ଦେଵୈର୍ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯତେ ଦେଵ ତଥାତ୍ରୈଵ ରତିସ୍ତଵ । ତତ୍ସ୍ଥୀଯତାଂ ଯଥାକାଲମାସ୍ଥେଯମନୁଜୀଵିଭିଃ
ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେତେଦିନ ଚାହାଁ ଏଠାରେ ରୁହ। ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ତୁମ ଅନୁଗତମାନେ ସହିତ ରୁହ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଯତ୍ତ୍ଵମାତ୍ଥାଖିଲଂ ଦୂତ ଵେଦ୍ମ୍ଯେତଦହମପ୍ଯୁତ । ପ୍ରାରବ୍ଧ ଏଵ ହି ମଯା ଯାଦଵାନାଂ ପରିକ୍ଷଯଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଦୂତ, ତୁମେ ଯାହା କହିଲ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ। ମୁଁ ଏହି ଯାଦବମାନଙ୍କର ନାଶ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଛି।
ଭୁଵୋ ନାଦ୍ଯାପି ଭାରୋଽଯଂ ଯାଦଵୈରନିବର୍ହିତୈଃ । ଅଵତାର୍ଯ କରୋମ୍ଯେତତ୍ସପ୍ତରାତ୍ରେଣ ସତ୍ଵରଃ
ଏଯାଁ ଯାଦବମାନେ ଭୂମିର ଭାର କମାଇନାହାନ୍ତି, ଏହି ଭାର ଏଉଁ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅଛି। ସପ୍ତ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର କମାଇଦେବି।
ଯଥା ଗୃହୀତମଂଭୋଧେର୍ଦତ୍ତ୍ଵାହଂ ଦ୍ଵାରକାଭୁଵମ୍ । ଯାଦଵାନୁପସଂହୃତ୍ଯ ଯାସ୍ଯାମି ତ୍ରିଦଶାଲଯମ୍
ଯେପରି ମୁଁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ରଖିଥିଲି, ସେପରି ଯାଦବମାନେ ହଟାଇ ଦେବା ପରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବି।
ମନୁଷ୍ଯଦେହମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ସଂକର୍ଷଣସହାଯଵାନ୍ । ପ୍ରାପ୍ତ ଏଵାସ୍ମି ମଂତଵ୍ଯୋ ଦେଵେଂଦ୍ରେ ଣ ତଥାଽମରୈଃ
ମୁଁ ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ସହିତ ଯିବି। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ ପହଞ୍ଚିଛି ବୋଲି ଭାବିବ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଭାବିବେ ନାହିଁ।
ଜରାସଂଧାଦଯୋ ଯେଽନ୍ଯେ ନିହତା ଭାରହେତଵଃ । କ୍ଷିତେସ୍ତେଭ୍ଯଃକୁମାରୋଽପି ଯଦୂନାଂ ନାପଚୀଯତେ
ଜରାସଂଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଭୂମିର ଭାର ଥିଲେ, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ତଥାପି ଯାଦବବଂଶର ଏକଟି ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ କମିନାହିଁ।
ତଦେତଂ ସୁମହାଭାରମଵତାର୍ଯ କ୍ଷିତେରହମ୍ । ଯାସ୍ଯାମ୍ଯମରଲୋକସ୍ଯ ପାଲନାଯ ବ୍ରଵୀହି ତାନ୍
ଏହି ବଡ଼ ଭାର ଭୂମିରୁ କମାଇ ଦେଇ, ମୁଁ ଅମରମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବି। ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କୁହ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵାସୁଦେଵେନ ଦେଵଦୂତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତମ୍ । ମୈତ୍ରେଯ ଦିଵ୍ଯଯା ଗତ୍ଯା ଦେଵରାଜାଂତିକଂ ଯଯୌ
ଶ୍ରୀପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଠାରୁ ଉତ୍ତର ପାଇ, ଦେବଦୂତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୈତ୍ରେୟ, ଦିବ୍ୟ ଗତିରେ ଦେବରାଜଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭଗଵାନପ୍ଯଥୋତ୍ପାତାନ୍ଦିଵ୍ଯଭୌମାଂତରିକ୍ଷଜାନ୍ । ଦଦର୍ଶ ଦ୍ଵାରକାପୁର୍ଯ୍ଯାଂ ଵିନାଶାଯ ଦିଵାନିଶମ୍
ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ ତାପରେ ଦିନ ରାତି ଦ୍ୱାରକା ନଗର, ଭୂମି ଓ ଆକାଶରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅପଶକୁନ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ନାଶର ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯାଦଵାନାହ ପଶ୍ଯଧ୍ଵମତିଦାରୁଣାନ୍ । ମହୋତ୍ପାତାଞ୍ଛମାଯୈଷାଂ ପ୍ରଭାସଂ ଯାମ ମା ଚିରମ୍
ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ସେ ଯାଦବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖ। ତୁମମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ଆମେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରଭାସକୁ ଯିବା।'
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ କୃଷ୍ଣେନ ଯାଦଵପ୍ରଵରସ୍ତତଃ । ମହାଭାଗଵତଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋଦ୍ଧଵୋ ହରିମ୍
ଶ୍ରୀପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି କୃଷ୍ଣ କହିବା ପରେ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ମହାଭାଗବତ ଉଦ୍ଧବ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ।
ଭଗଵନ୍ଯନ୍ମଯା କାର୍ଯଂ ତଦାଜ୍ଞାପଯ ସାଂପ୍ରତମ୍ । ମନ୍ଯେ କୁଲମିଦଂ ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ସଂହରିଷ୍ଯତି
ଭଗବାନ, ଏବେ ମୋତେ କଣ କରିବାକୁ କହିବେ, ଦୟାକରି ଆଦେଶ ଦିଅ। ମୁଁ ଭାବୁଛି ଭଗବାନ ଏହି ସମସ୍ତ ବଂଶକୁ ଶୀଘ୍ର ହଟାଇଦେବେ।
ନାଶାଯାସ୍ଯ ନିମିତ୍ତାନି କୁଲସ୍ଯାଚ୍ଯୁତ ଲକ୍ଷଯେ
ଅଚ୍ୟୁତ, ମୁଁ ଏହି ବଂଶର ନାଶର ଚିହ୍ନ ଦେଖୁଛି।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯଯା ଗତ୍ଯା ମତ୍ପ୍ରସାଦସମୁତ୍ଥଯା । ଯଦ୍ବଦର୍ଯାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଗଂଧମାଦନପର୍ଵତେ । ନରନାରାଯଣସ୍ଥାନେ ତତ୍ପଵିତ୍ରଂ ମହୀତଲେ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ମୋର କୃପାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ଗତିରେ, ତୁମେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ବସନ୍ତି।
ମନ୍ମନା ମତ୍ପ୍ରସାଦେନ ତତ୍ର ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ସ୍ଯସି । ଅହଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ହ୍ଯୁପସଂହୃତ୍ଯ ଵୈ କୁଲମ୍
ମୋତେ ଚିନ୍ତା କରି ଓ ମୋର କୃପାରେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ସିଦ୍ଧି ପାଇବ। ମୁଁ ବଂଶକୁ ହଟାଇଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି।
ଦ୍ଵାରକାଂ ଚ ମଯା ତ୍ଯକ୍ତାଂ ସମୁଦ୍ର ଃ! ପ୍ଲାଵଯିଷ୍ଯତି । ମଦ୍ଵେଶ୍ମ ଚୈକଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଯାନ୍ମତ୍ତୋ ଜଲାଶଯେ । ତତ୍ର ସନ୍ନିହିତଶ୍ଚାହଂ ଭକ୍ତାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା
ମୁଁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ପରେ, ହେ ସମୁଦ୍ର, ତୁମେ ସେଠାକୁ ବୁଡ଼ାଇଦେବ। ମୋର ଘର ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ସବୁ ଜଳରେ ଲିନ୍ ହେବ, କାରଣ ମୋର ଭୟରୁ ଜଳ ମୋ ଘରକୁ ଛୁଅନାହିଁ। ମୁଁ ସେଠାରେ ରହି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରିବି।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୈନଂ ଜଗାମାଶୁ ତପୋଵନମ୍ । ନରନାରାଯଣସ୍ଥାନଂ କେଶଵେନାନୁମୋଦିତଃ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ ଏବଂ କେଶବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ତୁରନ୍ତ ତପୋବନକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଅଛନ୍ତି, ଚାଲିଗଲେ।
ତତସ୍ତେ ଯାଦଵାସ୍ସର୍ଵେ ରଥାନାରୁହ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଗାନ୍ । ପ୍ରଭାସଂ ପ୍ରଯଯୁସ୍ସାର୍ଦ୍ଧଂ କୃଷ୍ଣରାମାଦିଭିର୍ଦ୍ଵିଜ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ରଥରେ ଚଢ଼ି, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ପ୍ରଭାସକୁ ଯାଇଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ପ୍ରଭାସଂ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତାଃ କୁକୁରାଂଧକଵୃଷ୍ଣଯଃ । ଚକ୍ରୁସ୍ତତ୍ର ମହାପାନଂ ଵାସୁଦେଵେନ ଚୋଦିତାଃ
ପ୍ରଭାସକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, କୁକୁର, ଆନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ସେଠାରେ ଭାରି ମଦ୍ୟପାନ କରିଲେ।
ପିବତାଂ ତତ୍ର ଚୈତେଷାଂ ସଂଘର୍ଷେଣ ପରସ୍ପରମ୍ । ଅତିଵାଦେଂଧନୋ ଜଜ୍ଞେ କଲହାଗ୍ନିଃ କ୍ଷଯାଵହଃ
ସେମାନେ ସେଠାରେ ପିଇବା ସମୟରେ, ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଅତିଶୟ ଗର୍ବ ଦ୍ୱାରା ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାରୁ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ। ସ୍ଵଂସ୍ଵଂ ଵୈ ଭୁଂଜତାଂ ତେଷାଂ କଲହଃ କିଂନିମିତ୍ତକଃ । ସଂଘର୍ଷୋ ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତନ୍ମମାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ମୈତ୍ରେୟ ପଚାରିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଭୋଜନ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ବିବାଦ କାହିଁକି ହେଲା? ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର କାରଣ କଣ ଥିଲା? ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ମୃଷ୍ଟଂ ମଦୀଯମନ୍ନଂ ତେ ନ ମୃଷ୍ଟମିତି ଜଲ୍ପତାମ୍ । ମୃଷ୍ଟାମୃଷ୍ଟକଥା ଜଜ୍ଞେ ସଂଘର୍ଷକଲହୌ ତତଃ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: 'ମୋର ଖାଦ୍ୟ ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ, ତୁମର ନୁହେଁ' ବୋଲି ସେମାନେ ଝଗଡ଼ିଲେ, ଏହି ଭାବରେ ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ ଓ ଅସ୍ବାଦିଷ୍ଟ ନେଇ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେଲା, ତାହାରୁ ବିବାଦ ଓ ଝଗଡ଼ା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତତଶ୍ଚାନ୍ଯୋନ୍ଯମଭ୍ଯେତ୍ଯ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନାଃ । ଜଘ୍ନୁଃ ପରସ୍ପରଂ ତେ ତୁ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଦୈଵବଲାତ୍କୃତାଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଉପରେ ରାଗରେ ଲାଲ ଆଖି ନେଇ ଆସିଲେ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟର ଚାପରେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଏକାଉପରେ ଏକେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
କ୍ଷୀଣଶସ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ଜଗୃହୁଃ ପ୍ରତ୍ଯାସନ୍ନାମଥୈରକାମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେଲା, ସେମାନେ ନିକଟରେ ଥିବା ଏରକା ଗଛର ଡାଣ୍ଡା ଧରିଲେ।
ଏରକା ତୁ ଗୃହୀତା ଵୈ ଵଜ୍ରଭୂତେଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ତଯା ପରସ୍ପରଂ ଜଘ୍ନୁସ୍ସଂପ୍ରହାରେ ସୁଦାରୁଣେ
ଏହି ଏରକା ଡାଣ୍ଡା ଧରିବା ସହିତ ବଜ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାଂବପ୍ରମୁଖାଃ କୃତଵର୍ମାଥ ସାତ୍ଯକିଃ । ଅନିରୁଦ୍ଧାଦଯଶ୍ଚାନ୍ଯେ ପୃଥୁର୍ଵିପୃଥୁରେଵ ଚ
ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, କୃତବର୍ମା, ସାତ୍ୟକି, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ପ୍ୃଥୁ ଓ ବିପୃଥୁ ସହିତ,
ଚାରୁଵର୍ମା ଚାରୁକଶ୍ଚ ତଥାକ୍ରୂରାଦଯୋ ଦ୍ଵିଜ । ଏରକାରୂପିଭିର୍ଵଜ୍ରୈସ୍ତେ ନିଜଘ୍ନୁଃ ପରସ୍ପରମ୍
ଚାରୁବର୍ମା, ଚାରୁକ ଓ ଏଭଳି ଅକୃର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବଜ୍ର ସମାନ ଏରକା ଡାଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପର ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ।
ନିଵାରଯାମାସ ହରିର୍ଯାଦଵାଂସ୍ତେ ଚ କେଶଵମ୍ । ସହାଯଂ ମେନିରେରୀଣାଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଜଘ୍ନୁଃ ପରସ୍ପରମ୍
ହରି ଯାଦବମାନେଂକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ଏରକା ଗଛର ସହଯୋଗୀ ଭାବେ ଭାବି, ପରସ୍ପର ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି କୁପିତସ୍ତେଷାମେରକାମୁଷ୍ଟିମାଦଦେ । ଵଧାଯ ସୋପି ମୁସଲଂ ମୁଷ୍ଟର୍ଲୌହମଭୂତ୍ତଦା
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏକ ଏରକା ଡାଣ୍ଡା ହାତରେ ନେଲେ; ନାଶ ପାଇଁ ଏହି ଡାଣ୍ଡା ତୁରନ୍ତ ଲୋହାର ଗଦା ହେଇଗଲା।
ଜଘାନ ତେନ ନିଶ୍ଶ୍ଷୋଆ!ନ୍ଯାଦଵାନାତତାଯିନଃ । ଜଘ୍ନୁସ୍ତେ ସହସାଭ୍ଯେତ୍ଯ ତଥାଽନ୍ଯେପି ପରସ୍ପରମ୍
ସେ ଏହି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ଯାଦବମାନେଂକୁ ମାରିଦେଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଏକାଉପରେ ଏକେ ମାରିଦେଲେ।