ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଏଵଂ ଦୈତ୍ଯଵଧଂ କୃଷ୍ଣୋ ବଲଦେଵ ସହାଯଵାନ୍ । ଚକ୍ରେ ଦୁଷ୍ଟକ୍ଷିତୀଶାନାଂ ତଥୈଵ ଜଗତଃ କୃତେ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ— ଏଭଳି, କୃଷ୍ଣ ଦେବ, ବଳଦେବଙ୍କ ସହିତ, ଦେମନମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଲେ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ମାରି, ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ।
କ୍ଷିତେଶ୍ଚ ଭାରଂ ଭଗଵାନ୍ଫାଲ୍ଗୁନେନ ସମନ୍ଵିତଃ । ଆଵତାରଯାମାସ ଵିଭୁସ୍ସମସ୍ତାକ୍ଷୋହିଣୀ ଵଧାତ୍
ଭଗବାନ, ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ସହିତ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସେନାମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଭାରାଵତରଣଂ ଭୁଵୋ ହତ୍ଵାଽଖିଲାନ୍ନୃପାନ୍ । ଶାପଵ୍ଯାଜେନ ଵିପ୍ରାଣାମୁପସଂହୃତଵାନ୍କୁଲମ୍
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଶାପର ଉପଲକ୍ଷେ ନିଜ କୁଳକୁ ଶେଷ କରିଦେଲେ।
ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦ୍ଵାରକାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାନୁଷ୍ଯମାତ୍ମନଃ । ସାଂଶୋ ଵିଷ୍ଣୁମଯଂ ସ୍ଥାନଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ମୁନେ ନିଜମ୍
ଦ୍ୱାରକାକୁ ଛାଡି, କୃଷ୍ଣ ଦେବ ନିଜ ମାନବ ଶରୀରକୁ ବିଦାୟ କରି, ମୁନି, ବିଷ୍ଣୁର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଭରିଥିବା ନିଜ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ।
ମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ। ସ ଵିପ୍ରଶାପଵ୍ଯାଜେନ ସଂଜହ୍ରେ ସ୍ଵକୁଲଂ କଥମ୍ । କଥଂ ଚ ମାନୁଷଂ ଦେହମୁତ୍ସସର୍ଜ ଜନାର୍ଦନଃ
ମୈତ୍ରେୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା କିପରି ନିଜ କୁଳକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ? ଏବଂ କିପରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେବ ନିଜ ମାନବ ଦେହକୁ ଛାଡିଲେ?
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ତଥା କଣ୍ଵୋ ନାରଦଶ୍ଚ ମହାମୁନିଃ । ପିଂଡାରକେ ମହାତୀର୍ଥେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଦୁକୁମାରକୈଃ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ— ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, କଣ୍ବ ଏବଂ ମହାମୁନି ନାରଦ, ପିଣ୍ଡାରକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯଦୁବଂଶୀ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଗଲେ।
ତତସ୍ତେ ଯୌଵନୋନ୍ମତ୍ତା ଭାଵିକାର୍ଯପ୍ରଚୋଦିତାଃ । ସାଂବଂ ଜାଂବଵତୀପୁତ୍ରଂ ଭୂଷଯିତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଯଥା
ତାପରେ, ଯଦୁବଂଶୀ ଯୁବକମାନେ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମତାଳ ହୋଇ, ଭାଗ୍ୟର ଚାଳନାରେ, ସାମ୍ବ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅକୁ ଜଣେ ଜନାଣୀ ଭଳି ସଜାଇଦେଲେ।
ପ୍ରଶ୍ରିତାସ୍ତାନ୍ମୁନୀନୂଚୁଃ ପ୍ରଣିପାତପୁରସ୍ସରମ୍ । ଇଯଂ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁତ୍ରକାମା ଵୈ ବ୍ରୂତ କିଂ ଜନଯିଷ୍ଯତି
ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନମ୍ରତା ସହିତ, ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ କହିଲେ— 'ଏହି ଜନାଣୀ ପୁଅ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି, କହନ୍ତୁ, ଏହା କ’ଣ ଜନ୍ମ ଦେବ?'
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନୋପପନ୍ନାସ୍ତେ ଵିପ୍ରଲବ୍ଧାଃ କୁମାରକୈଃ । ମୁନଯଃ କୁପିତାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ମୁସଲଂ ଜନଯିଷ୍ଯତି
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ— ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ମୁନିମାନେ, ଯଦୁବଂଶୀ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଠକାଯିବା ପରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ— 'ଏହି ଜନାଣୀ ଏକ ମୁସଳ ଜନ୍ମ ଦେବ।'
ସର୍ଵଯାଦଵସଂହାରକାରଣଂ ଭୁଵନୋତ୍ତରମ୍ । ଯେନାଖିଲକୁଲୋତ୍ସାଦୋ ଯାଦଵାନାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେଇ ମୁସଳ ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନଙ୍କ ନଷ୍ଟର କାରଣ ହେବ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଯାଦବ କୁଳ ଶେଷ ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତେ କୁମାରାସ୍ତୁ ଆଚଚକ୍ଷୁର୍ଯଥାତଥମ୍ । ଉଗ୍ରସେନାଯ ମୁସଲଂ ଜଜ୍ଞେ ସାଂବସ୍ଯ ଚୋଦରାତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୁଅମାନେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ଭାବେ ସବୁ କଥା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ କହିଲେ; ସାମ୍ବଙ୍କ ଉଦରରୁ ଏକ ମୁସଳ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ତଦୁଗ୍ରସେନୋ ମୁସଲମଯଶ୍ଚୂର୍ଣମକାରଯତ୍ । ଜଜ୍ଞେ ତଦେରକାଚୂର୍ଣଂ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତଂ ତୈର୍ମହୋଦଧୌ
ଉଗ୍ରସେନ ମୁସଳକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ; ଏହି ଚୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁସଳରୁ ତିଆରି, ସେମାନେ ବଡ଼ ସାଗରରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ।
ମୁସଲସ୍ଯାଥ ଲୋହସ୍ଯ ଚୂର୍ଣିତସ୍ଯ ତୁ ଯାଦଵୈଃ । ଖଂଡଂ ଚୂର୍ଣିତଶେଷଂ ତୁ ତତୋ ଯତ୍ତୋମରାକୃତି
ଯାଦବମାନେ ଲୋହର ମୁସଳକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ତାହାର ଏକ ଖଣ୍ଡ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା, ଯାହା ତୋମର ଆକୃତିରେ ଥିଲା।
ତଦପ୍ଯଂବୁନିଧୌ କ୍ଷିପ୍ତଂ ମତ୍ସ୍ଯୋ ଜଗ୍ରାହ ଜାଲିଭିଃ । ଘାତିତସ୍ଯୋଦରାତ୍ତସ୍ଯ ଲୁବ୍ଧୋ ଜଗ୍ରାହ ତଜ୍ଜରାଃ
ସେଠିଏ ଖଣ୍ଡକୁ ମଧ୍ୟ ସାଗରରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏକ ମାଛ ତାହାକୁ ମୁହଁରେ ଧରିଲା; ମାଛଟି ମରିବା ପରେ, ଏକ ଶିକାରୀ ତାହାକୁ ତାହାର ଉଦରରୁ ନେଇଗଲା।
ଵିଜ୍ଞାତପରମାର୍ଥୋପି ଭଗଵାନ୍ମଧୁସୂଦନଃ । ନୈଚ୍ଛତ୍ତଦନ୍ଯଥା କର୍ତ୍ତୁଂ ଵିଧିନା ଯତ୍ସମୀହିତମ୍
ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ଦେଵୈଶ୍ଚ ପ୍ରହିତୋ ଵାଯୁଃ ପ୍ରଣିପତ୍ତ୍ଯାହ କେଶଵମ୍ । ରହସ୍ଯେଵମହଂ ଦୂତଃ ପ୍ରହିତୋ ଭଗଵନ୍ସୁରୈଃ
ଦେବମାନେ ପଠାଇଥିବା ବାୟୁ, କେଶବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା, ପ୍ରଣାମ କରି ଗୁପ୍ତରେ କହିଲା— 'ଭଗବାନ, ମୁଁ ଦେବମାନେ ପଠାଇଥିବା ଦୂତ।'
ଵସ୍ଵଶ୍ଵିମରୁଦାଦିତ୍ଯରୁଦ୍ର ସାଧ୍ଯାଦିଭିସ୍ସହ । ଵିଜ୍ଞାପଯତି ଶକ୍ରସ୍ତ୍ଵାଂ ତଦିଦଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଵିଭୋ
ବସୁ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମାରୁତ, ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ, ଶକ୍ର ତୁମକୁ ସୂଚନା ଦେଉଛନ୍ତି; ଏହି କଥା ଶୁଣ, ମହାବଳୀ।
ଭାରାଵତରଣାର୍ଥାଯ ଵର୍ଷାଣାମଧିକଂ ଶତମ୍ । ଭଗଵାନଵତୀର୍ଣୋତ୍ର ତ୍ରିଦଶୈସ୍ସହ ଚୋଦିତଃ
ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ, ଭଗବାନ ଦେବମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଥିବା, ଏଠାରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ।
ଦୁର୍ଵୃତ୍ତା ନିହତା ଦୈତ୍ଯା ଭୁଵୋ ଭାରୋଽଵତାରିତଃ । ତ୍ଵଯା ମନାଥାସ୍ତ୍ରିଦଶା ଭଵଂତୁ ତ୍ରିଦିଵେ ସଦା
ଦୁଷ୍ଟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ଭୂମିର ଭାର କମାଇଛ। ଏବେ ଦେବତାମାନେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ସର୍ବଦା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସୁନ୍ତୁ।
ତଦତୀତଂ ଜଗନ୍ନାଥ ଵର୍ଷାଣାମଧିକଂ ଶତମ୍ । ଇଦାନୀଂ ଗମ୍ଯତାଂ ସ୍ଵର୍ଗୋ ଭଵତା ଯଦି ରୋଚତେ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଏଠାରେ ଏକଶ ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା। ଯଦି ତୁମେ ଚାହାଁ, ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଦେଵୈର୍ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯତେ ଦେଵ ତଥାତ୍ରୈଵ ରତିସ୍ତଵ । ତତ୍ସ୍ଥୀଯତାଂ ଯଥାକାଲମାସ୍ଥେଯମନୁଜୀଵିଭିଃ
ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେତେଦିନ ଚାହାଁ ଏଠାରେ ରୁହ। ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ତୁମ ଅନୁଗତମାନେ ସହିତ ରୁହ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଯତ୍ତ୍ଵମାତ୍ଥାଖିଲଂ ଦୂତ ଵେଦ୍ମ୍ଯେତଦହମପ୍ଯୁତ । ପ୍ରାରବ୍ଧ ଏଵ ହି ମଯା ଯାଦଵାନାଂ ପରିକ୍ଷଯଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଦୂତ, ତୁମେ ଯାହା କହିଲ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ। ମୁଁ ଏହି ଯାଦବମାନଙ୍କର ନାଶ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଛି।
ଭୁଵୋ ନାଦ୍ଯାପି ଭାରୋଽଯଂ ଯାଦଵୈରନିବର୍ହିତୈଃ । ଅଵତାର୍ଯ କରୋମ୍ଯେତତ୍ସପ୍ତରାତ୍ରେଣ ସତ୍ଵରଃ
ଏଯାଁ ଯାଦବମାନେ ଭୂମିର ଭାର କମାଇନାହାନ୍ତି, ଏହି ଭାର ଏଉଁ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅଛି। ସପ୍ତ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର କମାଇଦେବି।
ଯଥା ଗୃହୀତମଂଭୋଧେର୍ଦତ୍ତ୍ଵାହଂ ଦ୍ଵାରକାଭୁଵମ୍ । ଯାଦଵାନୁପସଂହୃତ୍ଯ ଯାସ୍ଯାମି ତ୍ରିଦଶାଲଯମ୍
ଯେପରି ମୁଁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ରଖିଥିଲି, ସେପରି ଯାଦବମାନେ ହଟାଇ ଦେବା ପରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବି।
ମନୁଷ୍ଯଦେହମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ସଂକର୍ଷଣସହାଯଵାନ୍ । ପ୍ରାପ୍ତ ଏଵାସ୍ମି ମଂତଵ୍ଯୋ ଦେଵେଂଦ୍ରେ ଣ ତଥାଽମରୈଃ
ମୁଁ ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ସହିତ ଯିବି। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ ପହଞ୍ଚିଛି ବୋଲି ଭାବିବ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଭାବିବେ ନାହିଁ।
ଜରାସଂଧାଦଯୋ ଯେଽନ୍ଯେ ନିହତା ଭାରହେତଵଃ । କ୍ଷିତେସ୍ତେଭ୍ଯଃକୁମାରୋଽପି ଯଦୂନାଂ ନାପଚୀଯତେ
ଜରାସଂଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଭୂମିର ଭାର ଥିଲେ, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ତଥାପି ଯାଦବବଂଶର ଏକଟି ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ କମିନାହିଁ।
ତଦେତଂ ସୁମହାଭାରମଵତାର୍ଯ କ୍ଷିତେରହମ୍ । ଯାସ୍ଯାମ୍ଯମରଲୋକସ୍ଯ ପାଲନାଯ ବ୍ରଵୀହି ତାନ୍
ଏହି ବଡ଼ ଭାର ଭୂମିରୁ କମାଇ ଦେଇ, ମୁଁ ଅମରମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବି। ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କୁହ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵାସୁଦେଵେନ ଦେଵଦୂତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତମ୍ । ମୈତ୍ରେଯ ଦିଵ୍ଯଯା ଗତ୍ଯା ଦେଵରାଜାଂତିକଂ ଯଯୌ
ଶ୍ରୀପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଠାରୁ ଉତ୍ତର ପାଇ, ଦେବଦୂତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୈତ୍ରେୟ, ଦିବ୍ୟ ଗତିରେ ଦେବରାଜଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭଗଵାନପ୍ଯଥୋତ୍ପାତାନ୍ଦିଵ୍ଯଭୌମାଂତରିକ୍ଷଜାନ୍ । ଦଦର୍ଶ ଦ୍ଵାରକାପୁର୍ଯ୍ଯାଂ ଵିନାଶାଯ ଦିଵାନିଶମ୍
ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ ତାପରେ ଦିନ ରାତି ଦ୍ୱାରକା ନଗର, ଭୂମି ଓ ଆକାଶରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅପଶକୁନ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ନାଶର ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯାଦଵାନାହ ପଶ୍ଯଧ୍ଵମତିଦାରୁଣାନ୍ । ମହୋତ୍ପାତାଞ୍ଛମାଯୈଷାଂ ପ୍ରଭାସଂ ଯାମ ମା ଚିରମ୍
ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ସେ ଯାଦବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖ। ତୁମମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ଆମେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରଭାସକୁ ଯିବା।'