ଭର୍ତୃ ବହୁମହାଗର୍ଵାଦ୍ରୁଣଦ୍ଧ୍ଯେନମଥୋ ଶଚୀ । ତତ୍କଥ୍ଯତାମଲଂ କ୍ଷାନ୍ତ୍ଯା ସତ୍ଵା ହାରଯତି ଦ୍ରୁମମ୍ ॥ ୫,୩୦.
ପତିଙ୍କର ଅତି ଅହଂକାର ଦେଖି ଶଚୀ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଛନ୍ତି; ଏବେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ଏହି ଗଛକୁ ଶକ୍ତିରେ ନେବା ଦରକାର।
କଥ୍ଯତାଂ ଚ ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ପୌଲୋମ୍ଯା ଵଚନଂ ମମ । ସତ୍ଯଭାମା ଵଦତ୍ଯେତଦିତିଗର୍ଵୋଦ୍ଧତାକ୍ଷରମ୍ ॥ ୫,୩୦.
ତୁରନ୍ତ ଯାଇ ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ମୋ ଉକ୍ତି କୁ ଯାଇ କହ; 'ସତ୍ୟଭାମା ଏପରି ଅହଂକାର ଭରା ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି'।
ଯଦି ତ୍ଵଂ ଦଯିତା ଭର୍ତୁର୍ଯଦି ଵଶ୍ଯଃ ପତିସ୍ତଵ । ମଦ୍ଭର୍ତୁର୍ହରତୋ ଵୃକ୍ଷଂ ତତ୍କାରଯ ନିଵାରଣମ୍ ॥ ୫,୩୦.
ତୁମେ ଯଦି ପତିଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ଯଦି ପତି ତୁମର ଅଧୀନ, ତେବେ ମୋ ପତି ଗଛକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ତାଙ୍କୁ ଅଟକା।
ଜାନାମି ତେ ପତିଂ ଶକ୍ରଂ ଜାନାମି ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରମ୍ । ପାରିଜାତଂ ତଥାପ୍ଯେନଂ ମାନୁଷୀ ହାରଯାମି ତେ ॥ ୫,୩୦.
ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମର ପତି ଶକ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପତି; ତଥାପି ତୁମେ ଦେବୀ ହେଲେ ମୁଁ ଏକ ମାନବୀ ହୋଇ ତୁମଠାରୁ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ନେବି।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ରକ୍ଷିଣୋ ଗତ୍ଵା ଶଚ୍ଯାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ଯଥୋଦିତମ୍ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୋତ୍ସାହଯାମାସ ଶଚୀ ଚକ୍ରଂ ସୁରାଧିପମ୍ ॥ ୫,୩୦.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି କହିବା ପରେ ରକ୍ଷକମାନେ ଯାଇ ଶଚୀଙ୍କୁ ଯଥା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରାଗଲା ତାହା କହିଲେ; ଶଚୀ ଏହା ଶୁଣି ଦେବତାମାନଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ତତଃସମସ୍ତଦେଵାନାଂ ସୈନ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ହରିମ୍ । ପ୍ରଯଯୌ ପାରିଜାତାର୍ଥମିନ୍ଦ୍ରୋଯୋଦ୍ଧୁଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ ॥ ୫,୩୦.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାରେ ଘିରି ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦ୍ବିଜୋତ୍ତମ, ପାରିଜାତ ଗଛ ପାଇଁ ହରିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ।
ତତଃ ପରିଘନିସ୍ତ୍ରିଂଶଗଦାଶୂଲଵରାଯୁଧାଃ । ବଭୂଵୁସ୍ତ୍ରିଦସାଃସଜ୍ଜାଃ ଶକ୍ରେ ଵଜ୍ରକରେ ସ୍ଥିତେ ॥ ୫,୩୦.
ତାପରେ ଶକ୍ର ବଜ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ଲୋହା ଗଦା, ତଳୱାର, ମୁସଳ, ଶୂଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ସଜି ଦାଉଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ନିରିକ୍ଷ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ନାଗରାଜୋପରି ସ୍ଥିତମ୍ । ଶକ୍ରଂ ଦେଵପରିଵାରଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍ ॥ ୫,୩୦.
ତାପରେ ଗୋବିନ୍ଦ, ନାଗରାଜ ଉପରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶକ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମୂହକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖିଲେ।
ଚକାର ଶଙ୍ଖନିର୍ଘୋଷଂ ଦିଶଃ ଶବ୍ଦେନ ପୂରଯନ୍ । ମୁମୋଚ ଶରସଂଘାତାନ୍ ସହସ୍ରାଯୁତଶଃ ଶିତାନ୍ ॥ ୫,୩୦.
ସେ ନିଜ ଶଂଖ ଦେଇ ସମସ୍ତ ଦିଶାକୁ ଶବ୍ଦରେ ଭରିଦେଲେ, ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଝଡ଼ା ଭାବେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ଦିଶୋ ନଭଶ୍ଚୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଶତୈଶ୍ଚିତମ୍ । ମୁମୁଚୁସ୍ତ୍ରିଦଶାଃସର୍ଵେ ହ୍ଯସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରାମ୍ଯନେକଶଃ ॥ ୫,୩୦.
ତାପରେ ଦିଶା ଓ ଆକାଶ ଶତଶଃ ବାଣରେ ଭରିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଏକୈକମସ୍ତ୍ରଂ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଦୈଵୈର୍ମୁକ୍ତଂ ସହସ୍ରଶଃ । ଚିଚ୍ଛେଦ ଲୀଲଯୈଵେଶୋ ଜଗତାଂ ମଧୁସୂଦନଃ ॥ ୫,୩୦.
ଦେବତାମାନେ ହଜାର ହଜାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ମଧୁସୂଦନ ଏହାକୁ ଖେଳି ଖେଳି ସହଜରେ କାଟିଦେଲେ।
ପାଶଂ ସଲିଲରାଜସ୍ଯ ସମାକୃଷ୍ଯୀରଗାତ୍ପୁନଃ । ଚକାର ଖଣ୍ଡଶଶ୍ଚଞ୍ଚ୍ଵା ବାଲପନ୍ନଗଦେହଵତ୍ ॥ ୫,୩୦.
ସେ ଜଳରାଜଙ୍କର ପାଶକୁ ଟାଣି ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ; ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶିଶୁ ସର୍ପ ଭଳି ଏହାକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ଯମେନ ପ୍ରହିତଂ ଦଣ୍ଡଂ ଗଦାଵିକ୍ଷେପଖଣ୍ଡିତମ୍ । ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପାତଯାମାସ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵକୀସୁତଃ ॥ ୫,୩୦.
ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଦଣ୍ଡ, ଗଦାର ଘାଁରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଭଗବାନ ଦେବକୀପୁତ୍ର ଏହାକୁ ପୃଥିବୀରେ ପକାଇଦେଲେ।
ଶିବିକାଂ ଚ ଧନେଶସ୍ଯ ଚକ୍ରେଣ ତିଲଶୋ ଵିଭୁଃ । ଚକାର ଶୌରିରର୍କଂ ଚ ଦୃଷୃଦୃଷ୍ଟହତୌଜସମ୍ ॥ ୫,୩୦.
ଶୌରୀ ନିଜ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧନେଶଙ୍କର ଶିବିକାକୁ ତିଳ ଭଳି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଘାଁ ଦେଇ ତାହାର ତେଜ ହ୍ରାସ କରିଦେଲେ।
ନୀତୋଽଗ୍ନିଃ ଶୀତତାଂ ବାଣୈର୍ଦ୍ରାଵିତା ଵସଵୋ ଦିଶଃ । ଚକ୍ରଵିଚ୍ଛିନ୍ନଶୁଲାଗ୍ରା ରୁଦ୍ରା ଭୁଵି ନିପାତିତାଃ ॥ ୫,୩୦.
ଅଗ୍ନି ବାଣରେ ଶୀତଳ ହୋଇଗଲେ, ବସୁମାନେ ଦିଶାରେ ପଳାଇଗଲେ, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କର ଶୂଳ ଚକ୍ରରେ କାଟି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ।
ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେଽଥ ମରୁତୋ ଗନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚୈଵ ସା ଯକୈଃ । ଶାର୍ଙ୍ଗିଣା ପ୍ରେରିତୈରସ୍ତା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଶାଲ୍ମଲିତୂଲଵତ୍ ॥ ୫,୩୦.
ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱ, ମାରୁତ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ବାଣରେ ଆକାଶରେ ଶାଲମଳି ତୁଳା ଭଳି ଉଡ଼ିଗଲେ।
ଗରୁତ୍ମାନପି ତୁଣ୍ଡେନ ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ଚ ନଖାଙ୍କୁରୈଃ । ଭକ୍ଷଯଂସ୍ତାଡଯନ୍ ଦେଵାନ୍ ଦାରଯଂଶ୍ଚ ଚଚାର ଵୈ ॥ ୫,୩୦.
ଗରୁଡ଼ ନିଜ ଚଞ୍ଚୁ, ପଖ, ଓ ନଖରେ ଦେବତାମାନେକୁ ଘାଁ ଦେଇ, ଫାଟି ଭାଗ କରି, ଖାଇ ଚାଲିଥିଲେ।
ତତଃ ଶତସହସ୍ରେଣ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରମଧୁସୂଦନୌ । ପରସ୍ପରଂ ଵଵର୍ଷାତେ ଧାରାଭିରିଵ ତୋଯଦୌ ॥ ୫,୩୦.
ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ ଓ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଏକାପରେ ଏକ ଶତ ହଜାର ଘାଁ ଦେଇ, ବଦଳ ଭଳି ଝଡ଼ା ଭାବେ ପ୍ରବାହ କରିଥିଲେ।
ଐରାଵତେନ ଗରୁଡୋ ଯୁଯୁଧେ ତତ୍ର ସଂକୁଲେ । ଦେଵୈଃ ସମସ୍ତୈର୍ଯୁଯୁଧେ ଶକ୍ରେଣ ଚ ଜନାର୍ଦନଃ ॥ ୫,୩୦.
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଗରୁଡ଼ ଏଇରାବତ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଶକ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଭିନ୍ନେଷ୍ଵଶେଷବାଣେଷୁ ଶସ୍ତ୍ରେଷ୍ଵସ୍ତ୍ରେଷୁ ଚ ତ୍ଵରନ୍ । ଜଗ୍ରାହ ଵାସଵୋ ଵଜ୍ରଂ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍ ॥ ୫,୩୦.
ସମସ୍ତ ବାଣ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେବାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଧରିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ।
ତତୋ ହାହାକୃତଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ଵଜ୍ରଚକ୍ରକରୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାରାଜଜନାର୍ଦନୌ ॥ ୫,୩୦.
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଜ୍ର ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେବରାଜ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ।
କ୍ଷିପ୍ତଂ ଵଜ୍ରମଥେନ୍ଦ୍ରେଣ ଜଗ୍ରାହ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ । ନ ମୁମୋଚ ତଦା ଚକ୍ରଂ ଶକ୍ରଂ ତିଷ୍ଠେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍ ॥ ୫,୩୦.
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଭଗବାନ ହରି ସେଠି ଧରିଲେ; ସେ ସମୟରେ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଥାଅ'।
ପ୍ରଣଷ୍ଟଵଜ୍ରଂ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଂ ଗରୁଡକ୍ଷତଵାହନମ୍ । ସତ୍ଯଭାମାବ୍ରଵୀଦ୍ଵୀରଂ ପଲାଯନପରାଯଣମ୍ ॥ ୫,୩୦.
ଦେବରାଜଙ୍କ ବଜ୍ର ହାରାଇଯିବା ଓ ଆହତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିବାକୁ ଦେଖି, ସତ୍ୟଭାମା ଭୟରେ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବୀରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଶ ନ ତେ ଯୁକ୍ତଂ ଶଚୀଭର୍ତୁଃ ପଲାଯନମ୍ । ପାରିଜାତସ୍ରଗାଭୋଗା ତ୍ଵାମୁପସ୍ଥାସ୍ଯତେ ଶଚୀ ॥ ୫,୩୦.
ତିନି ଲୋକର ପ୍ରଭୁ, ଶଚୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ହୋଇ ତୁମେ ପଳାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପାରିଜାତ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଶଚୀ ନିଜେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ।
କୀଦୃଶଂ ଦେଵରାଜ୍ଯଂ ତେ ପାରିଜାତସ୍ରଗୁଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍ । ଅପଶ୍ଯତୋ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଗ୍ରଣଯାଭ୍ଯାଗତାଂ ଶଚୀମ୍ ॥ ୫,୩୦.
ପୂର୍ବବତ୍ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନଥିବାବେଳେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାରିଜାତ ମାଳା ପିନ୍ଧି ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ କଣ ଅର୍ଥ ରଖେ?
ଅଲଂ ଶକ୍ର ପ୍ରଯାସେନ ନ ଵ୍ରୀଡାଂ ଗନ୍ତୁମର୍ହସି । ନୀଯତାଂ ପାରିଜାତୋଯଂ ଦେଵାଃସଂତୁ ଗତଵ୍ଯଥାଃ ॥ ୫,୩୦.
ଶକ୍ର, ଏହି ଚେଷ୍ଟା ଚାଲିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମେ ଲଜ୍ଜିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପାରିଜାତ ନିଅ, ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।
ପରିଗର୍ଵାଵଲେପେନ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍ । ନ ଦଦର୍ଶ ଗୃହଂ ଯାତାମୁପଚାରେଣ ମାଂ ଶଚୀ ॥ ୫,୩୦.
ଅହଂକାର ଓ ଅତିମାନର ଦ୍ୱାରା, ଶଚୀ ମୋତେ ଗୃହକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କୌଣସି ଆଦର ମଧ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ।
ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵାଦଗୁରୁଚିତ୍ତାହଂ ସ୍ଵଭର୍ତୃଶ୍ଲାଘନାପରା । ତତଃ କୃତଵତୀ ଶକ୍ର ଭଵତା ସହ ଵିଗ୍ରହମ୍ ॥ ୫,୩୦.
ମୁଁ ଜଣେ ନାରୀ ହୋଇ, ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲି; ଏହିପରି ଦଶାରେ, ଶକ୍ର, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ତୁମ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲି।
ତଦଲଂ ପାରିଜାତେନ ପରସ୍ଵେନ ହୃତେନ ମେ । ରୂପେଣ ଗର୍ଵିତା ସା ତୁ ଭର୍ତ୍ରା କା ସ୍ତ୍ରୀ ନ ଗର୍ଵିତା ॥ ୫,୩୦.
ଏହିପରି ଅନ୍ୟେ ନେଇଯାଇଥିବା ପାରିଜାତ ଦରକାର ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କ ରୂପରେ ଗର୍ବିତ, କିନ୍ତୁ କେଉଁ ନାରୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀରେ ଗର୍ବିତ ନୁହେଁ?
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵୈ ନିଵଵୃତେ ଦେଵରାଜସ୍ତଯା ଦ୍ଵିଜ । ପ୍ରାହ ଚୈନାମଲଂ ଚଣ୍ଡି ସଖ୍ଯୁଃ ଖେଦୋକ୍ତିଵିସ୍ତରୈଃ ॥ ୫,୩୦.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବରାଜ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଫେରିଗଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେଠାରେ କହିଲେ: 'ଚଣ୍ଡି, ତୁମ ସଖୀ ପାଇଁ ଏତେ ଅଭିଯୋଗ ଦରକାର ନାହିଁ।'