ତସ୍ଯ ସଂଵରଣଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ସଂବରଣ।
ସଂଵରଣାତ୍କୁରୁଃ
ସଂବରଣଠାରୁ କୁରୁ ଜନ୍ମିଲେ।
ଯ ଇଦଂ ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ରଂ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଂ ଚକାର
ସେଇ କୁରୁ ଏହି ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ର କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ସୁଧନୁର୍ଜହ୍ନୁପରୀକ୍ଷିତ୍ପ୍ରମୁଖାଃ କୁରୋଃ ପୁତ୍ରାଃ ବଭୂଵୁଃ
ସୁଧନୁ, ଜହ୍ନୁ, ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କୁରୁଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ।
ସୁଧନୁଷଃ ପୁତ୍ରସ୍ସୁହୋତ୍ରସ୍ତସ୍ମାଚ୍ଚ୍ଯଵନଃ ଚ୍ଯଵନାତ୍କୃତକଃ
ସୁଧନୁଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ସୁହୋତ୍ର; ସୁହୋତ୍ରଠାରୁ ଚ୍ୟବନ; ଚ୍ୟବନଠାରୁ କୃତକ ଜନ୍ମିଲେ।
ତତଶ୍ଚୋପରିଚରୋ ଵସୁଃ
ତାପରେ ଉପରିଚର ବସୁ ଆସିଲେ।
ବୃହଦ୍ର ଥପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରକୁଶାଂବକୁଚେଲମାତ୍ସ୍ଯପ୍ରମୁଖାଃ ଵସୋଃ ପୁତ୍ରାସ୍ସପ୍ତାଜାଯଂତ
ବୃହଦ୍ରଥ, ପ୍ରତ୍ୟଗ୍ର, କୁଶାମ୍ବ, କୁଶେଲ, ମାତ୍ସ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ମୋଟ ସାତିଏ ପୁଅ—ବସୁଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଲେ।
ବୃହଦ୍ର ଥାତ୍କୁଶାଗ୍ରଃ କୁଶାଗ୍ରାଦ୍ଵୃଷଭଃ ଵୃଷଭାତ୍ପୁଷ୍ପଵାନ୍ ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ଯହିତଃ ତସ୍ମାତ୍ସୁଧନ୍ଵା ତସ୍ଯ ଚ ଜତୁଃ
ବୃହଦ୍ରଥଠାରୁ କୁଶାଗ୍ର, କୁଶାଗ୍ରଠାରୁ ବୃଷଭ, ବୃଷଭଠାରୁ ପୁଷ୍ପବାନ, ପୁଷ୍ପବାନଠାରୁ ସତ୍ୟହିତ, ସତ୍ୟହିତଠାରୁ ସୁଧନ୍ୱା, ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ଜତୁ।
ବୃଂହଦ୍ର ଥାଚ୍ଚାନ୍ଯଶ୍ଶକଲଦ୍ଵଯଜନ୍ମା ଜରଯା ସଂଧିତୋ ଜରାସଂଧନାମା
ବୃହଦ୍ରଥଠାରୁ ଆଉ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଦୁଇ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଜରା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାଁ ହେଲା ଜରାସନ୍ଧ।
ତସ୍ମାତ୍ସହଦେଵସ୍ସହଦେଵାତ୍ସୋମପସ୍ତତଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତିଶ୍ରଵାଃ
ତାଙ୍କଠାରୁ ସହଦେବ, ସହଦେବଠାରୁ ସୋମପି, ତାପରେ ଶ୍ରୁତିଶ୍ରବା ଜନ୍ମିଲେ।
ଇତ୍ଯେତେ ମଯା ମାଗଧା ଭୂପାଲାଃ କଥିତାଃ
ଏଭଳି ମୁଁ ମାଗଧ ରାଜାମାନଙ୍କ କଥା କହିଲି।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ପରୀକ୍ଷିତଶ୍ଚ ଜନମେଜଯଶ୍ରୁତସେନୋଗ୍ରସେନଭୀମସେନାଶ୍ଚାତ୍ଵାରଃ ପୁତ୍ରାଃ ॥ ୪,୨୦.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଚାରିପୁଅ ଥିଲେ—ଜନମେଜୟ, ଶ୍ରୁତସେନ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଭୀମସେନ।
ଜହ୍ନୋସ୍ତୁ ସୁରଥୋନାମାତ୍ମଜୋ ବଭୂଵ ॥ ୪,୨୦.
ଜହ୍ନୁଙ୍କର ପୁଅଙ୍କ ନାମ ସୁରଥ ଥିଲା।
ତସ୍ଯାପି ଵିଦୂରଥଃ ॥ ୪,୨୦.
ସୁରଥଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ବିଦୂରଥ।
ତସ୍ମାତ୍ସାର୍ଵଭୋମଃସାର୍ଵଭୌମାଜ୍ଜଯତ୍ସେନସ୍ତସ୍ମାଦାରାଧିତସ୍ତତଶ୍ଚାଯୁତାଯୁରଯୁତାଯୋରକ୍ରୋଧନଃ ॥ ୪,୨୦.
ବିଦୂରଥଙ୍କଠାରୁ ସାର୍ବଭୌମ, ସାର୍ବଭୌମଙ୍କଠାରୁ ଜୟସେନ, ଜୟସେନଙ୍କଠାରୁ ଆରାଧିତ, ଆରାଧିତଙ୍କଠାରୁ ଆୟୁତାୟୁ, ଆୟୁତାୟୁଙ୍କଠାରୁ ଅକ୍ରୋଧନ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦେଵାତିଥିଃ ॥ ୪,୨୦.
ଅକ୍ରୋଧନଙ୍କଠାରୁ ଦେବାତିଥି ଜନ୍ମିଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଋକ୍ଷୋଽନ୍ଯୋଭଵତ୍ ॥ ୪,୨୦.
ତାଙ୍କଠାରୁ ପୁଣି ଋକ୍ଷ ଜନ୍ମିଲେ।
ଋକ୍ଷାଦ୍ଭୀମସେନସ୍ତତଶ୍ଚ ଦିଲୀପଃ ॥ ୪,୨୦.
ଋକ୍ଷଙ୍କଠାରୁ ଭୀମସେନ ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ ଦିଳୀପ ଜନ୍ମିଲେ।
ଦିଲୀପାତ୍ପ୍ରତୀପଃ ॥ ୪,୨୦.
ଦିଳୀପଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରତୀପ ଜନ୍ମିଲେ।
ତସ୍ଯାପି ଦେଵାପିଶନ୍ତନୁବାହ୍ଲୀକସଂଜ୍ଞାସ୍ତ୍ରଯଃ ପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁଃ ॥ ୪,୨୦.
ପ୍ରତୀପଙ୍କ ତିନିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ—ଦେବାପି, ଶାନ୍ତନୁ ଓ ବାହ୍ଲୀକ।
ଦେଵାପିର୍ବାଲ ଏଵାରଣ୍ଯଂ ଵିଵେଶ ॥ ୪,୨୦.
ଦେବାପି ଛୁଆଁ ବେଳେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶନ୍ତନୁସ୍ତୁ ମହୀପାଲୋଽଭୂତ୍ ॥ ୪,୨୦.
ଶାନ୍ତନୁ ରାଜା ହେଲେ।
ଅଯଂ ଚ ତସ୍ଯ ଶ୍ଲୋକଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଗୀଯତେ ॥ ୪,୨୦.
ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଗାଯାଯାଏ।
ଯଂଯଂ କରାଭ୍ଯାଂ ସ୍ପୃଶତି ଵୀର୍ଣଂ ଯୌଵନମେତି ସଃ । ଶାନ୍ତିଂ ଚାପ୍ନୋତି ଯେନାଗ୍ର୍ଯାଂ କର୍ମଣା ତେନ ଶନ୍ତନୁଃ ॥ ୪,୨୦.
ଯାହାକୁ ସେ ନିଜ ହାତରେ ଛୁଏ, ସେ ଯୁବା ହୁଏ; ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତନୁ ଶାନ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ଚ ଶନ୍ତନୋର୍ରାଷ୍ଟ୍ରେ ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷାଣି ଦେଵୋ ନ ଵଵର୍ଷ ॥ ୪,୨୦.
ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ବାରହ ବର୍ଷ ଧରି ବର୍ଷା ହେଲା ନାହିଁ।
ତତଶ୍ଚାଶେଷରାଷ୍ଟ୍ରଵିନାଶମଵେକ୍ଷ୍ଯାସୌ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣାନପୃଚ୍ଛତ୍କସ୍ମାଦସ୍ମାକଂ ରାଷ୍ଟ୍ରେ ଦେଵୋ ନ ଵର୍ଷତି କୋ ମମାପରାଧ ଇତି ॥ ୪,୨୦.
ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—'ଆମ ଦେଶରେ ବର୍ଷା କାହିଁକି ହେଉନାହିଁ? ମୋର କଣ ଦୋଷ?'
ତତଶ୍ଚ ତମୂଚୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ॥ ୪,୨୦.
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଗ୍ରଜସ୍ଯ ତେ ହୀଯମଵନିସ୍ତ୍ଵଯା ସଂଭୁଜ୍ଯତେ ଅତଃ ପରିଵେତ୍ତା ତ୍ଵମିତ୍ଯୁକ୍ତଃସ ରାଜା ପୁନସ୍ତାନପୃଚ୍ଛତ୍ ॥ ୪,୨୦.
'ତୁମେ ତୁମ ଭାଇର ଦେଶ ଉପଭୋଗ କରୁଛ, ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟରେ ରାଜ୍ୟ ରଖିଛ।' ଏମିତି କହିବା ପରେ, ରାଜା ପୁଣି ସେମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
କିଂ ମଯାତ୍ର ଵିଧେଯମିତି ॥ ୪,୨୦.
'ଏଠିରେ ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ତତସ୍ତେ ପୁନରପ୍ଯୂଚୁଃ ॥ ୪,୨୦.
ତାପରେ ସେମାନେ ପୁଣି କହିଲେ।