କିଯଦୂବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ଯ ବଲଵୀର୍ଯ୍ଯସମ୍ପଦିତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ସ୍ଵଂଚରୁ ମାତ୍ରେ ଦତ୍ତଵତୀ ।। ୪-୭-
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅର ଶକ୍ତି କେତେ?' ଏହା ଶୁଣି ସତ୍ୟବତୀ ନିଜ ହବିଷ୍ୟ ମାଆଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଅଥ ଵନାଦଭ୍ଯାଗତ୍ଯ ସତ୍ଯଵତୀମୃଷିରପଶ୍ଯତ୍ ଆହ ଚୈନାମ,--ଅତିପାପେ! କିମିଦମକାର୍ଯ୍ଯଂ ଭଵତ୍ଯା କୃତମ୍, ଅତିରୌଦ୍ର ତେ ଵପୁରାଲକ୍ଷ୍ଯତେ, ନୂନଂ ତ୍ଵଯା ତ୍ଵନ୍ମାତୃ ସତୂକୃତଶ୍ଵରୁରୁପଯୁକ୍ତଃ ନ ଯୁକ୍ତମୈତତ୍ ।। ୪-୭-
ତାପରେ ଋଷି ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରି ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ଅତି ପାପି! ତୁମେ ଏହି ଅନୁଚିତ କାମ କାହିଁକି କଲ? ତୁମ ଦେହ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଛି; ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ତୁମ ମାଆ ପାଇଁ ଥିବା ହବିଷ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କରିଛ। ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ।'
ମଯା ହି ତତ୍ର ଚରୌ ସକଲୈଵ ଶୌର୍ଯ୍ଯ--ବଲସମ୍ପଦା ରୋପିତା, ତ୍ଵଦୀଯେ ଚରାଵପ୍ଯଖିଲଶାନ୍ତି ଜ୍ଞାନ-ତିତିକ୍ଷାଦିକା ବ୍ରାହ୍ମଣଗୁଣାସମ୍ପତ୍ । ଏତଜ୍ଵ ଵିପରୀତଂ କୁର୍ଵ୍ଵତ୍ଯାସ୍ତଵାତିରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ରଧାରଣ-ମାରଣନିଷ୍ଠଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାଚାରଃ ପୁତ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି, ଅସ୍ଯାଶ୍ଵୋପଶମରୁଚିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଚାରଃ ।। ୪-୭-
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯୈଵ ସା ତସ୍ଯ ପାଦୌ ଜଗ୍ରାହ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ ଏନମାହ,--ଭଗଵନ୍ ! ମଯୈତଦଜ୍ଞାନାଦନୁଷ୍ଠିତଂ, ପ୍ରସାଦଂ ମେ କୁରୁ, ମୈଵଂଵିଧଃ ପୁତ୍ରୋ ଭଵତୁ, କାମମେଵଂଵିଧଃ ପୌତ୍ରୋ ଭଵତୁ ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ମୁନିରପ୍ଯାହ--ଏଵମସ୍ତୁ ଇତି ।। ୪-୭-
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ। ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, 'ଭଗବନ୍! ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନରେ ଏହା କରିଛି, ଦୟା କରି ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଏପରି ପୁଅ ମୋତେ ନ ମିଳୁ, ଯଦି ଚାହିଁଲେ ଏପରି ନାତି ହେଉ।' ଏପରି କହିବା ପରେ ମୁନି ମଧ୍ୟ 'ତଥା ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଅନନ୍ତରଞ୍ଚ ସା ଜମଦଗ୍ନିମଜୀଜନତ୍ । ତନ୍ମାତା ଚ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଂ ଜନଯାମାସ । ସତ୍ଯଵତୀ ଚ କୌଶିକୀ ନାମ ନଦ୍ଯଭଵତ୍ । ଜମଦଗ୍ନିରିକ୍ଷ୍ଵାକୁଵଂଶୋଦ୍ଭଵସ୍ଯ ରେଣୋସ୍ତନଯୋ ରେଣୁକାମୁପଯେମେ । ତସ୍ମାଞ୍ଚାଶେଷକ୍ଷତ୍ରଵଶହନ୍ତାରଂ ପରଶୁରାମସଜ୍ଞ ଭଗଵତଃ ସକଲଲୋକଗୁରୋର୍ନାରାଯଣସ୍ଯାଂଶଂ ଜମଦଗ୍ନିରଜୀଜନତ୍ ।। ୪-୭-
ତାପରେ ସେ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ମାଆ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସତ୍ୟବତୀ କୌଶିକୀ ନଦୀ ହେଲେ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ରେଣୁଙ୍କ ପୁଅ ଜମଦଗ୍ନି ରେଣୁକାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଜମଦଗ୍ନି ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତିକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଗୁରୁ ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା ପରଶୁରାମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ । ପୁରୂରଵସୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ପୁତ୍ରୋ ଯସ୍ତ୍ଵାଯୁର୍ନାମା ସ ରାହୋର୍ଦୁହିତରମୁପଯେମେ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ପୁରୁରବାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ଆୟୁ ନାମ ଥିଲେ, ସେ ରାହୁଙ୍କର ଝିଅଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଚ ପଂଚ ପୁତ୍ରାନୁତ୍ପାଦଯାମାସ
ସେ ଝିଅଠାରୁ ସେ ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ନହୁଷକ୍ଷତ୍ରଵୃଦ୍ଧରଂଭରଜିସଂଜ୍ଞାସ୍ତଥୈଵାନେନାଃ ପଂଚମଃ ପୁତ୍ରୋଽଭୂତ୍
ସେମାନଙ୍କର ନାମ ହେଉଛି ନହୁଷ, କ୍ଷତ୍ରବୃଦ୍ଧ, ରମ୍ଭ, ରଜି ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ପୁଅ ଥିଲେ ଅନେନା।
କ୍ଷତ୍ରଵୃଦ୍ଧାତ୍ସୁହୋତ୍ରଃ ପୁତ୍ରୋଽଭଵତ୍
କ୍ଷତ୍ରବୃଦ୍ଧଙ୍କଠାରୁ ସୁହୋତ୍ର ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ।
କାଶ୍ଯପକାଶଗୃତ୍ସମଦାସ୍ତ୍ରଯସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁଃ
ତାଙ୍କର ତିନିଜଣ ପୁଅ ହେଲେ: କାଶ୍ୟପ, କାଶ, ଓ ଗୃତ୍ସମଦ।
ଗୃତ୍ସମଦସ୍ଯ ଶୌନକଶ୍ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯପ୍ରଵର୍ତ୍ତଯିତାଽଭୂତ୍
ଗୃତ୍ସମଦଙ୍କଠାରୁ ଚାରିବର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରଚଳିତ କରିଥିବା ଶୌନକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
କାଶ୍ଯସ୍ଯ କାଶ୍ଯୋଃ କାଶୀରାଜଃ ତସ୍ମାଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଃ ରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଦୀର୍ଘତପାଃ ପୁତ୍ରୋଽଭଵତ୍
କାଶ୍ୟଙ୍କଠାରୁ କାଶ୍ୟ, ତାଙ୍କଠାରୁ କାଶୀରାଜା, ତାଙ୍କଠାରୁ ରାଷ୍ଟ୍ର, ରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଦୀର୍ଘତପା ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ।
ଧନ୍ଵଂତରିସ୍ତୁ ଦୀର୍ଘତପସଃ ପୁତ୍ରୋଽଭଵତ୍
ଦୀର୍ଘତପାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ।
ସ ହି ସଂସିଦ୍ଧକାର୍ଯକରଣସ୍ସକଲସଂଭୂତିଷ୍ଵଶେଷୋ ଜ୍ଞାନଵିଦା ଭଗଵତା ନାରାଯଣେନ ଚାତୀତ ସଂଭୂତୌ ତସ୍ମୈ ଵରୋ ଦତ୍ତଃ
ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ। ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଵର ଦେଇଥିଲେ।
କାଶୀରାଜଗୋତ୍ରେଽଵତୀର୍ଯ ତ୍ଵମଷ୍ଟଧା ସମ୍ଯଗାଯୁର୍ଵେଦଂ କରିଷ୍ଯସି ଯଜ୍ଞଭାଗଭୁଗ୍ଭଵିଷ୍ଯସୀତି
'ତୁମେ କାଶୀରାଜାଙ୍କ ବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆୟୁର୍ବେଦକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଆଠ ଶାଖାରେ ବିଭାଜନ କରିବା ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ଭାଗ ଉପଭୋଗ କରିବା।'
ତସ୍ଯ ଚ ଧନ୍ଵଂତରେଃ ପୁତ୍ରଃ କେତୁମାନ୍ କେତୁମତୋ ଭୀମରଥଃ ତସ୍ଯାପି ଦିଵୋଦାସଃ ତସ୍ଯାପି ପ୍ରତର୍ଦନଃ
ଧନ୍ୱନ୍ତରୀଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ କେତୁମାନ୍, କେତୁମାନ୍ଙ୍କର ପୁଅ ଭୀମରଥ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦିବୋଦାସ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ପ୍ରତର୍ଦ୍ଦନ।
ସ ଚ ଭଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ଯଵଂଶଵିନାଶନାଦଶେଷଶତ୍ରଵୋନେନ ଜିତା ଇତି ଶତ୍ରୁଜିଦଭଵତ୍
ସେ ଭଦ୍ରଶ୍ରେଣୀ ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି ଶତ୍ରୁଜିତ୍ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ତେନ ଚ ପ୍ରୀତିମତାତ୍ମପୁତ୍ରୋ ଵତ୍ସଵତ୍ସେତ୍ଯଭିହିତୋ ଵତ୍ସୋଽଭଵତ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ 'ବତ୍ସ' ବୋଲି ପରିଚିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କୁ ବତ୍ସ ବୋଲାଯାଉଥିଲା।
ସତ୍ଯପରତଯା ଋତଧ୍ଵଜସଂଜ୍ଞାମଵାପ
ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଥିବାରୁ ସେ ଋତଧ୍ୱଜ ନାମ ପାଇଲେ।
ତତଶ୍ଚ କୁଵଲଯନାମାନମଶ୍ଵଂ ଲେଭେ ତତଃ କୁଵଲଯାଶ୍ଵ ଇତ୍ଯସ୍ଯାଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପ୍ରଥିତଃ
ତାପରେ ସେ କୁବଳୟ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ପାଇଲେ, ଏହିପରି ସେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ କୁବଳୟାଶ୍ୱ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ତସ୍ଯ ଚ ଵତ୍ସସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋଽଲର୍କନାମାଭଵତ୍ ଯସ୍ଯାଯମଦ୍ଯାପି ଶ୍ଲୋକୋ ଗୀଯତେ
ଏହି ବଛାର ପୁଅ ଅଲର୍କ ନାମରେ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହାକୁ ନେଇ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗାଉଯାଏ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷଶତାନି ଚ । ଅଲର୍କାଦପରୋ ନାନ୍ଯୋ ବୁଭୁଜେ ମେଦିନୀଂ ଯୁଵା
ଛଉ ହଜାର ଓ ଛଉ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅଲର୍କ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ ଏ ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରିନଥିଲେ।
ତସ୍ଯାପ୍ଯଲର୍କସ୍ଯ ସନ୍ନତିନାମାଽଭଵଦାତ୍ମଜଃ
ଅଲର୍କଙ୍କର ପୁଅ ସନ୍ନତି ନାମରେ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ସନ୍ନତେଃ ସୁନୀଥଃ ତସ୍ଯାପି ସୁକେତୁଃ ତସ୍ମାଚ୍ଚ ଧର୍ମକେତୁର୍ଜଜ୍ଞେ
ସନ୍ନତିଙ୍କର ପୁଅ ସୁନୀଥ, ସୁନୀଥଙ୍କର ପୁଅ ସୁକେତୁ, ସୁକେତୁଙ୍କୁ ଧର୍ମକେତୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତତଶ୍ଚ ସତ୍ଯକେତୁଃ ତସ୍ମାଦ୍ଵିଭୁଃ ତତ୍ତଯସ୍ସୁଵିଭୁଃ ତତଶ୍ଚ ସୁକୁମାରସ୍ତସ୍ଯାପି ଦୃଷ୍ଟକେତୁଃ ତତଶ୍ଚ ଵୀତିହୋତ୍ରଃ ତସ୍ମାଦ୍ଭାର୍ଗଃ ଭାର୍ଗସ୍ଯ ଭାର୍ଗଭୂମିଃ ତତଶ୍ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯପ୍ରଵୃତ୍ତିରିତ୍ଯେତେ କାଶ୍ଯପଭୂଭୃତଃ କଥିତାଃ
ଧର୍ମକେତୁ ପରେ ସତ୍ୟକେତୁ, ସତ୍ୟକେତୁ ପରେ ବିଭୁ, ବିଭୁ ପରେ ସୁବିଭୁ, ସୁବିଭୁ ପରେ ସୁକୁମାର, ସୁକୁମାର ପରେ ଦୃଷ୍ଟକେତୁ, ଦୃଷ୍ଟକେତୁ ପରେ ବୀତିହୋତ୍ର, ବୀତିହୋତ୍ର ପରେ ଭାର୍ଗ, ଭାର୍ଗଙ୍କୁ ଭାର୍ଗଭୂମି ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାପରେ ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଭାବେ କାଶ୍ୟପ ରାଜବଂଶର ରାଜାମାନେ ବିବରଣା ହେଲେ।
ରଜେସ୍ତୁ ସଂତତିଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍
ଏବେ ରଜିଙ୍କ ବଂଶର ବିବରଣା ଶୁଣ।
ରଜେଃ ପଞ୍ଚପୁତ୍ରଶତାନ୍ଯତୁଲଵୀର୍ଯ୍ଯସାଂରାଣଯାସନ୍ । ଦେଵାସୁରସଂଗ୍ରାମାରମ୍ଭେ ପରସ୍ପର ଵଧେପ୍ସଵୋ ଦେଵାଶ୍ଵାସୁରାଶ୍ଵ ବ୍ରହ୍ମାଣାଂ ପପ୍ରଚ୍ଛୁଃ ।। ୪-୯-
ରଜିଙ୍କ ପଞ୍ଚଶତ ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଓ ଶାସନରେ ନିପୁଣ। ଦେବ ଓ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବାବେଳେ, ଦୁଇପକ୍ଷ ଏକାପେକା ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ପଚାରିଲେ:
ରଜିନାପି ଦେଵସୈନ୍ଯସହାଯେନ ଅନେକୈର୍ମହାସ୍ତ୍ରେସ୍ତଦଶେଷମସୂରବଲଂ ନିଷୂଦିତମ୍ । ଅଵଜିତାରାତିପକ୍ଷଶ୍ଵ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ରଜିଚରଣଯୁଲମାତ୍ମଶିରସା ନିପୀଡଯାହ,--ଭଯ ତ୍ରାଣଦାନାଦସ୍ମତ୍ପିତା ଭଵାନ୍, ଅଶୀଷଲୋକାନାମୁତ୍ତମୋ ଭଵାନ୍, ଯସ୍ଯାହଂ ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ରିଲୋ କେନ୍ଦ୍ରଃ ।। ୪-୯-
ରଜିଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଓ ଦେବସେନାର ସହଯୋଗରେ, ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁପକ୍ଷକୁ ଜିତି, ରଜିଙ୍କ ପାଦରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି, କହିଲେ, ‘ଆପଣ ମୋର ପିତା, ଭୟରୁ ରକ୍ଷା ଓ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାର ମୁଁ ପୁଅ ଓ ତିନି ଲୋକର ମାଳିକ।’
ସ ଚାପି ରାଜା ପ୍ରହସ୍ଯାହ,--ଏଵମେଵାସ୍ତୁ, ଅନତିକ୍ରମଣୀଯା ହି ଵୈରିପକ୍ଷାଦପ୍ଯନେକଵିଧଚାଟୁଵାକ୍ଯଗର୍ଭା ପ୍ରଣତିଃ, ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସ୍ଵପୁରମାଜଗାମ ।। ୪-୯-
ରଜି ରାଜା ହସି କହିଲେ, ‘ଏଭଳି ହେଉ; ଶତ୍ରୁପକ୍ଷରୁ ଆସିଥିବା ଅନେକ ଚାଟୁକଥାରେ ଭରିଥିବା ନମସ୍କାରକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିହେବ ନାହିଁ।’ ଏହା କହି ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମୁଁ ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ଚରିତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଶୌର୍ୟ ଓ ବଳ ଦେଇଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଶାନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ସହନଶୀଳତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁଣ ରହିଛି। ଯଦି ସେ ଏହାଠାରୁ ବିପରୀତ କାମ କରିବେ, ତେବେ ତୁମ ପୁଅ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର ଭୟଙ୍କର, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ନାଶକାରୀ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରିବେ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ଶାନ୍ତିକୁ ଆଗ୍ରହ କରିବେ, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଚରିତ୍ର ରହିବ।
ଭଗଵନ୍ ! ଅସ୍ମାକମତ୍ର ଵିରୋଧେ କତରଃ ପକ୍ଷୋ ଜେତା ଭଵିଷ୍ଯତୀତି । ଅଥାହ ଭଗଵାନ୍--ଯେଷାମର୍ଥେ ରଜିରାତ୍ତାଯୁଧୋ ଯୋତୂସ୍ଯାତୀତି । ଅଥ ଦୈତ୍ଯୈରୁପେତ୍ଯ ରଜି ରାତ୍ମ ସାହାଯ୍ଯଦାନାଯାଭ୍ଯର୍ଥିତଃ ପ୍ରାହ, --ଯୋତୂସ୍ଯେଽହଂ ଭଵତା ମର୍ଥେ, ଯଦ୍ଯହମମର ଜଯାଦୂ ଭଵତାମିନ୍ଦ୍ରୋ ବଵିଷ୍ଯାମି ଇତି । ଆକର୍ଣ୍ଯୈତତ୍ ତୈରଭିହିତୋ, ନ ଵଯମନ୍ଯଥା ଵଦିଷ୍ଯାମୋଽନ୍ଯଥା କରିଷ୍ଯାମଃ । ଅସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ତଦର୍ଥମଯମୁଦ୍ଯମ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗତୋଷ୍ଵସୁରେଷୁ ଦେଵୈରପ୍ଯସାଵଵନୀପତିରେଵମେଵୋକ୍ତଃ । ତେନାପି ଚ ତଥୈଵୋକ୍ତେ ଦେଵୈରିନ୍ଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସୀତି ସମନ୍ଵୀପ୍ସିତମ ।। ୪-୯-
‘ପ୍ରଭୁ! ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ କେଉଁ ପକ୍ଷ ଜିତିବ?’ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, ‘ଯେଉଁ ପକ୍ଷ ପାଇଁ ରଜି ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ସେମାନେ ଜିତିବେ।’ ତାପରେ ଦାନବମାନେ ରଜିଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ରଜି କହିଲେ, ‘ମୁଁ ତୁମ ପକ୍ଷରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି, ଯଦି ଜିତିବା ପରେ ମୁଁ ତୁମ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବି।’ ଏହା ଶୁଣି ଦାନବମାନେ କହିଲେ, ‘ଆମେ ଏହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ନାହିଁ; ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ।’ ଏହା କହି ଦାନବମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ରଜିଙ୍କୁ ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ କଲେ, ରଜି ସେହିପରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଦେବମାନେ କହିଲେ, ‘ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବେ,’ ଏହି ଭାବେ ଚାହିଲେ।