଯଶ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରେ । ହୁତାଶଜିହ୍ଵୋସି ତନୂରୁହାଣି ଦର୍ଭାଃ ପ୍ରଭୋ ଯଜ୍ଞପୁମାଂସ୍ତ୍ଵମେଵ
ଆପଣଙ୍କ ପାଦରେ ବେଦ, ଦାଁତ ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡ, ଦାନ୍ତରେ କ୍ରିୟା, ମୁଁହରେ ହବନ କୁଣ୍ଡ, ଜିହ୍ୱା ଅଗ୍ନି, ଲୋମ ଦର୍ଭା ଘାସ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣେ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଵିଲୋଚନେ ରାତ୍ର୍! ଯହନୀ ମହାତ୍ମନ୍ସର୍ଵାଶ୍ରଯଂ ବ୍ରହ୍ମପରଂ ଶିରସ୍ତେ । ସୂକ୍ତାନ୍ଯଶ୍ଷୋଆ!ଣି ସଟାକଲାପୋ ଘ୍ରାଣଂ ସମସ୍ତାନି ହଵୀଂଷି ଦେଵ
ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଦିନ ଓ ରାତି, ମୁଣ୍ଡ ସବୁଠାର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ମାନ ଶ୍ରୁତିର ଗୁଛ, ନାକ ସମସ୍ତ ହବିଷ୍ୟ, ହେ ଦେବ।
ସ୍ରୁକ୍ତୁଣ୍ଡସାମସ୍ଵରଧୀରନାଦପ୍ରାଗ୍ଵଂଶକାଯାଖିଲସତ୍ରସନ୍ଧେ । ପୂର୍ତେଷ୍ଟଧର୍ମଶ୍ରଵଣୋସି ଦେଵ ସନାତନାତ୍ମନ୍ଭଗଵନ୍ପ୍ରସୀଦ
ଆପଣଙ୍କ ମୁଁହ ଯଜ୍ଞ ଚମଚ, ସ୍ୱର ଗମ୍ଭୀର ସାମ ଗୀତି, ଦେହ ପୂର୍ବ କୁଣ୍ଡ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ, ନୀତି ଓ ଦାନର ଶ୍ରବଣ; ହେ ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମା, ଭଗବାନ, ଦୟା କର।
ପଦକ୍ରମାକ୍ରାନ୍ତଭୁଵଂ ଭଵନ୍ତମାଦିସ୍ଥିତଂ ଚାକ୍ଷରଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ । ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଦ୍ମଃ ପରମେଶ୍ଵରୋଽସି ପ୍ରସୀଦ ନାଥୋସି ପରାଵରସ୍ଯ
ଆପଣ ନିଜ ପଦକ୍ରମରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି, ଆଦି ଓ ଅକ୍ଷୟ ବିଶ୍ୱର ରୂପ; ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ଆପଣେ ପରମେଶ୍ୱର, ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ସବୁର ନାଥ, ଦୟା କର।
ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରଵିନ୍ଯସ୍ତମଶ୍ଷୋମେତଦ୍ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ନାଥ ଵିଭାଵ୍ଯତେ ତେ । ଵିଗାହତଃ ପଦ୍ମଵନଂ ଵିଲଗ୍ନଂ ସରୋଜିନୀପତ୍ରମିଵୋଢପଂକମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦାଁତର ଆଗରେ ରଖାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀ, ମାନେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ନୀଳ ପଦ୍ମ ଉପରେ କିଛି ମାଟି ଲଗିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ର ଅଟକି ରହିଛି।
ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵ୍ଯୋରତୁଲପ୍ରଭାଵ ଯଦନ୍ତରଂ ତଦ୍ଵପୁଷା ତଵୈଵ । ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ତିସମର୍ଥଦୀପ୍ତେ ହିତାଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଭୋ ଭଵ ତ୍ଵମ୍
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟର ଅପୂର୍ବ ବିସ୍ତୃତି, ଆପଣଙ୍କ ଦେହରେ ଭରିଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ତେଜରେ ଆବୃତ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ଅଛନ୍ତୁ।
ପରମାର୍ଥସ୍ତ୍ଵମେଵୈକୋ ନାନ୍ଯୋସ୍ତି ଜଗତଃ ପତେ । ତଵୈଷ ମହିମା ଯେନ ଵ୍ଯାପ୍ତମେତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଆପଣେ ଏକମାତ୍ର ପରମ ସତ୍ୟ; ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ମହିମାରେ ଏହି ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଯଦେତଦୃଶ୍ଯତେ ମୂର୍ତ୍ତମେତଜ୍ଜ୍ଞାନାତ୍ମନସ୍ତଵ । ଭ୍ରାନ୍ତିଜ୍ଞାନେନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଜଗଦ୍ରୂ ପମଯୋଗିନଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନମୟ ଆତ୍ମା; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱକୁ ଅଲଗା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ଯୋଗୀମାନେ।
ଜ୍ଞାନସ୍ଵରୂପମଖିଲଂ ଜଗଦେତଦବୁଦ୍ଧଯଃ । ଅର୍ଥସ୍ଵରୂପଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ଭ୍ରାମ୍ଯନ୍ତେ ମୋହସଂପ୍ଲଵେ
ଯେଉଁମାନେ ଅବୁଦ୍ଧି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପଦାର୍ଥ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ଏହିପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହି, ସେମାନେ ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫେରନ୍ତି।
ଯେ ତୁ ଜ୍ଞାନଵିଦଃ ଶୁଦ୍ଧଚେତସସ୍ତେଽଖିଲଂ ଜଗତ୍ । ଜ୍ଞାନାତ୍ମକଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵଦ୍ରୂ ପଂ ପରମେଶ୍ଵର
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଜ୍ଞାନମୟ ଦେଖନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ରୂପକୁ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର।
ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵ ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ଭଵାଯ ଜଗତାମିମାମ୍ । ଉଦ୍ଧରୋର୍ଵୀମମେଯାତ୍ମଞ୍ଛନ୍ନୋ ଦେହ୍ଯବ୍ଜଲୋଚନ
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦୟା କର। ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମେ ଏହି ଦେହରେ ଲୁଚି ରହିଛ, ଏ ଭୂମିକୁ ଉଦ୍ଧାର କର।
ସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ରି କ୍ତୋଽସି ଭଗଵନ୍ ଗୋଵିଂଦ ପୃଥିଵୀମିମାମ୍ । ସମୁଦ୍ଧର ଭଵାଯେଶ ଶନ୍ନୋ ଦେହ୍ଯବ୍ଜଲୋଚନ
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏ ଭୂମିକୁ ଆମ ପାଇଁ ଉଦ୍ଧାର କର। ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ସର୍ଗପ୍ରଵୃତ୍ତିର୍ଭଵତୋ ଜଗତାମୁପକାରିଣୀ । ଭଵତ୍ଵେଷା ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ଶନ୍ନୋ ଦେହ୍ଯବ୍ଜଲୋଚନ
ତୁମର ଏହି ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଉପକାର ହୁଏ, ସେ ଚାଲି ଯାଉ। ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଏଵଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନସ୍ତୁ ପରମାତ୍ମା ମହୀଧରଃ । ଉଜ୍ଜହାର କ୍ଷିତିଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ନ୍ଯସ୍ତଵାଂଶ୍ଚ ମହାମ୍ଭସି
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ହେବା ପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଏବଂ ଭୂମିର ଧାରକ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଭୂମିକୁ ଉଠାଇ ମହାଜଳରେ ରଖିଲେ।
ତସ୍ଯୋପରି ଜଲୌଘସ୍ଯ ମହତୀ ନୌରିଵ ସ୍ଥିତା । ଵିତତତ୍ତ୍ଵାତ୍ତୁ ଦେହସ୍ଯ ନ ମହୀ ଯାତି ସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେଉଁଠାରେ, ଜଳର ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ, ଭୂମି ଏକ ବଡ଼ ନୌକା ପରି ରହିଲା। ତାଙ୍କର ଦେହର ବିସ୍ତୃତି ଦ୍ୱାରା, ଭୂମି ଡୁବିଲା ନାହିଁ।
