ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ନ ଚାପି ସର୍ଗସଂହାରସ୍ଥିତିକର୍ତାଖିଲସ୍ଯ ଯଃ । ଜିତସ୍ଯ ତେନ ମେ ଵ୍ରୀଡା ଜାଯତେ ଵିଶ୍ଵରୂପିଣା ॥ ୫,୩୦.
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା, ସେଠାରେ ମୋତେ ହାରିଲେ କୌଣସି ଲଜ୍ଜା ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତ ରୂପର ମାଲିକ।'
ଯସ୍ମାଜ୍ଜଗତ୍ସକଲମେତଦନାଦିମଧ୍ଯାଦ୍ଯସ୍ମିନ୍ଯତଶ୍ଚ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି ସର୍ଵଭୂତାତ୍ । ତେନୋଦ୍ଭଵପ୍ରଲଯପାଲନକାରଣେନ ଵ୍ରୀଡା କଥଂ ଭଵତି ଦେଵି ନିରାକୃତସ୍ଯ ॥ ୫,୩୦.
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯାହାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଯାହାଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ଯାହା ଛାଡ଼ି କିଛି ନାହିଁ, ସେ ଉତ୍ପତ୍ତି, ପ୍ରଳୟ ଓ ପାଳନର କାରଣ; ଏପରି ଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କଠାରେ ହାରିଲି ବୋଲି କିପରି ଲଜ୍ଜିବି?
ସକଲଭୁଵନସୂତିର୍ମୂର୍ତିରଲ୍ପାଲ୍ପସୂକ୍ଷ୍ମାଵିଦିତସକଲଵେଦ୍ଯୈର୍ଜ୍ଞାଯତେ ଯସ୍ଯ ନାନ୍ଯୈଃ । ତମଜମକୃତମୀଶଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯୈନଂ ଜଗଦୁପକୃତିମର୍ତ୍ଯଂ କୋ ଵିଜେତୁଂ ସମର୍ଥଃ ॥ ୫,୩୦.
ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅଲ୍ପ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଅଗୋଚର, କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଯାଏ; ସେ ଅଜନ୍ମା, ଅସୃଷ୍ଟି, ଶାଶ୍ୱତ ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଜଗତକୁ ଉପକାର କରନ୍ତି—ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ହରାଇପାରିବେ?
ସଂସ୍ତୁତୋ ଭଗଵାନିତ୍ଥଂ ଦେଵରାଜେନ କେଶଵଃ । ପ୍ରହଂସ୍ଯ ଭାଵଗମ୍ଭୀରମୁଵାଚେଦଂ ଦ୍ରିଜୋତ୍ତମ ।। ୫-୩୧-
ଦେବରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, କେଶବ ହସି ଗଭୀର ଭାବରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦେଵରାଜୋ ଭଵାନିନ୍ଦ୍ରୋ ଵଯଂ ମର୍ତ୍ତ୍ଯା ଜଗତ୍ପତେ ! କ୍ଷନ୍ତଵ୍ଯଂ ଭଵତା ଚଦମପରାଧକୃତ ମମ ।। ୫-୩୧-
ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ମାନବ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ! ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଅପରାଧ ହୋଇଥିଲା, ତୁମେ ଦୟାକରି ମାଫ କର।
ପାରିଜାତତରୁଶ୍ଵାଯଂ ନୀଯତାମୁଚିତାସ୍ପଦମ । ଗୃହୀତୋଽଯଂ ମଯା ଶକ୍ର!ସତ୍ଯାଵଚନକାରଣାତ୍ ।। ୫-୩୧-
ଏହି ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଯେଉଁଠି ଉଚିତ୍ ସେଠି ନେଯାଅ; ମୁଁ ଏହାକୁ କେବଳ ସତ୍ୟବାଣୀ ପାଳନ ପାଇଁ ନେଇଥିଲି, ହେ ଶକ୍ର।
ଵଜ୍ରଞ୍ଚେଦଂ ଗୃହାଣ ତ୍ଵଂ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରହିତଂ ମଯି । ତଵୈଵୈତତ୍ ପ୍ରହରଣାଂ ଶକ୍ର!ଵୈରିଵିଦାରଣମ୍ ।। ୫-୩୧-
ଏହି ବଜ୍ରକୁ ତୁମେ ନିଅ, ଯାହା ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଛାଡ଼ିଥିଲା। ଏହା ତୁମର ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ସଂହାର କରିବା ପାଇଁ।
ଵିମୋହଯସି ମାମୀଶ!ମର୍ତ୍ତ୍ଯୋଽହମିତି କିଂ ଵଦନ୍ । ଜାନୀମସ୍ତ୍ଵାଂ ଭଗଵତୋ ନ ତୁ ସୂକ୍ଷ୍ମଵିଦୋ ଵଯମ୍ ।। ୫-୩୧-
ହେ ପ୍ରଭୁ, 'ମୁଁ ମରଣଶୀଳ' ବୋଲି କହି ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରୁଛନ୍ତି କି? ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବେ ଜାଣୁଛୁ, ଯଦିଓ ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ମହିମା ବୁଝିପାରୁନାହିଁ।
ଯୋଽସି ସୋଽସି ଜଗତ୍ତ୍ରଣ!ପ୍ରଵୃତ୍ତୌ ନାଥ!ସଂସ୍ଥିତଃ । ଜଗତଃ ଶଲ୍ଯନିଷ୍କର୍ଷଂ କରୋଷ୍ଯସୁରସୂଦନ ।। ୫-୩୧-
ଆପଣ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଅଛନ୍ତି, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ! ଆପଣ ଆରମ୍ଭରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି, ହେ ସ୍ୱାମୀ! ଆପଣ ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ହେ ଦାନବ ନାଶକ!
ନୀଯତାଂ ପାରିଜାତୋଽଯଂ କୃଷ୍ଣ!ଦ୍ରାରଵତୀଂ ପୁରୀମ୍ । ମର୍ତ୍ତ୍ଯଲୋକେ ତ୍ଵଯା ତ୍ଯକ୍ତେ ନାଯଂ ସଂସ୍ଥାସ୍ଯତେ ଭୁଵି ।। ୫-୩୧-
ଏହି ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇଯିଅ, ହେ କୃଷ୍ଣ। ଆପଣ ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ପରେ, ଏହା ପୃଥିବୀରେ ରହିବ ନାହିଁ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରମାଜଗାମ ଭୁଵଂ ହରିଃ । ପ୍ରସକ୍ତୈଃ ସିଦ୍ଧ-ଗନ୍ଧର୍ଵ୍ଵୈଃ ସ୍ତୂଯମାନସ୍ତଥଷିଂଭିଃ ।। ୫-୩୧-
ଏପରି କହି, ଦେବରାଜଙ୍କୁ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ଦେଇ, ହରି ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସିଂହମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ତତଃ ଶଙ୍ଖମୁପାଧ୍ମାଯ ଦ୍ରାରକୋପରି ସଂସ୍ଥିତଃ । ହର୍ଷମୁତ୍ପାଦଯାମାସ ଦ୍ରାରକାଵାସିନାଂ ଦ୍ରିଜ ।। ୫-୩୧-
ତାପରେ, ଦ୍ୱାରକା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ସେ ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ। ଏହା ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନଙ୍କ ମନରେ ଅନନ୍ଦ ଭରିଦେଲା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଅଵତୀର୍ଯ୍ଯଥ ଗରୁଡ଼ାତ୍ ସତ୍ଯଭାମାସହାଯଵାନ୍ । ନିଷ୍କୁଟେ ସ୍ଥାପଯାମାସ ପାରିଜାତଂ ମହାତରୁମ ।। ୫-୩୧-
ଗରୁଡ଼ାରୁ ଅବତରି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହିତ, ସେ ବଡ଼ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଦ୍ୱାରକାର ଅଙ୍ଗନାରେ ରଖିଲେ।
ଯମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଜନଃ ସର୍ଵ୍ଵୋ ଜାତିଂ ସ୍ମରତି ପୌର୍ଵ୍ଵିକୀମ୍ । ଵାସ୍ଯତେ ସାଦରାଃ ସର୍ଵ୍ଵେ ଦେହବନ୍ଧାନମାନୁଷାନ୍ । ଦଦୃଶୁଃ ପାଦପେ ତସ୍ମିନ୍ କୁର୍ଵ୍ଵନ୍ତୋ ସୁଖଦର୍ଶନମ୍ ।। ୫-୩୧-
ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଗଛ ପାଖକୁ ଆସୁଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜର ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ମାନବ ଶରୀରରେ ବନ୍ଧା ଲୋକ ଆଦର ସହିତ ଏଠାରେ ଆସି, ଖୁସି ହୋଇ ଗଛକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ସାଦରାଃ ସର୍ଵ୍ଵେ ଦେହବନ୍ଧାନମାନୁଷାନ୍ । ଦଦୃଶୁଃ ପାଦପେ ତସ୍ମିନ୍ କୁର୍ଵ୍ଵନ୍ତୋ ମୁଖଦର୍ଶନମ୍ ।। ୫-୩୧-
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମାନବ ଶରୀରରେ ବନ୍ଧା ଲୋକ ଆଦର ସହିତ ଏହି ଗଛ ପାଖକୁ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ତାହାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
କିଙ୍କରୈଃ ସମୁପାନୀତଂ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵାଦି ତତୋ ଧନମ । ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଵ କୃଷ୍ଣୋ ଜଗ୍ରାହ ନରକସ୍ଯ ପରିଗ୍ରହାନ୍ ।। ୫-୩୧-
ତାପରେ, ଦାସମାନେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ଧନ-ଦୌଲତ ଆଣିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ନରକାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମହିଳା ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇଲେ।
ତତଃ କାଲେ ଶୁଭେ ପ୍ରାପ୍ତ ଉପଯେମେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ । ତାଃ କନ୍ଯା ନରକେଣାସନ୍ ସର୍ଵ୍ଵତୋ ଯାଃ ସମାହ୍ଟତାଃ ।। ୫-୩୧-
ତାପରେ, ଶୁଭ ସମୟରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସେମାନେ କନ୍ୟାମାନେ ସହିତ ବିବାହ କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନରକାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆଣି ଥିଲେ।
ଏକସ୍ମିନ୍ନେଵ ଗୋଵିନ୍ଦଃ କାଲେ ତାସାଂ ମହାମତେ! ଜଗ୍ରାହ ଵିଧିଵତ୍ ପାଣୀନ୍ ପୃଥଗୂଗେହେଷୁ ଧର୍ମ୍ମତଃ ।। ୫-୩୧-
ଏକେ ସମୟରେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୋବିନ୍ଦ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କ ହାତ ଧରି ବିବାହ କଲେ।
ଷୋଡ଼ଶସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ତ୍ରାଣି ଶତମେକଂ ତଥାଧିକମ୍ । ତାଵନ୍ତି ଚକ୍ର ରୂପାଣି ଭଗଵାନ୍ ମଧୁସୂଦନଃ ।। ୫-୩୧-
ଷୋଳ ହଜାର ଏକଶଏ ଜଣେ ମହିଳା—ଏତେ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ।
ଏକୈକଶ୍ଯେନ ତାଃ କନ୍ଯା ମେନିରେ ମଧୁସୂଦନମ୍ । ମମୈଵ ପାଣିଗ୍ରହଣଂ ଭଗଵାନ୍ କୃତଵାନିତି ।। ୫-୩୧-
ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟା ଭାବିଲେ, ମଧୁସୂଦନ ନିଜେ ମୋର ହାତ ଧରି ବିବାହ କରିଛନ୍ତି।
ନିଶାସୁ ଚ ଜଗତସ୍ତ୍ରଷ୍ଟା ତାସାଂ ଗୁହେଷୁ କେଶଵଃ । ଉଵାସ ଵିପ୍ର! ସର୍ଵ୍ଵାସାଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଧରୋ ହରିଃ ।। ୫-୩୧-
ରାତିରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କେଶବ ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୃହରେ ବିଶ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ବସିଥିଲେ।
ପରାଶାର ଉଵାଚ । ପ୍ରଦ୍ଯୁ ମ୍ରାଦ୍ଯା ହରେଃ ପୁତ୍ରା ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଃ କଥିତାସ୍ତଵ । ଭାନୁଂ ଭୈମରିକଞ୍ଚୈଵ ସତ୍ଯଭାମା ଵ୍ଯଜାଯତ ।। ୫-୩୨-
ପରାଶର କହିଲେ: ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ହରିଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମକୁ କହିଦିଆଯାଇଛି। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଭାନୁ ଓ ଭୈମରିକ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ତାମ୍ରପକ୍ଷାଦ୍ଯା ରୋହିଣଯାଂ ତନଯା ହରେଃ । ବଭୂଵୁର୍ଜାମ୍ବଵତ୍ଯାଞ୍ଚ ଶାମ୍ବାଦ୍ଯା ବଲଶାଲିନଃ ।। ୫-୩୨-
ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାମ୍ରପକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ରୋହିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ହରିଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ। ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଶାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତନଯା ଭଦ୍ରଵିନ୍ଦାଦ୍ଯା ନାଗ୍ରଜିତ୍ଯାଂ ମହାବଲାଃ । ସଂଗ୍ରାମଜିତ୍ପ୍ରଧାନାସ୍ତୁ ଶୈଵ୍ଯାଯାନ୍ତ୍ଵଭଵନ୍ ସୁତାଃ ।। ୫-୩୨-
ଭଦ୍ରବିନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ନାଗଜିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ହେଲେ। ସଂଗ୍ରାମଜିତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେଉଁଠି ମୁଖ୍ୟ, ଶୈବ୍ୟାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ପୁଅ ହେଲେ।
ଵୃକାଦ୍ଯାଶ୍ଵ ସୁତା ମାଦ୍ରଯାଂ ଗାତ୍ରଵତ୍ପ୍ରମୁଖାନ୍ ସୁତାନ୍ । ଅଵାପ ଲକ୍ଷ୍ମଣା ପୁତ୍ରାଃ କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଞ୍ଚ ଶ୍ରୁତାଦଯଃ ।। ୫-୩୨-
ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଠାରୁ ଗାତ୍ରବାନ୍ ଓ ଭୃକାଦେବ ଭଳି ପୁଅମାନେ ହେଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ଠାରୁ ପୁଅମାନେ ହେଲେ, ଏବଂ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଠାରୁ ଶ୍ରୁତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅନ୍ଯାସାଞ୍ଚୈଵ ଭାର୍ଯ୍ଯାଣାଂ ସମୁତୂପନ୍ନାନି ଚକ୍ରିଣଃ । ଅଷ୍ଟାଯୁତାନି ପୁତ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ତ୍ରଣାଂ ଶତଂ ତଥା ।। ୫-୩୨-
ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଝିଅମାନେ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଚକ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅଷ୍ଟାଶୀ ହଜାର ଏକଶଏ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ।
ପ୍ରଦ୍ଯୁ ମ୍ରଃ ପ୍ରଥମସ୍ତେଷା ସର୍ଵ୍ଵେଷାଂ ରୁକ୍ମିଣୀସୁତଃ । ପ୍ରଦ୍ଯୁ ମ୍ରାଦନିରୁଦ୍ଧୋଽଭୂଦୂ ଵଜୂସ୍ତସ୍ମାଦଜାଯତ ।। ୫-୩୨-
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଭି ଭଲି ଭାବେ ଭଜ୍ର ଜନ୍ମିଲେ।
ଅନିରୁଦ୍ଧୋ ରଣୋ ରୁଦ୍ଧୋ ବଲେଃ ପୌତ୍ରୀଂ ମହାବଲଃ । ଵାଣାସ୍ଯ ତନଯାମୂଷାମୁପଯେମେ ଦ୍ରିଜୋତ୍ତମ ।। ୫-୩୨-
ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାଣଙ୍କ ଝିଅ ଉଷାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।
ଯତ୍ର ଯୁଦ୍ଧମଭୂଦୂ ଘୋରଂ ହରି-ଶଙ୍କରଯୋର୍ମହତ୍ । ଛିନ୍ନ ସହସ୍ତ୍ର ବାହୂନାଂ ଯତ୍ର ଵାଣସ୍ଯ ଚକ୍ରିଣା ।। ୫-୩୨-
ସେଠାରେ ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ଚକ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବାଣଙ୍କର ହଜାର ହାତ କାଟିଦେଲେ।
ମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ । କଥଂ ଯୁଦ୍ଧମଭୂଦୂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନୁଷାର୍ଥେ ହର-କୃଷ୍ଣଯୋଃ । କଥଂ କ୍ଷଯଞ୍ଚ ଵାଣସ୍ଯ ବାହୂନାଂ କୃତଵାନ୍ ହରିଃ ।। ୫-୩୨-
ମୈତ୍ରେୟ ପଚାରିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ହରା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କିପରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା? ଏବଂ ହରି କିପରି ବାଣଙ୍କର ହାତ ଧ୍ଵଂସ କଲେ?