ସୂଦଯଂସ୍ତାପସାନୁଗ୍ରୋ ଵନାନଟତି ଯସ୍ସଦା
ସେ, ତାପସମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦୟ, ସଦା ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚି ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲା ।
ତତସ୍ତମତିଘୋରାକ୍ଷମଵେକ୍ଷ୍ଯାତିଭଯାତୁରାଃ। ଗୋପା ଗୋପସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚୈଵ କୃଷ୍ଣକୃଷ୍ଣେତି ଚୁକ୍ରୁଶୁଃ
ତା'ପରେ, ସେଠି ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖି, ଗୋପ ଓ ଗୋପାଙ୍ଗନାମାନେ ଭୟରେ 'କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିଲେ ।
ସିଂହନାଦଂ ତତଶ୍ଚକ୍ରେ ତଲଶବ୍ଦଂ ଚ କେଶଵଃ। ତଚ୍ଛବ୍ଦଶ୍ରଵଣାଚ୍ଚାଽସୌ ଦାମୋଦରମୁପାଯଯୌ
ତା'ପରେ କେଶବ ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ ଓ ହାତ ତଳ ଦେଇ ଶବ୍ଦ କରିଲେ; ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଅରିଷ୍ଟ ଦାମୋଦରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଗଲା ।
ଅଗ୍ରନ୍ଯସ୍ତଵିଷାଣାଗ୍ରଃ କୃଷ୍ଣକୁକ୍ଷିକୃତେକ୍ଷଣଃ । ଅଭ୍ଯଧାଵତ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଂ ଵୃଷଭଦାନଵଃ
ଶୃଙ୍ଗର ଆଗୁଁ ଆଗକୁ ଦେଇ, ଚକ୍ଷୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପେଟରେ ଲଗାଇ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ବୃଷ ଦେମନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲା ।
ଆଯାଂତଂ ଦୈତ୍ଯଵୃଷଭଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣୋ ମହାବଲଃ। ନ ଚଚାଲ ତଦା ସ୍ଥାନାଦଵଜ୍ଞାସ୍ମିତଲୀଲଯା
ଦେମନ ବୃଷ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ହଟିଲେ ନାହିଁ, ବିନୋଦ ହସରେ ଅବହେଳା କରି ଦଢ଼ ଭାବରେ ଦଢ଼ ରହିଲେ ।
ଆସନ୍ନଂ ଚୈଵ ଜଗ୍ରାହ ଗ୍ରାହଵନ୍ମଧୁସୂଦନଃ। ଜଘାନ ଜାନୁନା କୁକ୍ଷୌ ଵିଷାଣଗ୍ରହଣାଚଲମ୍
ସେ ନିକଟକୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ମଧୁସୂଦନ ଆକ୍ରମଣକାରୀକୁ ଧରିବା ଭଳି ଧରିଲେ, ଗୁଡ଼ିକୁ ଗୁଡ଼ି ଦେଇ ଶୃଙ୍ଗକୁ ଦଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ନିଲେ ।
ତସ୍ଯ ଦର୍ପବଲଂ ଭଂକ୍ତ୍ଵା ଗୃହୀତସ୍ଯ ଵିଷାଣଯୋଃ। ଅପୀଡଯଦରିଷ୍ଟସ୍ଯ କଂଠଂ କ୍ଲିନ୍ନମିଵାଂବରମ୍
ତା'ର ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ଶୃଙ୍ଗ ଧରି, କୃଷ୍ଣ ଅରିଷ୍ଟଙ୍କ ଗଳାକୁ ଭିଜା କପଡ଼ା ଭଳି ଚିପି ଦେଲେ ।
ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଶୃଂଗମେକଂ ତୁ ତେନୈଵାତାଡଯତ୍ତତଃ। ମମାର ସ ମହାଦୈତ୍ଯୋ ମୁଖାଚ୍ଛୋଣିତମୁଦ୍ଵମନ୍
ଏକ ଶୃଙ୍ଗ ଉଖି ନେଇ, ତାହାରେ ଆଘାତ କରିଲେ; ବଡ଼ ଦେମନ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା, ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ଝରିଲା ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ନିହତେ ତସ୍ମିନ୍ଦୈତ୍ଯେ ଗୋପା ଜନାର୍ଦନମ୍ । ଜଂଭେ ହତେ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ପୁରା ଦେଵଗଣା ଯଥା
ଏହି ଦାନବଟି ମରିବା ପରେ, ଗୋପମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ବଡ଼ ଗୌରବରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ପୂର୍ବେ ଦେବମାନେ ଯେପରି ଜମ୍ଭାକୁ ହତ କରିବା ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। କକୁଦ୍ମତି ହତେଽରିଷ୍ଟେ ଧେନୁକେ ଵିନିପାତିତେ । ପ୍ରଲଂବେ ନିଧନଂ ନିଧନଂ ନୀତେ ଧୃତେ ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନାଚଲେ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: କକୁଦ୍ମତ ମରିଗଲା, ଅରିଷ୍ଟ ହତ ହେଲା, ଧେନୁକା ପତିତ ହେଲା, ପ୍ରଲମ୍ବ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେଲା, ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଧରାଗଲା।
ଦମିତେ କାଲିଯେ ନାଗେ ଭଗ୍ନେ ତୁଂଗଦ୍ରୁ ମଦ୍ଵଯେ । ହତାଯାଂ ପୂତନାଯାଂ ଚ ଶକଟେ ପରିଵର୍ତ୍ତିତେ
କାଳିୟ ନାଗକୁ ଶାନ୍ତ କରାଗଲା, ତୁଙ୍ଗଦ୍ରୁମର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ପୁତନା ମରିଗଲା, ଶକଟ ଉଲଟି ଯାଇଥିଲା।
କଂସାଯ ନାରଦଃ ପ୍ରାହ ଯଥାଵୃତ୍ତମନୁକ୍ରମାତ୍ । ଯଶୋଦାଦେଵକୀଗର୍ଭପରିଵୃତ୍ତାଦ୍ଯଶ୍ଷୋତଃ
ନାରଦ କଂସଙ୍କୁ ସବୁ ଘଟଣା କ୍ରମକ୍ରମେ କହିଲେ, ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ସକଲଂ କଂସୋ ନାରଦାଦ୍ଦେଵଦର୍ଶନାତ୍ । ଵସୁଦେଵଂ ପ୍ରତି ତଦା କୋପଂ ଚକ୍ରେ ସୁଦୁର୍ମତିଃ
ଦେବମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସିଥିବା ନାରଦଙ୍କୁ ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟମନ କଂସ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ରାଗ କଲା।
ସୋତିକୋପାଦୁପାଲଭ୍ଯ ସର୍ଵଯାଦଵସଂସଦି । ଜଗର୍ହ ଯାଦଵାଂଶ୍ଚୈଵ କାର୍ଯଂ ଚୈତଦଚିଂତଯତ୍
କଂସ ରାଗରେ ଭରି ଯାଦବମାନଙ୍କ ସଭାରେ ସବୁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କଲା, ଯାଦବ କୁଳକୁ ଅପମାନ କଲା, ଏବଂ କଣ କରିବା ଉଚିତ ଭାବିଲା।
ଯାଵନ୍ନ ବଲମାରୂଢୌ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ସୁବାଲକୌ । ତାଵଦେଵ ମଯା ଵଧ୍ଯାଵସାଧ୍ଯୌ ରୂଢଯୌଵନୌ
ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଏଉଁ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଯୁବା ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; କାରଣ ଏକବାରେ ତାଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥା ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜିତିବା ଅସମ୍ଭବ।
ଚାଣୂରୋତ୍ର ମହାଵୀର୍ଯୋ ମୁଷ୍ଟିକଶ୍ଚ ମହାବଲଃ । ଏତାଭ୍ଯାଂ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧେନ ମାରଯିଷ୍ଯାମ ଦୁର୍ମତୀ
ଚାଣୁର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ମୁଷ୍ଟିକ ଭାରି ବଳିଶାଳୀ; ଏହି ଦୁଇ ମଲ୍ଲ ଦ୍ୱାରା ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ରଖି, ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶିଶୁମାନେ ମରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।
ଧନୁର୍ମହମହାଯୋଗଵ୍ଯାଜେନାନୀଯ ତୌ ଵ୍ରଜାତ୍ । ତଥା ତଥା ଯତିଷ୍ଯାମି ଯାସ୍ଯେତେ ସଂକ୍ଷଯଂ ଯଥା
ଧନୁର୍ମହୋତ୍ସବ ନିମିତ୍ତରେ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ବ୍ରଜରୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ ହେବ।
ଶ୍ଵଫଲ୍କତନଯଂ ଶୂରମକ୍ରୂରଂ ଯଦୁପୁଂଗଵମ୍ । ତଯୋରାନଯନାର୍ଥାଯ ପ୍ରେଷଯିଷ୍ଯାମି ଗୋକୁଲମ୍
ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୂର ଏବଂ ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଅକୃରକୁ ଗୋକୁଳକୁ ପଠାଇବି।
ଵୃଂଦାଵନଚରଂ ଘୋରମାଦେକ୍ଷ୍ଯାମି ଚ କେଶିନମ୍ । ତତ୍ରୈଵାସାଵତିବଲସ୍ତାଵୁଭୌ ଘାତଯିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ଭୟଙ୍କର କେଶିନକୁ ଯିଏ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଘୁଞ୍ଚି ଉଠେ, ତାଙ୍କୁ ମଠାଇବି; ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଭାରି ବଳରେ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ମାରିଦେବ।
ଗଜଃ କୁଵଲାଯାପୀଡୋ ମତ୍ସକାଶମିହାଗତୌ । ଘାତଯିଷ୍ଯତି ଵା ଗୋପୌ ଵସୁଦେଵସୁତାଵୁଭୌ
