ମଥୁରାନଗରୀପୌରନଯନାନାଂ ମହୋତୂସଵଃ । ଗୋଵିନ୍ଦାଵଯଵୈର୍ଦୃଷ୍ଟରତୀଵାଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୫-୧୮-
ଆଜି ମଥୁରା ନଗରର ଲୋକମାନଙ୍କର ନୟନ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେବ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ଅଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବେ।
କୋ ନୁ ସ୍ଵପ୍ରଃ ସୁଭାଗ୍ଯାଭିର୍ଦୃଷ୍ଟସ୍ତାଭିରଧୋକ୍ଷଜମ୍ । ଵିସ୍ତାରିକାନ୍ତିନଯନା ଯା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯନିଵାରିତମ୍ ।। ୫-୧୮-
ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ନିଜ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେଉଁମାନେ ସେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଚଉଡ଼ି ନୟନରେ ଅଧୋକ୍ଷଜଙ୍କୁ ଅବାଧ ଭାବରେ ଦେଖିବେ?
ଅହୋ ଗୋପୀଜନସ୍ଯାସ୍ଯ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ମହାନିଧିମ୍ । ଉଦ୍ଧୃତାନ୍ଯତ୍ର ନେତ୍ରାଣି ଵିଧାତ୍ରାକରୁଣାତ୍ମନା ।। ୫-୧୮-
ହା! ଏହି ଗୋପୀମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ଧନ ଦେଖାଇଦେଇ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦୟାହୀନ ହୃଦୟ ରଖି, ଏବେ ତାଙ୍କର ନୟନକୁ ଅନ୍ୟଠାରେ ନେଇଗଲେ।
ଅନୁରାଗେଣ ଶୈଥିଲ୍ଯମସ୍ମାସୁ ଵ୍ରଜତା ହରେଃ ! ଶୈଥିଲ୍ଯମୁପଯାନ୍ତ୍ଯାଶୁ କରେଷୁ ଵଲଯାନ୍ଯପି ।। ୫-୧୮-
ହରି ଯିବା ସମୟରେ ଆମର ଭଲପାଇବା ଶୀଥିଳ ହେଉଛି; ହାତର ବାଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଢିଲା ହେଉଛି।
ଅକ୍ରୂରଃ କ୍ରୂରହ୍ଟଦଯଃ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରେରଯତେ ହଯାନ୍ । ଏଵମାର୍ତ୍ତାସୁ ଯୋଷିତ୍ସୁ ଘୃଣା କସ୍ଯ ନ ଜାଯତେ ।। ୫-୧୮-
ଅକୃରା, ଯାହାର ହୃଦୟ କଠୋର, ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ଚଲାଇବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି; ଏପରି ଯୋଷିତମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ କିଏ ଦୟା ନ କରିବ?
ହା ହା କୃଷ୍ଣରଥସ୍ଯୋଚ୍ଚୈଶ୍ଵ କ୍ରରେଣୁର୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍ । ଦୂରୀକୃତୋ ହରିର୍ଯେନ ସୋଽପି ରେଣୁର୍ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ।। ୫-୧୮-
ହା! କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରଥରୁ ଉଠିଥିବା ଧୂଳିକୁ ଦେଖ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ହରି ଦୂରକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ଧୂଳି ମଧ୍ୟ ଏବେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵମତିହାର୍ଦ୍ଦନ ଗୋପୀଜନନିରୀକ୍ଷିତଃ । ତତ୍ଯାଜ ଵ୍ରଜଭୂଭାଗଂ ସହ ରାମେଣ କେଶଵଃ ।। ୫-୧୮-
ଏଭଳି ଗୋପୀମାନେ ଗଭୀର ବିଷାଦରେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, କେଶବ ରାମଙ୍କ ସହିତ ବ୍ରଜଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତୋ ଜଵିତାଶ୍ଵେନ ରଥେନ ଯମୁନାତଟମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତା ମଧ୍ଯାହ୍ନସମଯେ ରାମାକ୍ରୂ ରଜନାର୍ଦ୍ଦନାଃ ।। ୫-୧୮-
ତେଉଁମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇଥିବା ରଥରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ରାମ, ଅକୃରା ଏବଂ ଶତ୍ରୁନିବାରକ ମଧ୍ୟଦିନ ସମୟରେ ଯମୁନା ତଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଥାହ କୃଷ୍ଣମକ୍ରୂରୋ ଭଵଦ୍ଭଯାଂ ତାଵଦାସ୍ଯତାମ୍ । ଯାଵତ୍ କରୋମି କାଲିନ୍ଦ୍ଯାମାହ୍ନିକାର୍ହଣମମ୍ଭସି ।। ୫-୧୮-
ତାପରେ ଅକୃରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋତେ କିଛି ସମୟ ଦିଅ, ମୁଁ କାଳିନ୍ଦୀ ଜଳରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସ୍ନାନ କରିବି।'
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତଂ ତତଃ ସ୍ତ୍ରାତଃ ସ୍ଵାଚାନ୍ତଃ ସ ମହାମତିଃ । ଦଧ୍ଯୌ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଵିପ୍ର!ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଯମୁନାଜଲେ ।। ୫-୧୮-
