ଦମିତେ କାଲିଯେ ନାଗେ ଭଗ୍ନେ ତୁଂଗଦ୍ରୁ ମଦ୍ଵଯେ । ହତାଯାଂ ପୂତନାଯାଂ ଚ ଶକଟେ ପରିଵର୍ତ୍ତିତେ
କାଳିୟ ନାଗକୁ ଶାନ୍ତ କରାଗଲା, ତୁଙ୍ଗଦ୍ରୁମର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ପୁତନା ମରିଗଲା, ଶକଟ ଉଲଟି ଯାଇଥିଲା।
କଂସାଯ ନାରଦଃ ପ୍ରାହ ଯଥାଵୃତ୍ତମନୁକ୍ରମାତ୍ । ଯଶୋଦାଦେଵକୀଗର୍ଭପରିଵୃତ୍ତାଦ୍ଯଶ୍ଷୋତଃ
ନାରଦ କଂସଙ୍କୁ ସବୁ ଘଟଣା କ୍ରମକ୍ରମେ କହିଲେ, ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ସକଲଂ କଂସୋ ନାରଦାଦ୍ଦେଵଦର୍ଶନାତ୍ । ଵସୁଦେଵଂ ପ୍ରତି ତଦା କୋପଂ ଚକ୍ରେ ସୁଦୁର୍ମତିଃ
ଦେବମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସିଥିବା ନାରଦଙ୍କୁ ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟମନ କଂସ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ରାଗ କଲା।
ସୋତିକୋପାଦୁପାଲଭ୍ଯ ସର୍ଵଯାଦଵସଂସଦି । ଜଗର୍ହ ଯାଦଵାଂଶ୍ଚୈଵ କାର୍ଯଂ ଚୈତଦଚିଂତଯତ୍
କଂସ ରାଗରେ ଭରି ଯାଦବମାନଙ୍କ ସଭାରେ ସବୁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କଲା, ଯାଦବ କୁଳକୁ ଅପମାନ କଲା, ଏବଂ କଣ କରିବା ଉଚିତ ଭାବିଲା।
ଯାଵନ୍ନ ବଲମାରୂଢୌ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ସୁବାଲକୌ । ତାଵଦେଵ ମଯା ଵଧ୍ଯାଵସାଧ୍ଯୌ ରୂଢଯୌଵନୌ
ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଏଉଁ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଯୁବା ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; କାରଣ ଏକବାରେ ତାଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥା ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜିତିବା ଅସମ୍ଭବ।
ଚାଣୂରୋତ୍ର ମହାଵୀର୍ଯୋ ମୁଷ୍ଟିକଶ୍ଚ ମହାବଲଃ । ଏତାଭ୍ଯାଂ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧେନ ମାରଯିଷ୍ଯାମ ଦୁର୍ମତୀ
ଚାଣୁର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ମୁଷ୍ଟିକ ଭାରି ବଳିଶାଳୀ; ଏହି ଦୁଇ ମଲ୍ଲ ଦ୍ୱାରା ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ରଖି, ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶିଶୁମାନେ ମରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।
ଧନୁର୍ମହମହାଯୋଗଵ୍ଯାଜେନାନୀଯ ତୌ ଵ୍ରଜାତ୍ । ତଥା ତଥା ଯତିଷ୍ଯାମି ଯାସ୍ଯେତେ ସଂକ୍ଷଯଂ ଯଥା
ଧନୁର୍ମହୋତ୍ସବ ନିମିତ୍ତରେ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ବ୍ରଜରୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ ହେବ।
ଶ୍ଵଫଲ୍କତନଯଂ ଶୂରମକ୍ରୂରଂ ଯଦୁପୁଂଗଵମ୍ । ତଯୋରାନଯନାର୍ଥାଯ ପ୍ରେଷଯିଷ୍ଯାମି ଗୋକୁଲମ୍
ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୂର ଏବଂ ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଅକୃରକୁ ଗୋକୁଳକୁ ପଠାଇବି।
ଵୃଂଦାଵନଚରଂ ଘୋରମାଦେକ୍ଷ୍ଯାମି ଚ କେଶିନମ୍ । ତତ୍ରୈଵାସାଵତିବଲସ୍ତାଵୁଭୌ ଘାତଯିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ଭୟଙ୍କର କେଶିନକୁ ଯିଏ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଘୁଞ୍ଚି ଉଠେ, ତାଙ୍କୁ ମଠାଇବି; ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଭାରି ବଳରେ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ମାରିଦେବ।
ଗଜଃ କୁଵଲାଯାପୀଡୋ ମତ୍ସକାଶମିହାଗତୌ । ଘାତଯିଷ୍ଯତି ଵା ଗୋପୌ ଵସୁଦେଵସୁତାଵୁଭୌ
ମୋ ମହାମାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ କୁବଳୟାପୀଡ଼ ହାତୀ, ଏହି ଦୁଇ ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ଗୋପମାନେ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯାଲୋଚ୍ଯ ସ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା କଂସୋ ରାମଜନାର୍ଦନୌ । ହଂତୁଂ କୃତମର୍ତିଵୀରାଵକ୍ରୂରଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି ଭାବି, ଦୁଷ୍ଟମନ କଂସ ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଯାଦବବୀର ଅକୃରକୁ କଥା କହିଲା।
କଂସ ଉଵାଚ। ଭୋ ଭୋ ଦାନପତେ ଵାକ୍ଯଂ କ୍ରିଯତାଂ ପ୍ରୀତଯେ ମମ । ଇତଃ ସ୍ଯଂଦନମାରୁହ୍ଯ ଗମ୍ଯତାଂ ନଂଦଗୋକୁଲମ୍
କଂସ କହିଲେ: 'ହେ ଦାନପତି, ମୋ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଯେ କହିଛି, ସେ କାମ କର; ଏଠାରୁ ରଥ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଅ।'
ଵସୁଦେଵ ସୁତୌ ତତ୍ର ଵିଷଣୋରଂଶସମୁଦ୍ଭଵୌ । ନାଶାଯ କିଲ ସଂଭୂତୌ ମମ ଦୁଷ୍ଟୌ ପ୍ରଵର୍ଦ୍ଧତଃ
ସେଠାରେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ମୋ ନାଶ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଧନୁର୍ମହୋ ମମାପ୍ଯତ୍ର ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଆନେଯୌ ଭଵତା ଗତ୍ଵା ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧାଯ ତତ୍ର ତୌ
ମୋ ଧନୁର୍ମହୋତ୍ସବ ଏଠାରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ହେବ; ତୁମେ ଯାଇ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଣିଦିଅ।
ଚାଣୂରମୁଷ୍ଟିକୌ ମଲ୍ଲୌ ନିଯୁଦ୍ଧକୁଶଲୌ ମମ । ତାଭ୍ଯାଂ ସହାନଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ସର୍ଵଲୋକୋଽତ୍ର ପଶ୍ଯତୁ
ଚାଣୁର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ, ମୋ ମଲ୍ଲମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ; ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବେ।
ଗଜଃ କୁଵଲଯାପୀଡୋ ମହାମାତ୍ରପ୍ରଚୋଦିତଃ । ସ ଵା ହନିଷ୍ଯତେ ପାପୌ ଵସୁଦେଵାତ୍ମଜୌ ଶିଶୂ
ମୋ ମହାମାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ କୁବଳୟାପୀଡ଼ ହାତୀ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ ଯେଉଁ ଏଉଁ ଶିଶୁ, ସେମାନେ ଆସିଲେ ମାରିଦେବ।
ତୌ ହତ୍ଵା ଵସୁଦେଵଂ ଚ ନଂଦଗୋପଂ ଚ ଦୁର୍ମତିମ୍ । ହନିଷ୍ଯେ ପିତରଂ ଚୈନମୁଗ୍ରସେନଂ ସୁଦୁର୍ମତିମ୍
ମୁଁ ଭସୁଦେବ ଓ ନନ୍ଦଗୋପଙ୍କୁ ମାରିଦେବି, ଏହାପରେ ତାଙ୍କର ପିତା ଉଗ୍ରସେନ, ଯିଏ ଅତି ଦୁଷ୍ଟମନ, ସେଠିକୁ ମାରିଦେବି।
ତତସ୍ସମସ୍ତଗୋପାନାଂ ଗୋଧନାନ୍ଯଖିଲାନ୍ଯହମ୍ । ଵିତ୍ତଂ ଚାପହରିଷ୍ଯାମି ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ମଦ୍ଵଧୈଷିଣାମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୋପମାନଙ୍କର ଗଈ ଓ ସମସ୍ତ ଧନ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେମାନେ ମୋ ନାଶ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିବି।
ତ୍ଵାମୃତେ ଯାଦଵାଶ୍ଚୈତେ ଦ୍ଵିଷୋ ଦାନପତେ ମମ । ଏତେଷାଂ ଚ ଵଧାଯାହଂ ଯତିଷ୍ଯେଽନୁକ୍ରମାତ୍ତତଃ
ତୁମକୁ ଛାଡି, ଦାନପତି, ଏହି ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ମୋର ଶତ୍ରୁ; ମୁଁ ଏମାନଙ୍କୁ ଏକେକରି ନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।
ତଦା ନିଷ୍କଂଟକଂ ସର୍ଵଂ ରାଜ୍ଯମେତଦଯାଦଵମ୍ । ପ୍ରସାଧିଷ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ତସ୍ମାନ୍ମତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯୈ ଵୀର ଗମ୍ଯତାମ୍
ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଯାଦବ ରାଜ୍ୟକୁ ନିର୍ବିଘ୍ନ କରି ଉପସ୍ଥାପନ କରିବି; ଏହିପାଇଁ, ବୀର, ମୋ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ତୁମେ ଯାଉ।
ଯଥା ଚ ମାହିଷଂ ସର୍ପିର୍ଦଧିଚାପ୍ଯୁପହାର୍ଯ ଵୈ । ଗୋପାସ୍ସମାନଯଂତ୍ଵାଶୁ ତଥା ଵାଚ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଯା ଚ ତେ
ଯେପରି ମହିଷ ପାଇଁ ଘିଅ ଓ ଦହି ଶୀଘ୍ର ଆଣାଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ତୁମ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଗୋପମାନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିବାକୁ କହିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯାଜ୍ଞପ୍ତସ୍ତଦାଽକ୍ରୂରୋ ମହାଭାଗଵତୋ ଦ୍ଵିଜ । ପ୍ରୀତିମାନଭଵତ୍କୃଷ୍ଣଂ ଶ୍ଵୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମୀତି ସତ୍ଵରଃ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି ଆଜ୍ଞା ମିଳିବା ପରେ, ଅକୃର, ମହାଭାଗବତ ଓ ଦ୍ୱିଜ, ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପରଦିନ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ରାଜାନଂ ରଥମାରୁହ୍ଯ ଶୋଭନମ୍ । ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ତତଃ ପୁର୍ଯ୍ଯା ମଥୁରାଯା ମଧୁପ୍ରିଯଃ
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି ରାଜାଙ୍କୁ କହି, ସେ ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ମଧୁପ୍ରିୟ ମଥୁରା ପୁରରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ । କେଶୀ ଚାପି ବଲୋଦଗ୍ରଃ କଂସଦୂତଃ ପ୍ରଚୋଦିତଃ । କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ନିଧନାକାଂକ୍ଷୀ ଵୃଂଦାଵନମୁପାଗମତ୍
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: କେଶୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ କଂସଙ୍କ ଦୂତ ଭାବେ ପଠାଯାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସ ଖୁରକ୍ଷତଭୂପୃଷ୍ଠସ୍ସଟାକ୍ଷେପଧୁତାଂବୁଦଃ । ଦ୍ରୁତଵିକ୍ରାଂତଚଂଦ୍ରାର୍କମାର୍ଗୋ ଗୋପାନୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଖୁରରେ ଭୂମିକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ପୁଛ ଘୁଞ୍ଚାଇ ମେଘକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଦୂତି ଦେଉଥିଲେ, ଗୋପମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ହେଷିତଶବ୍ଦେନ ଗୋପାଲା ଦୈତ୍ଯଵାଜିନଃ । ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଭଯସଂଵିଗ୍ନା ଗୋଵିଂଦଂ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ
ତାଙ୍କର ହେଷ୍ଟାର ଶବ୍ଦରେ, ଗୋପ ଓ ଦୈତ୍ୟ ଘୋଡ଼ାର ରକ୍ଷକମାନେ, ଏବଂ ଭୟଭିତ ଗୋପିମାନେ, ସମସ୍ତେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତ୍ରାହିତ୍ରାହୀତି ଗୋଵିଂଦଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେଷାଂ ତତୋ ଵଚଃ । ସତୋଯଜଲଦଧ୍ଵାନଗଂଭୀରମିଦମୁକ୍ତଵାନ୍
‘ବଞ୍ଚାଉ, ବଞ୍ଚାଉ’ ଏହି ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ଗୋବିନ୍ଦ ମେଘର ତାଡ଼ିର ଭଳି ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
ଅଲଂ ତ୍ରାସେନ ଗୋପାଲାଃ କେଶିନଃ କିଂ ଭଯାତୁରୈଃ । ଭଵଦ୍ଭିର୍ଗୋପଜାତୀଯୈର୍ଵୀରଵୀର୍ଯଂ ଵିଲୋପ୍ଯତେ
ଗୋପମାନେ, ଏତେ ଭୟ କାହିଁକି? କେଶୀକୁ ଦେଖି ଏତେ ଭୟ କାହିଁକି? ଗୋପ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତୁମମାନେ ଭୟରେ ନିଜର ସାହସ ହରାଇ ଯାଉଛ।
କିମନେନାଲ୍ପସାରେଣ ହେଷିତାଟୋପକାରିଣା । ଦୈତେଯବଲଵାହ୍ଯେନ ଵଲ୍ଗତା ଦୁଷ୍ଟଵାଜିନା
ଏହି ନିମ୍ନ ଜୀବ, ଯାହାର ହେଷ୍ଟାରେ କେବଳ ଭୟ ହୁଏ, ଦୈତ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ା, ଏହାରେ କଣ ଅଛି?
ଏହ୍ଯେହି ଦୁଷ୍ଟ କୃଷ୍ଣୋଽହଂ ପୂଷ୍ଣସ୍ତ୍ଵିଵ ପିନାକଧୃତ୍ । ପାତଯିଷ୍ଯାମି ଦଶନାନ୍ଵଦନାଦଖିଲାଂସ୍ତଵ
ଆସ, ଆସ, ଦୁଷ୍ଟ! ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ପୂଷ୍ଣ ପାଇଁ ପିନାକଧାରୀ ଭଳି; ତୋ ମୁଁହରୁ ସମସ୍ତ ଦାନ୍ତକୁ ମୁଁ ଫେଲିଦେବି।