ମୋ ମହାମାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ କୁବଳୟାପୀଡ଼ ହାତୀ, ଏହି ଦୁଇ ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ଗୋପମାନେ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯାଲୋଚ୍ଯ ସ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା କଂସୋ ରାମଜନାର୍ଦନୌ । ହଂତୁଂ କୃତମର୍ତିଵୀରାଵକ୍ରୂରଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି ଭାବି, ଦୁଷ୍ଟମନ କଂସ ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଯାଦବବୀର ଅକୃରକୁ କଥା କହିଲା।
କଂସ ଉଵାଚ। ଭୋ ଭୋ ଦାନପତେ ଵାକ୍ଯଂ କ୍ରିଯତାଂ ପ୍ରୀତଯେ ମମ । ଇତଃ ସ୍ଯଂଦନମାରୁହ୍ଯ ଗମ୍ଯତାଂ ନଂଦଗୋକୁଲମ୍
କଂସ କହିଲେ: 'ହେ ଦାନପତି, ମୋ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଯେ କହିଛି, ସେ କାମ କର; ଏଠାରୁ ରଥ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଅ।'
ଵସୁଦେଵ ସୁତୌ ତତ୍ର ଵିଷଣୋରଂଶସମୁଦ୍ଭଵୌ । ନାଶାଯ କିଲ ସଂଭୂତୌ ମମ ଦୁଷ୍ଟୌ ପ୍ରଵର୍ଦ୍ଧତଃ
ସେଠାରେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ମୋ ନାଶ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଧନୁର୍ମହୋ ମମାପ୍ଯତ୍ର ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଆନେଯୌ ଭଵତା ଗତ୍ଵା ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧାଯ ତତ୍ର ତୌ
ମୋ ଧନୁର୍ମହୋତ୍ସବ ଏଠାରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ହେବ; ତୁମେ ଯାଇ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଣିଦିଅ।
ଚାଣୂରମୁଷ୍ଟିକୌ ମଲ୍ଲୌ ନିଯୁଦ୍ଧକୁଶଲୌ ମମ । ତାଭ୍ଯାଂ ସହାନଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ସର୍ଵଲୋକୋଽତ୍ର ପଶ୍ଯତୁ
ଚାଣୁର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ, ମୋ ମଲ୍ଲମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ; ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବେ।
ଗଜଃ କୁଵଲଯାପୀଡୋ ମହାମାତ୍ରପ୍ରଚୋଦିତଃ । ସ ଵା ହନିଷ୍ଯତେ ପାପୌ ଵସୁଦେଵାତ୍ମଜୌ ଶିଶୂ
ମୋ ମହାମାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ କୁବଳୟାପୀଡ଼ ହାତୀ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ ଯେଉଁ ଏଉଁ ଶିଶୁ, ସେମାନେ ଆସିଲେ ମାରିଦେବ।
ତୌ ହତ୍ଵା ଵସୁଦେଵଂ ଚ ନଂଦଗୋପଂ ଚ ଦୁର୍ମତିମ୍ । ହନିଷ୍ଯେ ପିତରଂ ଚୈନମୁଗ୍ରସେନଂ ସୁଦୁର୍ମତିମ୍
ମୁଁ ଭସୁଦେବ ଓ ନନ୍ଦଗୋପଙ୍କୁ ମାରିଦେବି, ଏହାପରେ ତାଙ୍କର ପିତା ଉଗ୍ରସେନ, ଯିଏ ଅତି ଦୁଷ୍ଟମନ, ସେଠିକୁ ମାରିଦେବି।
ତତସ୍ସମସ୍ତଗୋପାନାଂ ଗୋଧନାନ୍ଯଖିଲାନ୍ଯହମ୍ । ଵିତ୍ତଂ ଚାପହରିଷ୍ଯାମି ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ମଦ୍ଵଧୈଷିଣାମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୋପମାନଙ୍କର ଗଈ ଓ ସମସ୍ତ ଧନ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେମାନେ ମୋ ନାଶ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିବି।
ତ୍ଵାମୃତେ ଯାଦଵାଶ୍ଚୈତେ ଦ୍ଵିଷୋ ଦାନପତେ ମମ । ଏତେଷାଂ ଚ ଵଧାଯାହଂ ଯତିଷ୍ଯେଽନୁକ୍ରମାତ୍ତତଃ
ତୁମକୁ ଛାଡି, ଦାନପତି, ଏହି ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ମୋର ଶତ୍ରୁ; ମୁଁ ଏମାନଙ୍କୁ ଏକେକରି ନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।
ତଦା ନିଷ୍କଂଟକଂ ସର୍ଵଂ ରାଜ୍ଯମେତଦଯାଦଵମ୍ । ପ୍ରସାଧିଷ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ତସ୍ମାନ୍ମତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯୈ ଵୀର ଗମ୍ଯତାମ୍
ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଯାଦବ ରାଜ୍ୟକୁ ନିର୍ବିଘ୍ନ କରି ଉପସ୍ଥାପନ କରିବି; ଏହିପାଇଁ, ବୀର, ମୋ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ତୁମେ ଯାଉ।