କୃଷ୍ଣ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ତାପରେ ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନୁଷ୍ୟ ଯମୁନା ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବ୍ରହ୍ମର ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଫଣାସହସ୍ତ୍ରମାଲାଞଯ ବଲଭଦ୍ର ଦଦର୍ଶ ସଃ । କୁନ୍ଦମାଲାଙ୍ଗମୁନ୍ନିଦ୍ର-ପଦ୍ମପତ୍ରାରୁଣୋକ୍ଷଣମ୍ ।। ୫-୧୮-
ସେଠାରେ ସେ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ହଜାର ଫଣାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କୁନ୍ଦ ଫୁଲ ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଦେହ ଏବଂ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଥିଲେ।
ଵୃତଂ ଵାସୁକିରମ୍ଭାଦ୍ଯୈର୍ମହଦ୍ଭିଃ ପଵନାଶିଭିଃ । ସଂସ୍ତୂଯମାନଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍ ।। ୫-୧୮-
ବାସୁକି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ-ସଦୃଶ ନାଗମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଦଧାନମସିତେ ଵସ୍ତ୍ରେ ଚାରୁପଦ୍ମାଵତଂସକମ୍ । ଚାରୁକୁଣ୍ଡଲିନଂ ଭାନ୍ତମନ୍ତର୍ଜଲତଲେ ସ୍ଥିତମ୍ ।। ୫-୧୮-
କଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ମୁଣ୍ଡରେ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ ଭୂଷଣ ରଖି, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ସେ ଜଳ ତଳରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଉଁଥିଲେ।
ତସ୍ଯୋତୂସଙ୍ଗ ଘନଶ୍ଯାମମାତାମ୍ରାଯତଲୋଚନମ୍ । ଚତୁର୍ବାହୁମୁଦାରାଙ୍ଗ ଚକ୍ରାଦ୍ଯାଯୁଧଭୂଷଣମ୍ ।। ୫-୧୮-
ତାଙ୍କର କୋଲରେ ଘନ ଶ୍ୟାମ ଦେହ, ତାମ୍ର ଚଉଡ଼ି ଚକ୍ଷୁ, ଚାରିଟି ହାତ, ଉତ୍ତମ ଅଙ୍ଗ, ଚକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଭୂଷିତ ଥିଲେ।
ପୀତେ ଵସାନଂ ଵସନେ ଚିତ୍ରମାଲ୍ଯ-ଵିଭୂଷଣାମ୍ । ଶକ୍ରଚାପତଡ଼ିନ୍ମାଲା-ଵିଚିତ୍ରମିଵ ତୋଯଦମ୍ ।। ୫-୧୮-
ହଳଦୀ ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପମାଳା ଓ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେ, ଧନୁଷ୍ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ର ହୋଇଥିବା ବର୍ଷାମେଘ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଞ୍ଚାରୁକେଯୂରମୁକୁଟୋଜ୍ଜଵଲମ୍ । ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣମକ୍ଲିଷ୍ଟ-ପୁଣ୍ଡରୀକାଵତଂସକମ୍ ।। ୫-୧୮-
ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଛାତି, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଅଭିଜାତ ମୁକୁଟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ, ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ମାଳା ରେ ଶୋଭିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଲେ।
ସନନ୍ଦନାଦ୍ଯୈର୍ମୁନିଭିଃ ସିଦ୍ଧଯୋଗୈରକଲ୍ମଷୈଃ । ଵିଚିନ୍ତ୍ଯମାନଂ ତତ୍ରସ୍ଥୈର୍ନାସାଗ୍ରନ୍ଯସ୍ତଲୋଚନୈଃ ।। ୫-୧୮-
ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନେ, ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ପାପରହିତ, ନାକର ଟିପ୍ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ରଖି ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ବଲ-କୃଷ୍ଣୌ ତଥାକ୍ରୂରଃ ପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାଯ ଵିସ୍ମିତଃ । ସୋଽଚିନ୍ତଯଦୂ ରଥାଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ କଥମତ୍ରାଗତାଵିତି ।। ୫-୧୮-
ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ଅକୃର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଭାବିଲେ—'ଏମିତି ତେବେ ଏମାନେ ରଥରୁ ଏଠାକୁ କେମିତି ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଆସିଗଲେ?'
ଵିଵକ୍ଷୋଃ ସ୍ତମ୍ଭଯାମାସ ଵାଚଂ ତସ୍ଯ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ । ତତୋ ନିଷ୍କମ୍ଯ ସଲିଲାଦୂ ରଥମଭ୍ଯାଗତଃ ପୁନଃ ।। ୫-୧୮-
ସେ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତାଙ୍କର କଥାକୁ ରୋକିଦେଲେ; ତାପରେ ଜଳରୁ ବାହାରି, ପୁଣିଥରେ ରଥକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ଚୈଵୋଭୌ ରଥସ୍ଯୋପର୍ଯ୍ଯଧିଷ୍ଠିତୌ । ରାମ-କୃଷ୍ଣୌ ଯଥାପୂର୍ଵ୍ଵଂ ମନୁଷ୍ଯଵପୁଷାନ୍ଵିତୌ ।। ୫-୧୮-
ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇଜଣ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ପୂର୍ବବତ୍ ମାନବ ରୂପରେ ରଥ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ନିମଗ୍ରଶ୍ଵ ତତସ୍ତୋଯେ ସ ଦଦର୍ଖ ତଥୈଵ ତୌ । ସଂସ୍ତୂଯମାନୌ ଗନ୍ଧର୍ଵ୍ଵ-ମୁନି-ସିଦ୍ଧ-ମହୋରଗୈଃ ।। ୫-୧୮-
ପୁଣି ଜଳରେ ବୁଡ଼ି, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏହିପରି ଦେଖିଲେ—ଗନ୍ଧର୍ବ, ମୁନି, ସିଦ୍ଧ, ମହାନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି।
ତତୋ ଵିଜ୍ଞାତସଦ୍ଭାଵଃ ସ ତୁ ଦାନପତିସ୍ତଥା । ତୁଷ୍ଟାଵ ସର୍ଵ୍ଵଵିଜ୍ଞାନମଯମଚ୍ଯୁତମୀଶ୍ଵରମ୍ ।। ୫-୧୮-
ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝି, ଦାନର ମହାପତି ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସନ୍ମାତ୍ରରୂପିଣେଽଚିନ୍ତ୍ଯମହିମ୍ନେ ପରମାତ୍ମନେ । ଵ୍ଯାପିନେ ନୈକରୂପୈକଖରୂପାଯ ନମୋ ନମଃ ।। ୫-୧୮-
ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତାର ରୂପ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ମହିମା, ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ଅନେକ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅବିନାଶୀ ରୂପ ଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ସତ୍ତ୍ଵରୂପାଯ ତେଽଚିନ୍ତ୍ଯ! ହଵିର୍ଭୂତାଯ ତେ ନମଃ । ନମୋଽଵିଜ୍ଞାତପାରାଯ ପରାଯ ପ୍ରକୃତେଃ ପ୍ରଭୋ ।। ୫-୧୮-
ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ସତ୍ତ୍ୱ ରୂପୀ, ହବିରୂପ ହେଇଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅପରିମିତ, ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ସ୍ଵାମୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଶିରୋନମନ କରେ।
ଭୂତାତ୍ମା ଚେନ୍ଦ୍ରିଯାତ୍ମା ଚ ପ୍ରଧାନାତ୍ମା ତଥା ଭଵାନ୍ । ଆତ୍ମା ଚ ପରମାତ୍ମା ଚ ତ୍ଵମେକଃ ପଞ୍ଚଧା ସ୍ଥିତଃ ।। ୫-୧୮-
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ପ୍ରଧାନ ତତ୍ତ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଆତ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମା ଭାବରେ ପଞ୍ଚ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଏକାକି ବିଦ୍ୟମାନ।
ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵ୍ଵ ସର୍ଵ୍ଵାତ୍ମନ୍ କ୍ଷରାକ୍ଷରମଯେଶ୍ଵର । ବ୍ରହ୍ମ-ଵିଷ୍ଣୁ-ଶିଵ୍ରାଦ୍ଯାଭିଃ କଲ୍ପନାଭିରୁଦୀରିତଃ ।। ୫-୧୮-
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, କ୍ଷର ଓ ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟର ନାୟକ, ଦୟା କର। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ।
ଅନାଖ୍ଯେଯଖରୂପାତ୍ମନ୍!ଅନାଖ୍ଯେଯପ୍ରଯୋଜନ! ଅନାଖ୍ଯେଯାଭିଧାନଂ ତ୍ଵାଂ ନତୋଽସ୍ମି ପରମେଶ୍ଵର ।। ୫-୧୮-
ଅବିବର୍ଣ୍ୟ ରୂପ, ଅବିବର୍ଣ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଅବିବର୍ଣ୍ୟ ନାମ ଥିବା ପରମେଶ୍ୱର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିରୋନମନ କରେ।
ନ ଯତ୍ର-ନାଥ!ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ନାମଜାତ୍ଯାଦିକଲ୍ପନାଃ । ତଦୂ ବ୍ରହ୍ମ ପରମଂ ନିତ୍ଯମଵିକାରି ଭଵାନଜଃ ।। ୫-୧୮-
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠି ନାମ, ଜାତି ଓ ଏପରି ଭାବନା ନାହିଁ, ସେଠି ଯେଉଁ ପରମ, ନିତ୍ୟ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ବ୍ରହ୍ମ, ସେଇ ଅଜନ୍ମା ତୁମେ।
ନ କଲ୍ପନାମୃତେଽର୍ଥସ୍ଯ ସର୍ଵ୍ଵସ୍ଯାଧିଗମୋ ଯତଃ । ତତଃ କୃଷ୍ଣାଚ୍ଯୁତାନନ୍ତବିଷ୍ଣୁସଂଜ୍ଞାଭିରୀଡଯସେ ।। ୫-୧୮-
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଜ୍ଞାନ କେବଳ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ତେଣୁ ତୁମକୁ କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ବିଷ୍ଣୁ ନାମରେ ପୁଜାଯାଏ।
ସର୍ଵ୍ଵାର୍ଥସ୍ତ୍ଵମଜ! ଵିକଲ୍ପନାଭିରେତଦୂ ଦଵାଦ୍ଯ ଜଗଦଖିଲଂ ତ୍ଵମେଵ ଵିଶ୍ଵମ୍ । ଵିଶ୍ଵାତ୍ମଂସ୍ତ୍ଵମିତି ଵିକାରଭାଵହୀନଃ ସର୍ଵ୍ଵସ୍ମିନ୍ ନ ହି ଭବତୋଽସ୍ତି କିଞ୍ଚିଦନ୍ଯତ୍ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ପଶୁପତିରର୍ଯ୍ଯମା ଵିଧାତା ଧାତା ତ୍ଵଂ ତ୍ରିଦଶପତିଃ ସମୀରଣୋଽଗ୍ରିଃ । ତୋଯେଶୋ ଧନପତିରନ୍ତକସ୍ତ୍ଵମେକୋ ଭିନ୍ନାର୍ଥୈର୍ଜଗଦପି ପାସି ଶକ୍ତିଭେଦୈଃ ।। ୫-୧୮-
ହେ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ତୁମେ। ଏହି ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ହିଁ। ତୁମେ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଅର୍ଯ୍ୟମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳର ଆଧିପତ୍ୟ, ଧନର ମାଲିକ, ମୃତ୍ୟୁ—ତୁମେ ଏକାକି ଅନେକ ଶକ୍ତି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିବା ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ।