ଶଯନସମୀପେ ମମୋରଣକଦ୍ଵଯଂ ପୁତ୍ରଭୂତଂ ନାପନେଯମ୍
‘ମୋ ଶୟନ କାଠରେ ଥିବା ମୋ ଦୁଇଟି ମେଉଁ, ଯେଉଁମାନେ ପୁଅ ପରି, ସେମାନେ ନିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।’
ଭଵାଂଶ୍ଚ ମଯା ନ ନଗ୍ନୋ ଦ୍ର ଷ୍ଟଵ୍ଯଃ
‘ମୁଁ ତୁମକୁ ନଗ୍ନ ଦେଖିବା ନାହିଁ।’
ଘୃତମାତ୍ରଂ ଚ ମମାହାର ଇତି
‘ମୋ ଖାଦ୍ୟ କେବଳ ଘିଅ ହେବା ଉଚିତ।’
ଏଵମେଵେତି ଭୂପତିରପ୍ଯାହ
‘ଏହିପରି ହେବ’ ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତଯା ସହ ସ ଚାଵନିପତିରଲକଯାଂ ଚୈତ୍ରରଥାଦିଵନେଷ୍ଵମଲପଦ୍ମଖଂଡେଷୁ ମାନସାଦିସରସ୍ସ୍ଵତିରମଣୀଯେଷୁ ରମମାଣ ଏକଷଷ୍ଟିଵର୍ଷାଣ୍ଯନୁଦିନପ୍ରଵର୍ଦ୍ଧମାନପ୍ରମୋଦୋଽନଯତ୍
ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସହିତ, ରାଜା ଅଲକାରେ, ଚୈତ୍ରରଥ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ, ଶୁଧ୍ଧ ପଦ୍ମ ତଳ, ମାନସା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନୋହର ହ୍ରଦରେ, ଦିନକୁ ଦିନ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇ, ଏକଷଷ୍ଟି ବର୍ଷ ଅତିବାହିତ କଲେ।
ଉର୍ଵଶୀ ଚ ତଦୁପଭୋଗାତ୍ପ୍ରତିଦିନପ୍ରଵର୍ଦ୍ଧମାନାନୁରାଗା ଅମରଲୋକଵାସେଽପି ନ ସ୍ପୃହାଂ ଚକାର
ଉର୍ବଶୀ ପ୍ରତିଦିନ ପୁରୁରବାସ୍ ସହ ଉପଭୋଗ କରି, ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଶା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଗଲା, ଏବଂ ଅମର ଲୋକରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଠିପାଇଁ ଅଭିଲାଷ ରହିଲା ନାହିଁ।
ଵିନା ଚୋର୍ଵଶ୍ଯା ସୁରଲୋକୋଽପ୍ସରସାଂ ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵାଣାଂ ଚ ନାତିରମଣୀଯୋଽଭଵତ୍
ଉର୍ବଶୀ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକ ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପାଇଁ ଏତେ ମନୋହର ରହିଲା ନାହିଁ।
ତତଶ୍ଚୋର୍ଵଶୀ ପୁରୂରଵସୋସ୍ସମଯଵିଦ୍ଵିଶ୍ଵାଵସୁର୍ଗଂଧର୍ଵସମଵେତୋ ନିଶି ଶଯନାଭ୍ଯାଶାଦେକମୁରଣକଂ ଜହାର
ଏହା ପରେ, ଉର୍ବଶୀ ପୁରୁରବାସ୍ ସହ କରିଥିବା ନିୟମକୁ ଅମାନି, ବିଶ୍ୱାବାସୁ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ଏକ ରାତି ଶୟନ କାଠରୁ ଏକ ମେଉଁକୁ ନେଇଗଲେ।
ତସ୍ଯାକାଶୋ! ନୀଯମାନସ୍ଯୋର୍ଵଶୀ ଶବ୍ଦମଶୃଣୋତ୍
ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବା ସମୟରେ, ଉର୍ବଶୀ କିଛି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ଏ ଆକାଶ!
ଏଵମୁଵାଚ ଚ ମମାନାଥାଯାଃ ପୁତ୍ରଃ କେନାପହ୍ରିଯତେ କଂ ଶରଣମୁପଯାମୀତି
ସେ କହିଲେ: 'ମୋ ନିରାଶ୍ରୟ ପୁଅକୁ କିଏ ନେଇଯାଉଛି? ମୁଁ କାହା ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବି?'
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ରାଜା ମାଂ ନଗ୍ନଂ ଦେଵୀ ଵୀକ୍ଷ୍ଯତୀତି ନ ଯଯୌ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଭାବିଲେ, 'ରାଣୀ ମୋତେ ନଗ୍ନ ଦେଖିବେ,' ତେଣୁ ସେ ଯାଇଲେ ନାହିଁ।
ଅଥାନ୍ଯମପ୍ଯୁରଣକମାଦାଯ ଗଂଧର୍ଵା ଯଯୁଃ
ତାପରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଢୋଳ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତସ୍ଯାପ୍ଯପହ୍ରିଯମାଣସ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଶବ୍ଦମାକାଶୋ! ପୁନରପ୍ଯନାଥାସ୍ମ୍ଯହମଭର୍ତୃକା କାପୁରୁଷା ଶ୍ରଯେତ୍ଯାର୍ତ୍ତରାଵିଣୀ ବଭୂଵ
ସେ ଢୋଳଟିଏ ମଧ୍ୟ ନେଇଯିବା ସମୟରେ, ଏହାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, 'ମୁଁ ଅନାଥ, ସ୍ୱାମୀ ବିନା, ଦୁର୍ବଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛନ୍ତି,' ବୋଲି ସେ ଆଉ ଅଧିକ ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦିଲେ।
ରାଜାପ୍ଯମର୍ଷଵଶାଦଂଧକାରମେତଦିତି ଖଡ୍ଗମାଦାଯ ଦୁଷ୍ଟଦୁଷ୍ଟ ହତୋସୀତି ଵ୍ଯାହରନ୍ନଭ୍ଯଧାଵତ୍
ରାଜା ରୋଷରେ ଭରିଯାଇ, 'ଏହା ଅନ୍ଧାର,' ଭାବି, ତଳୱାର ନେଇ, 'ଦୁଷ୍ଟ! ଦୁଷ୍ଟ! ତୁମେ ମରିଗଲା,' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ତାଵଚ୍ଚ ଗଂଧର୍ଵୈରପ୍ଯତୀଵୋଜ୍ଜ୍ଵଲା ଵିଦ୍ଯୁଜ୍ଜନିତା
ଏହି ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତତ୍ପ୍ରଭଯା ଚୋର୍ଵଶୀ ରାଜାନମପଗତାଂବରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପଵୃତ୍ତସମଯା ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵାପକ୍ରାନ୍ତା
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଉର୍ବଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ ବିନା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସମୟ ଶେଷ ହୋଇଯିବା ବୁଝି ସେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତାଵପ୍ଯୁରଣକୌ ଗଂଧର୍ଵାସ୍ସୁରଲୋକମୁପଗତାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦୁଇଟି ଢୋଳ ଛାଡ଼ି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ।
ରାଜାପି ଚ ତୌ ମେଷାଵାଦାଯାତିହୃଷ୍ଟମନାଃ ସ୍ଵଶଯନମାଯାତୋ ନୋର୍ଵଶୀଂ ଦଦର୍ଶ
ରାଜା ଦୁଇଟି ମେଷା ନେଇ ଅତି ଖୁସି ହୃଦୟରେ ନିଜ ଶୟନକକ୍ଷକୁ ଫେରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।
ତାଂ ଚାପଶ୍ଯନ୍ ଵ୍ଯପଗତାଂବର ଏଵୋନ୍ମତ୍ତରୂପୋ ବଭ୍ରାମ
ସେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପାଗଳ ପରି ଘୁରୁଥିଲେ ।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ଚାଂଭୋଜସରସ୍ଯନ୍ଯାଭିଶ୍ଚତସୃଭିରପ୍ସରୋଭିସ୍ସମଵେତାମୁର୍ଵଶୀଂ ଦଦର୍ଶ
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଝିଲିକରେ ସେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଚାରିଜଣ ଅପ୍ସରା ସହିତ ଦେଖିଲେ ।
ତତଶ୍ଚୋନ୍ମତ୍ତରୂପୋ ଜାଯେ ହେ ତିଷ୍ଠ ମନସି ଘୋରେ ତିଷ୍ଠ ଵଚସି କପଟିକେ ତିଷ୍ଠେତ୍ଯେଵମନେକପ୍ରକାରଂ ସୂକ୍ତମଵୋଚତ୍
ତାପରେ, ପାଗଳ ହୋଇ, ସେ ବହୁ ପ୍ରକାରର କଥା କହିଲେ: 'ହେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ, ରୁହ! ତୁମ ଭୟଙ୍କର ମନରେ ରୁହ! ତୁମ ଚତୁର କଥାରେ ରୁହ! ରୁହ!'
ମହାରାଜାଲମନେନାଵିଵେକଚେଷ୍ଟିତେନ
ମହାରାଜା ଅବିବେକରେ ଅସମ୍ଞ୍ଜସ କାମ କରୁଥିଲେ ।
ଅଂତର୍ଵତ୍ନ୍ଯହମବ୍ଦାଂତେ ଭଵତାଽତ୍ରାଗଂତଵ୍ଯଂ କୁମାରସ୍ତେ ଭବିଷ୍ଯତି ଏକାଂ ଚ ନିଶାମହଂ ତ୍ଵଯା ସହ ଵତ୍ସ୍ଯାମୀତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟସ୍ସ୍ଵପୁରଂ ଜଗାମ
ସେ କହିଲେ, 'ବର୍ଷ ଶେଷରେ ତୁମେ ମୋ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଆସିବା; ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଗୋଟିଏ ରାତି କାଟିବି।' ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ସେ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତାସାଂ ଚାପ୍ସରସାମୂର୍ଵଶୀ କଥଯାମାସ
ଉର୍ବଶୀ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଥା କହିଲେ।
ଅଯଂ ସ ପୁରୁଷୋତ୍କୃଷ୍ଟୋ ଯେନାହମେତାଵଂତଂ କାଲମନୁରାଗାକୃଷ୍ଟମାନସା ସହୋଷିତେତି
'ଏହିଁ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ, ଯାହା ସହିତ ମୁଁ ଆସକ୍ତିରେ ଏତେ ଦିନ ରହିଛି।'
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତାଶ୍ଚାପ୍ସରସ ଊଚୁଃ
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଅପ୍ସରାମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସାଧୁସାଧ୍ଵସ୍ଯ ରୂପମପ୍ଯନେନ ସହାସ୍ମାକମପି ସର୍ଵକାଲମାସ୍ଯା ଭଵେଦିତି
ଏହି ନିର୍ଭୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣର ରୂପଟି ଆମେ ଏହାଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଆମ ପାଖରେ ରହୁ ।
ଅବ୍ଦେ ଚ ପୂର୍ଣେ ସ ରାଜା ତତ୍ରାଜଗାମ
ବର୍ଷ ଶେଷ ହେଲା ପରେ, ସେ ରାଜା ସେଠାକୁ ଆସିଲେ ।
କୁମାରଂ ଚାଯୁଷମସ୍ମୈ ଚୋର୍ଵଶୀ ଦଦୌ
ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଓ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଦେଲେ ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚୈକାଂ ନିଶାଂ ତେନ ରାଜ୍ଞା ସହୋଷିତ୍ଵା ପଂଚ ପୁତ୍ରୋତ୍ପତ୍ତଯେ ଗର୍ଭମଵାପ
ଏକ ରାତି ଦେଇ, ଉର୍ବଶୀ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ ।