ସୁନିଵାତେଷୁ ଦେଶ୍ଷୋଉ! ଯଥା ଜୋଷମିହାସ୍ଯତାମ୍ । ପ୍ରଵିଶ୍ଯତାଂ ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ଗିରିପାତାଚ୍ଚ ନିର୍ଭଯୈଃ
ଏହି ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନଗୁଡିକରେ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୁହିପାରିବା; ଭୟ କରିବାକୁ ପଡିବନି, ପାହାଡ଼ର ତଳକୁ ଯିବାରେ ଭୟ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତେନ ତେ ଗୋପା ଵିଵିଶୁର୍ଗୋଧନୈସ୍ସହ । ଶକଟାରୋପିତୈର୍ଭାଂଡୈର୍ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚାସାରପୀଡିତାଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଗୋପମାନେ ଗୋଧନ ସହିତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଗୋପୀମାନେ ଶକଟରେ ଜିନିଷ ରଖି, ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣୋପି ତଂ ଦଧାରୈଵ ଶୈଲମତ୍ଯଂତନିଶ୍ଚଲମ୍ । ଵ୍ରଜୌକଵାସିଭିର୍ହର୍ଷଵିସ୍ମିତାକ୍ଷୈର୍ନିରୀକ୍ଷିତଃ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଡ଼ିଗ ଭାବରେ ଧରି ରଖିଲେ; ଭ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଗୋପଗୋପୀଜନୈର୍ହୃଷ୍ଟୈଃ ପ୍ରୀତିଵିସ୍ତାରିତେକ୍ଷଣୈଃ । ସଂସ୍ତୂଯମାନଚରିତଃ କୃଷ୍ଣଶ୍ଶୈଲମଧାରଯତ୍
ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ, ପ୍ରେମରେ ଆଉ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟିରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ; ସେ ପାହାଡ଼କୁ ଧରି ରଖିଥିଲେ।
ସପ୍ତରାତ୍ରଂ ମହାମେଘା ଵଵର୍ଷୁର୍ନଂଦଗୋକୁଲେ । ଇଂଦ୍ରେ ଣ ଚୋଦିତା ଵିପ୍ର ଗୋପାନାଂ ନାଶକାରିଣା
ସାତ ରାତି ଧରି, ବଡ଼ ବଦଳ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳରେ ବର୍ଷା କରିଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ବଦଳକୁ ଗୋପମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଧୃତେ ମହାଶୈଲେ ପରିତ୍ରାତେ ଚ ଗୋକୁଲେ । ମିଥ୍ଯାପ୍ରତିଜ୍ଞୋ ବଲଭିଦ୍ଵାରଯାମାସ ତାନ୍ଘନାନ୍
ଏହାପରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଉପରେ ଧରି ଗୋକୁଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପରେ, ବଳ ଭଙ୍ଗ କରିବା ନିଜେ ଏହି ମିଥ୍ୟା ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଥିବା ବଦଳକୁ ଅଟକାଇ ଦେଲେ।
ଵ୍ଯଭ୍ରେ ନଭସି ଦେଵେଂଦ୍ରେ ଵିତଥାତ୍ମଵଚସ୍ଯଥ । ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଗୋକୁଲଂ ହୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ପୁନରାଗମତ୍
ଆକାଶ ଖୋଲା ହେଲାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କଥା ଅସାର ସାବିତ ହେଲା; ସେ ଆନନ୍ଦିତ ଗୋକୁଳକୁ ଦେଖି, ପୁନି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମୁମୋଚ କୃଷ୍ଣୋପି ତଦା ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନମହାଚଲମ୍ । ସ୍ଵସ୍ଥାନେ ଵିସ୍ମିତମୁଖୈର୍ଦୃଷ୍ଟସ୍ତୈସ୍ତୁ ଵ୍ରଜୌକସୈଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ; ଭ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ମୁହଁରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଧୃତେ ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନେ ଶୈଲେ ପରିତ୍ରାତେ ଚ ଗୋକୁଲେ । ରୋଚଯାମାସ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ପାକଶାସନଃ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଧରି ଗୋକୁଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପରେ, ବଳିଦାନର ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ସୋଽଧିରୁହ୍ଯ ମହାନାଗମୈରାଵତମମିତ୍ରଜିତ୍ । ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନଗିରୌ କୃଷ୍ଣଂ ଦଦର୍ଶ ତ୍ରିଦଶ୍ଶ୍ଵୋରଃ
ସେ ଶତ୍ରୁ ଜୟ କରିଥିବା ବଡ଼ ହାତୀ ଏରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦେବମାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡ଼ରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚାରଯଂତଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଗାସ୍ତୁ ଗୋପଵପୁର୍ଧରମ୍ । କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯ ଜଗତୋ ଗୋପଂ ଵୃତଂ ଗୋପକୁମାରକୈଃ
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଗୋପ ରୂପରେ ଗୋମାନେ ଚରାଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଗୋପ ଶିଶୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଗରୁଡଂ ଚ ଦଦର୍ଶୋଚ୍ଚୈରଂତର୍ଦ୍ଧାନଗତଂ ଦ୍ଵିଜ । କୃତଚ୍ଛାଯଂ ହରେର୍ମୂର୍ଧ୍ନି ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ପକ୍ଷିପୁଂଗଵମ୍
ସେ ଗରୁଡ଼କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଉଚ୍ଚରେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଲୁଚି ରହିଛି, ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ନିଜ ପାଖି ଦ୍ୱାରା ଛାୟା କରୁଛି।
ଅଵରୁହ୍ଯ ସ ନାଗେଂଦ୍ରା ଦେକାଂତେ ମଧୁସୂଦନମ୍ । ଶକ୍ରସ୍ସସ୍ମିତମାହେଦଂ ପ୍ରୀତିଵିସ୍ତାରିତେକ୍ଷଣଃ
ସେ ହାତୀରୁ ଅପସ୍ଥାନରେ ଉତରି, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଉଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଓ ହସିରେ କହିଲେ।
ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ। କୃଷ୍ଣକୃଷ୍ଣ ଶୃଣୁଷ୍ଵେଦଂ ଯଦର୍ଥ ମହାମାଗତଃ । ତ୍ଵତ୍ସମୀପଂ ମହାବାହୋ ନୈତଚ୍ଚିଂତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯାଽନ୍ଯଥା
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଏହି କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ।
ଭାରାଵତାରଣାର୍ଥାଯ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପୃଥିଵୀତଲେ । ଅଵତୀର୍ଣୋଽଖିଲାଧାର ତ୍ଵମେଵ ପରମେଶ୍ଵର
ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ, ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଛ; ସମସ୍ତର ଧାରକ, ତୁମେ ଏକା ଉଚ୍ଚତମ ଦେବତା।
ମଖଭଂଗଵିରୋଧେନ ମଯା ଗୋକୁଲନାଶକାଃ । ସମାଦିଷ୍ଟା ମହାମେଘାସ୍ତୈଶ୍ଚେଦଂ କଦନଂ କୃତମ୍
ବଳିଦାନର ବିରୋଧରେ, ମୁଁ ବଡ଼ ବଦଳକୁ ଗୋକୁଳ ନାଶ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲି; ସେମାନେ ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ତ୍ରାତାସ୍ତାଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ଗାଵସ୍ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମହୀଧରମ୍ । ତେନାଽହଂ ତୋଷିତୋ ଵୀରକର୍ମଣାଽତ୍ଯଦ୍ଭୁତେନ ତେ
କିନ୍ତୁ ତୁମେ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଗୋମାନେ ରକ୍ଷା କରିଛ; ତୁମର ବୀରତା ଓ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।
ସାଧିତଂ କୃଷ୍ଣ ଦେଵାନାମହଂ ମନ୍ଯେ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ । ତ୍ଵଯାଯମଦ୍ରି ପ୍ରଵରଃ କରେଣୈକେନ ଯଦ୍ଧୃତଃ
କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଦେବମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିତ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଏହି ପ୍ରମୁଖ ପାହାଡ଼କୁ ଏକ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ।
ଗୋଭିଶ୍ଚ ଚୋଦିତଃ କୃଷ୍ଣ ତ୍ଵତ୍ସକାଶମିହାଗତଃ । ତ୍ଵଯା ତ୍ରାତାଭିରତ୍ଯର୍ଥଂ ଯୁଷ୍ମତ୍ସତ୍କାରକାରଣାତ୍
ଗୋମାନଙ୍କର ଉତ୍ତେଜନାରେ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ତୁମେ ଆମକୁ ବଡ଼ ଭଲରେ ରକ୍ଷା କରିଛ, ଏହା ତୁମେ ଦେଇଥିବା ସମ୍ମାନ ପାଇଁ।
ସ ତ୍ଵାଂ କୃଷ୍ଣାଭିଷେକ୍ଷ୍ଯାମି ଗଵାଂ ଵାକ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ । ଉପେଂଦ୍ର ତ୍ଵେ ଗଵାମିଂଦ୍ରୋ ଗୋଵିଂଦସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ସେଥିପାଇଁ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଗୋମାନଙ୍କର କଥାରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମେ ଅଭିଷେକ କରିବି; ହେ ଉପେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଗୋମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଗୋବିନ୍ଦ ଭବିତା।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଅଥୋପଵାହ୍ଯାଦାଦାଯ ଘଂଟାମୈରାଵତାଦ୍ଗଜାତ୍ । ଅଭିଷେକଂ ତଯା ଚକ୍ରେ ପଵିତ୍ରଜଲପୂର୍ଣଯା
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ତାପରେ, ଏଇରାବତ ହାତୀରୁ ସୁନା ଭାଣ୍ଡା ନେଇ, ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ତାହାରେ ଅଭିଷେକ କରିଲେ।
କ୍ରିଯମାଣେଽଭିଷେକେ ତୁ ଗାଵଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ । ପ୍ରସ୍ନଵୋଦ୍ଭୂତଦୁଗ୍ଧାଦ୍ରା ରଂ! ସଦ୍ଯଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
ଅଭିଷେକ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଗୋମାନ ଦୁଧର ଧାରା ଭୂମିରେ ପ୍ରବାହ କରିଲେ।
ଅଭିଷିଚ୍ଯ ଗଵାଂ ଵାକ୍ଯାଦୁପେଂଦ୍ରଂ ଵୈ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ପ୍ରୀତ୍ଯା ସପ୍ରଶ୍ରଯଂ ଵାକ୍ଯଂ ପୁନରାହ ଶଚୀପତିଃ
ଗୋମାନଙ୍କର ଅନୁରୋଧରେ ଉପେନ୍ଦ୍ର ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଅଭିଷିକ୍ତ କରି, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ନେହ ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ ପୁନି କଥା କହିଲେ।
ଗଵାମେତତ୍କୃତଂ ଵାକ୍ଯଂ ତଥାନ୍ଯଦପି ମେ ଶୃଣୁ । ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ମହାଭାଗ ଭାରାଵତରଣେଚ୍ଛଯା
ଗୋମାନଙ୍କର ଏହି ଅନୁରୋଧ ପୂରଣ ହୋଇଛି; ଏବେ ମୋର ଆଉ ଏକ କଥା ଶୁଣ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯାହା ମୁଁ ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ କହୁଛି।
ମମଂଶଃ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥିଵୀଧର । ଅଵତୀର୍ଣୋଽର୍ଜୁନୋନାମ ସଂରକ୍ଷ୍ଯୋ ଭଵତା ସଦା
ମୋର ଏକ ଅଂଶ, ହେ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଭୂମିରେ ଅର୍ଜୁନ ନାମରେ ଅବତରିଛି; ସେଉଁଠି ତୁମେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ଭାରାଵତରଣେ ସାହ୍ଯଂ ସ ତେ ଵୀରଃ କରିଷ୍ଯତି । ସଂରକ୍ଷଣୀଯୋ ଭଵତା ଯଥାତ୍ମା ମଧୁସୂଦନ
ସେ ବୀର ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସରେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ; ହେ ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ଯେପରି ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଜାନାମି ଭାରତେ ଵଂଶୋ! ଜାତଂ ପାର୍ଥଂ ତଵାଂଶତଃ । ତମହଂ ପାଲଯିଷ୍ଯାମି ଯାଵତ୍ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ଭୂତଲେ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ମୁଁ ଜାଣିଛି, ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ପାର୍ଥ ତୁମ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ମୁଁ ଭୂମିରେ ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
ଯାଵନ୍ମହୀତଲେ ଶକ୍ର ସ୍ଥାସ୍ଯାମ୍ଯହମରିଂଦମ । ନ ତାଵଦର୍ଜୁନଂ କଶ୍ଚିଦ୍ଦେଵେଂଦ୍ର ଯୁଧି ଜେଷ୍ଯତି
ମୁଁ ଭୂମିରେ ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କେହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନକୁ ଜିତିପାରିବେନି, ହେ ଶତ୍ରୁନିବାରକ।
କଂସୋ ନାମ ମହାବାହୁର୍ଦୈତ୍ଯୋଽରିଷ୍ଟସ୍ତଥାଽସୁରଃ । କେଶୀ କୁଵଲଯାପୀଡୋ ନରକାଦ୍ଯାସ୍ତଥା ପରେ
କଂସ ନାମର ପ୍ରବଳ ବାହୁଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ, ଏବଂ ଅରିଷ୍ଟ ନାମର ଅସୁର, କେଶୀ, କୁବଳୟାପୀଡ଼, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସୁରମାନେ—
ହତେଷୁ ତେଷୁ ଦେଵେଂଦ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାହଵଃ । ତତ୍ର ଵିଦ୍ଧି ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଭାରାଵତରଣଂ କୃତମ୍
ଏମାନେ ନିହତ ହେଲେ, ହେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ; ହେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ, ସେଠି ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ହେବାକୁ ଜାଣ।