ପରାପରାତ୍ମନ୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମଞ୍ଜଯ ଯଜ୍ଞପତେଽନଘ । ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଂ ଵଷଟ୍କାରସ୍ତ୍ଵମଓଁକାରସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନଯଃ
'ପରାପର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ନିର୍ମଳ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ଆପଣ ଯଜ୍ଞ, ଆପଣ 'ବଷଟ୍' ଧ୍ୱନି, ଆପଣ 'ଓଁ' ଧ୍ୱନି, ଆପଣ ଅଗ୍ନି।'
ତ୍ଵଂ ଵେଦାସ୍ତ୍ଵଂ ତଦଙ୍ଗାନି ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷୋ ହରେ । ସୂର୍ଯାଦଯୋ ଗ୍ରହାସ୍ତାରା ନକ୍ଷତ୍ରାଣ୍ଯଖିତଂ ଜଗତ୍
'ଆପଣ ବେଦ, ବେଦର ଅଙ୍ଗ, ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ, ହେ ହରି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରହ, ତାରା, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣ।'
ମୂର୍ତାମୂର୍ତମଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ । ଯଚ୍ଚୋକ୍ତଂ ଯଚ୍ଚ ନୈଵୋକ୍ତଂ ମଯାତ୍ର ପରମେଶ୍ଵର । ତତ୍ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭୂଯୋଭୂଯୋ ନମୋନମଃ
ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣ ଦେଖାଯାଏବା ଓ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ଆକାର ଓ ନିରାକାର, ସବୁ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠାରେ ଯାହା କହିଛି, ଓ ଯାହା କହିନାହିଁ, ସେ ସବୁକୁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପୁନି ପୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମନ କରେ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ । ଏଵଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନସ୍ତୁ ପୃଥିଵ୍ଯା ଧରଣୀଧରଃ । ସାମସ୍ଵରଧ୍ଵନିଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ ଜଗର୍ଜ ପରିଘର୍ଘରମ୍
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ — ଏଭଳି ପୃଥିବୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା ସମୟରେ, ଧରାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଭଗବାନ, ସାମବେଦ ଗୀତିର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି କରି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତତଃ ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଧରାଂ ସ୍ଵଦଂଷ୍ଟ୍ରଯା ମହାଵରାହଃ ସ୍ଫୁଟପଦ୍ମଲୋଚନଃ । ରସାତଲାଦୁତ୍ପଲପତ୍ରସନ୍ନିଭଃ ସମୁତ୍ଥିତୋ ନୀଲ ଇଵାଚଲୋ ମହାନ୍
ତାପରେ, ମହାବରାହ ତାଙ୍କର ଦାଁତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ନୀଳ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେହ ନେଇ, ରସାତଳରୁ ବାହାରିଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତା ତେନ ମୁଖାନିଲାହତଂ ତତ୍ସଂଭଵାମ୍ଭୋ ଜନଲୋକସଂଶ୍ରଯାନ୍ । ପ୍ରକ୍ଷାଲଯାମାସ ହି ତାନ୍ମହାଦ୍ଯୁତୀନ୍ ସନାନ୍ଦନାଦୀନପକଲ୍ମଷାନ୍ ମୁନୀନ୍
ସେଉଠାରୁ ଉଠୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ମୁଁହର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଜଳ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଜନଲୋକରେ ରହୁଥିବା ଦେବମୁନିମାନେ, ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେଇ ଜଳରେ ନିର୍ମଳ ହେଲେ।
ପ୍ରଯାନ୍ତି ତୋଯାନି ଖୁରାଗ୍ରଵିକ୍ଷତରସାତଲେଽଧଃ କୃତଶବ୍ଦସନ୍ତତି । ଶ୍ଵାସାନିଲାସ୍ତାଃ ପରିତଃ ପ୍ରଯାଂତି ସିଦ୍ଧା ଜନେ ଯେ ନିଯତା ଵସନ୍ତି
ତାଙ୍କର ଖୁରର ଆଗରେ ରସାତଳର ଜଳ ଘୁଞ୍ଚି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ସେଇ ଜଳ ଚାରିପାଖରେ ଛଡ଼ିଗଲା, ଏଉଁଠି ଥିବା ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତସ୍ତସ୍ଯ ଜଲାର୍ଦ୍ର କୁକ୍ଷେର୍ମହାଵରାହସ୍ଯ ମହୀଂ ଵିଗୃହ୍ଯ । ଵିଧୁନ୍ଵତୋ ଵେଦମଯଂ ଶରୀରଂ ରୋମାନ୍ତରସ୍ଥା ମୁନଯଃ ସ୍ତୁଵନ୍ତି
ମହାବରାହ ଜଳରେ ଭିଜା ତାଙ୍କର ପେଟ ନେଇ, ପୃଥିବୀକୁ ଧରି, ବେଦର ଦେହକୁ ହଲାଇ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ମଧ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତୋଷପରୀତଚେତସୋ ଲୋକେ ଜନେ ଯେ ନିଵସନ୍ତି ଯୋଗିନଃ । ସନନ୍ଦନାଦ୍ଯା ହ୍ଯତିନମ୍ରକନ୍ଧରା ଧରାଧରଂ ଧୀରତରୋଦ୍ଧତେକ୍ଷଣମ୍
ଏଇ ପ୍ରକାର ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଲୋକରେ ରହନ୍ତି, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତି ନେଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଧରାକୁ ଧରିଥିବା ଏହି ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ।
ଜଯେଶ୍ଵରାଣାଂ ପରମେଶ କେଶଵ ପ୍ରଭୋ ଗଦାଶଂଖଧରାସିଚକ୍ରଧୃକ୍ । ପ୍ରସୂତିନାଶସ୍ଥିତିହେତୁରୀଶ୍ଵରସ୍ତ୍ଵମେଵ ନାନ୍ଯତ୍ପରମଂ ଚ ଯତ୍ପଦମ୍
ବିଜୟର ମାଲିକ, ପରମେଶ୍ୱର, କେଶବ, ଗଦା, ଶଂଖ, ଖଡ଼ଗ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ! ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନର କାରଣ ଆପଣେ ହିଁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ।
ପାଦେଷୁ ଵେଦାସ୍ତଵ ଯୂପଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଦନ୍ତେଷୁ ଜଜ୍ଞାଶ୍ଚିତଯଶ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରେ । ହୁତାଶଜିହ୍ଵୋସି ତନୂରୁହାଣି ଦର୍ଭାଃ ପ୍ରଭୋ ଯଜ୍ଞପୁମାଂସ୍ତ୍ଵମେଵ
ଆପଣଙ୍କ ପାଦରେ ବେଦ, ଦାଁତ ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡ, ଦାନ୍ତରେ କ୍ରିୟା, ମୁଁହରେ ହବନ କୁଣ୍ଡ, ଜିହ୍ୱା ଅଗ୍ନି, ଲୋମ ଦର୍ଭା ଘାସ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣେ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଵିଲୋଚନେ ରାତ୍ର୍! ଯହନୀ ମହାତ୍ମନ୍ସର୍ଵାଶ୍ରଯଂ ବ୍ରହ୍ମପରଂ ଶିରସ୍ତେ । ସୂକ୍ତାନ୍ଯଶ୍ଷୋଆ!ଣି ସଟାକଲାପୋ ଘ୍ରାଣଂ ସମସ୍ତାନି ହଵୀଂଷି ଦେଵ
ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଦିନ ଓ ରାତି, ମୁଣ୍ଡ ସବୁଠାର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ମାନ ଶ୍ରୁତିର ଗୁଛ, ନାକ ସମସ୍ତ ହବିଷ୍ୟ, ହେ ଦେବ।
ସ୍ରୁକ୍ତୁଣ୍ଡସାମସ୍ଵରଧୀରନାଦପ୍ରାଗ୍ଵଂଶକାଯାଖିଲସତ୍ରସନ୍ଧେ । ପୂର୍ତେଷ୍ଟଧର୍ମଶ୍ରଵଣୋସି ଦେଵ ସନାତନାତ୍ମନ୍ଭଗଵନ୍ପ୍ରସୀଦ
ଆପଣଙ୍କ ମୁଁହ ଯଜ୍ଞ ଚମଚ, ସ୍ୱର ଗମ୍ଭୀର ସାମ ଗୀତି, ଦେହ ପୂର୍ବ କୁଣ୍ଡ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ, ନୀତି ଓ ଦାନର ଶ୍ରବଣ; ହେ ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମା, ଭଗବାନ, ଦୟା କର।
ପଦକ୍ରମାକ୍ରାନ୍ତଭୁଵଂ ଭଵନ୍ତମାଦିସ୍ଥିତଂ ଚାକ୍ଷରଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ । ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଦ୍ମଃ ପରମେଶ୍ଵରୋଽସି ପ୍ରସୀଦ ନାଥୋସି ପରାଵରସ୍ଯ
ଆପଣ ନିଜ ପଦକ୍ରମରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି, ଆଦି ଓ ଅକ୍ଷୟ ବିଶ୍ୱର ରୂପ; ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ଆପଣେ ପରମେଶ୍ୱର, ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ସବୁର ନାଥ, ଦୟା କର।
ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରଵିନ୍ଯସ୍ତମଶ୍ଷୋମେତଦ୍ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ନାଥ ଵିଭାଵ୍ଯତେ ତେ । ଵିଗାହତଃ ପଦ୍ମଵନଂ ଵିଲଗ୍ନଂ ସରୋଜିନୀପତ୍ରମିଵୋଢପଂକମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦାଁତର ଆଗରେ ରଖାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀ, ମାନେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ନୀଳ ପଦ୍ମ ଉପରେ କିଛି ମାଟି ଲଗିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ର ଅଟକି ରହିଛି।
ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵ୍ଯୋରତୁଲପ୍ରଭାଵ ଯଦନ୍ତରଂ ତଦ୍ଵପୁଷା ତଵୈଵ । ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ତିସମର୍ଥଦୀପ୍ତେ ହିତାଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଭୋ ଭଵ ତ୍ଵମ୍
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟର ଅପୂର୍ବ ବିସ୍ତୃତି, ଆପଣଙ୍କ ଦେହରେ ଭରିଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ତେଜରେ ଆବୃତ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ଅଛନ୍ତୁ।
ପରମାର୍ଥସ୍ତ୍ଵମେଵୈକୋ ନାନ୍ଯୋସ୍ତି ଜଗତଃ ପତେ । ତଵୈଷ ମହିମା ଯେନ ଵ୍ଯାପ୍ତମେତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଆପଣେ ଏକମାତ୍ର ପରମ ସତ୍ୟ; ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ମହିମାରେ ଏହି ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଯଦେତଦୃଶ୍ଯତେ ମୂର୍ତ୍ତମେତଜ୍ଜ୍ଞାନାତ୍ମନସ୍ତଵ । ଭ୍ରାନ୍ତିଜ୍ଞାନେନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଜଗଦ୍ରୂ ପମଯୋଗିନଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନମୟ ଆତ୍ମା; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱକୁ ଅଲଗା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ଯୋଗୀମାନେ।
ଜ୍ଞାନସ୍ଵରୂପମଖିଲଂ ଜଗଦେତଦବୁଦ୍ଧଯଃ । ଅର୍ଥସ୍ଵରୂପଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ଭ୍ରାମ୍ଯନ୍ତେ ମୋହସଂପ୍ଲଵେ
ଯେଉଁମାନେ ଅବୁଦ୍ଧି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପଦାର୍ଥ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ଏହିପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହି, ସେମାନେ ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫେରନ୍ତି।
ଯେ ତୁ ଜ୍ଞାନଵିଦଃ ଶୁଦ୍ଧଚେତସସ୍ତେଽଖିଲଂ ଜଗତ୍ । ଜ୍ଞାନାତ୍ମକଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵଦ୍ରୂ ପଂ ପରମେଶ୍ଵର
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଜ୍ଞାନମୟ ଦେଖନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ରୂପକୁ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର।
ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵ ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ଭଵାଯ ଜଗତାମିମାମ୍ । ଉଦ୍ଧରୋର୍ଵୀମମେଯାତ୍ମଞ୍ଛନ୍ନୋ ଦେହ୍ଯବ୍ଜଲୋଚନ
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦୟା କର। ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମେ ଏହି ଦେହରେ ଲୁଚି ରହିଛ, ଏ ଭୂମିକୁ ଉଦ୍ଧାର କର।
ସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ରି କ୍ତୋଽସି ଭଗଵନ୍ ଗୋଵିଂଦ ପୃଥିଵୀମିମାମ୍ । ସମୁଦ୍ଧର ଭଵାଯେଶ ଶନ୍ନୋ ଦେହ୍ଯବ୍ଜଲୋଚନ
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏ ଭୂମିକୁ ଆମ ପାଇଁ ଉଦ୍ଧାର କର। ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ସର୍ଗପ୍ରଵୃତ୍ତିର୍ଭଵତୋ ଜଗତାମୁପକାରିଣୀ । ଭଵତ୍ଵେଷା ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ଶନ୍ନୋ ଦେହ୍ଯବ୍ଜଲୋଚନ
ତୁମର ଏହି ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଉପକାର ହୁଏ, ସେ ଚାଲି ଯାଉ। ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଏଵଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନସ୍ତୁ ପରମାତ୍ମା ମହୀଧରଃ । ଉଜ୍ଜହାର କ୍ଷିତିଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ନ୍ଯସ୍ତଵାଂଶ୍ଚ ମହାମ୍ଭସି
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ହେବା ପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଏବଂ ଭୂମିର ଧାରକ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଭୂମିକୁ ଉଠାଇ ମହାଜଳରେ ରଖିଲେ।
ତସ୍ଯୋପରି ଜଲୌଘସ୍ଯ ମହତୀ ନୌରିଵ ସ୍ଥିତା । ଵିତତତ୍ତ୍ଵାତ୍ତୁ ଦେହସ୍ଯ ନ ମହୀ ଯାତି ସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେଉଁଠାରେ, ଜଳର ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ, ଭୂମି ଏକ ବଡ଼ ନୌକା ପରି ରହିଲା। ତାଙ୍କର ଦେହର ବିସ୍ତୃତି ଦ୍ୱାରା, ଭୂମି ଡୁବିଲା ନାହିଁ।
ତତଃ କ୍ଷିତିଂ ସମାଂ କୃତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସୋଚିନୋଦ୍ଗିରୀନ୍ । ଯଥାଵିଭାଗଂ ଭଗଵାନନାଦିଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ଭୂମିକୁ ସମତଳ କରି, ଆଦି ନଥିବା ପରମେଶ୍ୱର, ପୂର୍ବ ଭଳି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବତକୁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଅନୁଯାୟୀ ଭୂମିରେ ବିନ୍ୟାସ କଲେ।
ପ୍ରାକ୍ଯସର୍ଗଦଗ୍ଧାନଖିଲାନ୍ପର୍ଵତାନ୍ପୃଥିଵୀତଲେ । ଅମୋଘେନ ପ୍ରଭାଵେଣ ସସର୍ଜାମୋଘଵାଞ୍ଛିତଃ
ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପର୍ବତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ରଖି, ପୁଣି ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଭୂଵିଭାଗଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାନ୍ଯଥାତଥମ୍ । ଭୂରାଦ୍ଯାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଲୋକାନ୍ପୂର୍ଵଵତ୍ସମକଲ୍ପଯତ୍
ତାପରେ, ଭୂମିକୁ ବିଭାଜନ କରି, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପକୁ ପୂର୍ବ ଭଳି ଗଢ଼ିଲେ, ଏବଂ ଭୂ ଆଦି ଚାରିଟି ଲୋକକୁ ପୂର୍ବ ଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମରୂପଧରୋ ଦେଵସ୍ତତୋଽସୌ ରଜସା ଵୃତଃ । ଚକାର ସୃଷ୍ଟିଂ ଭଗଵାଂଶ୍ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଧରୋ ହରିଃ
ତାପରେ, ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ରଜୋଗୁଣରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ, ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଶ୍ରୀହରି ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ନିମିତ୍ତମାତ୍ରମେଵାଽସୌ ସୃଜ୍ଯାନାଂ ସର୍ଗକର୍ମଣି । ପ୍ରଧାନକାରଣୀଭୂତା ଯତୋ ଵୈ ସୃଜ୍ଯଶକ୍ତଯଃ
ସେ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ କେବଳ ଉପାଦାନ ହିସାବରେ ଅଛନ୍ତି; କାରଣ, ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତିମାନ୍ୟେ ପ୍ରଧାନ କାରଣ ହୁଅନ୍ତି।