ଅଜାନତା କୃତମିଦଂ ମଯା ହରିଣଶଂକଯା । କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ମମ ପାପେନ ଦଗ୍ଧଂ ମାଂ ତ୍ରାତୁମର୍ହସି
'ମୁଁ ଅଜାଣି ଏହା କରିଦେଲି, ଆପଣଙ୍କୁ ମୃଗ ଭାବି; ମୋର ପାପକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛି, ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ।'
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ତତସ୍ତଂ ଭଗଵାନାହ ନ ତେସ୍ତୁ ଭଯମଣ୍ଵପି । ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଲୁବ୍ଧ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସୁରାସ୍ପଦମ୍
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହୁଛନ୍ତି: ତାପରେ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ କିଛି ଭୟ କରନାହାଁ; ମୋର କୃପାରେ, ହେ ଶିକାରୀ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ, ଦେବତାମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ।'
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଵିମାନମାଗତଂ ସଦ୍ଯସ୍ତଦ୍ଵାକ୍ଯସମନଂତରମ୍ । ଆରୁହ୍ଯ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଲୁବ୍ଧକସ୍ତତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ, ସେଇ କଥା ହେବା ସହିତ ସହିତ ଏକ ଆକାଶମାର୍ଗ ରଥ ଆସିଗଲା। ଲୁଭ୍ଧକ ସେହି ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କର କୃପାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ସଭଗଵାନ୍ସଂଯୋଜ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନି । ବ୍ରହ୍ମଭୂତେଽଵ୍ଯଯେଚିଂତ୍ଯେ ଵାସୁଦେଵମଯେଽମଲେ
ସେ ଯିବା ପରେ, ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମାରେ ଏକତ୍ର କରି, ଅବିନାଶୀ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ବାସୁଦେବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅଜନ୍ମନ୍ଯମରେ ଵିଷ୍ଣାଵପ୍ରମେଯେଽଖିଲାତ୍ମନି । ତତ୍ଯାଜ ମାନୁଷଂ ଦେହମତୀତ୍ଯ ତ୍ରିଵିଧାଂ ଗତିମ୍
ଅଜନ୍ମା, ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ମାନବ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ତିନି ପ୍ରକାର ଗତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।