ତତଃ କ୍ଷିତିଂ ସମାଂ କୃତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସୋଚିନୋଦ୍ଗିରୀନ୍ । ଯଥାଵିଭାଗଂ ଭଗଵାନନାଦିଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ଭୂମିକୁ ସମତଳ କରି, ଆଦି ନଥିବା ପରମେଶ୍ୱର, ପୂର୍ବ ଭଳି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବତକୁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଅନୁଯାୟୀ ଭୂମିରେ ବିନ୍ୟାସ କଲେ।
ପ୍ରାକ୍ଯସର୍ଗଦଗ୍ଧାନଖିଲାନ୍ପର୍ଵତାନ୍ପୃଥିଵୀତଲେ । ଅମୋଘେନ ପ୍ରଭାଵେଣ ସସର୍ଜାମୋଘଵାଞ୍ଛିତଃ
ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପର୍ବତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ରଖି, ପୁଣି ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଭୂଵିଭାଗଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାନ୍ଯଥାତଥମ୍ । ଭୂରାଦ୍ଯାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଲୋକାନ୍ପୂର୍ଵଵତ୍ସମକଲ୍ପଯତ୍
ତାପରେ, ଭୂମିକୁ ବିଭାଜନ କରି, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପକୁ ପୂର୍ବ ଭଳି ଗଢ଼ିଲେ, ଏବଂ ଭୂ ଆଦି ଚାରିଟି ଲୋକକୁ ପୂର୍ବ ଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମରୂପଧରୋ ଦେଵସ୍ତତୋଽସୌ ରଜସା ଵୃତଃ । ଚକାର ସୃଷ୍ଟିଂ ଭଗଵାଂଶ୍ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଧରୋ ହରିଃ
ତାପରେ, ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ରଜୋଗୁଣରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ, ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଶ୍ରୀହରି ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ନିମିତ୍ତମାତ୍ରମେଵାଽସୌ ସୃଜ୍ଯାନାଂ ସର୍ଗକର୍ମଣି । ପ୍ରଧାନକାରଣୀଭୂତା ଯତୋ ଵୈ ସୃଜ୍ଯଶକ୍ତଯଃ
ସେ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ କେବଳ ଉପାଦାନ ହିସାବରେ ଅଛନ୍ତି; କାରଣ, ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତିମାନ୍ୟେ ପ୍ରଧାନ କାରଣ ହୁଅନ୍ତି।
ନିମିତ୍ତମାତ୍ରଂ ମୁକ୍ତ୍ଵୈଵଂ ନାନ୍ଯତ୍କିଂଚିଦପେକ୍ଷତେ । ନୀଯତେ ତପତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯା ଵସ୍ତୁ ଵସ୍ତୁତାମ୍
ଏଭଳି ଉପାଦାନ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ; ହେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବସ୍ତୁ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ପାଇଁ ପହଞ୍ଚେ।
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ ଅର୍ଵାକ୍ସ୍ରୋତାସ୍ତୁ କଥିତୋ ଭଵତା ଯସ୍ତୁ ମାନୁଷଃ । ବ୍ରହ୍ମନ୍ଵିସ୍ତରତୋ ବ୍ରୂହି ବ୍ରହ୍ମ ତମସୃଜଦ୍ଯଥା ॥ ୧,୬.
ଶ୍ରୀ ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ: ମାନବ ସୃଷ୍ଟି ଯେଉଁଠାରୁ ତଳକୁ ବହିଥାଏ, ସେଥିରେ ଆପଣ ଆଗରୁ କହିଛନ୍ତି। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମା କିପରି ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତାହା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।
ଯଥା ଚ ଵର୍ଣାନସୃଜଦ୍ଯଦ୍ଗୁଣାଂ ଶ୍ଚ ପ୍ରଜାପତିଃ । ଯଚ୍ଚ ତେଷାଂ ସ୍ମୃତଂ କର୍ମ ଵିପ୍ରାଦୀନାଂ ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍ ॥ ୧,୬.
ପ୍ରଜାପତି କିପରି ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଗୁଣ ସୃଷ୍ଟି କଲେ? ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଦିମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ତାହା ମଧ୍ୟ କହନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ସତ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯିନଃ ପୂର୍ଵଂ ସିସୃକ୍ଷେର୍ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଜଗତ୍ । ଅଜାଯନ୍ତ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ରିକ୍ତା ମୁଖାତ୍ପ୍ରଜାଃ ॥ ୧,୬.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ପ୍ରଥମେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଇଚ୍ଛାରୁ, ସତ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ପ୍ରଧାନ ପ୍ରଜାମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଖରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵକ୍ଷମୋ ରଜସୋଦ୍ରିକ୍ତାସ୍ତଥା ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽଭଵନ୍ । ରଜସା ତମସା ଚୈଵ ସମୁଦ୍ରିକ୍ତାସ୍ତଥୋରୁତଃ ॥ ୧,୬.
ତାଙ୍କର ବକ୍ଷ ଭାଗରୁ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମିଲେ, ସେମାନେ ରଜୋଗୁଣ ପ୍ରଧାନ; ଏବଂ ଉରୁ ଭାଗରୁ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମିଲେ, ସେମାନେ ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍ ଦୁଇଟି ଗୁଣରେ ପ୍ରବଳ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାମନ୍ଯାଃ ପ୍ରଜା ବ୍ରହ୍ମା ସସର୍ଜ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ତମଃପ୍ରଧାନାସ୍ତାଃ ସର୍ଵଶ୍ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯମିଦଂ ତତଃ ॥ ୧,୬.
ତାଙ୍କର ପାଦ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମା ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତମୋଗୁଣ ପ୍ରଧାନ। ଏଭଳି ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା।
ବ୍ରହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵେଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ପାଦୋରୁଵକ୍ଷସ୍ଥଲତୋ ମୁଖତଶ୍ଚ ସମୁଦ୍ଗତାଃ ॥ ୧,୬.
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାଦ, ଉରୁ, ବକ୍ଷ ଓ ମୁଖରୁ କ୍ରମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଯଜ୍ଞନିଷ୍ପତ୍ତଯେ ସର୍ଵମେତଦ୍ବ୍ରହ୍ଯା ଚକାର ଵୈ । ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଂ ମହାଭାଗ ଯଜ୍ଞସାଧନମୁତ୍ତମମ୍ ॥ ୧,୬.
ଯଜ୍ଞ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏହା ଯଜ୍ଞର ସର୍ବୋତ୍ତମ ସାଧନ ଅଟୁଟ ରହିଲା, ହେ ମହାଭାଗ।
ଯଜ୍ଞୈରାପ୍ଯାଯିତା ଦେଵା ଵୃଷ୍ଟ୍ଯୁତ୍ସର୍ଗେଣ ଵୈ ପ୍ରଜାଃ । ଆପ୍ଯାଯଯନ୍ତେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଯଜ୍ଞାଃ କଲ୍ଯାଣହେତଵଃ ॥ ୧,୬.
ଯଜ୍ଞରେ ପୂଷ୍ଟି ପାଇଥିବା ଦେବତାମାନେ ବର୍ଷା ପାଉଁଛନ୍ତି, ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି । ଧର୍ମ ଜଣା ଜଣେ, ଯଜ୍ଞ ଭଲ ହେବାର କାରଣ ହେଇ, ଲୋକଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ ।
ନିଷ୍ପାଦ୍ଯନ୍ତେ ନରୈସ୍ତୈସ୍ତୁ ସ୍ଵଧର୍ମାଭିରତୈଃ ସଦା । ଵିଶୁଦ୍ଧାଚରଣୈପେତୈଃ ସଦ୍ଭିଃ ସନ୍ମାର୍ଗଗାମିଭିଃ ॥ ୧,୬.
ଏହି ଯଜ୍ଞମାନେ ସଦା ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଲଗିଥିବା ଲୋକମାନେ, ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଓ ଭଲ ଆଚରଣ ରେ ଚାଲିଥିବା ଭଲ ଲୋକମାନେ କରନ୍ତି ।