ଦୁଃଖଂ ଯଦୈଵୈକଶରୀରଜନ୍ମ ଶତାର୍ଦ୍ଧସଂଖ୍ଯାକମିଦଂ ପ୍ରସୂତମ୍ । ପରିଗ୍ରହେଣ କ୍ଷିତିପାତ୍ମଜାନାଂ ସୁତୈରନେକୈର୍ବହୁଲୀକୃତଂ ତତ
ଏକ ଦେହର ଜନ୍ମରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ, ଏବେ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ, ରାଜପୁତ୍ରୀମାନେ ଓ ଅନେକ ପୁଅ ଉପରେ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବହୁଗୁଣା ହୋଇଯାଇଛି।
ସୁତାତ୍ମଜୈସ୍ତତ୍ତନଯୈଶ୍ଚ ଭୂଯୋ ଭୂଯଶ୍ଚ ତେଷାଂ ପରିଗ୍ରହେଣ । ଵିସ୍ତାରମେଷ୍ଯତ୍ଯତିଦୁଃଖହେତୁଃ ପରିଗ୍ରହୋ ଵୈ ମମତାଭିଧାନଃ
ପୁଅ, ପୁଅର ପୁଅ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରେ ଆଉ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଆସକ୍ତି, ଯାହାକୁ ମମତା କୁହାଯାଏ, ଆଉ ଆଉ ବିସ୍ତାର ନେଇବ ଏବଂ ଏହା ଅତି ଦୁଃଖର କାରଣ ହେବ।
ଚୀର୍ଣଂ ତପୋ ଯତ୍ତୁ ଜଲାଶ୍ରଯେଣ ତସ୍ଯାର୍ଦ୍ଧିରେଷା ତପସୋଂତରାଯଃ । ମତ୍ସ୍ଯସ୍ଯ ସଂଗାଦଭଵଚ୍ଚ ଯୋ ମେ ସୁତାଦିରାଗୋ ମୁଷିତୋସ୍ମି ତେନ
ମୁଁ ଜଳରେ ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି, ତାହା ଅଧା ହେଲା; ଏହି ଆସକ୍ତି ମୋର ତପସ୍ୟାର ବାଧା ହେଲା। ମାଛମାନେ ସହିତ ମିଶିବାରୁ, ପୁଅ ଆଦି ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଲା, ଏବଂ ଏହି ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତି ହରାଇଛି।
ନିସ୍ସଂଗତା ମୁକ୍ତିପଦଂ ଯତୀନାଂ ସଂଗାଦଶେଷାଃ ପ୍ରଭଵଂତି ଦୋଷାଃ । ଆରୂଢଯୋଗୋ ଵିନିପାତ୍ଯତେଧସ୍ସଂଗେନ ଯୋଗୀ କିମୁତାଲ୍ପବୁଦ୍ଧିଃ
ଯତୀମାନେ ପାଇଁ ଆସକ୍ତି ରହିବା ନାହିଁ ମୁକ୍ତିର ପଥ; ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯୋଗରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପତନ ହୁଏ—ତେବେ ଅଲ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକର କଥା କଣ!
ଅହଂ ଚରିଷ୍ଯାମି ତଦାତ୍ମନୋର୍ଥେ ପରିଗ୍ରହଗ୍ରାହଗୃହୀତବୁଦ୍ଧିଃ । ଯଦା ହି ଭୂଯଃ ପରିହୀନଦୋଷୋ ଜନସ୍ଯ ଦୁଃଖୈର୍ଭଵିତା ନ ଦୁଃଖୀ
ମୁଁ ସେହି ଆତ୍ମାର ଉପକାର ପାଇଁ କାମ କରିବି, ମୋ ଚିନ୍ତା ଦେଖିବି ଯେ କିଛି ଜମା କରିବା ଓ ଧରିବା ଉପରେ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମଣିଷ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଗୁଣ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵସ୍ଯ ଧାତାରମଚିଂତ୍ଯରୂପମଣୋରଣୀଯାଂସମତିପ୍ରମାଣମ୍ । ସିତାସିତଂ ଚେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରାଣାମାରାଧଯିଷ୍ଯେ ତପସୈଵ ଵିଷ୍ଣୁମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଆକାର, ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅପରିମାପ୍ତ, ଧଳା ଓ କଳା ଦୁଇଟି ରଙ୍ଗର, ସମସ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାଈଶ୍ୱର, ଏହି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କେବଳ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବି।
ତସ୍ମିନ୍ନଶେଷୌଜସି ସର୍ଵରୂପିଣ୍ଯଵ୍ଯକ୍ତଵିସ୍ପଷ୍ଟତନାଵନଂତେ । ମମାଚଲଂ ଚିତ୍ତମପେତଦୋଷଂ ସଦାସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣାଵଭଵାଯ ଭୂଯଃ
ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ମାଳିକ, ସମସ୍ତ ଆକାରର ଧାରୀ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ପ୍ରକଟ ଦେହ ଅନନ୍ତ, ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୋ ମନ ଦୁର୍ଗୁଣ ଛାଡି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସଦା ଲଗି ରହୁ, ଯେପରି ମୁଁ ପୁନି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି।
ସମସ୍ତଭୂତାଦମଲାଦନଂତାତ୍ସର୍ଵେଶ୍ଵରାଦନ୍ଯଦନାଦିମଧ୍ଯାତ୍ । ଯସ୍ମାନ୍ନ କିଂଚିତ୍ତମହଂ ଗୁରୂଣାଂ ପରଂ ଗୁରୁଂ ସଂଶ୍ରଯମେମି ଵିଷ୍ଣୁମ୍
ଯାହାଠାରୁ କିଛି ଅଲଗା ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ଶୁଦ୍ଧ, ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମହାଈଶ୍ୱର, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଗୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁରୁ ଭାବେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନୈଵାଭିଧାଯାସୌ ସୌଭରିରପହାଯ ପୁତ୍ରଗୃହାସନପରିଗ୍ରହାଦିକମଶେଷମର୍ଥଜାତଂ ସକଲଭାର୍ଯାସମନ୍ଵିତୋ ଵନଂ ପ୍ରଵିଵେଶ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏଭଳି ନିଜେ ନିଜ ଆତ୍ମା ସହ କଥା କହି, ସୌଭରି ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର, ଘର, ଆସନ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ସମସ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରି, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ରାପ୍ଯନୁଦିନଂ ଵୈଖାନସନିଷ୍ପାଦ୍ଯମଶେଷକ୍ରିଯାକଲାପଂ ନିଷ୍ପାଦ୍ଯ କ୍ଷପିତସକଲପାପଃ ପରିପକ୍ଵମନୋଵୃତ୍ତିରାତ୍ମନ୍ଯଗ୍ନୀନ୍ସମାରୋପ୍ଯ ଭିକ୍ଷୁରଭଵତ୍
ସେଠାରେ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ବୈଖାନସ ଆଶ୍ରମର ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରି, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି, ମନ ପ୍ରକୌଶଳ ହୋଇ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାପନ କରି, ଭିକ୍ଷୁ ହେଲେ।
ଭଗଵତ୍ଯାସଜ୍ଯାଖିଲଂ କର୍ମକଲାପଂ ହିତ୍ଵାନଂ ତମଜମନାଦିନିଧନମଵିକାରମରଣାଦିଧର୍ମମଵାପ ପରମନନ୍ତଂ ପରଵତାମଚ୍ଯୁତଂ ପଦମ୍
ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆସକ୍ତି ରଖି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର ଶାଖା ଛାଡି, ଶୁଦ୍ଧ, ଅଜନ୍ମା, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧର୍ମରୁ ଉପରେ, ଏହି ପରମ ଅନନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଇତ୍ଯେତନ୍ମାଂଧାତୃଦୁହିତୃସଂବଂଧାଦାଖ୍ଯାତମ୍
ଏହି ମାଂଧାତୃର କନ୍ୟା ସଂପୃକ୍ତ କଥା ଏପରି ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲା।
ଯଶ୍ଚୈତତ୍ସୌଭରିଚରିତମନୁସ୍ମରତି ପଠତି ପାଠଯତି ଶୃଣୋତି ଶ୍ରାଵଯତି ଧରତ୍ଯଵଧାରଯତି ଲିଖତି ଲେଖଯତି ଶିକ୍ଷଯତ୍ଯଧ୍ଯାପଯତ୍ଯୁପଦିଶତି ଵା ତସ୍ଯ ଷଟ୍ ଜନ୍ମାନି ଦୁସ୍ସଂତତିରସଦ୍ଧର୍ମୋ ଵାଡ୍ମନସୋରସନ୍ମାର୍ଗାଚରଣମଶେଷହେତୁଷୁ ଵା ମମତ୍ଵଂ ନ ଭଵତି
ଯେଉଁଠି ଏହି ସୌଭରିର ଚରିତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ପଢ଼େ, ପଠାଏ, ଶୁଣେ, ଶୁଣାଏ, ମନେ ରଖେ, ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଲେଖେ, ଲେଖାଏ, ଶିଖେ, ପଢ଼ାଏ, ଉପଦେଶ ଦେଏ, ସେ ଛଅ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖରାପ ସନ୍ତାନ, ମିଥ୍ୟା ଧର୍ମ, ଅନୁଚିତ କାରଣରେ ଆସକ୍ତି, ଏବଂ ମନ ଓ ଭାଷା ଠିକ୍ ପଥରୁ ଭ୍ରମିବା ନାହିଁ।
ଅତଶ୍ଚ ମାଂଧାତୁଃ ପୁତ୍ରସଂତତିରଭିଧୀଯତେ
ଏବେ ମାଂଧାତୃର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ବଂଶ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।
ଅଂବରୀଷସ୍ଯ ମାଂଧାତୃତନଯସ୍ଯ ଯୁଵନାଶ୍ଵଃ ପୁତ୍ରୋଽଭୂତ୍
ମାଂଧାତୃର ପୁତ୍ର ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କର ପୁତ୍ର ଯୁବନାଶ୍ୱ ଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଧାରୀତଃ ଯତୋଂଗିରସୋ ହାରୀତା
ତାଙ୍କଠାରୁ ହାରୀତ ହେଲେ; ହାରୀତଙ୍କଠାରୁ ଅଙ୍ଗିରସ ବଂଶର ହାରୀତମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ରସାତଲେ ମୌନେଯା ନାମ ଗଂଧର୍ଵା ବଭୂଵୁଷ୍ଷଟ୍କୋଟିସଂଖ୍ଯାତାସ୍ତୈରଶେଷାଣି ନାଗକୁଲାନ୍ଯପହୃତପ୍ରଧାନରତ୍ନାଧିପତ୍ଯାନ୍ଯକ୍ରିଯଂତ
ରସାତଳରେ ମୌନେୟା ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଷଷ୍ଟି କୋଟି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ନାଗ ବଂଶର ମୁଖ୍ୟ ରତ୍ନ ଓ ଅଧିପତ୍ୟ ଦଳି ନେଇଥିଲେ।
ତୈଶ୍ଚ ଗଂଧର୍ଵଵୀର୍ଯାଵଭୂତୈରୁରଗେଶ୍ଵରୈସ୍ତୂଯମାନୋ ଭଗଵାନଶେଷଦେଵେଶ ଆସ୍ତେ ତଚ୍ଛ୍ରଵଣୋନ୍ମୀଲିତୋନ୍ନିଦ୍ରପୁଂଡରୀକନଯନୋ ଜଲଶଯନୋ ନିଦ୍ରାଵସାନପ୍ରବୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଭିହିତଃ । ଭଗଵନ୍ନସ୍ମାକମେତେଭ୍ଯୋ ଗଂଧର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଭଯମୁତ୍ପନ୍ନଂ କଥମୁପଶମମେଷ୍ଯତୀତି
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାଈଶ୍ୱର, ଜଳରେ ଶୟନ କରୁଥିବା, ଅଧା ଖୋଲା ଓ ଅଧା ବନ୍ଦ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଦୃଷ୍ଟି, ନିଦ୍ରା ଓ ଜାଗୃତି ମଧ୍ୟରେ, ସେହି ଭଗବାନଙ୍କୁ ନାଗ ରାଜାମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ପ୍ରଣାମ କରି ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: "ଭଗବାନ, ଆମେ ଏହି ଗନ୍ଧର୍ବମାନେଙ୍କ ଭୟରେ ପୀଡିତ, କିପରି ଏହା ଶାନ୍ତି ହେବ?"
ଆହ ଚ ଭଗଵାନନାଦିନିଧନପୁରୁଷୋତ୍ତମୋ ଯୋସୌ ଯୌଵନାଶ୍ଵସ୍ଯ ମାଂଧାତୁଃ ପୁରୁକୁତ୍ସନାମା ପୁତ୍ରସ୍ତମହମନୁପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତାନଶେଷାନ୍ ଦୁଷ୍ଟଗଂଧର୍ଵାନୁପଶମଂ ନଯିଷ୍ଯାମୀତି
ଭଗବାନ, ଅନନ୍ତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, କହିଲେ: "ମୁଁ ଯୁବନାଶ୍ୱର ପୁତ୍ର ପୁରୁକୁତ୍ସର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେବି।"
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଭଗଵତେ ଜଲଶାଯିନେ କୃତପ୍ରଣାମାଃ ପୁନର୍ନାଗଲୋକମାଗତାଃ ପନ୍ନଗାଧିପତଯୋ ନର୍ମଦାଂ ଚ ପୁରୁକୁତ୍ସାନଯନାଯ ଚୋଦଯାମାସୁଃ
ଏହା ଶୁଣି, ଜଳରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପନ୍ନଗ ରାଜାମାନେ ପୁନି ନାଗ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ ଏବଂ ପୁରୁକୁତ୍ସକୁ ନେବା ପାଇଁ ନର୍ମଦା ନଦୀକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ସା ଚୈନଂ ରସାତଲଂ ନୀତଵତୀ
ସେ ତାଙ୍କୁ ରସାତଳକୁ ନେଇଗଲେ।
ରସାତଲଗତଶ୍ଚାସୌ ଭଗଵତ୍ତେଜସାପ୍ଯାଯିତାତ୍ମଵୀର୍ଯ୍ଯସ୍ସକଲଗଂଧର୍ଵାନ୍ନିଜଘାନ
ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭଗବାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ସେ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ସ୍ଵପୁରମାଜଗାମ
ପୁନି ସେ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସକଲପନ୍ନଗାଧିପତଯଶ୍ଚ ନର୍ମଦାଯୈ ଵରଂ ଦଦୁଃ । ଯତ୍ତେନୁସ୍ମରଣସମଵେତଂ ନାମଗ୍ରହଣଂ କରିଷ୍ଯତି ନ ତସ୍ଯ ସର୍ପଵିଷଭଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତୀତି
ସମସ୍ତ ସର୍ପମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ ନର୍ମଦାଙ୍କୁ ଏହି ଦୟା କଲେ: ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, ସେ କେବେ ସର୍ପବିଷର ଭୟରେ ପଡିବେ ନାହିଁ।
ଅତ୍ର ଚ ଶ୍ଲୋକଃ
ଏଠାରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଅଛି:
ନର୍ମଦାଯୈ ନମଃ ପ୍ରାତର୍ନର୍ମଦାଯୈ ନମୋ ନିଶି । ନମୋସ୍ତୁ ନର୍ମଦେ ତୁଭ୍ଯଂ ତ୍ରାହି ମାଂ ଵିଷସର୍ପତଃ
ପ୍ରଭାତରେ ନର୍ମଦାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ରାତିରେ ନର୍ମଦାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହେ ନର୍ମଦେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ମୋତେ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଇତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯାହର୍ନିଶମଂଧକାରପ୍ରଵେଶେ ଵା ସର୍ପୈର୍ନ ଦଶ୍ଯତେ ନ ଚାପି କୃତାନୁସ୍ମରଣଭୁଜୋ ଵିଷମପି ଭୁକ୍ତମୁପଘାତାଯ ଭଵତି
ଏହି ଶ୍ଲୋକଟି ଦିନ-ରାତି କିମ୍ବା ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସର୍ପମାନେ କେବେ ଦଂଶନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କ୍ଷତି ହୁଏ ନାହିଁ।
ପୁରୁକୁତ୍ସାଯ ସଂତତିଵିଚ୍ଛେଦୋ ନ ଭଵିଷ୍ଯତୀତ୍ଯୁରଗପତଯୋ ଵରଂ ଦଦୁଃ
ସର୍ପମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ ପୁରୁକୁତ୍ସଙ୍କୁ ଏହି ଦୟା କଲେ: ତାଙ୍କ ବଂଶ କେବେ ଭଙ୍ଗ ହେବ ନାହିଁ।
ପୁରୁକୁତ୍ସୋ ନର୍ମଦାଯାଂ ତ୍ରସଦ୍ଦସ୍ଯୁମଜୀଜନତ୍
ପୁରୁକୁତ୍ସ ଓ ନର୍ମଦାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ତ୍ରସଦ୍ଦସ୍ୟୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତ୍ରସଦ୍ଦସ୍ଯୁତସ୍ସଂଭୂତୋଽନରଣ୍ଯଃ ଯଂ ରାଵଣୋଦିଗ୍ଵିଜଯେ ଜଘାନ
ତ୍ରସଦ୍ଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ଅନରଣ୍ୟ, ଯାହାକୁ ରାବଣ ଦିଗ୍ବିଜୟ ସମୟରେ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ।