ଫଣାସହସ୍ତ୍ରମାଲାଞଯ ବଲଭଦ୍ର ଦଦର୍ଶ ସଃ । କୁନ୍ଦମାଲାଙ୍ଗମୁନ୍ନିଦ୍ର-ପଦ୍ମପତ୍ରାରୁଣୋକ୍ଷଣମ୍ ।। ୫-୧୮-
ସେଠାରେ ସେ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ହଜାର ଫଣାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କୁନ୍ଦ ଫୁଲ ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଦେହ ଏବଂ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଥିଲେ।
ଵୃତଂ ଵାସୁକିରମ୍ଭାଦ୍ଯୈର୍ମହଦ୍ଭିଃ ପଵନାଶିଭିଃ । ସଂସ୍ତୂଯମାନଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍ ।। ୫-୧୮-
ବାସୁକି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ-ସଦୃଶ ନାଗମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଦଧାନମସିତେ ଵସ୍ତ୍ରେ ଚାରୁପଦ୍ମାଵତଂସକମ୍ । ଚାରୁକୁଣ୍ଡଲିନଂ ଭାନ୍ତମନ୍ତର୍ଜଲତଲେ ସ୍ଥିତମ୍ ।। ୫-୧୮-
କଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ମୁଣ୍ଡରେ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ ଭୂଷଣ ରଖି, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ସେ ଜଳ ତଳରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଉଁଥିଲେ।
ତସ୍ଯୋତୂସଙ୍ଗ ଘନଶ୍ଯାମମାତାମ୍ରାଯତଲୋଚନମ୍ । ଚତୁର୍ବାହୁମୁଦାରାଙ୍ଗ ଚକ୍ରାଦ୍ଯାଯୁଧଭୂଷଣମ୍ ।। ୫-୧୮-
ତାଙ୍କର କୋଲରେ ଘନ ଶ୍ୟାମ ଦେହ, ତାମ୍ର ଚଉଡ଼ି ଚକ୍ଷୁ, ଚାରିଟି ହାତ, ଉତ୍ତମ ଅଙ୍ଗ, ଚକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଭୂଷିତ ଥିଲେ।
ପୀତେ ଵସାନଂ ଵସନେ ଚିତ୍ରମାଲ୍ଯ-ଵିଭୂଷଣାମ୍ । ଶକ୍ରଚାପତଡ଼ିନ୍ମାଲା-ଵିଚିତ୍ରମିଵ ତୋଯଦମ୍ ।। ୫-୧୮-
ହଳଦୀ ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପମାଳା ଓ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେ, ଧନୁଷ୍ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ର ହୋଇଥିବା ବର୍ଷାମେଘ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଞ୍ଚାରୁକେଯୂରମୁକୁଟୋଜ୍ଜଵଲମ୍ । ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣମକ୍ଲିଷ୍ଟ-ପୁଣ୍ଡରୀକାଵତଂସକମ୍ ।। ୫-୧୮-
ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଛାତି, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଅଭିଜାତ ମୁକୁଟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ, ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ମାଳା ରେ ଶୋଭିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଲେ।
ସନନ୍ଦନାଦ୍ଯୈର୍ମୁନିଭିଃ ସିଦ୍ଧଯୋଗୈରକଲ୍ମଷୈଃ । ଵିଚିନ୍ତ୍ଯମାନଂ ତତ୍ରସ୍ଥୈର୍ନାସାଗ୍ରନ୍ଯସ୍ତଲୋଚନୈଃ ।। ୫-୧୮-
ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନେ, ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ପାପରହିତ, ନାକର ଟିପ୍ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ରଖି ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ବଲ-କୃଷ୍ଣୌ ତଥାକ୍ରୂରଃ ପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାଯ ଵିସ୍ମିତଃ । ସୋଽଚିନ୍ତଯଦୂ ରଥାଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ କଥମତ୍ରାଗତାଵିତି ।। ୫-୧୮-
ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ଅକୃର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଭାବିଲେ—'ଏମିତି ତେବେ ଏମାନେ ରଥରୁ ଏଠାକୁ କେମିତି ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଆସିଗଲେ?'
ଵିଵକ୍ଷୋଃ ସ୍ତମ୍ଭଯାମାସ ଵାଚଂ ତସ୍ଯ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ । ତତୋ ନିଷ୍କମ୍ଯ ସଲିଲାଦୂ ରଥମଭ୍ଯାଗତଃ ପୁନଃ ।। ୫-୧୮-
ସେ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତାଙ୍କର କଥାକୁ ରୋକିଦେଲେ; ତାପରେ ଜଳରୁ ବାହାରି, ପୁଣିଥରେ ରଥକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ଚୈଵୋଭୌ ରଥସ୍ଯୋପର୍ଯ୍ଯଧିଷ୍ଠିତୌ । ରାମ-କୃଷ୍ଣୌ ଯଥାପୂର୍ଵ୍ଵଂ ମନୁଷ୍ଯଵପୁଷାନ୍ଵିତୌ ।। ୫-୧୮-
ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇଜଣ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ପୂର୍ବବତ୍ ମାନବ ରୂପରେ ରଥ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ନିମଗ୍ରଶ୍ଵ ତତସ୍ତୋଯେ ସ ଦଦର୍ଖ ତଥୈଵ ତୌ । ସଂସ୍ତୂଯମାନୌ ଗନ୍ଧର୍ଵ୍ଵ-ମୁନି-ସିଦ୍ଧ-ମହୋରଗୈଃ ।। ୫-୧୮-
ପୁଣି ଜଳରେ ବୁଡ଼ି, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏହିପରି ଦେଖିଲେ—ଗନ୍ଧର୍ବ, ମୁନି, ସିଦ୍ଧ, ମହାନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି।
ତତୋ ଵିଜ୍ଞାତସଦ୍ଭାଵଃ ସ ତୁ ଦାନପତିସ୍ତଥା । ତୁଷ୍ଟାଵ ସର୍ଵ୍ଵଵିଜ୍ଞାନମଯମଚ୍ଯୁତମୀଶ୍ଵରମ୍ ।। ୫-୧୮-
ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝି, ଦାନର ମହାପତି ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସନ୍ମାତ୍ରରୂପିଣେଽଚିନ୍ତ୍ଯମହିମ୍ନେ ପରମାତ୍ମନେ । ଵ୍ଯାପିନେ ନୈକରୂପୈକଖରୂପାଯ ନମୋ ନମଃ ।। ୫-୧୮-
ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତାର ରୂପ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ମହିମା, ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ଅନେକ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅବିନାଶୀ ରୂପ ଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ସତ୍ତ୍ଵରୂପାଯ ତେଽଚିନ୍ତ୍ଯ! ହଵିର୍ଭୂତାଯ ତେ ନମଃ । ନମୋଽଵିଜ୍ଞାତପାରାଯ ପରାଯ ପ୍ରକୃତେଃ ପ୍ରଭୋ ।। ୫-୧୮-
ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ସତ୍ତ୍ୱ ରୂପୀ, ହବିରୂପ ହେଇଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅପରିମିତ, ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ସ୍ଵାମୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଶିରୋନମନ କରେ।
ଭୂତାତ୍ମା ଚେନ୍ଦ୍ରିଯାତ୍ମା ଚ ପ୍ରଧାନାତ୍ମା ତଥା ଭଵାନ୍ । ଆତ୍ମା ଚ ପରମାତ୍ମା ଚ ତ୍ଵମେକଃ ପଞ୍ଚଧା ସ୍ଥିତଃ ।। ୫-୧୮-
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ପ୍ରଧାନ ତତ୍ତ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଆତ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମା ଭାବରେ ପଞ୍ଚ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଏକାକି ବିଦ୍ୟମାନ।
ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵ୍ଵ ସର୍ଵ୍ଵାତ୍ମନ୍ କ୍ଷରାକ୍ଷରମଯେଶ୍ଵର । ବ୍ରହ୍ମ-ଵିଷ୍ଣୁ-ଶିଵ୍ରାଦ୍ଯାଭିଃ କଲ୍ପନାଭିରୁଦୀରିତଃ ।। ୫-୧୮-
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, କ୍ଷର ଓ ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟର ନାୟକ, ଦୟା କର। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ।
ଅନାଖ୍ଯେଯଖରୂପାତ୍ମନ୍!ଅନାଖ୍ଯେଯପ୍ରଯୋଜନ! ଅନାଖ୍ଯେଯାଭିଧାନଂ ତ୍ଵାଂ ନତୋଽସ୍ମି ପରମେଶ୍ଵର ।। ୫-୧୮-
ଅବିବର୍ଣ୍ୟ ରୂପ, ଅବିବର୍ଣ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଅବିବର୍ଣ୍ୟ ନାମ ଥିବା ପରମେଶ୍ୱର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିରୋନମନ କରେ।
ନ ଯତ୍ର-ନାଥ!ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ନାମଜାତ୍ଯାଦିକଲ୍ପନାଃ । ତଦୂ ବ୍ରହ୍ମ ପରମଂ ନିତ୍ଯମଵିକାରି ଭଵାନଜଃ ।। ୫-୧୮-
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠି ନାମ, ଜାତି ଓ ଏପରି ଭାବନା ନାହିଁ, ସେଠି ଯେଉଁ ପରମ, ନିତ୍ୟ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ବ୍ରହ୍ମ, ସେଇ ଅଜନ୍ମା ତୁମେ।
ନ କଲ୍ପନାମୃତେଽର୍ଥସ୍ଯ ସର୍ଵ୍ଵସ୍ଯାଧିଗମୋ ଯତଃ । ତତଃ କୃଷ୍ଣାଚ୍ଯୁତାନନ୍ତବିଷ୍ଣୁସଂଜ୍ଞାଭିରୀଡଯସେ ।। ୫-୧୮-
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଜ୍ଞାନ କେବଳ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ତେଣୁ ତୁମକୁ କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ବିଷ୍ଣୁ ନାମରେ ପୁଜାଯାଏ।
ସର୍ଵ୍ଵାର୍ଥସ୍ତ୍ଵମଜ! ଵିକଲ୍ପନାଭିରେତଦୂ ଦଵାଦ୍ଯ ଜଗଦଖିଲଂ ତ୍ଵମେଵ ଵିଶ୍ଵମ୍ । ଵିଶ୍ଵାତ୍ମଂସ୍ତ୍ଵମିତି ଵିକାରଭାଵହୀନଃ ସର୍ଵ୍ଵସ୍ମିନ୍ ନ ହି ଭବତୋଽସ୍ତି କିଞ୍ଚିଦନ୍ଯତ୍ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ପଶୁପତିରର୍ଯ୍ଯମା ଵିଧାତା ଧାତା ତ୍ଵଂ ତ୍ରିଦଶପତିଃ ସମୀରଣୋଽଗ୍ରିଃ । ତୋଯେଶୋ ଧନପତିରନ୍ତକସ୍ତ୍ଵମେକୋ ଭିନ୍ନାର୍ଥୈର୍ଜଗଦପି ପାସି ଶକ୍ତିଭେଦୈଃ ।। ୫-୧୮-
ଵିଶ୍ଵଂ ଭଵାନ୍ ସୃଜତି ସୂର୍ଯ୍ଯଗଭସ୍ତିରୂପୋଵିଶ୍ଵଞ୍ଚ ତେ ଗୁଣମଯୋଽଯମଜ! ପ୍ରପଞ୍ଚଃ । ରୂପଂ ପରଂ ସଦିତିଵାଚକମକ୍ଷରଂ ଯଜଜ୍ଞାନାତ୍ମନେ ସଦସତେ ପ୍ରଣାତୋଽସ୍ମି ତସ୍ମୈ ।। ୫-୧୮-
ତୁମେ ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି କର, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ରୂପରେ; ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମର ଗୁଣରେ ବ୍ୟାପିତ। ସେଇ ପରମ ରୂପ, ଅକ୍ଷୟ ଭାବରେ ଯାହାକୁ 'ସତ୍' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମା, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍—ସେଇ ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅଁନମୋ ଵାସୁଦେଵାଯ ନମଃ ସଙ୍କର୍ଷଣାଯ ତେ । ପ୍ରଦ୍ଯୁ ମ୍ରାଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯମନିରୁଦ୍ଧାଯ ତେ ନମଃ ।। ୫-୧୮-
ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଏଵମନ୍ତର୍ଜଲେ ଵିଷ୍ଣୁମଭିଷ୍ଟୂଯ ସ ଯାଦଵଃ । ଅର୍ଜ୍ଜଯାମାସ ସର୍ଵ୍ଵେଶଂ ପୁଷ୍ପୈର୍ଧୂପୈର୍ମନୋରମୈଃ ।। ୫-୧୯-
ଏପରିଭାବେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଯାଦବ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଫୁଲ ଓ ଧୂପରେ ପୂଜା କଲେ।
ପରିତ୍ଯକ୍ତାନ୍ଯଵିଷଯୋ ମନସ୍ତତ୍ର ନିଵେଶ୍ଯ ସଃ । ବ୍ରହ୍ମଭୂତେ ଚିରଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିରରାମ ସମାଧିତଃ ।। ୫-୧୯-
ସେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, ମନକୁ ସେଠାରେ ଲଗାଇ ଦେଲେ। ବହୁ ଦିନ ଧରି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହି, ପରେ ଧ୍ୟାନ ଛାଡ଼ିଲେ।
କୃତକୃତ୍ଯମିଵାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯମାନୋ ମହାମତିଃ । ଆଜଗାମ ରଥଂ ଭୂଯୋ ନିଗମ୍ଯ ଯମୁନାମ୍ଭସଃ ।। ୫-୧୯-
ସେ ବୁଝିଲେ ଯେ ନିଜ କାମ ସଫଳ ହୋଇଛି। ଏହି ଭାବରେ, ଯମୁନା ନଦୀରୁ ବାହାରି, ପୁଣି ଗାଡ଼ି ପାଖକୁ ଗଲେ।
ରାମ-କୃଷ୍ଣୌ ଚ ଦଦୃଶେ ଯଥାପୂର୍ଵ୍ଵଂ ରଥେ ସ୍ଥିତୌ । ଵିସ୍ମିତାକ୍ଷସ୍ତଦାକ୍ରୂ ରସ୍ତଞ୍ଚ କୃଷ୍ଣୋଽଭ୍ଯଭାଷତ ।। ୫-୧୯-
ସେ ଦେଖିଲେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ପୂର୍ବବତ୍ ଗାଡ଼ି ଉପରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି। ତାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିବା ଅକୃରଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ।
ନୂନଂ ତେ ଦୃଷ୍ଟମାଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯମକ୍ରୂର!ଯମୁନାଜଲେ । ଵିସ୍ମଯୋତୂଫୂଲ୍ଲନଯନୋ ଭଵାନ୍ ସଂଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଯତଃ ।। ୫-୧୯-
"ଅକୃର! ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ଯମୁନା ଜଳରେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଛ, କାରଣ ତୁମର ଆଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି।"
ଅନ୍ତର୍ଜଲେ ଯଦାଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍ର ମଯାଚ୍ଯୁତ! ତଦତ୍ରାପି ହି ପଶ୍ଯାମି ମୂତ୍ତିଂମତ୍ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍ ।। ୫-୧୯-
"ଅଚ୍ୟୁତ! ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ମୁଁ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଥିଲି, ସେଇ ଆକାରକୁ ଏଠି ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖୁଛି।"
ଜଗଦେତନ୍ମହାଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯ ରୂପଂ ଯସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ତେନାଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯଵରେଣାହଂ ଭଵତା କୃଷ୍ଣ!ସଙ୍ଗତଃ ।। ୫-୧୯-
"ହେ କୃଷ୍ଣ! ତୁମ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯାହାର ଆକାର, ସେଇ ତୁମ ସହିତ ମୋର ସଂଯୋଗ ହୋଇଛି।"
ତତ୍ କିମେତେନ ମଥୁରାଂ ଵ୍ରଜାମୋ ମଧୁସୂଦନ! ବିଭେମି କଂସାଦ୍ଧିଗ୍ ଜନ୍ମ ପରପିଣ୍ଡୋପଜୀଵିନାମ୍ ।। ୫-୧୯-
"ତେବେ, ଏହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଣ? ମଧୁସୂଦନ, ଆମେ ମଥୁରାକୁ ଯିବୁ କି? ମୁଁ କଂସଙ୍କୁ ଭୟ କରେ—ହାଏ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ବଞ୍ଚିବା ଦୁଃଖ ଯେତେ!"
ହେ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ତୁମେ। ଏହି ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ହିଁ। ତୁମେ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଅର୍ଯ୍ୟମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳର ଆଧିପତ୍ୟ, ଧନର ମାଲିକ, ମୃତ୍ୟୁ—ତୁମେ ଏକାକି ଅନେକ ଶକ୍ତି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିବା ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ।