ସୌଭରିରୁଵାଚ । ନରେଂଦ୍ର କସ୍ମାତ୍ସମୁପୈଷି ଚିଂତାମସହ୍ଯମୁକ୍ତଂ ନ ମଯାତ୍ର କିଂଚିତ୍ ।। ଯାଵଶ୍ଯଦେଯା ତନଯା ତଯୈଵ କୃତାର୍ଥତା ନୋ ଯଦି କିଂ ନ ଲବ୍ଧା
ସୌଭରି କହିଲେ: ରାଜା, କାହିଁକି ଏତେ ଅସହ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି? ମୁଁ କିଛି ଅସଭ୍ୟ କଥା କହିନି। ଯଦି କନ୍ୟା ଦେବାକୁ ହେବ, ତାହା ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ; ନାହିଁ ହେଲେ, କାହିଁକି ମୁଁ ତା'କୁ ପାଇବିନି?
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ । ଅଥ ତସ୍ଯ ଭଗଵତଶ୍ଶାପଭୀତସ୍ସପ୍ରଶ୍ରଯସ୍ତମୁଵାଚାସୌ ରାଜା
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ତାପରେ, ଋଷିଙ୍କ ଶାପର ଭୟରେ ନମ୍ରତା ସହିତ ରାଜା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଜୋଵାଚ । ଭଗଵନ୍ ଅସ୍ମତ୍କୁଲସ୍ଥିତିରିଯଂ ଯ ଏଵ କନ୍ଯାଭିରୁଚିତୋଽଭିଜନଵାନ୍ଵରସ୍ତସ୍ମୈ କନ୍ଯା ପ୍ରଦୀଯତେ ଭଗଵଦ୍ଯାଚ୍ଞା ଚାସ୍ମନ୍ମନୋରଥାନାମପ୍ଯତିଗୋଚରଵର୍ତ୍ତିନୀ କଥମପ୍ଯେଷା ସଂଜାତା ତଦେଵମୁପସ୍ଥିତେ ନ ଵିଦ୍ମଃ କିଂ କୁର୍ମ ଇତ୍ଯେତନ୍ମଯାଽଚିଂତ୍ଯତ ଇତ୍ଯଭିହିତେ ଚ ତେନ ଭୂଭୁଜା ମୁନିରଚିଂତଯତ୍
ରାଜା କହିଲେ: ଭଗବନ୍, ଆମ ବଂଶର ପ୍ରଥା ଏହି — ଯେଉଁ କନ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟ ବରକୁ ଚାହେ, ସେଉଁଠି ଦିଅଯାଏ। ଭଗବନ୍, ଆପଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଆମ ଇଚ୍ଛାର ପରିଧିରୁ ବାହାର; ଏହି ପରିସ୍ଥିତି କିପରି ହେଲା, ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ କଣ କରିବି। ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ରାଜା କହିଲେ; ଋଷି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅଯମନ୍ଯୋଽସ୍ମତ୍ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାନୋପାଯୋ ଵୃଦ୍ଧୋଯମନଭିମତଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ କିମତ କନ୍ଯାକାନାମିତ୍ଯମୁନା ସଂଚିଂତ୍ଯୈତଦଭିହିତମେଵମସ୍ତୁ ତଥା କରିଷ୍ଯାମୀତି ସଂଚିଂତ୍ଯ ମାଂଧାତାରମୁଵାଚ
ଏହା ହେଉଛି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନର ଅନ୍ୟ ଉପାୟ: ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଅପ୍ରିୟ, କନ୍ୟାମାନେ କିପରି ମୋତେ ଚୟନ କରିବେ? ଏପରି ଭାବି, 'ଏହିପରି ହେଉ, ମୁଁ ଏହିପରି କରିବି,' ବିଚାର କରି ମାଂଧାତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଦ୍ଯେଵଂ ତଦାଦିଶ୍ଯତାମସ୍ମାକଂ ପ୍ରଵେଶାଯ । କଂନ୍ଯାଂତଃପୁରଂ ଵର୍ଷଵରୋ ଯଦି କନ୍ଯୈଵ କାଚିନ୍ମାମଭିଲଷତି ତଦାହଂ ଦାରସଂଗ୍ରହଂ କରିଷ୍ଯାମି ଅନ୍ଯଥା ଚେତ୍ତଦଲମସ୍ମାକମେତେନାତୀତକାଲାରଂଭଣେନେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିରରାମ
ଯଦି ଏପରି, ତେବେ ମୋତେ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ। ଯଦି କୌଣସି କନ୍ୟା ମୋତେ ଚାହେ, ମୁଁ ତା'କୁ ବିବାହ କରିବି; ନାହିଁ ହେଲେ, ଏହି କଥା ଏଠି ଶେଷ ହେଉ, ଆମେ ଆଉ ପରିକଳ୍ପନା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏପରି କହି ଚୁପ ହେଲେ।
ତତଶ୍ଚ ମାଂଧାତ୍ରା ମୁନିଶାପଶଂକିତେନ କନ୍ଯାଂତଃପୁରଵର୍ଷଧରସ୍ସମାଜ୍ଞପ୍ତଃ
ତାପରେ, ମାଂଧାତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଋଷିଙ୍କ ଶାପର ଭୟରେ, କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରର ଦାୟିତ୍ୱଧାରୀକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା।
ତେନ ସହ କନ୍ଯାଂତଃପୁରଂ ପ୍ରଵିଶନ୍ନେଵ ଭଗଵାନଖିଲସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵେଭ୍ଯୋତିଶଯେନ କମନୀଯଂ ରୂପମକରୋତ୍
ତାଙ୍କ ସହିତ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଋଷି ନିଜକୁ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବାନ କରିଲେ।
ପ୍ରଵେଶ୍ଯ ଚ ତମୃଷିମଂତଃପୁରେ ଵର୍ଷଧରସ୍ତାଃ କନ୍ଯାଃ ପ୍ରାହ
ଋଷିଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରାଇ, ଦାୟିତ୍ୱଧାରୀ କନ୍ୟାମାନେ ପାଖକୁ କହିଲେ।
ଭଵତୀନାଂ ଜନଯିତା ମହାରାଜସ୍ସମାଜ୍ଞାପଯତି
ମହାରାଜ, ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଏହିପରି ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଯମସ୍ମାନ୍ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଃ କନ୍ଯାର୍ଥଂ ସମଭ୍ଯାଗତଃ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି ଆମ ପାଖକୁ କନ୍ୟା ଚାହିଁ ଆସିଛନ୍ତି।
ମଯା ଚାସ୍ଯ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ଯଦ୍ଯସ୍ମତ୍କନ୍ଯା ଯା କାଚିଦ୍ଭଗଵଂତଂ ଵରଯତି ତତ୍କନ୍ଯାଚ୍ଛଂଦେ ନାହଂ ପରିପଂଥାନଂ କରିଷ୍ଯାମୀତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ସର୍ଵା ଏଵ ତାଃ କନ୍ଯାଃ ସାନୁରାଗାଃ ସପ୍ରମଦାଃ କରେଣଵ ଇଵ ମୃଗଯୂଥପତିଂ ତମୃଷିମହମହମିକଯା ଵରଯାଂବଭୂଵୁରୂଚୁଶ୍ଚ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି—ଆମ କୌଣସି କନ୍ୟା ଯଦି ଏହି ପୂଜ୍ୟ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ବରଣ କରିବେ, ତେବେ ମୁଁ ସେଇ କନ୍ୟାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ବାଧା ଦେବିନି। ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଆନୁରାଗ ଓ ଉତ୍ସାହରେ, ମାନେ ମାଦିନୀ ହାତୀମାନେ ଯେପରି ଦଳପତି ପଛରେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ବରଣ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ ଓ କହିଲେ।
ଅଲଂ ଭଗିନ୍ଯୋହମିମଂ ଵୃଣୋମି ଵୃଣୋମ୍ଯହଂ ନୈଷ ତଵାନୁରୂପଃ । ମମୈଷ ଭର୍ତ୍ତା ଵିଧିନୈଵ ସୃଷ୍ଟସ୍ସୃଷ୍ଟାହମସ୍ଯୋପଶମଂ ପ୍ରଯାହି
ବସ, ଭଉଣୀ, ମୁଁ ଏହାକୁ ବରଣ କରୁଛି, ମୁଁ ବରଣ କରୁଛି! ଏହେ ତୋ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଏହା ମୋର ସ୍ୱାମୀ, ଭାଗ୍ୟରେ ମୋ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହିଁ ତିଆରି। ତୁମେ ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ।
ଵୃତୋ ମଯାଯଂ ପ୍ରଥମଂ ମଯାଯଂ ଗୃହଂ ଵିଶନ୍ନେଵ ଵିହନ୍ଯସେ କିମ୍ । ମଯା ମଯୋତିକ୍ଷିତିପାତ୍ମଜାନାଂ ତଦର୍ଥମତ୍ଯର୍ଥକଲିର୍ବଭୂଵ
ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଏହାକୁ ବରଣ କରିଛି; ମୁଁ ବରଣ କରିଛି! ତୁମେ କାହିଁକି ମୋ ଘରକୁ ଯିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଉଛ? ମୋ ପାଇଁ, ମୋ ପାଇଁ! ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ଏହି କାରଣରେ ବଡ଼ ଝଗଡ଼ା କଲେ।
ଯଦା ମୁନିସ୍ତାଭିରତୀଵହାର୍ଦାଦ୍ଵୃତସ୍ସ କନ୍ଯାଭିରନିଂଦ୍ଯକୀର୍ତିଃ । ତଦା ସ କନ୍ଯାଧିକୃତୋ ନୃପାଯ ଯଥାଵଦାଚଷ୍ଟ ଵିନମ୍ରମୂର୍ତ୍ତିଃ
ଯେତେବେଳେ ନିର୍ମଳ କୀର୍ତ୍ତିର ମୁନିଙ୍କୁ କନ୍ୟାମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ସ୍ନେହରେ ବରଣ କଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାର ରଖି ସମ୍ମାନ ସହିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଜଣାଇଲେ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ । ତଦଵଗମାତ୍କିଂକିମେତତ୍କଥମେତତ୍କିଂ କିଂ କରୋମି କିଂ ମଯାଭିହିତମିତ୍ଯାକୁଲମତିରନିଚ୍ଛନ୍ନପି କଥମପି ରାଜାନୁମେନେ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏହା ବୁଝି ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ—'ଏହା କଣ? କିପରି ହେଲା? ମୁଁ କଣ କରିବି? କଣ କହିବି?' ଏପରି ଅସ୍ଥିର ମନରେ ଅଚାହିଁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛିପରି ରାଜା ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
କୃତାନୁରୂପଵିଵାହଶ୍ଚ ମହର୍ଷିସ୍ସକଲା ଏଵ ତାଃ କନ୍ଯାସ୍ସ୍ଵମାଶ୍ରମମନଯତ୍
ମହାର୍ଷି ସଠିକ ଭାବେ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଗଲେ।
ତତ୍ର ଚାଽଶେଷଶିଲ୍ପକଲ୍ପପ୍ରଣେତାରଂ ଧାତାରମିଵାନ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମାହୂଯ ସକଲକନ୍ଯାନାମେକୈକସ୍ଯାଃ ପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲପଂକଜାଃ କୂଜତ୍କଲହଂସକାରଂଡଵାଦିଵିହଂଗମାଭିରାମଜଲାଶଯାସ୍ସୋପଧାନାଃ । ସାଵକାଶାସ୍ସାଧୁଶଯ୍ଯାପରିଚ୍ଛଦାଃ ପ୍ରାସାଦାଃ କ୍ରିଯଂତାମିତ୍ଯାଦିଦେଶ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କଳା-ଶିଳ୍ପର ଉଦ୍ଭବକାରୀ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି, ସେ ଆଦେଶ ଦେଲେ—'ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜପ୍ରାସାଦ ତିଆରି କର, ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟା, ରମ୍ୟ ପଦ୍ମପୋଖରୀ, ହଂସ, କାଦମ୍ବ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀର ମଧୁର ସ୍ୱର, ଶୁଭ୍ର ପରିବେଶ ଓ ଭଲ ଆସବାବପତ୍ର ସହିତ।'
ତଚ୍ଚ ତଥୈଵାନୁଷ୍ଠିତମଶ୍ଷୋଶିଲ୍ପଵିଶେଷାଚାର୍ଯସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ଦର୍ଶିତଵାନ୍
ଏହିପରି ହେଲା; ଶିଳ୍ପର ନିପୁଣ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୱଷ୍ଟା ତାଙ୍କର କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ।
ତତଃ ପରମର୍ଷିଣା ସୌଭରିଣାଜ୍ଞପ୍ତସ୍ତେଷୁ ଗୃହେଷ୍ଵନିଵାର୍ଯାନଂଦକୁଂଦମହାନିଧିରାସାଂଚକ୍ରେ
ତାପରେ, ପରମ ଋଷି ସୌଭରିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଇ ଘରଗୁଡ଼ିକରେ ଅଶେଷ ଆନନ୍ଦର ଧାନା ତିଆରି ହେଲା।
ତତୋଽନଵରତେନ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯଲେହ୍ଯାଦ୍ଯୁପଭୋଗୈରାଗତାନୁଗତଭୃତ୍ଯାଦୀନହର୍ନିଶମଶ୍ଷୋଗୃହେଷୁ ତାଃ କ୍ଷିତୀଶଦୁହିତରୋ ଭୋଜଯାମାସୁଃ
ତାପରେ, ଅବିରତ ଭୋଜନ, ମିଠା, ମନୋରଞ୍ଜନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା, ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କର ଦାସୀ-ପରିଚାରିକାମାନେ ସହ ଦିନ ରାତି ସେଇ ଶୋଭାମୟ ଘରରେ ଭଲ ଭାବେ ରହିଲେ।
ଏକଦା ତୁ ଦୁହିତୃସ୍ନେହାକୃଷ୍ଟହୃଦଯସ୍ସ ମହୀପତିରତିଦୁଃଖିତାସ୍ତା ଉତ ସୁଖିତା ଵା ଇତି ଵିଚିଂତ୍ଯ ତସ୍ଯ ମହର୍ଷେରାଶ୍ରମସମୀପମୁପେତ୍ଯ ସ୍ଫୁରଦଂଶୁମାଲାଲଲାମାଂ ସ୍ଫଟିକମଯପ୍ରାସାଦମାଲାମତିରମ୍ଯୋପଵନଜଲାଶଯାଂ ଦଦର୍ଶ
ଏକଦିନ ରାଜା, କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ହୃଦୟ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୁଃଖି ନା ସୁଖି ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତିନି ଦେଖିଲେ—ଦୀପ୍ତିମାନ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ରାଜପ୍ରାସାଦ, ଅତି ରମ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପଦ୍ମପୋଖରୀ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚୈକଂ ପ୍ରାସାଦମାତ୍ମଜାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ କୃତାସନପରିଗ୍ରହଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧସ୍ନେହନଯନାଂବୁଗର୍ଭନଯନୋବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଏକ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଝିଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସ୍ନେହରେ ଚକ୍ଷୁ ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କହିଲେ—
ଅପ୍ଯତ୍ର ଵତ୍ସେ ଭଵତ୍ଯାସ୍ସୁଖମୁତ କିଂଚିଦସୁଖମପି ତେ ମହର୍ଷିସ୍ସ୍ନେହଵାନୁତ ନ ସ୍ମର୍ଯତେସ୍ମଦ୍ଗୃହଵାସ ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତଂ ତନଯା ପିତରମାହ
'ମୁଁ ଜଣାପାଇଁ ଚାହୁଁଛି, ଝିଅ, ଏଠାରେ ତୁମେ ସୁଖରେ ଅଛ? କିଛି ଅସୁବିଧା ଅଛି କି? ମହାର୍ଷି ତୁମକୁ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି କି? ତୁମେ ଆମ ଘରର ଜୀବନକୁ ଭୁଲିଗଲ କି?' ଏପରି ପିତା ପଚାରିବା ପରେ, ଝିଅ ଉତ୍ତର ଦେଲା।
ତାତାତିରମଣୀଯଃ ପ୍ରାସାଦୋତ୍ରାତିମନୋଜ୍ଞମୁପଵନମେତେ କଲଵାକ୍ଯଵିହଂଗମାଭିରୁତାଃ ପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମାକରଜଲାଶଯାଃ ମନୋନୁକୂଲଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାନୁଲେପନଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣାଦିଭୋଗୋ ମୃଦୂନି ଶଯନାସନାନି ସର୍ଵସଂପତ୍ସମେତଂ ମେ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯମ୍
'ପିତା, ଏହି ରାଜପ୍ରାସାଦ ବହୁତ ରମ୍ୟ, ଏଠାର ଉଦ୍ୟାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ପଦ୍ମପୋଖରୀ ଫୁଲରେ ଭରିଛି, ଭୋଜନ, ମିଠା, ଉପଟିକା, ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଓ ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ ମୃଦୁ। ମୋର ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସଫଳ।'
ତଥାପି କେନ ଵା ଜନ୍ମଭୂମିର୍ନ ସ୍ମର୍ଯତେ
ତଥାପି, କିଏ ନିଜ ଜନ୍ମଭୂମିକୁ ଭୁଲିପାରିବ?
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦିଦମଶ୍ଷୋମତିଶୋଭନମ୍
ତୁମର କୃପାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଶୋଭା ମିଳିଛି।
କିଂ ତ୍ଵେକଂ ମମୈତଦ୍ଦୁଃଖକାରଣଂ ଯଦସ୍ମଦ୍ଗୃହାନ୍ମହର୍ଷିରଯମ୍ମଦ୍ଭର୍ତ୍ତା ନ ଵିଷ୍କ୍ରାମତି ମମୈଵ କେଵଲମତିପ୍ରୀତ୍ଯା ସମୀପପରିଵର୍ତ୍ତିନୀନାମନ୍ଯାସାମସ୍ମଦ୍ଭଗିନୀନାମ୍
ମୋ ପାଇଁ ଏକଟି ଦୁଃଖର କାରଣ ଅଛି: ଏହି ମହାର୍ଷି, ମୋର ପତି, ମାତ୍ର ମୋ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ସ୍ନେହ ରଖି ଆମ ଘରରୁ କେବେ ବାହାରେ ଯାଆନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜଣେ ଭାଗିନୀମାନେ, ମୋ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ, ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଆନ୍ତି।
ଏଵଂ ଚ ମମ ସୋଦର୍ଯୋତିଦୁଃଖିତା ଇତ୍ଯେଵମତିଦୁଃଖକାରଣମିତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତଯା ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପ୍ରାସାଦମୁପେତ୍ଯ ସ୍ଵତନଯାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯୋପଵିଷ୍ଟସ୍ତଥୈଵ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍
ଏଭଳି ମୋର ସହଯାତ୍ରୀ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି କହି, ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିବା ପରେ, ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଗଲେ, ନିଜ ଝିଅକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ବସିଲେ ଏବଂ ସେହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତଯାପି ଚ ସର୍ଵମେତତ୍ତତ୍ପ୍ରାସାଦାଦ୍ଯୁପଭୋଗସୁଖଂ ଭୃଶମାଖ୍ଯାତଂ ମମୈଵ କେଵଲମତିପ୍ରୀତ୍ଯା ପାର୍ଶ୍ଵପରିଵର୍ତ୍ତିନୀନାମନ୍ଯାସାମସ୍ମଦ୍ଭଗିନୀନାମିତ୍ଯେଵମାଦିଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମସ୍ତପ୍ରାସାଦେଷୁ ରାଜା ପ୍ରଵିଵେଶ ତନଯାଂ ତନଯାଂ ତଥୈଵାଵୃଚ୍ଛତ୍
ସେ ଝିଅ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରାସାଦର ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନନା କଲେ, କହିଲେ: 'ମାତ୍ର ମୋ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ସ୍ନେହ ରଖି, ସେ ମୋ ପାଖରେ ରହନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଭାଗିନୀମାନେ ପାଖରେ ନୁହେଁ।' ଏହିପରି ଏକ ଏକ ଝିଅଠାରେ ଶୁଣି, ରାଜା ସମସ୍ତ ପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଝିଅକୁ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ସର୍ଵାଭିଶ୍ଚ ତାଭିସ୍ତଥୈଵାଭିହିତଃ ପରିତୋଷଵିସ୍ମଯନିର୍ଭରଵିଵଶହୃଦଯୋ ଭଗଵଂତଂ ସୌଭରିମେକାଂତାଵସ୍ଥିତମୁପେତ୍ଯ କୃତପୂଜୋବ୍ରଵୀତ୍
ସମସ୍ତ ଝିଅମାନେ ଏହିପରି କହିଲେ; ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟ ସନ୍ତୋଷ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏକା ଅବସ୍ଥିତ ଭଗବାନ ସୌଭରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୂଜା କରି, କହିଲେ: