ଔର୍ଵ ଉଵାଚ (ଶ୍ରାଦ୍ଧଫଲଶ୍ରୁତି-ଵିଶେଷଶ୍ରାଦ୍ଧଫଲ-ପିତୃଗୀତାଵର୍ଣନମ୍) ଔର୍ଵ ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରନାସତ୍ଯସୂର୍ଯାଗ୍ନିଵସୁମାରୁତାନ୍ । ଵିଶ୍ଵେଦେଵାନ୍ପିତୃଗଣାନ୍ଵଯାଂସି ମନୁଜାନ୍ପଶୂନ୍
ଔର୍ବ କହିଲେ: ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କରିଲେ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ନାସତ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବସୁ, ମାରୁତ, ବିଶ୍ୱଦେବ, ପିତୃଗଣ, ବଂଶ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ସରୀସୃପାନୃଷିଗଣାନ୍ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦ୍ଭୂତସଂଜ୍ଞିତମ୍ , ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାନ୍ଵିତଃ କୁର୍ଵନ୍ପ୍ରୀଣଯତ୍ଯଖିଲଂ ଜଗତ୍
ସରୀସୃପ, ଋଷିଗଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୂତ ନାମକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସମେତ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ।
ମାସି ମାସ୍ଯସିତେ ପକ୍ଷେ ପଞ୍ଚଦଶ୍ଯାଂ ନରେଶ୍ଵର । ତଥାଷ୍ଟକାସୁ କୁର୍ଵୀତ କାମ୍ଯାନ୍କାଲାଞ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ମେ
ପ୍ରତି ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଞ୍ଚଦଶୀ ଦିନ ଓ ଅଷ୍ଟକା ଦିନରେ, ରାଜା, ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଯଥାସମୟରେ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ସମୟ ମୋତେ ଶୁଣ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧାର୍ହମାଗତଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଵିଶିଷ୍ଟମଥ ଵା ଦ୍ଵିଜମ୍ । ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଵୀତ ଵିଜ୍ଞାଯ ଵ୍ଯତୀପାତେଽଯନେ ତଥା
ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ କିମ୍ବା ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ, ଏହା ଜାଣି ଦକ୍ଷିଣାୟନ ସମୟରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିଷୁଵେ ଚାପି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଗ୍ରହଣେ ଶଶିସୂର୍ଯଯୋଃ । ସମସ୍ତେଷ୍ଵେଵ ଭୂପାଲ ରାଶିଷ୍ଵର୍କେ ଚ ଗଚ୍ଛତି
ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୂତନ ରାଶିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଭୂପାଳ, ଏହି ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ନକ୍ଷତ୍ରଗ୍ରହପୀଡାସୁ ଦୁଷ୍ଟସ୍ଵପ୍ନାଵଲୋକନେ । ଇଚ୍ଛାଶ୍ରାଦ୍ଧାନି କୁର୍ଵୀତ ନଵସସ୍ଯାଗମେ ତଥା
ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟ, ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ନୂତନ ଧାନ ଆସିଲେ, ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ଅମାଵାସ୍ଯା ଯଦା ମୈତ୍ରଵିଶାଖାସ୍ଵାତିଯୋଗିନୀ । ଶ୍ରାଦ୍ଧୈଃ ପିତୃଗଣସ୍ତୃପ୍ତିଂ ତଥାପ୍ନୋତ୍ଯଷ୍ଟଵାର୍ଷିକୀମ୍
ଯେତେବେଳେ ଅମାବାସ୍ୟା ମୈତ୍ର, ବିଶାଖା କିମ୍ବା ସ୍ୱାତି ନକ୍ଷତ୍ରରେ ପଡ଼େ, ସେ ଦିନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ ପିତୃମାନେ ଆଠ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଅମାଵାସ୍ଯା ଯଦା ପୁଷ୍ଯେ ରୌଦ୍ରେ ଚର୍କ୍ଷେ ପୁନର୍ଵସୌ । ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଂ ତଦା ତୃପ୍ତିଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ପିତରୋଽର୍ଚିତାଃ
ଯେତେବେଳେ ଅମାବାସ୍ୟା ପୁଷ୍ୟ, ରୌଦ୍ର କିମ୍ବା ପୁନର୍ବସୁ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ପଡ଼େ, ସେ ଦିନ ପିତୃମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଵାସଵାଜୈକପାଦର୍କ୍ଷେ ପିତୄଣାଂ ତୃପ୍ତିମିଚ୍ଛତାମ୍ । ଵାରୁଣେ ଵାପ୍ଯମାଵାସ୍ଯା ଦେଵାନାମପି ଦୁର୍ଲଭା
ଯେତେବେଳେ ଅମାବାସ୍ୟା ବାସବଜୈକପଦ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ପଡ଼େ, ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, କିମ୍ବା ବାରୁଣ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଅମାବାସ୍ୟା ହେଲେ, ଏହି ତୃପ୍ତି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପାଇପାରିନାହାନ୍ତି।
ନଵସ୍ଵୃକ୍ଷେଷ୍ଵମାଵାସ୍ଯା ଯଦୈତେଷ୍ଵଵନୀପତେ । ତଦା ହି ତୃପ୍ତିଦଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପିତୄଣାଂ ଶୃଣୁ ଚାପରମ୍
ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ଅମାବାସ୍ୟା ନଉଟି ନକ୍ଷତ୍ରରେ ପଡ଼େ, ସେ ଦିନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହା ବିଷୟରେ ଆଉ କିଛି ଶୁଣ।
ଗୀତଂ ସନତ୍କୁମାରେଣ ଯଥୈଲାଯ ମହାତ୍ମନେ । ପୃଚ୍ଛତେ ପିତୃଭକ୍ତାଯ ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତାଯ ଚ
ସନତ୍କୁମାର ଏହି ଗୀତ ମହାତ୍ମା ଇଳାଙ୍କୁ ଗାଇଥିଲେ, ଯିଏ ପିତୃମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ଵୈଶାଖମାସସ୍ଯ ଚ ଯା ତୃତୀଯା ନଵମ୍ଯସୌ କାର୍ତ୍ତିକଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ । ନଭସ୍ଯ ମାସସ୍ଯ ଚ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ତ୍ରଯୋଦଶୀ ପଞ୍ଚଦଶୀ ଚ ମାଘେ
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ବୈଶାଖ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ତୃତୀୟା, କାର୍ତ୍ତିକ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ନବମୀ, ନଭସ୍ୟ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଓ ପଂଚଦଶୀ, ଏବଂ ମାଘ ମାସରେ—
ଏତା ଯୁଗାଦ୍ଯାଃ କଥିତାଃ ପୁରାଣେଷ୍ଵନନ୍ତପୁଣ୍ଯାସ୍ତିଥଯଶ୍ଚତସ୍ରଃ । ଉପପ୍ଲଵେ ଚନ୍ଦ୍ରମସୋ ରଵେଶ୍ଚ ତ୍ରିଷ୍ଵଷ୍ଟକାସ୍ଵପ୍ଯଯନଦ୍ଵଯେ ଚ
ଏହି ଚାରିଟି ଦିନ ପୁରାଣରେ ଯୁଗାଦି ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ଦିନ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ, ତିନିଟି ଅଷ୍ଟକା, ଦୁଇଟି ଅୟନ ବେଳେ ମଧ୍ୟ।
ପାନୀଯମପ୍ଯତ୍ର ତିଲୈର୍ଵିମିଶ୍ରଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ପିତୃଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯତୋ ମନୁଷ୍ଯଃ । ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତେ ତେନ ସମାସହସ୍ରଂ ରହସ୍ଯମେତତ୍ପିତରୋ ଵଦନ୍ତି
ଏହି ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନେ ଦିଆଯାଇଥିବା ତିଳ ମିଶା ଜଳ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ—ଏହା ପିତୃମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ କହିଥାନ୍ତି।
ମାଘେଽସିତେ ପଞ୍ଚଦଶୀ କଦାଚିଦୁପୈତି ଯୋଗଂ ଯଦି ଵାରୁଣେନ । ଋକ୍ଷେଣ କାଲସ୍ସ ପରଃ ପିତୄଣାଂ ନ ହ୍ଯଲ୍ପପୁଣ୍ଯୈର୍ନୃପ ଲଭ୍ଯତେଽସୌ
ମାଘ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଂଚଦଶୀ ଦିନ ବାରୁଣ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଯୋଗ ହେଲେ, ଏହି ସମୟ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ସମୟ କ୍ଷୁଦ୍ର ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକଙ୍କୁ ମିଳେନାହିଁ, ରାଜା।
କାଲେ ଧନିଷ୍ଠା ଯଦି ନାମ ତସ୍ମିନ୍ଭଵେତ୍ତୁ ଭୂପାଲ ତଦା ପିତୃଭ୍ଯଃ । ଦତ୍ତଂ ଜଲାନ୍ନଂ ପ୍ରଦଦାତି ତୃପ୍ତିଂ ଵର୍ଷାଯୁତଂ ତତ୍କୁଲଜୈର୍ମନୁଷ୍ଯୈଃ
ଏହି ସମୟରେ ଧନିଷ୍ଠା ନକ୍ଷତ୍ର ଥିଲେ, ଭୂପାଳ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପରିବାର ଜଳ ଓ ଅନ୍ନ ଦେଲେ, ସେ ଦାନ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ତତ୍ରୈଵ ଚେଦ୍ଭାଦ୍ରପଦା ନୁ ପୂର୍ଵାଃ କାଲେ ଯଥାଵତ୍କ୍ରିଯତେ ପିତୃଭ୍ଯଃ । ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପରାଂ ତୃପ୍ତିମୁପେତ୍ଯ ତେନ ଯୁଗଂ ସହସ୍ରଂ ପିତରସ୍ସ୍ଵପନ୍ତି
ଏହି ସମୟରେ ପୂର୍ବ ଭାଦ୍ରପଦ ନକ୍ଷତ୍ର ଥିଲେ ଏବଂ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୃପ୍ତି ପାଇ ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତିରେ ଶୟନ କରନ୍ତି।
ଗଂଗାଂ ଶତଦ୍ରୂଂ ଯମୁନାଂ ଵିପାଶାଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ନୈମିଶଗୋମତୀଂ ଵା । ତତ୍ରାଵଗାହ୍ଯାର୍ଚନମାଦରେଣ କୃତ୍ଵା ପିତୄଣାଂ ଦୁରିତାନି ହନ୍ତି
ଗଙ୍ଗା, ଶତଦ୍ରୁ, ଯମୁନା, ବିପାଶା, ସରସ୍ୱତୀ କିମ୍ବା ନୈମିଶ ଗୋମତୀରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃମାନେ ଆଦର ସହିତ ପୂଜା କରିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ଗାଯନ୍ତି ଚୈତତ୍ପିତରଃ କଦାନୁ ହର୍ଷାଦମୀ ତୃପ୍ତିମଵାପ୍ଯ ଭୂଯଃ । ମାଘାସିତାଂତେ ଶୁଭତୀର୍ଥତୋଯୈର୍ଯାସ୍ଯାମ ତୃପ୍ତିଂ ତନଯାଦିଦତ୍ତୈଃ
ପିତୃମାନେ ଗାନ କରନ୍ତି: 'ମାଘ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଶେଷରେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଜଳରେ ତୃପ୍ତି ପାଇ ଆମ ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ କେବେ ପାଇବୁ?'
ଚିତ୍ତଂ ଚ ଵିତ୍ତଂ ଚ ନୃଣାଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଂ ଶସ୍ତଶ୍ଚ କାଲଃ କଥିତୋ ଵିଧିଶ୍ଚ । ପାତ୍ରଂ ଯଥୋକ୍ତଂ ପରମା ଚ ଭକ୍ତିର୍ନୃଣାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯଭିଵାଞ୍ଛିତାନି
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଚିତ୍ତ ଓ ଧନ ଶୁଦ୍ଧ ହେବା, ଉଚିତ ସମୟ, ନିୟମିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା, ଉପଯୁକ୍ତ ପାତ୍ର ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭକ୍ତି—ଏହି ସବୁ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ପିତୃଗୀତାନ୍ତଥୈଵାତ୍ର ଶ୍ଲୋକାଂସ୍ତାଞ୍ଛୃଣୁ ପାର୍ଥିଵ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥୈଵ ଭଵତା ଭାଵ୍ଯଂ ତତ୍ରାଦୃତାତ୍ମନା
ରାଜା, ଏବେ ପିତୃମାନେ ଗାଇଥିବା ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣ। ଏହା ଶୁଣି ତୁମେ ଭକ୍ତି ଭରା ହୃଦୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଅପି ଧନ୍ଯଃ କୁଲେ ଜାଯାଦସ୍ମାକଂ ମତିମାନ୍ନରଃ । ଅକୁର୍ଵନ୍ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଂ ଯଃ ପିଣ୍ଡାନ୍ନୋ ନିର୍ଵପିଷ୍ଯତି
ଏହି କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଧନ ନେଇ କୌଶଳ କରିନାହାନ୍ତି, ପିଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ନ ଦେଇଥିଲେ ସେ ଧନ୍ୟ।
ରତ୍ନଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ମହାଯାନଂ ସର୍ଵଭୋଗାଦିକଂ ଵସୁ । ଵିଭଵେ ସତି ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯୋଽସ୍ମାନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଦାସ୍ଯତି
ଯିଏ ଧନ ଥିଲେ ଆମ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ରତ୍ନ, ପୋଷାକ, ଯାନ ଓ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ—
ଅନ୍ନେନ ଵା ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା କାଲେଽସ୍ମିନ୍ଭକ୍ତିନମ୍ରଧୀଃ । ଭୋଜଯିଷ୍ଯତି ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯାଂସ୍ତନ୍ମାତ୍ରଵିଭଵୋ ନରଃ
କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ, ଏହି ସମୟରେ ଭକ୍ତି ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେଇଥିଲେ, ଏତେ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମଣିଷ ମହାନ।
ଅସମର୍ଥୋଽନ୍ନଦାନସ୍ଯ ଧାନ୍ଯମାମଂ ସ୍ଵଶକ୍ତିତଃ । ପ୍ରଦାସ୍ଯତି ଦ୍ଵିଜାଗ୍ରେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵଲ୍ପାଲ୍ପାଂ ଵାପି ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଯଦି କେହି ଖାଦ୍ୟ ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ କাঁচା ଧାନ୍ୟ କିମ୍ବା ଅତି ସାନା ଦକ୍ଷିଣା ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କୁ ଦେଇପାରିବେ।
ତତ୍ରାପ୍ଯସାମର୍ଥ୍ଯଯୁତଃ କରାଗ୍ରାଗ୍ରସ୍ଥିତାଂସ୍ତିଲାନ୍ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦ୍ଵିଜମୁଖ୍ଯାଯ କସ୍ମୈଚିଦ୍ଭୂପ ଦାସ୍ଯତି
ଯଦି ଏହା ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ଦ୍ବିଜମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଆଙ୍ଗୁଳିର ଟିପରେ ଥିବା କିଛି ତିଳ ଦେଇପାରିବେ।
ତିଲୈସ୍ସପ୍ତାଷ୍ଟଭିର୍ଵାପି ସମଵେତଂ ଜଲାଞ୍ଜଲିମ୍ । ଭକ୍ତିନମ୍ରସ୍ସ୍ମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଭୁଵ୍ଯସ୍ମାକଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯତି
ସାତ କିମ୍ବା ଆଠ ତିଳ, କିମ୍ବା ଏକ ମୁଠି ଜଳ, ଭକ୍ତି ଓ ବିନୟ ସହିତ ଭୂମିରେ ଆମ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିପାରିବେ।
ଯତଃ କୁତଶ୍ଚିତ୍ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଗୋଭ୍ଯୋ ଵାପି ଗଵାହ୍ନିକମ୍ । ଅଭାଵେ ପ୍ରୀଣଯନ୍ନସ୍ମାଞ୍ଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧାଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଦାସ୍ଯତି
ଯେଉଁଠୁ କିଛି ମିଳେ, କିମ୍ବା ଗାଁମାନଙ୍କୁ ଦିନକୁ ଯେତେ ଦୁଧ ମିଳେ, ତାହା ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିପାରିବେ।
ସର୍ଵାଭାଵେ ଵନଂ ଗତ୍ଵା କକ୍ଷମୂଲପ୍ରଦର୍ଶକଃ । ସୂର୍ଯାଦିଲୋକପାଲାନାମିଦମୁଚ୍ଚୈର୍ଵଦିଷ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ଅଭାବରେ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ ଗଛର ମୂଳ ଦେଖାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଏହି କଥା କହିପାରିବେ।
ନ ମେଽସ୍ତି ଵିତ୍ତଂ ନ ଧନଂ ଚ ନାନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧୋପଯୋଗ୍ଯଂ ସ୍ଵପିତୄନ୍ନତୋଽସ୍ମି । ତୃପ୍ଯନ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯା ପିତରୋ ମଯୈତୌ କୃତୌ ଭୁଜୌ ଵର୍ତ୍ମନି ମାରୁତସ୍ଯ
ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଧନ, ସମ୍ପଦ କିମ୍ବା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ; ମୁଁ ମୋ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ମୋର ଦୁଇ ହାତ ବାୟୁର ପଥରେ ଉଠାଇ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଇଛି, ଏହାରେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ହେଉନ୍ତୁ।