ଶ୍ରୀପୃଥିଵ୍ଯୁଵାଚ । ନମସ୍ତେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧର । ମାମୁଦ୍ଧରାସ୍ମାଦଦ୍ଯ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵତ୍ତୋଽହଂ ପୂର୍ଵମୁତ୍ଥିତା
ଶ୍ରୀ ପୃଥିବୀ କହିଲେ—'ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆଜି ମୋତେ ଏଠାରୁ ବାହାର କରନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।'
ତ୍ଵଯାହମୁଦ୍ଧୃତା ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵନ୍ମଯାହଂ ଜନାର୍ଦନ । ତଥାନ୍ଯାନି ଚ ଭୂତାନି ଗଗନାଦୀନ୍ଯଶ୍ଷୋତଃ
'ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିଲି, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଅଂଶରୁ ତିଆରି। ଏହିପରି ଆକାଶ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।'
ନମସ୍ତେ ପରମାତ୍ମାତ୍ମନ୍ପୁରୁଷାତ୍ମନ୍ନମୋସ୍ତୁ ତେ । ପ୍ରଧାନଵ୍ଯକ୍ତଭୂତାଯ କାଲଭୂତାଯ ତେ ନମଃ
'ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପୁରୁଷଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରକୃତି ଓ କାଳ ଆକାର ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମନ।'
ତ୍ଵଂ କର୍ତା ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵଂ ପାତା ତ୍ଵଂ ଵିନାଶକୃତ୍ । ସର୍ଗାଦିଷୁ ପ୍ରଭୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁରୁଦ୍ରା ତ୍ମରୂପଧୃକ୍
'ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ ଆପଣ। ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ରୁଦ୍ର ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି।'
ସମ୍ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ସକଲଂ ଜଗତ୍ଯେକାର୍ଣଵୀକୃତେ । ଶ୍ଷୋଏ! ତ୍ଵମେଵ ଗୋଵିଂଦ ଚିନ୍ତ୍ଯମାନୋ ମନୀଷିଭିଃ
'ବିଶ୍ୱ ଏକ ମାତ୍ର ସମୁଦ୍ର ହେବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।'
ଭଵତୋ ଯତ୍ପରଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତନ୍ନ ଜାନାତି କଶ୍ଚନ । ଅଵତାରେଷୁ ଯଦ୍ରୂ ପଂ ତଦର୍ଚନ୍ତି ଦିଵୌକସଃ
'ଆପଣଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ କେହି ଜାଣିପାରେନି; ଆପଣ ଯେଉଁ ଆବତାର ନିଅନ୍ତି, ସେହି ଆକାରକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ୍ତି।'
ତ୍ଵାମାରାଧ୍ଯ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଯାତା ମୁକ୍ତିଂ ମୁମୁକ୍ଷଵଃ । ଵାସୁଦେଵମନାରାଧ୍ଯ କୋ ମୋକ୍ଷଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯତି
'ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି ଉପାସନା କରନ୍ତି; ଭାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ବିନା କିଏ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ?'
ଯତ୍କିଂଚିନ୍ମନସା ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଯଦ୍ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଚକ୍ଷୁରାଦିଭିଃ । ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ଯତ୍ପରିଚ୍ଛେଦ୍ଯଂ ତଦ୍ରୂ ପମଖିଲଂ ତଵ
'ମନେ ଧରିପାରିବା, ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିପାରିବା, ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଝିପାରିବା ସମସ୍ତ କିଛି—ସେସବୁ ଆପଣଙ୍କର ଆକାର।'
ତ୍ଵନ୍ମଯାହଂ ତ୍ଵଦାଧାରା ତ୍ଵତ୍ସୃଷ୍ଟା ତ୍ଵତ୍ସମାଶ୍ରଯା । ମାଧଵୀମିତି ଲୋକୋଯମଭିଧତ୍ତେ ତତୋ ହି ମାମ୍
'ମୁଁ ଆପଣରେ ବ୍ୟାପିତ, ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିଛି, ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଆପଣଙ୍କୁ ଉପରେ ଆଶ୍ରିତ; ଏହି କାରଣରୁ ଲୋକେ ମୋତେ 'ମାଧବୀ' ବୋଲନ୍ତି।'
ଜଯାଖିଲଜ୍ଞାନମଯ ଜଯ ସ୍ଥୂଲମଯାଵ୍ଯଯ । ଜଯାଽନନ୍ତ ଜଯାଵ୍ଯକ୍ତ ଜଯ ଵ୍ଯକ୍ତମଯ ପ୍ରଭୋ
'ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅବିନାଶୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ଅନନ୍ତ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ!'
ପରାପରାତ୍ମନ୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମଞ୍ଜଯ ଯଜ୍ଞପତେଽନଘ । ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଂ ଵଷଟ୍କାରସ୍ତ୍ଵମଓଁକାରସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନଯଃ
'ପରାପର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ନିର୍ମଳ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ଆପଣ ଯଜ୍ଞ, ଆପଣ 'ବଷଟ୍' ଧ୍ୱନି, ଆପଣ 'ଓଁ' ଧ୍ୱନି, ଆପଣ ଅଗ୍ନି।'
ତ୍ଵଂ ଵେଦାସ୍ତ୍ଵଂ ତଦଙ୍ଗାନି ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷୋ ହରେ । ସୂର୍ଯାଦଯୋ ଗ୍ରହାସ୍ତାରା ନକ୍ଷତ୍ରାଣ୍ଯଖିତଂ ଜଗତ୍
'ଆପଣ ବେଦ, ବେଦର ଅଙ୍ଗ, ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ, ହେ ହରି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରହ, ତାରା, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣ।'
ମୂର୍ତାମୂର୍ତମଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ । ଯଚ୍ଚୋକ୍ତଂ ଯଚ୍ଚ ନୈଵୋକ୍ତଂ ମଯାତ୍ର ପରମେଶ୍ଵର । ତତ୍ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭୂଯୋଭୂଯୋ ନମୋନମଃ
ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣ ଦେଖାଯାଏବା ଓ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ଆକାର ଓ ନିରାକାର, ସବୁ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠାରେ ଯାହା କହିଛି, ଓ ଯାହା କହିନାହିଁ, ସେ ସବୁକୁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପୁନି ପୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମନ କରେ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ । ଏଵଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନସ୍ତୁ ପୃଥିଵ୍ଯା ଧରଣୀଧରଃ । ସାମସ୍ଵରଧ୍ଵନିଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ ଜଗର୍ଜ ପରିଘର୍ଘରମ୍
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ — ଏଭଳି ପୃଥିବୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା ସମୟରେ, ଧରାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଭଗବାନ, ସାମବେଦ ଗୀତିର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି କରି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତତଃ ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଧରାଂ ସ୍ଵଦଂଷ୍ଟ୍ରଯା ମହାଵରାହଃ ସ୍ଫୁଟପଦ୍ମଲୋଚନଃ । ରସାତଲାଦୁତ୍ପଲପତ୍ରସନ୍ନିଭଃ ସମୁତ୍ଥିତୋ ନୀଲ ଇଵାଚଲୋ ମହାନ୍
ତାପରେ, ମହାବରାହ ତାଙ୍କର ଦାଁତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ନୀଳ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେହ ନେଇ, ରସାତଳରୁ ବାହାରିଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତା ତେନ ମୁଖାନିଲାହତଂ ତତ୍ସଂଭଵାମ୍ଭୋ ଜନଲୋକସଂଶ୍ରଯାନ୍ । ପ୍ରକ୍ଷାଲଯାମାସ ହି ତାନ୍ମହାଦ୍ଯୁତୀନ୍ ସନାନ୍ଦନାଦୀନପକଲ୍ମଷାନ୍ ମୁନୀନ୍
ସେଉଠାରୁ ଉଠୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ମୁଁହର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଜଳ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଜନଲୋକରେ ରହୁଥିବା ଦେବମୁନିମାନେ, ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେଇ ଜଳରେ ନିର୍ମଳ ହେଲେ।
ପ୍ରଯାନ୍ତି ତୋଯାନି ଖୁରାଗ୍ରଵିକ୍ଷତରସାତଲେଽଧଃ କୃତଶବ୍ଦସନ୍ତତି । ଶ୍ଵାସାନିଲାସ୍ତାଃ ପରିତଃ ପ୍ରଯାଂତି ସିଦ୍ଧା ଜନେ ଯେ ନିଯତା ଵସନ୍ତି
ତାଙ୍କର ଖୁରର ଆଗରେ ରସାତଳର ଜଳ ଘୁଞ୍ଚି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ସେଇ ଜଳ ଚାରିପାଖରେ ଛଡ଼ିଗଲା, ଏଉଁଠି ଥିବା ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତସ୍ତସ୍ଯ ଜଲାର୍ଦ୍ର କୁକ୍ଷେର୍ମହାଵରାହସ୍ଯ ମହୀଂ ଵିଗୃହ୍ଯ । ଵିଧୁନ୍ଵତୋ ଵେଦମଯଂ ଶରୀରଂ ରୋମାନ୍ତରସ୍ଥା ମୁନଯଃ ସ୍ତୁଵନ୍ତି
ମହାବରାହ ଜଳରେ ଭିଜା ତାଙ୍କର ପେଟ ନେଇ, ପୃଥିବୀକୁ ଧରି, ବେଦର ଦେହକୁ ହଲାଇ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ମଧ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତୋଷପରୀତଚେତସୋ ଲୋକେ ଜନେ ଯେ ନିଵସନ୍ତି ଯୋଗିନଃ । ସନନ୍ଦନାଦ୍ଯା ହ୍ଯତିନମ୍ରକନ୍ଧରା ଧରାଧରଂ ଧୀରତରୋଦ୍ଧତେକ୍ଷଣମ୍
ଏଇ ପ୍ରକାର ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଲୋକରେ ରହନ୍ତି, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତି ନେଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଧରାକୁ ଧରିଥିବା ଏହି ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ।
ଜଯେଶ୍ଵରାଣାଂ ପରମେଶ କେଶଵ ପ୍ରଭୋ ଗଦାଶଂଖଧରାସିଚକ୍ରଧୃକ୍ । ପ୍ରସୂତିନାଶସ୍ଥିତିହେତୁରୀଶ୍ଵରସ୍ତ୍ଵମେଵ ନାନ୍ଯତ୍ପରମଂ ଚ ଯତ୍ପଦମ୍
ବିଜୟର ମାଲିକ, ପରମେଶ୍ୱର, କେଶବ, ଗଦା, ଶଂଖ, ଖଡ଼ଗ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ! ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନର କାରଣ ଆପଣେ ହିଁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ।
ପାଦେଷୁ ଵେଦାସ୍ତଵ ଯୂପଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଦନ୍ତେଷୁ ଜଜ୍ଞାଶ୍ଚିତଯଶ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରେ । ହୁତାଶଜିହ୍ଵୋସି ତନୂରୁହାଣି ଦର୍ଭାଃ ପ୍ରଭୋ ଯଜ୍ଞପୁମାଂସ୍ତ୍ଵମେଵ
ଆପଣଙ୍କ ପାଦରେ ବେଦ, ଦାଁତ ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡ, ଦାନ୍ତରେ କ୍ରିୟା, ମୁଁହରେ ହବନ କୁଣ୍ଡ, ଜିହ୍ୱା ଅଗ୍ନି, ଲୋମ ଦର୍ଭା ଘାସ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣେ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଵିଲୋଚନେ ରାତ୍ର୍! ଯହନୀ ମହାତ୍ମନ୍ସର୍ଵାଶ୍ରଯଂ ବ୍ରହ୍ମପରଂ ଶିରସ୍ତେ । ସୂକ୍ତାନ୍ଯଶ୍ଷୋଆ!ଣି ସଟାକଲାପୋ ଘ୍ରାଣଂ ସମସ୍ତାନି ହଵୀଂଷି ଦେଵ
ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଦିନ ଓ ରାତି, ମୁଣ୍ଡ ସବୁଠାର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ମାନ ଶ୍ରୁତିର ଗୁଛ, ନାକ ସମସ୍ତ ହବିଷ୍ୟ, ହେ ଦେବ।
ସ୍ରୁକ୍ତୁଣ୍ଡସାମସ୍ଵରଧୀରନାଦପ୍ରାଗ୍ଵଂଶକାଯାଖିଲସତ୍ରସନ୍ଧେ । ପୂର୍ତେଷ୍ଟଧର୍ମଶ୍ରଵଣୋସି ଦେଵ ସନାତନାତ୍ମନ୍ଭଗଵନ୍ପ୍ରସୀଦ
ଆପଣଙ୍କ ମୁଁହ ଯଜ୍ଞ ଚମଚ, ସ୍ୱର ଗମ୍ଭୀର ସାମ ଗୀତି, ଦେହ ପୂର୍ବ କୁଣ୍ଡ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ, ନୀତି ଓ ଦାନର ଶ୍ରବଣ; ହେ ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମା, ଭଗବାନ, ଦୟା କର।
ପଦକ୍ରମାକ୍ରାନ୍ତଭୁଵଂ ଭଵନ୍ତମାଦିସ୍ଥିତଂ ଚାକ୍ଷରଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ । ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଦ୍ମଃ ପରମେଶ୍ଵରୋଽସି ପ୍ରସୀଦ ନାଥୋସି ପରାଵରସ୍ଯ
ଆପଣ ନିଜ ପଦକ୍ରମରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି, ଆଦି ଓ ଅକ୍ଷୟ ବିଶ୍ୱର ରୂପ; ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ଆପଣେ ପରମେଶ୍ୱର, ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ସବୁର ନାଥ, ଦୟା କର।
ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରଵିନ୍ଯସ୍ତମଶ୍ଷୋମେତଦ୍ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ନାଥ ଵିଭାଵ୍ଯତେ ତେ । ଵିଗାହତଃ ପଦ୍ମଵନଂ ଵିଲଗ୍ନଂ ସରୋଜିନୀପତ୍ରମିଵୋଢପଂକମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦାଁତର ଆଗରେ ରଖାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀ, ମାନେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ନୀଳ ପଦ୍ମ ଉପରେ କିଛି ମାଟି ଲଗିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ର ଅଟକି ରହିଛି।
ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵ୍ଯୋରତୁଲପ୍ରଭାଵ ଯଦନ୍ତରଂ ତଦ୍ଵପୁଷା ତଵୈଵ । ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ତିସମର୍ଥଦୀପ୍ତେ ହିତାଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଭୋ ଭଵ ତ୍ଵମ୍
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟର ଅପୂର୍ବ ବିସ୍ତୃତି, ଆପଣଙ୍କ ଦେହରେ ଭରିଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ତେଜରେ ଆବୃତ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ଅଛନ୍ତୁ।
ପରମାର୍ଥସ୍ତ୍ଵମେଵୈକୋ ନାନ୍ଯୋସ୍ତି ଜଗତଃ ପତେ । ତଵୈଷ ମହିମା ଯେନ ଵ୍ଯାପ୍ତମେତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଆପଣେ ଏକମାତ୍ର ପରମ ସତ୍ୟ; ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ମହିମାରେ ଏହି ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଯଦେତଦୃଶ୍ଯତେ ମୂର୍ତ୍ତମେତଜ୍ଜ୍ଞାନାତ୍ମନସ୍ତଵ । ଭ୍ରାନ୍ତିଜ୍ଞାନେନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଜଗଦ୍ରୂ ପମଯୋଗିନଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନମୟ ଆତ୍ମା; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱକୁ ଅଲଗା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ଯୋଗୀମାନେ।
ଜ୍ଞାନସ୍ଵରୂପମଖିଲଂ ଜଗଦେତଦବୁଦ୍ଧଯଃ । ଅର୍ଥସ୍ଵରୂପଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ଭ୍ରାମ୍ଯନ୍ତେ ମୋହସଂପ୍ଲଵେ
ଯେଉଁମାନେ ଅବୁଦ୍ଧି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପଦାର୍ଥ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ଏହିପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହି, ସେମାନେ ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫେରନ୍ତି।
ଯେ ତୁ ଜ୍ଞାନଵିଦଃ ଶୁଦ୍ଧଚେତସସ୍ତେଽଖିଲଂ ଜଗତ୍ । ଜ୍ଞାନାତ୍ମକଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵଦ୍ରୂ ପଂ ପରମେଶ୍ଵର
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଜ୍ଞାନମୟ ଦେଖନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ରୂପକୁ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର।