ଦାନମେଵ ଧର୍ମହେତୁଃ
ଦାନ ଦେବା ହିଁ ଧର୍ମର କାରଣ ହେଲା।
ସ୍ଵୀକରଣମେଵ ଵିଵାହହେତୁଃ
ମାନିନେବା ହିଁ ବିବାହର କାରଣ ହେଲା।
ସଦ୍ଵେଷଧାର୍ଯେଵ ପାତ୍ରମ୍
ଭଲ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିବା ହିଁ ଯୋଗ୍ୟତାର ଚିହ୍ନ ହେଲା।
ଦୂରାଯତନନୋଦକମେଵ ତୀର୍ଥହେତୁଃ
ଦୂର ଥିବା ଜଳ ହିଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର କାରଣ ହେଲା।
କପଟଵେଷଧାରଣମେଵ ମହତ୍ତ୍ଵହେତୁଃ
ମିଥ୍ୟା ଭାବ ଧରିବା ମାନେ ଏହି କଳିଯୁଗରେ ମହାନ ହେବାର କାରଣ ହେବ।
ଇତ୍ଯେଵମନେକଦୋଷୋତ୍ତରେ ତୁ ଭୂମଂଡଲେ ସର୍ଵଵର୍ଣେଷ୍ଵେଵ ଯୋଯୋ ବଲଵାନ୍ସସ ଭୂପତିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଭଳି ଅନେକ ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଜାତିରେ ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠି ରାଜା ହେବ।
ଏଵଂ ଚାତିଲୁବ୍ଧକରାଜାସହାଶ୍ଶୈଲାନାମଂତରଦ୍ରୋ ଣୀଃ ପ୍ରଜାସ୍ସଂଶ୍ରଯିଷ୍ଯଂତି
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲୋଭୀ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହୋଇ, ଲୋକମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବେ।
ମଧୁଶାକମୂଲଫଲପତ୍ରପୁଷ୍ପାଦ୍ଯାହାରାଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯଂତି
ସେମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ହେବ ମଉ, ଶାକ, ମୂଳ, ଫଳ, ପତ୍ର ଓ ଫୁଲ।
ତରୁଵଲ୍କଲପର୍ଣଚୀରପ୍ରାଵରଣାଶ୍ଚାତିବହୁପ୍ରଜାଶ୍ଶୀତଵାତାତପଵର୍ଷସହାଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯଂତି
ଏହି ଅନେକ ଲୋକ ଗଛର ଛାଲ, ପତ୍ର ଓ କଠିନ କପଡ଼ ପିନ୍ଧିବେ, ଏବଂ ସୀତ, ପବନ, ତାପ ଓ ବର୍ଷା ସହିବେ।
ନ ଚ କଶ୍ଚିତ୍ତ୍ରଯୋଵିଂଶତିଵର୍ଷାଣି ଜୀଵିଷ୍ଯତି ଅନଵରତଂ ଚାତ୍ର କଲିଯୁଗେ କ୍ଷଯମାଯାତ୍ଯଖିଲ ଏଵୈଷ ଜନଃ
କେହି ମଧ୍ୟ ତେଇଶ ବର୍ଷ ଠାରୁ ଅଧିକ ବଞ୍ଚିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହି କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତେ ଅବିରତ ଭାବେ କ୍ଷୟ ହେବେ।
ଅନଂତରଂ ଚାଶ୍ଷୋକଲେରଵସାନେ ନିଶାଵସାନେ ଵିବୁଦ୍ଧାନାମିଵ ତେଷାମେଵ ଜନପଦାନାମମଲସ୍ଫଟିକଦଲଶୁଦ୍ଧା ମତଯୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି
କଳିଯୁଗ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ରାତି ଶେଷ ହେଲା ପରି, ସେଠିର ଲୋକମାନଙ୍କର ମନ ନିର୍ମଳ ଏବଂ ସ୍ଫଟିକ ପତ୍ର ପରି ପ୍ରସ୍ତର୍ଶ ହେଇଯିବ, ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗି ଉଠିଥିବା ପରି।
ତେଷାଂ ଚ ବୀଜଭୂତାନାମଶ୍ଷୋମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ପରିଣତାନାମପି ତତ୍କାଲକୃତାପତ୍ଯପ୍ରସୂତିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେଇ ପବିତ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବୟସ୍କ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବେ।
ତାନି ଚ ତଦପତ୍ଯାନି କୃତଯୁଗାନୁସାରୀଣ୍ଯେଵ ଭଵିଷ୍ଯଂତି
ସେଇ ସନ୍ତାନମାନେ କୃତଯୁଗର ମାନଦଣ୍ଡ ଅନୁଯାୟୀ ହେବେ।
ଅତ୍ରୋଚ୍ଯତେ । ଯଥା ଚଂଦ୍ର ଶ୍ଚ ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ତଥା ତିଷ୍ଯୋ ବୃହସ୍ପତିଃ । ଏକରାଶୌ ସମେଷ୍ଯଂତି ତଦା ଭଵତି ଵୈ କୃତମ୍
ଏଠାରେ କୁହାଯାଏ: ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବୃହସ୍ପତି ଏକ ରାଶିରେ ଆସିବେ, ସେତେବେଳେ କୃତଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବ।
ଅତୀତା ଵର୍ତ୍ତମାନାଶ୍ଚ ତଥୈଵାନାଗତାଶ୍ଚ ଯେ । ଏତେ ଵଂଶ୍ଷୋଉ! ଭୂପାଲାଃ କଥିତା ମୁନିସତ୍ତମ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇ ବଂଶର ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବିବରଣୀ ଏଠି ଦିଆଯାଇଛି।
ଯାଵତ୍ପରୀକ୍ଷିତୋ ଜନ୍ମ ଯାଵନ୍ନଂଦାଭିଷେଚନମ୍ । ଏତଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଜ୍ଞେଯଂ ପଂଚାଶଦୁତ୍ତରମ୍
ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଜନ୍ମରୁ ନନ୍ଦଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ସମୟ ହଜାର ପଚାଶ ବର୍ଷ ବୋଲି ଜଣାଯିବ।
ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ତୁ ଯୌ ପୂର୍ଵୌ ଦୃଶ୍ଯେତେ ହ୍ଯୁଦିତୌ ଦିଵି । ତଯୋସ୍ତୁ ମଧ୍ଯେ ନକ୍ଷତ୍ରଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯତ୍ସମଂ ନିଶି
ସପ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣ ଆଗରୁ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ନକ୍ଷତ୍ର ରାତିରେ ଦେଖାଯାଏ, ତାହା ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ତେନ ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ଯୁକ୍ତାସ୍ତିଷ୍ଠଂତ୍ଯବ୍ଦଶତଂ ନୃଣାମ୍ । ତେ ତୁ ପାରୀକ୍ଷିତେ କାଲେ ମଘାସ୍ଵାସନ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ସେଇ ନକ୍ଷତ୍ର ସହିତ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି; ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ସମୟରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ମଘା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥିଲେ।
ତଦା ପ୍ରଵୃତ୍ତଶ୍ଚ କଲିର୍ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଶତାତ୍ମକଃ
ସେତେବେଳେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଶତ ବର୍ଷ ଥିବା କଳିଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଯଦୈଵ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୋରଂଶୋ ଯାତୋ ଦିଵଂ ଦ୍ଵିଜ । ଵସୁଦେଵକୁଲୋଦ୍ଭୂତସ୍ତଦୈଵାତ୍ରାଗତଃ କଲିଃ
ଯେତେବେଳେ ବାସୁଦେବ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ସେତେବେଳେ କଳିଯୁଗ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଯାଵତ୍ସପାଦପଦ୍ମାଭ୍ଯାଂ ପସ୍ପର୍ଶେମାଂ ଵସୁଂଧରାମ୍ । ତାଵତ୍ପୃଥ୍ଵୀପରିଷ୍ଵଂଗେ ସମର୍ଥୋ ନାଭଵତ୍କଲିଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ନିଜ ପଦପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଳିଯୁଗ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।
ଗତେ ସନାତନସ୍ଯାଂଶୋ! ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତତ୍ର ଭୁଵୋ ଦିଵମ୍ । ତତ୍ଯାଜ ସାନୁଜୋ ରାଜ୍ଯଂ ଧର୍ମ ପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ଯେତେବେଳେ ସନାତନ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅଂଶ ପୃଥିବୀ ଛାଡି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ରାଜ୍ୟ ଛାଡିଦେଲେ।
ଵିପରୀତାନି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ନିମିତ୍ତାନି ହି ପାଂଡଵଃ । ଯାତେ କୃଷ୍ଣେ ଚକାରାଽଥ ସୋଽଭିଷେକଂ ପରୀକ୍ଷିତଃ
ପାଣ୍ଡବ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଦାୟ ପରେ ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଅଭିଷେକ କରିଲେ।
ପ୍ରଯାସ୍ଯଂତି ଯଦା ଚୈତେ ପୂର୍ଵାଷାଢାଂ ମହର୍ଷଯଃ । ତଦା ନଂଦାତ୍ପ୍ରଭୃତ୍ଯେଷ ଗତିଵୃଦ୍ଧିଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ସେ ମହାର୍ଷିମାନେ ପୂର୍ବାଷାଢ଼ାକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିବେ, ସେ ସମୟରୁ ଏହି ଗତି ବୃଦ୍ଧି ଆରମ୍ଭ ହେବ।
ଯସ୍ମିନ୍ କୃଷ୍ଣୋ ଦିଵଂ ଯାତସ୍ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ତଦା ହନି । ପ୍ରତିପନ୍ନଂ କଲିଯୁଗଂ ତସ୍ଯ ସଂଖ୍ଯାଂ ନିବୋଧ ମେ
ଯେ ଦିନ କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ସେ ଦିନରୁ କଳିଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ତାହାର ଅବଧି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।
ତ୍ରୀଣି ଲକ୍ଷାଣି ଵର୍ଷାଣାଂ ଦ୍ଵିଜ ମାନୁଷ୍ଯସଂଖ୍ଯଯା । ଷଷ୍ଟିଶ୍ଚୈଵ ସହସ୍ରାଣି ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯେଷ ଵୈ କଲିଃ
ଦ୍ୱିଜ, ମାନବ ଗଣନା ଅନୁସାରେ କଳିଯୁଗ ତିନି ଲକ୍ଷ ଷାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଚାଲିବ।
ଶତାନି ତାନି ଦିଵ୍ଯାନାଂ ସପ୍ତ ପଂଚ ଚ ସଂଖ୍ଯଯା । ନିଶ୍ଶ୍ଷୋଏ!ଣ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ଭଵିଷ୍ଯତି ପୁନଃ କୃତମ୍
ଏହା ସପ୍ତ ଶତ ପାଞ୍ଚ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ହେବ; ଏହା ସମାପ୍ତ ହେଲେ ପୁନି କୃତଯୁଗ ଆସିବ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଶ୍ଶୂଦ୍ରା ଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ଯୁଗେଯୁଗେ ମହାତ୍ମାନଃ ସମତୀତାସ୍ସହସ୍ରଶଃ
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ହଜାର ହଜାର ମହାତ୍ମା ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ବହୁତ୍ଵାନ୍ନାମଧେଯାନାଂ ପରିସଂଖ୍ଯା କୁଲେକୁଲେ । ପୌନରୁକ୍ତ୍ଯାଦ୍ଧି ସାମ୍ଯାଚ୍ଚ ନ ମଯା ପରିକୀର୍ତ୍ତିତା
ପ୍ରତ୍ୟେକ କୁଳରେ ନାମ ଅଧିକ ଓ ପୁନରାବୃତ୍ତି ଓ ସମାନତା ଥିବାରୁ, ମୁଁ ସବୁ ନାମ ଗଣନା କରିପାରିନାହିଁ।
ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତ୍ତେ ଚ ଧର୍ମେ ଵିପ୍ଲଵମତ୍ଯଂତମୁପଗତେ କ୍ଷୀଣପ୍ରାଯେ ଚ କଲାଵଶ୍ଷୋଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁଶ୍ଚରାଚରଗୁରୋରାଦିମଧ୍ଯାଂତରହିତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମମଯସ୍ଯାତ୍ମରୂପିଣୋ ଭଗଵତୋ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯାଂଶଶ୍ଶଂବଲଗ୍ରାମପ୍ରଧାନବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଯଶସୋ ଗୃହେଷ୍ଟଗୁଣର୍ଦ୍ଧିସମନ୍ଵିତଃ କଲ୍କିରୂପୀଜଗତ୍ଯତ୍ରାଵତୀର୍ଯ ସକଲମ୍ଲେଚ୍ଛଦସ୍ଯୁଦୁଷ୍ଟାଚରଣଚେତସାମଶ୍ଷୋଆ!ଣାମପରିଚ୍ଛିନ୍ନଶକ୍ତିମାହା-ତ୍ମ୍ଯଃ କ୍ଷଯଂ କରିଷ୍ଯତି ସ୍ଵଧର୍ମେଷୁ ଚାଖିଲମେଵ ସଂସ୍ଥାପଯିଷ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତି ଆଧାରିତ ଧର୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେବ, ଏବଂ ଧର୍ମ କେବଳ ଅଳ୍ପ ଅଂଶରେ ରହିଯିବ, ସେତେବେଳେ ଆଦି, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ନିଜେ ନିଜର ରୂପରେ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଅଂଶ, ଶମ୍ଭଳ ଗ୍ରାମର ମୁଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଷ୍ଣୁୟଶସଙ୍କ ଘରେ କଳ୍କି ରୂପେ ଅବତରିବେ, ସମସ୍ତ ମ୍ଲେଛ, ଚୋର ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଲୋକଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୁ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କରିବେ।