କିଂ ନ ଵେତ୍ସି ଯଥାହଂ ଚ ତ୍ଵଂ ଚୈକଂ କାରଣଂ ଭୁଵଃ । ଭାରାଵତାରଣାର୍ଥାଯ ମର୍ତ୍ଯଲୋକମୁପାଗତୌ ॥ ୫,୯.
‘ତୁମେ ଜାଣ ନାହିଁ କି, ମୁଁ ଓ ତୁମେ — ଏହି ପୃଥିବୀର ଏକମାତ୍ର କାରଣ? ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଆମେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଆସିଛୁ ।’
ନଭଶ୍ଶିରସ୍ତେଂବୁଵହାଶ୍ଚ କେଶାଃ ପାଦୌ କ୍ଷିତିର୍ଵକ୍ତ୍ରମନନ୍ତଵହ୍ନି । ସୋମୋ ମନସ୍ତେ ଶ୍ଵସିତଂ ସମୀରଣୋ ଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରୋଽଵ୍ଯଯ ବାହଵସ୍ତେ ॥ ୫,୯.
‘ଆକାଶ ହେଉଛି ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ନଦୀମାନେ ତୁମର କେଶ, ପୃଥିବୀ ହେଉଛି ପାଦ, ଅନନ୍ତ ଅଗ୍ନି ହେଉଛି ମୁଁହ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ହେଉଛି ମନ, ଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ପବନ, ଚାରିଦିଗ ହେଉଛି ଅବିନାଶୀ ବାହୁ ।’
ସହସ୍ରଵକ୍ତ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ମହାତ୍ମା ସହସ୍ରହସ୍ତାଙ୍ଘ୍ରିଶରୀରଭେଦଃ । ସହସ୍ରପଦ୍ମୋଦ୍ଭଵଯୋନିରାଦ୍ଯଃସହସ୍ରଶସ୍ତ୍ଵାଂ ମୁନଯୋ ଗୃଣନ୍ତି ॥ ୫,୯.
‘ଭଗବାନ୍, ମହାତ୍ମା, ହଜାର ମୁଁହ, ହଜାର ହାତ, ହଜାର ପାଦ ଓ ଅନେକ ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି । ହଜାର ମହାପଦ୍ମର ମୂଳ ତୁମେ, ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା — ଅନେକ ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ଗାନ୍ତି ।’
ଦିଵ୍ଯଂ ହି ରୂପଂ ତଵ ଵେତ୍ତି ନାନ୍ଯୋ ଦେଵୈରଶେଷୈରଵତାରରୂପମ୍ । ତଦର୍ଚ୍ଯତେ ଵେତ୍ସି ନ କିଂ ଯଦନ୍ତେ ତ୍ଵଯ୍ଯେଵ ଵିଶ୍ଵଂ ଲଯମଭ୍ଯୁପୈତି ॥ ୫,୯.
‘ତୁମର ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ କିମ୍ବା ଅବତାର ରୂପ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି । ସେଇ ଦେଖି ତୁମକୁ ପୂଜା କରାଯାଏ । ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ହୁଏ, ଏହା ତୁମେ ଜାଣୁନାହାନ୍ତି କି?’
ତ୍ଵଯା ଧୃତେଯଂ ଧରଣୀ ବିଭର୍ତି ଚରାଚରଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତମୂର୍ତେ । କୃତାଦିଭେଦୈରଜ କାଲରୂପୋ ନିମେଷପୂର୍ଵୋ ଜଗଦେତଦତ୍ସି ॥ ୫,୯.
‘ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କର, ଅନନ୍ତ ଆକୃତି, ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ବୋହ । ଅଜନ୍ମା, ସମୟ ରୂପ ତୁମେ, ନିମେଷ ଆରମ୍ଭ ତୁମେ, ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଏହି ଜଗତ ତୁମେ ହେଉଛ ।’
ଅତ୍ତଂ ଯଥା ବାଡଵଵହ୍ନିନାଂବୁ ହିମସ୍ଵରୂପଂ ପରିଗୃହ୍ଯ କାସ୍ତମ୍ । ହିମାଚଲେ ଭାନୁମତୋଂଶୁସଂଗାଜ୍ଜଲତ୍ଵମଭ୍ଯେତି ପୁନସ୍ତଦେଵ ॥ ୫,୯.
‘ଯେପରି ଜଳ ବାଡ଼ବାଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଶୋଷିତ ହୋଇ, ହିମ ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ, ପରେ ହିମାଚଳ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ସହିତ ପୁଣି ଜଳ ହୁଏ —’
ଏଵଂ ତ୍ଵଯା ସଂହରଣେଽତ୍ତମେତଜ୍ଜଗତ୍ସମସ୍ତଂ ତ୍ଵଦଧୀନକଂ ପୁନଃ । ତଵୈଵ ସର୍ଗାଯ ସମୁଦ୍ଯତସ୍ଯ ଜଗତ୍ତ୍ଵମଭ୍ଯେତ୍ଯସୁକଲ୍ପମୀଶ ॥ ୫,୯.
‘ସେଭଳି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସଂହାର କଲେ, ସେ ସବୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ହୁଏ । ପୁଣି ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଏହି ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଜଗତ ପୁଣି ତୁମୁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ହେ ପ୍ରଭୁ ।’
ଭଵାନହଂ ଚ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ନେକମେଵ ଚ କାରଣମ୍ । ଜଗତୋସ୍ଯ ଜଗତ୍ଯର୍ଥେ ଭେଦେନାଵାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ ॥ ୫,୯.
‘ତୁମେ ଓ ମୁଁ, ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ଏକମାତ୍ର କାରଣ । ଏହି ଜଗତ ପାଇଁ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଛୁ ।’
ତତ୍ସ୍ମର୍ଯତାମମେଯାତ୍ମସ୍ତ୍ଵଯାତ୍ମା ଜହି ଦାନଵମ୍ । ମାନୁଷ୍ଯମେଵାଵଲଂବ୍ଯ ବନ୍ଧୂନାଂ କ୍ରିଯତାଂ ହିତମ୍ ॥ ୫,୯.
ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର, ଯିଏ ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା। ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦାନବକୁ ବିନାଶ କର। ମାନବ ଦେହକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ କାମ କର।
ଶ୍ରୀ ପରାଶର ଉଵାଚ ଇତି ସଂସ୍ମାରିତୋ ଵିପ୍ର କୃଷ୍ଣେନ ସୁମହାତ୍ମନା । ଵିହସ୍ଯ ପୀଡଯାମାସ ପ୍ରଲଂବଂ ବଲଵାନ୍ବଲଃ ॥ ୫,୯.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏଭଳି ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ମରଣ କରାଯିବା ପରେ, ବଳରାମ ହସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଳମ୍ବକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମୁଷ୍ଟିନା ସୋହନନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି କୋପସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ । ତେନ ଚାସ୍ଯ ପ୍ରହାରେଣ ବହିର୍ଯାତେ ଵିଲୋଚନେ ॥ ୫,୯.
କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ବଳରାମ ତାଙ୍କ ମୁଁଡ଼ିରେ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ଘାତ କଲେ। ସେଇ ଘାତରେ ପ୍ରଳମ୍ବଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଉଛଳିଯାଇଲା।
ସ ନିଷ୍କାସିତମସ୍ତିଷ୍କୋ ମୁଖାଚ୍ଛୋଣିତମୁଦ୍ଵମନ୍ । ନିପପାତ ମହୀପୃଷ୍ଠେ ଦତ୍ଯ ଵର୍ଯୋ ମମାର ଚ ॥ ୫,୯.
ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା। ସେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ପ୍ରଲଂବଂ ନିହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଲେନାଦ୍ଭୁତକର୍ମଣା । ପ୍ରହୃଷ୍ଟାସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଗୌପାଃସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍ ॥ ୫,୯.
ବଳରାମଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଳମ୍ବ ନିହତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଗୋପମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ 'ଭଲ କଲ ଭଲ କଲ' ବୋଲି କହିଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଗୋପୈସ୍ତୁ ରାମୋ ଦୈତ୍ଯେ ନିପାତିତେ । ପ୍ରଲଂବଂ ସହ କୃଷ୍ଣେନ ପୁନର୍ଗୋକୁଲମାଯଯୌ ॥ ୫,୯.
ଗୋପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା ପରେ, ଦାନବ ପଡ଼ିଯିବା ପରେ, ବଳରାମ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ପୁଣି ଗୋକୁଳକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତଯୋଵିଂହରତୋସ୍ତତ୍ର ରାମ-କେଶଵଯୋର୍ଵ୍ରଜେ । ପ୍ରାଵୃଟ୍ ଵ୍ଯତୀତା ଵିକସତ୍-ସରୋଜା ଚାଭଵଚ୍ଛରତ୍ ।। ୫-୧୦-
ସେଠାରେ ବଳରାମ ଓ କେଶବ ବ୍ରଜରେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ ବର୍ଷା ଋତୁ ଶେଷ ହେଲା ଏବଂ ଖିଲିଥିବା ଲୋଟସ ସହିତ ଶରତ୍ ଆସିଗଲା।
ଅଵାପୁସ୍ତାପମତ୍ଯର୍ଥଂ ଶଫର୍ଯ୍ଯଃ ପଲ୍ଵଲୋଦକେ । ପୁତ୍ରକ୍ଷେତ୍ରାଦିସକ୍ତେନ ମମତ୍ଵେନ ଯଥା ଗୃହୀ ।। ୫-୧୦-
ପୋଖରୀର ପାଣିରେ ମାଛମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲେ, ଯେପରିକି ଘରସ୍ଥ ଲୋକେ ପୁଅ ଓ ଜମିରେ ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତି ରଖି ଦୁଃଖ ପାଉଥାଏ।
ମଯୂରା ମୌନିସ୍ତସ୍ଥୁଃ ପରିତ୍ଯକ୍ତମଦା ଵନେ । ଅସାରତାଂ ପରିଜ୍ଞାଯ ସଂସାରସ୍ଯେଵ ଯୋଗିନଃ ।। ୫-୧୦-
ମୟୂରମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ନିରବ ହୋଇ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ଦାଲେ। ସେମାନେ ଜଣାଇଲେ ଯେ ଏହି ଜଗତ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ଶୂନ୍ୟ, ଯେପରି ଯୋଗୀମାନେ ସଂସାରର ଅସାରତା ବୁଝନ୍ତି।
ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଜଲସର୍ଵସ୍ଵଂ ନିର୍ମ୍ମଲାଃ ସିତମୂର୍ତ୍ତଯଃ । ତତ୍ଯଜୁଶ୍ଵାମ୍ବରଂ ମେଘା ଗୃହଂ ଵିଜ୍ଞାନିନୋ ଯଥା ।। ୫-୧୦-
ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ପବିତ୍ର ମେଘମାନେ ସମସ୍ତ ପାଣି ଛାଡ଼ି ଆକାଶକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିଜ ଘର ଛାଡ଼ନ୍ତି।
ଶରତ୍ସୂର୍ଯ୍ଯାଂଶୁତପ୍ତାନି ଯଯୁଃ ଶୋଷ ସଂରାସି ଚ । ବହ୍ଵାଲମ୍ବି-ମମତ୍ଵେନ ହୃଦଯାନୀଵ ଦେହିନାମ୍ ।। ୫-୧୦-
ଶରତ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ପୋଖରୀମାନେ ଶୁଖିଯାଇଲା, ଯେପରି ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତିରେ ଦେହୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଶୁଖିଯାଏ।
କୁମୁଦୈଃ ଶରଦମ୍ଭାଂସି ଯୋଗ୍ଯତାଲକ୍ଷଣଂ ଯଯୁଃ। ଅଵବୋଧୈର୍ମନାଂସୀଵ ସମ୍ବନ୍ଧମମଲାତ୍ମନାମ୍ ।। ୫-୧୦-
ଶରତ୍ ପାଣି ଲୋଟସ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ ଯଥାଯଥ ହେଲା, ଯେପରି ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ।
ତାରକା ଵିମଲେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରରାଜାଖଣ୍ଡମଣ୍ଡଲଃ । ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚରମଦେହାତ୍ମା ଯୋଗୀ ସାଧୁକୁଲେ ଯଥା ।। ୫-୧୦-
ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ତାରାମାନେ ଅଖଣ୍ଡ ଆଲୋକରେ ତେଜିଲେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଚଳିଗଲେ, ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଥିବା ଯୋଗୀ ସାଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହନ୍ତି।
ଶନକୈଃ ଶନକୈସ୍ତୀରଂ ତତ୍ଯଜୁଶ୍ଵ ଜଲାଶଯାଃ । ମମତ୍ଵଂ କ୍ଷେତ୍ରପୁତ୍ରାଦିରୂଢ଼ମୁଚ୍ଚୈର୍ଯଥା ବୁଧାଃ ।। ୫-୧୦-
ଧୀରେ ଧୀରେ ପୋଖରୀର ପାଣି କୂଳ ଛାଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପୁଅ ଓ ଜମିର ଆସକ୍ତି ଉପରେ ଉଠି, ମମତା ଛାଡ଼ନ୍ତି।
ପୂର୍ଵ୍ଵଂ ତ୍ଯକ୍ତୈଃ ସରୋଽମ୍ଭୋଭିର୍ହଂସା ଯୋଗଂ ପୁନର୍ଯଯୁଃ । କ୍ଲେଶୈଃ କୁଯୋଗିନୋଽଶେଷୈରନ୍ତରାଯହତା ଇଵ ।। ୫-୧୦-
ଯେଉଁ ପହିଲା ପୋଖରୀ ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ସେଇ ହଂସମାନେ ପୁଣି ତାହାକୁ ଫେରିଲେ, ଯେପରି ଯୋଗୀମାନେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଜୟ କରି ପୁଣି ଏକତା ପାଆନ୍ତି।
ନିଭୃତୋଽଭଵଦତ୍ଯର୍ଥଂ ସମୁଦ୍ରଃ ସ୍ତିମିତୋଦକଃ । କ୍ରମାଵାପ୍ତମହାଯୋଗୋ ନିଶ୍ଵଲାତ୍ମା ଯଥା ଯତିଃ ।। ୫-୧୦-
ସମୁଦ୍ର ବହୁତ ଶାନ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ତାହାର ପାଣି ନିଶ୍ଚଳ ହେଲା, ଯେପରି ଏକ ଯତି ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ମହାଯୋଗ ପାଇଁ ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କରିଥାଏ।
ସର୍ଵ୍ଵତ୍ରାତିପ୍ରସନ୍ନାନି ସଲିଲାନି ତଦାଭଵନ୍ । ଜ୍ଞାତେ ସର୍ଵ୍ଵଗତେ ଵିଷ୍ଣୌ ମନାଂସୀଵ ସୁମେଧସାମ୍ ।। ୫-୧୦-
ସମସ୍ତଠାରେ ପାଣି ବହୁତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲା, ଯେପରି ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ବଭୂଵ ନିର୍ମ୍ମଲଂ ଵ୍ଯୋମ ଶରଦା ଧ୍ଵସ୍ତତୋଯଦମ୍ । ଯୋଗାଗ୍ନିଦଗ୍ଧକ୍ଲେଶୌଘଂ ଯୋଗିନାମିଵ ମାନସମ୍ ।। ୫-୧୦-
ଶରତ୍ ଋତୁରେ ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ହେଲା, ମେଘ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ଯେପରି ଯୋଗ ଅଗ୍ନିରେ ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶ ଦହିଯିବା ପରେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମନ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ସୂର୍ଯ୍ଯାଂଶୁଜନିତଂ ତାପଂ ନିନ୍ଯଂ ତାରାପତିଃ ଶମମ୍ । ଅହଙ୍କାରୋଦ୍ଭଵଂ ଦୁଃଖଂ ଵିଵେକଃ ସୁମହାନିଵ ।। ୫-୧୦-
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ତାପକୁ ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତି, ସେପରି ବଡ଼ ବିବେକ ଆହଂକାରରୁ ହେଉଥିବା ଦୁଃଖକୁ ଶମ କରେ।
ନଭସୋଽଭ୍ରାନ୍ ଭୁଵଃ ପଙ୍କାନ୍ କାଲୁଷ୍ଯଂ ଚାମ୍ଭସଃ ଶରତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେଭ୍ଯଃ ପ୍ରତ୍ଯାହାର ଇଵାହରତ୍ ।। ୫-୧୦-
ଶରତ୍କାଳରେ ଆକାଶରୁ ମେଘ, ମାଟିରୁ କାଦ, ଓ ପାଣିରୁ ଅଶୁଦ୍ଧିକୁ ଯେପରି ଉଠାଯାଏ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ବିଷୟରୁ ପଛେଇ ନେଇଯିବାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରାଯାଏ।
ପ୍ରାଣାଯାମ ଇଵାମ୍ଭୋଭିଃ ସରସାଂ କୃତପୂରକୈଃ । ଅଭ୍ଯସ୍ଯତେଽନୁଦିଵସଂ ରେଚକାକୁମ୍ଭକାଦିଭିଃ ।। ୫-୧୦-
ଯେପରି ପ୍ରାଣାୟାମରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଶ୍ୱାସ ନେବା, ଛାଡ଼ିବା ଓ ଧରିବା ଦ୍ୱାରା ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକୁ ପାଣି ଭରାଯାଏ ଓ ଖାଲି କରାଯାଏ, ସେପରି ଏହି କାମ ଦିନକୁ ହେଉଛି।
ଵିମଲାମ୍ବରନକ୍ଷତ୍ରେ କାଲେ ଚାଭ୍ଯାଗତେ ଵ୍ରଜେ। ଦଦର୍ଶେନ୍ଦ୍ରମହାରମ୍ଭାଯୌଦ୍ଯତାଂସ୍ତାନ୍ ଵ୍ରଜୌକସଃ ।। ୫-୧୦-
ଯେତେବେଳେ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ଓ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଦେଖାଗଲା ଓ ଋତୁ ଆସିଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଭୃଜର ଲୋକମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଥିବା ଦେଖିଲେ।