ଏକଦା ତୁ ଦୁହିତୃସ୍ନେହାକୃଷ୍ଟହୃଦଯସ୍ସ ମହୀପତିରତିଦୁଃଖିତାସ୍ତା ଉତ ସୁଖିତା ଵା ଇତି ଵିଚିଂତ୍ଯ ତସ୍ଯ ମହର୍ଷେରାଶ୍ରମସମୀପମୁପେତ୍ଯ ସ୍ଫୁରଦଂଶୁମାଲାଲଲାମାଂ ସ୍ଫଟିକମଯପ୍ରାସାଦମାଲାମତିରମ୍ଯୋପଵନଜଲାଶଯାଂ ଦଦର୍ଶ
ଏକଦିନ ରାଜା, କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ହୃଦୟ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୁଃଖି ନା ସୁଖି ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତିନି ଦେଖିଲେ—ଦୀପ୍ତିମାନ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ରାଜପ୍ରାସାଦ, ଅତି ରମ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପଦ୍ମପୋଖରୀ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚୈକଂ ପ୍ରାସାଦମାତ୍ମଜାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ କୃତାସନପରିଗ୍ରହଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧସ୍ନେହନଯନାଂବୁଗର୍ଭନଯନୋବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଏକ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଝିଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସ୍ନେହରେ ଚକ୍ଷୁ ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କହିଲେ—
ଅପ୍ଯତ୍ର ଵତ୍ସେ ଭଵତ୍ଯାସ୍ସୁଖମୁତ କିଂଚିଦସୁଖମପି ତେ ମହର୍ଷିସ୍ସ୍ନେହଵାନୁତ ନ ସ୍ମର୍ଯତେସ୍ମଦ୍ଗୃହଵାସ ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତଂ ତନଯା ପିତରମାହ
'ମୁଁ ଜଣାପାଇଁ ଚାହୁଁଛି, ଝିଅ, ଏଠାରେ ତୁମେ ସୁଖରେ ଅଛ? କିଛି ଅସୁବିଧା ଅଛି କି? ମହାର୍ଷି ତୁମକୁ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି କି? ତୁମେ ଆମ ଘରର ଜୀବନକୁ ଭୁଲିଗଲ କି?' ଏପରି ପିତା ପଚାରିବା ପରେ, ଝିଅ ଉତ୍ତର ଦେଲା।
ତାତାତିରମଣୀଯଃ ପ୍ରାସାଦୋତ୍ରାତିମନୋଜ୍ଞମୁପଵନମେତେ କଲଵାକ୍ଯଵିହଂଗମାଭିରୁତାଃ ପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମାକରଜଲାଶଯାଃ ମନୋନୁକୂଲଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାନୁଲେପନଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣାଦିଭୋଗୋ ମୃଦୂନି ଶଯନାସନାନି ସର୍ଵସଂପତ୍ସମେତଂ ମେ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯମ୍
'ପିତା, ଏହି ରାଜପ୍ରାସାଦ ବହୁତ ରମ୍ୟ, ଏଠାର ଉଦ୍ୟାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ପଦ୍ମପୋଖରୀ ଫୁଲରେ ଭରିଛି, ଭୋଜନ, ମିଠା, ଉପଟିକା, ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଓ ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ ମୃଦୁ। ମୋର ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସଫଳ।'
ତଥାପି କେନ ଵା ଜନ୍ମଭୂମିର୍ନ ସ୍ମର୍ଯତେ
ତଥାପି, କିଏ ନିଜ ଜନ୍ମଭୂମିକୁ ଭୁଲିପାରିବ?
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦିଦମଶ୍ଷୋମତିଶୋଭନମ୍
ତୁମର କୃପାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଶୋଭା ମିଳିଛି।
କିଂ ତ୍ଵେକଂ ମମୈତଦ୍ଦୁଃଖକାରଣଂ ଯଦସ୍ମଦ୍ଗୃହାନ୍ମହର୍ଷିରଯମ୍ମଦ୍ଭର୍ତ୍ତା ନ ଵିଷ୍କ୍ରାମତି ମମୈଵ କେଵଲମତିପ୍ରୀତ୍ଯା ସମୀପପରିଵର୍ତ୍ତିନୀନାମନ୍ଯାସାମସ୍ମଦ୍ଭଗିନୀନାମ୍
ମୋ ପାଇଁ ଏକଟି ଦୁଃଖର କାରଣ ଅଛି: ଏହି ମହାର୍ଷି, ମୋର ପତି, ମାତ୍ର ମୋ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ସ୍ନେହ ରଖି ଆମ ଘରରୁ କେବେ ବାହାରେ ଯାଆନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜଣେ ଭାଗିନୀମାନେ, ମୋ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ, ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଆନ୍ତି।
ଏଵଂ ଚ ମମ ସୋଦର୍ଯୋତିଦୁଃଖିତା ଇତ୍ଯେଵମତିଦୁଃଖକାରଣମିତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତଯା ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପ୍ରାସାଦମୁପେତ୍ଯ ସ୍ଵତନଯାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯୋପଵିଷ୍ଟସ୍ତଥୈଵ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍
ଏଭଳି ମୋର ସହଯାତ୍ରୀ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି କହି, ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିବା ପରେ, ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଗଲେ, ନିଜ ଝିଅକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ବସିଲେ ଏବଂ ସେହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତଯାପି ଚ ସର୍ଵମେତତ୍ତତ୍ପ୍ରାସାଦାଦ୍ଯୁପଭୋଗସୁଖଂ ଭୃଶମାଖ୍ଯାତଂ ମମୈଵ କେଵଲମତିପ୍ରୀତ୍ଯା ପାର୍ଶ୍ଵପରିଵର୍ତ୍ତିନୀନାମନ୍ଯାସାମସ୍ମଦ୍ଭଗିନୀନାମିତ୍ଯେଵମାଦିଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମସ୍ତପ୍ରାସାଦେଷୁ ରାଜା ପ୍ରଵିଵେଶ ତନଯାଂ ତନଯାଂ ତଥୈଵାଵୃଚ୍ଛତ୍
ସେ ଝିଅ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରାସାଦର ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନନା କଲେ, କହିଲେ: 'ମାତ୍ର ମୋ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ସ୍ନେହ ରଖି, ସେ ମୋ ପାଖରେ ରହନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଭାଗିନୀମାନେ ପାଖରେ ନୁହେଁ।' ଏହିପରି ଏକ ଏକ ଝିଅଠାରେ ଶୁଣି, ରାଜା ସମସ୍ତ ପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଝିଅକୁ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ସର୍ଵାଭିଶ୍ଚ ତାଭିସ୍ତଥୈଵାଭିହିତଃ ପରିତୋଷଵିସ୍ମଯନିର୍ଭରଵିଵଶହୃଦଯୋ ଭଗଵଂତଂ ସୌଭରିମେକାଂତାଵସ୍ଥିତମୁପେତ୍ଯ କୃତପୂଜୋବ୍ରଵୀତ୍
ସମସ୍ତ ଝିଅମାନେ ଏହିପରି କହିଲେ; ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟ ସନ୍ତୋଷ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏକା ଅବସ୍ଥିତ ଭଗବାନ ସୌଭରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୂଜା କରି, କହିଲେ:
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତେ ଭଗଵନ୍ ସୁମହାନେଷ ସିଦ୍ଧିପ୍ରଭାଵୋ ନୈଵଂଵିଧମନ୍ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିଦସ୍ମାଭିର୍ଵିଭୂତିଭିର୍ଵିଲସିତମୁପଲକ୍ଷିତଂ ଯଦେତଦ୍ଭଗଵତସ୍ତପସଃ ଫଲମିତ୍ଯଭିପୂଜ୍ଯ ତମୃଷିଂ ତତ୍ରୈଵ ତେନ ଋଷିଵର୍ଯେଣ ସହ କିଂଚିତ୍କାଲମଭିମତୋପଭୋଗାନ୍ ବୁଭୁଜେ ସ୍ଵପୁରଂ ଚ ଜଗାମ
ଭଗବାନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଦେଖିଛି; ଆମେ କେହିଁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ଏପରି ବିଭୂତି ଦେଖିନାହିଁ। ଏହା ଆପଣଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ବୋଲି ବୁଝିଛି। ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସେଠାରେ କିଛି ସମୟ ରହି, ତାଙ୍କ ସହ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
କାଲେନ ଗଚ୍ଛତା ତସ୍ଯ ତାସୁ ରାଜତନଯାସୁ ପୁତ୍ରଶତଂ ସାର୍ଧମଭଵତ୍
ସମୟ ବିତିବା ସହିତ, ସେ ରାଜପୁତ୍ରୀମାନେ ସହ ଏକ ଶତ ପୁଅ ପାଇଲେ।
ଅନୁଦିନାନୁରୂଢସ୍ନେହପ୍ରସରଶ୍ଚ ସ ତତ୍ରାତୀଵମମତାକୃଷ୍ଟହୃଦଯୋଽଭଵତ୍
ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ବଢିଲା, ଏବଂ ହୃଦୟ ଅତି ମମତାରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲା।
ଅପ୍ଯେତେଽସ୍ମତ୍ପୁତ୍ରାଃ କଲଭାଷିଣଃ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଗଚ୍ଛେଯୁଃ ଅପ୍ଯେତେ ଯୌଵନିନୋ ଭଵେଯୁଃ ଅପି କୃତଦାରାନେତାନ୍ ପଶ୍ଯେଯମପ୍ଯେଷାଂ ପୁତ୍ରା ଭଵେଯୁଃ ଅପ୍ଯେତତ୍ପୁତ୍ରାନ୍ପୁତ୍ରସମନ୍ଵିତାନ୍ପଶ୍ଯାମୀତ୍ଯାଦିମନୋରଥାନନୁଦିନଂ କାଲସଂପତ୍ତିପ୍ରଵୃଦ୍ଧାନୁପେକ୍ଷ୍ଯୈତଚ୍ଚିଂତଯାମାସ
ମୋ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଏବେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି, କେବେ ନିଜ ପାଉଁ ଚାଲିପାରିବେ? କେବେ ଯୁବକ ହେବେ? କେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ବିବାହ ଦେଖିପାରିବି? କେବେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେବେ? କେବେ ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ସହିତ ଦେଖିପାରିବି? ଏପରି ଅନେକ ଭାବନା, ସମୟ ବଢିବା ସହିତ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢିଲା, ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଅନୁଦିନ ଚିନ୍ତା କରିବା ଲାଗିଲେ।
ଅହୋ ମେ ମୋହସ୍ଯାତିଵିସ୍ତାରଃ
ହାଁ, ମୋ ମୋହ କେତେ ବଡ଼ ଏହି ବିସ୍ତାର!
ମନୋରଥାନାଂ ନ ସମାପ୍ତିରସ୍ତି ଵର୍ଷାଯୁତେନାପ୍ଯଥ ଵାପି ଲକ୍ଷୈଃ । ପୂର୍ଣେଷୁପୂର୍ଣେଷୁ ମନୋରଥାନାମୁତ୍ପତ୍ତଯସ୍ସଂତି ପୁନର୍ନଵାନାମ୍
ଇଚ୍ଛାର କେହି ଶେଷ ନାହିଁ, ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଲକ୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; କିଛି ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ନୂତନ ଇଚ୍ଛା ଆଉ ଆଉ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଗତା ଯୌଵନିନଶ୍ଚ ଜାତା ଦାରୈଶ୍ଚ ସଂଯୋଗମିତାଃ ପ୍ରସୂତାଃ । ଦୃଷ୍ଟାଃ ସୁତାସ୍ତତ୍ତନଯପ୍ରସୂତିଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପୁନର୍ଵାଂଚ୍ଛତି ମେଂଽତରାତ୍ମା
ପୁଅମାନେ ନିଜ ପାଉଁ ଚାଲିଲେ, ଯୁବକ ହେଲେ, ଦାମ୍ପତ୍ୟ ହେଲେ, ପୁଅ ହେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ତଥାପି ମୋ ମନ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ଆଉ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ତେଷାମିତି ଚେତ୍ପ୍ରସୂତିଂ ମନୋରଥୋ ମେ ଭଵିତା ତତୋନ୍ଯଃ । ପୂର୍ଣେପି ତତ୍ରାପ୍ଯପରସ୍ଯ ଜନ୍ମ ନିଵାର୍ଯତେ କେନ ମନୋରଥସ୍ଯ
ମୁଁ ଭାବିଲି, 'ମୁଁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦେଖିବି,' ତେବେ ଆଉ ଏକ ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମ ନେବ; ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ଆଉ ଏକ ଜନ୍ମ ନେବ—କେଉଁଠି ଇଚ୍ଛାର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ବାରଣ କରିପାରିବ?
ଆମୃତ୍ଯୁତୋ ନୈଵ ମନୋରଥାନାମଂତୋସ୍ତି ଵିଜ୍ଞାତମିଦଂ ମଯାଦ୍ଯ । ମନୋରଥାସକ୍ତିପରସ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ନ ଜାଯତେ ଵୈ ପରମାର୍ଥସଂଗି
ମୁଁ ଏବେ ବୁଝିଛି ଯେ, ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାର ଶେଷ ନାହିଁ; ଇଚ୍ଛାରେ ଆସକ୍ତ ମନ କେବେ ନିଜର ସତ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପାଇନାହିଁ।
ସ ମେ ସମାଧିର୍ଜଲଵାସମିତ୍ରମତ୍ସ୍ଯସ୍ଯ ସଂଗାତ୍ସହସୈଵ ନଷ୍ଟଃ । ପରିଗ୍ରହସ୍ସଂଗକୃତୋ ମଯାଯଂ ପରିଗ୍ରହୋତ୍ଥା ଚ ମମାତିଲିପ୍ସା
ମୋ ଧ୍ୟାନ, ଯାହା ମୁଁ ଜଳରେ ମାଛମାନଙ୍କ ସହିତ ରହି ଲାଭ କରିଥିଲି, ହଠାତ୍ ହରାଇଗଲା; ଏହି ଆସକ୍ତି ମୁଁ ନିଜେ ତିଆରି କରିଛି, ଏବଂ ଏହି ଆସକ୍ତିରୁ ମୋର ଅତି ଲୋଭ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଦୁଃଖଂ ଯଦୈଵୈକଶରୀରଜନ୍ମ ଶତାର୍ଦ୍ଧସଂଖ୍ଯାକମିଦଂ ପ୍ରସୂତମ୍ । ପରିଗ୍ରହେଣ କ୍ଷିତିପାତ୍ମଜାନାଂ ସୁତୈରନେକୈର୍ବହୁଲୀକୃତଂ ତତ
ଏକ ଦେହର ଜନ୍ମରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ, ଏବେ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ, ରାଜପୁତ୍ରୀମାନେ ଓ ଅନେକ ପୁଅ ଉପରେ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବହୁଗୁଣା ହୋଇଯାଇଛି।
ସୁତାତ୍ମଜୈସ୍ତତ୍ତନଯୈଶ୍ଚ ଭୂଯୋ ଭୂଯଶ୍ଚ ତେଷାଂ ପରିଗ୍ରହେଣ । ଵିସ୍ତାରମେଷ୍ଯତ୍ଯତିଦୁଃଖହେତୁଃ ପରିଗ୍ରହୋ ଵୈ ମମତାଭିଧାନଃ
ପୁଅ, ପୁଅର ପୁଅ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରେ ଆଉ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଆସକ୍ତି, ଯାହାକୁ ମମତା କୁହାଯାଏ, ଆଉ ଆଉ ବିସ୍ତାର ନେଇବ ଏବଂ ଏହା ଅତି ଦୁଃଖର କାରଣ ହେବ।
ଚୀର୍ଣଂ ତପୋ ଯତ୍ତୁ ଜଲାଶ୍ରଯେଣ ତସ୍ଯାର୍ଦ୍ଧିରେଷା ତପସୋଂତରାଯଃ । ମତ୍ସ୍ଯସ୍ଯ ସଂଗାଦଭଵଚ୍ଚ ଯୋ ମେ ସୁତାଦିରାଗୋ ମୁଷିତୋସ୍ମି ତେନ
ମୁଁ ଜଳରେ ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି, ତାହା ଅଧା ହେଲା; ଏହି ଆସକ୍ତି ମୋର ତପସ୍ୟାର ବାଧା ହେଲା। ମାଛମାନେ ସହିତ ମିଶିବାରୁ, ପୁଅ ଆଦି ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଲା, ଏବଂ ଏହି ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତି ହରାଇଛି।
ନିସ୍ସଂଗତା ମୁକ୍ତିପଦଂ ଯତୀନାଂ ସଂଗାଦଶେଷାଃ ପ୍ରଭଵଂତି ଦୋଷାଃ । ଆରୂଢଯୋଗୋ ଵିନିପାତ୍ଯତେଧସ୍ସଂଗେନ ଯୋଗୀ କିମୁତାଲ୍ପବୁଦ୍ଧିଃ
ଯତୀମାନେ ପାଇଁ ଆସକ୍ତି ରହିବା ନାହିଁ ମୁକ୍ତିର ପଥ; ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯୋଗରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପତନ ହୁଏ—ତେବେ ଅଲ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକର କଥା କଣ!
ଅହଂ ଚରିଷ୍ଯାମି ତଦାତ୍ମନୋର୍ଥେ ପରିଗ୍ରହଗ୍ରାହଗୃହୀତବୁଦ୍ଧିଃ । ଯଦା ହି ଭୂଯଃ ପରିହୀନଦୋଷୋ ଜନସ୍ଯ ଦୁଃଖୈର୍ଭଵିତା ନ ଦୁଃଖୀ
ମୁଁ ସେହି ଆତ୍ମାର ଉପକାର ପାଇଁ କାମ କରିବି, ମୋ ଚିନ୍ତା ଦେଖିବି ଯେ କିଛି ଜମା କରିବା ଓ ଧରିବା ଉପରେ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମଣିଷ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଗୁଣ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵସ୍ଯ ଧାତାରମଚିଂତ୍ଯରୂପମଣୋରଣୀଯାଂସମତିପ୍ରମାଣମ୍ । ସିତାସିତଂ ଚେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରାଣାମାରାଧଯିଷ୍ଯେ ତପସୈଵ ଵିଷ୍ଣୁମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଆକାର, ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅପରିମାପ୍ତ, ଧଳା ଓ କଳା ଦୁଇଟି ରଙ୍ଗର, ସମସ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାଈଶ୍ୱର, ଏହି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କେବଳ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବି।
ତସ୍ମିନ୍ନଶେଷୌଜସି ସର୍ଵରୂପିଣ୍ଯଵ୍ଯକ୍ତଵିସ୍ପଷ୍ଟତନାଵନଂତେ । ମମାଚଲଂ ଚିତ୍ତମପେତଦୋଷଂ ସଦାସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣାଵଭଵାଯ ଭୂଯଃ
ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ମାଳିକ, ସମସ୍ତ ଆକାରର ଧାରୀ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ପ୍ରକଟ ଦେହ ଅନନ୍ତ, ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୋ ମନ ଦୁର୍ଗୁଣ ଛାଡି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସଦା ଲଗି ରହୁ, ଯେପରି ମୁଁ ପୁନି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି।
ସମସ୍ତଭୂତାଦମଲାଦନଂତାତ୍ସର୍ଵେଶ୍ଵରାଦନ୍ଯଦନାଦିମଧ୍ଯାତ୍ । ଯସ୍ମାନ୍ନ କିଂଚିତ୍ତମହଂ ଗୁରୂଣାଂ ପରଂ ଗୁରୁଂ ସଂଶ୍ରଯମେମି ଵିଷ୍ଣୁମ୍
ଯାହାଠାରୁ କିଛି ଅଲଗା ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ଶୁଦ୍ଧ, ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମହାଈଶ୍ୱର, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଗୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁରୁ ଭାବେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନୈଵାଭିଧାଯାସୌ ସୌଭରିରପହାଯ ପୁତ୍ରଗୃହାସନପରିଗ୍ରହାଦିକମଶେଷମର୍ଥଜାତଂ ସକଲଭାର୍ଯାସମନ୍ଵିତୋ ଵନଂ ପ୍ରଵିଵେଶ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏଭଳି ନିଜେ ନିଜ ଆତ୍ମା ସହ କଥା କହି, ସୌଭରି ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର, ଘର, ଆସନ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ସମସ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରି, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ରାପ୍ଯନୁଦିନଂ ଵୈଖାନସନିଷ୍ପାଦ୍ଯମଶେଷକ୍ରିଯାକଲାପଂ ନିଷ୍ପାଦ୍ଯ କ୍ଷପିତସକଲପାପଃ ପରିପକ୍ଵମନୋଵୃତ୍ତିରାତ୍ମନ୍ଯଗ୍ନୀନ୍ସମାରୋପ୍ଯ ଭିକ୍ଷୁରଭଵତ୍
ସେଠାରେ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ବୈଖାନସ ଆଶ୍ରମର ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରି, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି, ମନ ପ୍ରକୌଶଳ ହୋଇ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାପନ କରି, ଭିକ୍ଷୁ ହେଲେ।