ତତଶ୍ଚାର୍ଣଵମଧ୍ଯେନ ଜୈତ୍ରୋଽସୌ ଚକ୍ରିଣୋ ରଥଃ । ପଶ୍ଯତୋ ଦାରୁକସ୍ଯାଥ ପ୍ରାଯାଦଶ୍ଵୈର୍ଧୃତୋ ଦ୍ଵିଜ
ତାପରେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ବିଜୟୀ ରଥ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଟାଣାଯାଉଥିଲା, ଦାରୁକ ଦେଖୁଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଚକ୍ରଂ ଗଦା ତଥା ଶାର୍ଙ୍ଗଂ ତୂଣୀଶଂଖୋସିରେଵ ଚ । ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ହରିଂ କୃତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁରାଦିତ୍ଯଵର୍ତ୍ତ୍ମନା
ଚକ୍ର, ଗଦା, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ, ତୁଣୀ, ଶଂଖ ଓ ମୁକୁଟ, ହରିଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଯାଇଗଲେ।
କ୍ଷଣେନ ନାଭଵତ୍କଶ୍ଚିଦ୍ଯାଦଵାନାମଘାତିତଃ । ଋତେ କୃଷ୍ଣଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଦାରୁକଂ ଚ ମହାମୁନେ
କେବଳ ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣ ଓ ଦାରୁକ ବ୍ୟତୀତ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଯାଦବମାନେଂକୁ ଏକଠି ମୃତ ଦେଖାଯାଇଲେ ନାହିଁ, ହେ ମହାମୁନି।
ଚଂକ୍ରମ୍ଯମାଣୌ ତୌ ରାମଂ ଵୃକ୍ଷମୂଲେ କୃତାସନମ୍ । ଦଦୃଶାତେ ମୁଖାଚ୍ଚାସ୍ଯ ନିଷ୍କ୍ରାମଂତଂ ମହୋରଗମ୍
ସେମାନେ ଚାଲୁଥିବାବେଳେ, ରାମଙ୍କୁ ଗଛ ତଳେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ବଡ଼ ସାପ ଉତ୍ତରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ସ ମଖାତ୍ତସ୍ଯ ମହାଭୋଗୋ ଭୁଜଂଗମଃ । ପ୍ରଯଯାଵର୍ଣଵଂ ସିଦ୍ଧୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତଥୋରଗୈଃ
ଯଜ୍ଞରୁ ବାହାରି, ସେ ମହାନ ନାଗ ମହାସାଗରକୁ ଚଲିଗଲେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ତତୋର୍ଘ୍ଯମାଦାଯ ତଦା ଜଲଧିସ୍ସଂମୁଖଂ ଯଯୌ । ପ୍ରଵିଵେଶ ତତସ୍ତୋଯଂ ପୂଜିତଃ ପନ୍ନଗୋତ୍ତମୈଃ
ତାପରେ, ଅର୍ଘ୍ୟ ନେଇ, ସମୁଦ୍ର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ପ୍ରମୁଖ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସେ ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଲସ୍ଯ ନିର୍ଯାଣଂ ଦାରୁକଂ ପ୍ରାହ କେଶଵଃ । ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନଯୋଃ
ବଳରାମଙ୍କର ବିଦାୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି ସବୁ କଥା ବସୁଦେବ ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅ।'
ନିର୍ଯାଣଂ ବଲଭଦ୍ର ସ୍ଯ ଯାଦଵାନାଂ ତଥା କ୍ଷଯମ୍ । ଯୋଗେ ସ୍ଥିତ୍ଵାହମପ୍ଯେତତ୍ପରିତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯେ କଲେଵରମ୍
ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ବିଦାୟ, ଯାଦବମାନେର ନାଶ—ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି।
ଵାଚ୍ଯଶ୍ଚ ଦ୍ଵାରକାଵାସୀ ଜନସ୍ସର୍ଵସ୍ତଥାହୁକଃ । ଯଥେମାଂ ନଗରୀଂ ସର୍ଵାଂ ସମୁଦ୍ର ଃ! ପ୍ଲାଵଯିଷ୍ଯତି
ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଲୋକମାନେ ଓ ଆହୁକଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଦିଅ: 'ସମୁଦ୍ର ଏହି ସମସ୍ତ ସହରକୁ ବୁଡ଼ାଇଦେବ।'
ତସ୍ମାଦ୍ଭଵଦ୍ଭିସ୍ସର୍ଵୈସ୍ତୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯୋ ହ୍ଯର୍ଜୁନାଗମଃ । ନ ସ୍ଥେଯଂ ଦ୍ଵାରକାମଧ୍ଯେ ନିଷ୍କ୍ରାଂତେ ତତ୍ର ପାଂଡଵେ
ସେହିପାଇଁ, ତମେ ସମସ୍ତେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କର; ପାଣ୍ଡବ ଚାଲିଗଲେ, ଦ୍ୱାରକା ମଧ୍ୟରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତେନୈଵ ସହ ଗଂତଵ୍ଯଂ ଯତ୍ର ଯାତି ସ କୌରଵଃ
ସେ କୌରବ କେଉଁଠି ଯିବେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ତମେ ସମସ୍ତେ ଯିବା।
ଗତ୍ଵା ଚ ବ୍ରୂହି କୌଂତେଯମର୍ଜୁନଂ ଵଚନାନ୍ମମ । ପାଲନୀଯସ୍ତ୍ଵଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ଜନୋଽଯଂ ମତ୍ପରିଗ୍ରହଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋର କଥା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଦିଅ: 'ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ମୋର ଦେଖାଶୁଣା ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର।'
ତ୍ଵମର୍ଜୁନେନ ସହିତୋ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ତଥା ଜନମ୍ । ଗୃହୀତ୍ଵା ଯାଦି ଵଜ୍ରଶ୍ଚ ଯଦୁରାଜୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଅର୍ଜୁନ ସହ ଦ୍ୱାରକାର ଲୋକମାନେକୁ ନେଇଯିବା; ଏବଂ ବଜ୍ର, ଯାଇ, ଯାଦବମାନେର ରାଜା ହେବେ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦାରୁକଃ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ । ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଚ ବହୁଶଃ କୃତ୍ଵା ପ୍ରାଯାଦ୍ଯଥୋଦିତମ୍
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହୁଛନ୍ତି: ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦାରୁକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ କଲେ, ବହୁଥର ପରିକ୍ରମା କରି, ଯେପରି କହାଯାଇଥିଲା, ସେହିପରି ଚଲିଗଲେ।
ସ ଚ ଗତ୍ଵା ତଦାଚଷ୍ଟ ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ତଥାଽର୍ଜୁନମ୍ । ଆନିନାଯ ମହାବୁଦ୍ଧିର୍ଵଜ୍ରଂ ଚକ୍ରେ ତଥା ନୃପମ୍
ସେ ଯାଇ, ଦ୍ୱାରକାରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ; ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବଜ୍ରଙ୍କୁ ରାଜା କରାଗଲା।
ଭଗଵାନପି ଗୋଵିଂଦୋ ଵାସୁଦେଵାତ୍ମକଂ ପରମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମନି ସମାରୋପ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତେଷ୍ଵଧାରଯତ୍ । ନିଷ୍ପ୍ରପଂଚେ ମହାଭାଗ ସଂଯୋଜ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନି । ତୁର୍ଯାଵସ୍ଥସଲୀଲଂ ଚ ଶ୍ତୋଏ!ସ୍ମ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ଭଗବାନ ଗୋବିନ୍ଦ, ଯାହାଙ୍କ ମୂଳ ଉପାଦାନ ବାସୁଦେବ, ସେ ନିଜକୁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥାପିତ କଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ନିଜକୁ ଧାରଣ କଲେ; ହେ ମହାଭାଗ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମାରେ ଏକତ୍ର କରି, ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସଂମାନଯନ୍ଦ୍ଵିଜଵଚୋ ଦୁର୍ଵାସା ଯଦୁଵାଚ ହ । ଯୋଗଯୁକ୍ତୋଽଭଵତ୍ପାଦଂ କୃତ୍ଵା ଜାନୁନି ସତ୍ତମ
ଦ୍ୱିଜ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଯାଦବ ଯୋଗରେ ଲୀନ ହେଲେ, ଜାଙ୍ଘା ଉପରେ ପାଦ ରଖିଲେ, ହେ ଉତ୍ତମ।
ଆଯଯୌ ସ ଜରାନାମ ତଦା ତତ୍ର ସ ଲୁବ୍ଧକଃ । ମୁସଲାଵଶେଷଲୋହୈକସାଯକନ୍ଯସ୍ତତୋମରଃ
ସେତେବେଳେ, ଜରା ନାମକ ଏକ ଶିକାରୀ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ମୁସଳର ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋହାରୁ ତିଆରି ଏକ ତୀର ନେଇଥିଲେ।
ସ ତତ୍ପାଦଂ ମୃଗାକାରମଵେକ୍ଷ୍ଯାରାଦଵସ୍ଥିତଃ । ତଲେ ଵିଵ୍ଯାଧ ତେନୈଵ ତୋମରେଣ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ସେ ଚରଣକୁ ମୃଗ ଆକାରରେ ଦେଖି, ସେଇ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଘାତ କଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ।
ତତଶ୍ଚ ଦଦୃଶୋ! ତତ୍ର ଚଦୁର୍ବାହୁଧରଂ ନରମ୍ । ପ୍ରଣିପତ୍ତ୍ଯାହ ଚୈଵୈନଂ ପ୍ରସୀଦେତି ପୁନଃପୁନଃ
ତାପରେ ସେଠାରେ ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରଣାମ କରି, ପୁନିପୁନି କ୍ଷମା ଚାହିଲେ।
ଅଜାନତା କୃତମିଦଂ ମଯା ହରିଣଶଂକଯା । କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ମମ ପାପେନ ଦଗ୍ଧଂ ମାଂ ତ୍ରାତୁମର୍ହସି
'ମୁଁ ଅଜାଣି ଏହା କରିଦେଲି, ଆପଣଙ୍କୁ ମୃଗ ଭାବି; ମୋର ପାପକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛି, ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ।'
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ତତସ୍ତଂ ଭଗଵାନାହ ନ ତେସ୍ତୁ ଭଯମଣ୍ଵପି । ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଲୁବ୍ଧ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସୁରାସ୍ପଦମ୍
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହୁଛନ୍ତି: ତାପରେ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ କିଛି ଭୟ କରନାହାଁ; ମୋର କୃପାରେ, ହେ ଶିକାରୀ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ, ଦେବତାମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ।'
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଵିମାନମାଗତଂ ସଦ୍ଯସ୍ତଦ୍ଵାକ୍ଯସମନଂତରମ୍ । ଆରୁହ୍ଯ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଲୁବ୍ଧକସ୍ତତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ, ସେଇ କଥା ହେବା ସହିତ ସହିତ ଏକ ଆକାଶମାର୍ଗ ରଥ ଆସିଗଲା। ଲୁଭ୍ଧକ ସେହି ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କର କୃପାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ସଭଗଵାନ୍ସଂଯୋଜ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନି । ବ୍ରହ୍ମଭୂତେଽଵ୍ଯଯେଚିଂତ୍ଯେ ଵାସୁଦେଵମଯେଽମଲେ
ସେ ଯିବା ପରେ, ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମାରେ ଏକତ୍ର କରି, ଅବିନାଶୀ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ବାସୁଦେବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅଜନ୍ମନ୍ଯମରେ ଵିଷ୍ଣାଵପ୍ରମେଯେଽଖିଲାତ୍ମନି । ତତ୍ଯାଜ ମାନୁଷଂ ଦେହମତୀତ୍ଯ ତ୍ରିଵିଧାଂ ଗତିମ୍
ଅଜନ୍ମା, ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ମାନବ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ତିନି ପ୍ରକାର ଗତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।