ତସ୍ଯ ଚ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରଦୌହିତ୍ରାଃ ପୃଷ୍ଠତୋଽଗ୍ରତଃ ପାର୍ଶ୍ଵଯୋଃ ପକ୍ଷପୁଚ୍ଛଶିରସାଂ ଚୋପରି ଭ୍ରମଂତସ୍ତେନୈଵ ସଦାହର୍ନିଶମତିନିର୍ଵୃତ୍ତା ରେମିରେ
ସେଠାରେ ସତ୍ସ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ପୁଅପୁଅ, ଓ ନାତିମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ, ସାମ୍ନାରେ, ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଓ ଡେଙ୍ଗା, ପଖା, ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘୁରିଘୁରି ଖେଳୁଥିଲେ; ସେମାନେ ଦିନରାତି ତାଙ୍କ ସହିତ ଅବିରତ ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
ସ ଚାପତ୍ଯସ୍ପର୍ଶୋପଚୀଯମାନପ୍ରହର୍ଷପ୍ରକର୍ଷୋ ବହୁପ୍ରକାରଂ ତସ୍ଯ ଋଷେଃ ପଶ୍ଯତସ୍ତୈରାତ୍ମଜପୁତ୍ରପୌତ୍ରଦୌହିତ୍ରାଦିଭିଃ ସହାନୁଦିନଂ ସୁତରାଂ ରେମେ
ସେ ଋଷି, ନିଜ ଅପତ୍ୟଙ୍କ ସpar୍ଶରୁ ଆନନ୍ଦ ବଢିବା ସହିତ, ପୁଅ, ପୁଅପୁଅ, ଓ ନାତିମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ ତାଙ୍କ ସହିତ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ରହିଲେ।
ଅଥାଂତର୍ଜଲାଵସ୍ଥିତସ୍ସୌଭରିରେକାଗ୍ରତସ୍ସମାଧିମପହାଯାନୁଦିନଂ ତସ୍ଯ ସତ୍ସ୍ଯସ୍ଯାତ୍ମଜପୁତ୍ରପୌତ୍ରଦୌହିତ୍ରାଦିଭିସ୍ସହାତିରମଣୀଯତାମଵେକ୍ଷ୍ଯାଚିଂତଯତ୍
ପରେ, ଜଳ ଭିତରେ ବସିଥିବା ସୌଭରି ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଧ୍ୟାନ ଛାଡି, ପ୍ରତିଦିନ ସତ୍ସ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ପୁଅପୁଅ, ଓ ନାତିମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଦେଖି ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଅହୋ ଧନ୍ଯୋଯମୀଦୃଶମନଭିମତଂ ଯୋନ୍ଯଂତରମଵାପ୍ଯୈଭିରାତ୍ମଜପୁତ୍ରପୌତ୍ରଦୌହିତ୍ରାଦିଭିସ୍ସହ ରମମାଣୋତୀଵାସ୍ମାକଂ ସ୍ପୃହାମୁତ୍ପାଦଯତି
ଅହୋ! କେତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ, ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିବା ଜନ୍ମ ପାଇଁ, ପୁଅ, ପୁଅପୁଅ, ଓ ନାତିମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଛନ୍ତି; ଏହା ଆମ ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜଗାଇ ଦେଇଛି।
ଵଯମପ୍ଯେଵଂ ପୁତ୍ରାଦିଭିସ୍ସହ ଲଲିତଂ ରମିଷ୍ଯାମ ଇତ୍ଯେଵମଭିକାଂକ୍ଷନ୍ ସ ତସ୍ମାଦଂତର୍ଜଲାନ୍ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ସଂତାନାଯ ନିଵେଷ୍ଟୁକାମଃ କନ୍ଯାର୍ଥଂ ମାଂଧାତାରଂ ରାଜାନମଗଚ୍ଛତ୍
ଆମେ ମଧ୍ୟ ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଖେଳି ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଏହି ଆକାଂକ୍ଷା ନେଇ ସୌଭରି ଜଳରୁ ବାହାରି, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ବାଧୁ ପାଇଁ ମାଂଧାତା ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଆଗମନଶ୍ରଵଣସମନନ୍ତରଂ ଚୋତ୍ଥାଯ ତେନ ରାଜ୍ଞା ସମ୍ଯଗର୍ଘ୍ଯାଦିନା ସଂପୂଜିତଃ କୃତାସନପରିଗ୍ରହଃ ସୌଭରିରୁଵାଚ ରାଜାନମ୍
ତାଙ୍କ ଆସିବା ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି ବିନ୍ଦୁବାରେ ରାଜା ଉଠି, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ଅସନ ଦେଇ ବସାଇବା ପରେ ସୌଭରି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସୌଭରିରୁଵାଚ। ନିଵେଷ୍ଟୁକାମୋଽସ୍ମି ନରେନ୍ଦ୍ର କନ୍ଯାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ ମା ପ୍ରଣଯଂ ଵିଭାଂକ୍ଷୀଃ । ନ ହ୍ଯର୍ଥିନଃ କାର୍ଯଵଶାଦୁପେତାଃ କକୁତ୍ସ୍ଥଵଂଶୋ! ଵିମୁଖାଃ ପ୍ରଯାଂତି
ସୌଭରି କହିଲେ: ମୁଁ ଗୃହସ୍ଥ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ, ରାଜା, ମୋତେ ଏକ କନ୍ୟା ଦିଅ। ମୋ ଅନୁରୋଧ ନାକରିବେନି। ଯେଉଁମାନେ ଚାହିଁ ଆସନ୍ତି, କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଖାଲି ହାତେ ଫେରାଇ ଦେଇନାହିଁ।
ଅନ୍ଯେପି ସଂତ୍ଯେଵ ନୃପାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ମାଂଧାତରେଷାଂ ତନଯାଃ ପ୍ରସୂତାଃ । କିଂ ତ୍ଵର୍ଥିନାମର୍ଥିତଦାନଦୀକ୍ଷାକୃତଵ୍ରତଶ୍ଲାଘ୍ଯମିଦଂ କୁଲଂ ତେ
ମାଂଧାତା, ପୃଥିବୀରେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ଅଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତୁମ ବଂଶର ଅର୍ଥିତ ଦାନ ଦେବା ପ୍ରଥା ସବୁଠୁ ପ୍ରଶଂସନୀୟ; ଏହି ପରମ୍ପରା ତୁମ ବଂଶର ଗୌରବ।
ଶତାର୍ଧସଂଖ୍ଯାସ୍ତଵ ସଂତି କନ୍ଯାସ୍ତାସାଂ ମମୈକାଂ ନୃପତେ ପ୍ରଯଚ୍ଛ । ଯତ୍ପ୍ରାର୍ଥନାଭଂଗଭଯାଦ୍ବିଭେମି ତସ୍ମାଦହଂ ରାଜଵରାତିଦୁଃଖାତ୍
ତୁମ ପାଖରେ ଏକ ଶତ ଚାଲିଶି କନ୍ୟା ଅଛି; ରାଜା, ତା'ମଧ୍ୟରୁ ମୋତେ ଏକ ଦିଅ। ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନର ଦୁଃଖକୁ ଭୟ କରୁଛି, ଏହି ଭୟ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ୱୀକୃତିର ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ । ଇତି ଋଷିଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ସ ରାଜା ଜରାଜର୍ଜରିତଦେହମୃଷିମାଲୋକ୍ଯ ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାନକାତରସ୍ତସ୍ମାଚ୍ଚ ଶାପଭୀତୋ ବିଭ୍ଯତ୍କିଂଚିଦଧୋମୁଖଶ୍ଚିରଂ ଦଧ୍ଯୌ ଚ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଋଷିଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କ ଜରାକ୍ରାନ୍ତ ଦେହ ଦେଖି, ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ଓ ଶାପର ଭୟରେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ସୌଭରିରୁଵାଚ । ନରେଂଦ୍ର କସ୍ମାତ୍ସମୁପୈଷି ଚିଂତାମସହ୍ଯମୁକ୍ତଂ ନ ମଯାତ୍ର କିଂଚିତ୍ ।। ଯାଵଶ୍ଯଦେଯା ତନଯା ତଯୈଵ କୃତାର୍ଥତା ନୋ ଯଦି କିଂ ନ ଲବ୍ଧା
ସୌଭରି କହିଲେ: ରାଜା, କାହିଁକି ଏତେ ଅସହ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି? ମୁଁ କିଛି ଅସଭ୍ୟ କଥା କହିନି। ଯଦି କନ୍ୟା ଦେବାକୁ ହେବ, ତାହା ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ; ନାହିଁ ହେଲେ, କାହିଁକି ମୁଁ ତା'କୁ ପାଇବିନି?
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ । ଅଥ ତସ୍ଯ ଭଗଵତଶ୍ଶାପଭୀତସ୍ସପ୍ରଶ୍ରଯସ୍ତମୁଵାଚାସୌ ରାଜା
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ତାପରେ, ଋଷିଙ୍କ ଶାପର ଭୟରେ ନମ୍ରତା ସହିତ ରାଜା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଜୋଵାଚ । ଭଗଵନ୍ ଅସ୍ମତ୍କୁଲସ୍ଥିତିରିଯଂ ଯ ଏଵ କନ୍ଯାଭିରୁଚିତୋଽଭିଜନଵାନ୍ଵରସ୍ତସ୍ମୈ କନ୍ଯା ପ୍ରଦୀଯତେ ଭଗଵଦ୍ଯାଚ୍ଞା ଚାସ୍ମନ୍ମନୋରଥାନାମପ୍ଯତିଗୋଚରଵର୍ତ୍ତିନୀ କଥମପ୍ଯେଷା ସଂଜାତା ତଦେଵମୁପସ୍ଥିତେ ନ ଵିଦ୍ମଃ କିଂ କୁର୍ମ ଇତ୍ଯେତନ୍ମଯାଽଚିଂତ୍ଯତ ଇତ୍ଯଭିହିତେ ଚ ତେନ ଭୂଭୁଜା ମୁନିରଚିଂତଯତ୍
ରାଜା କହିଲେ: ଭଗବନ୍, ଆମ ବଂଶର ପ୍ରଥା ଏହି — ଯେଉଁ କନ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟ ବରକୁ ଚାହେ, ସେଉଁଠି ଦିଅଯାଏ। ଭଗବନ୍, ଆପଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଆମ ଇଚ୍ଛାର ପରିଧିରୁ ବାହାର; ଏହି ପରିସ୍ଥିତି କିପରି ହେଲା, ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ କଣ କରିବି। ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ରାଜା କହିଲେ; ଋଷି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅଯମନ୍ଯୋଽସ୍ମତ୍ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାନୋପାଯୋ ଵୃଦ୍ଧୋଯମନଭିମତଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ କିମତ କନ୍ଯାକାନାମିତ୍ଯମୁନା ସଂଚିଂତ୍ଯୈତଦଭିହିତମେଵମସ୍ତୁ ତଥା କରିଷ୍ଯାମୀତି ସଂଚିଂତ୍ଯ ମାଂଧାତାରମୁଵାଚ
ଏହା ହେଉଛି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନର ଅନ୍ୟ ଉପାୟ: ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଅପ୍ରିୟ, କନ୍ୟାମାନେ କିପରି ମୋତେ ଚୟନ କରିବେ? ଏପରି ଭାବି, 'ଏହିପରି ହେଉ, ମୁଁ ଏହିପରି କରିବି,' ବିଚାର କରି ମାଂଧାତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଦ୍ଯେଵଂ ତଦାଦିଶ୍ଯତାମସ୍ମାକଂ ପ୍ରଵେଶାଯ । କଂନ୍ଯାଂତଃପୁରଂ ଵର୍ଷଵରୋ ଯଦି କନ୍ଯୈଵ କାଚିନ୍ମାମଭିଲଷତି ତଦାହଂ ଦାରସଂଗ୍ରହଂ କରିଷ୍ଯାମି ଅନ୍ଯଥା ଚେତ୍ତଦଲମସ୍ମାକମେତେନାତୀତକାଲାରଂଭଣେନେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିରରାମ
ଯଦି ଏପରି, ତେବେ ମୋତେ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ। ଯଦି କୌଣସି କନ୍ୟା ମୋତେ ଚାହେ, ମୁଁ ତା'କୁ ବିବାହ କରିବି; ନାହିଁ ହେଲେ, ଏହି କଥା ଏଠି ଶେଷ ହେଉ, ଆମେ ଆଉ ପରିକଳ୍ପନା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏପରି କହି ଚୁପ ହେଲେ।
ତତଶ୍ଚ ମାଂଧାତ୍ରା ମୁନିଶାପଶଂକିତେନ କନ୍ଯାଂତଃପୁରଵର୍ଷଧରସ୍ସମାଜ୍ଞପ୍ତଃ
ତାପରେ, ମାଂଧାତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଋଷିଙ୍କ ଶାପର ଭୟରେ, କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରର ଦାୟିତ୍ୱଧାରୀକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା।
ତେନ ସହ କନ୍ଯାଂତଃପୁରଂ ପ୍ରଵିଶନ୍ନେଵ ଭଗଵାନଖିଲସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵେଭ୍ଯୋତିଶଯେନ କମନୀଯଂ ରୂପମକରୋତ୍
ତାଙ୍କ ସହିତ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଋଷି ନିଜକୁ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବାନ କରିଲେ।
ପ୍ରଵେଶ୍ଯ ଚ ତମୃଷିମଂତଃପୁରେ ଵର୍ଷଧରସ୍ତାଃ କନ୍ଯାଃ ପ୍ରାହ
ଋଷିଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରାଇ, ଦାୟିତ୍ୱଧାରୀ କନ୍ୟାମାନେ ପାଖକୁ କହିଲେ।
ଭଵତୀନାଂ ଜନଯିତା ମହାରାଜସ୍ସମାଜ୍ଞାପଯତି
ମହାରାଜ, ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଏହିପରି ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଯମସ୍ମାନ୍ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଃ କନ୍ଯାର୍ଥଂ ସମଭ୍ଯାଗତଃ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି ଆମ ପାଖକୁ କନ୍ୟା ଚାହିଁ ଆସିଛନ୍ତି।
ମଯା ଚାସ୍ଯ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ଯଦ୍ଯସ୍ମତ୍କନ୍ଯା ଯା କାଚିଦ୍ଭଗଵଂତଂ ଵରଯତି ତତ୍କନ୍ଯାଚ୍ଛଂଦେ ନାହଂ ପରିପଂଥାନଂ କରିଷ୍ଯାମୀତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ସର୍ଵା ଏଵ ତାଃ କନ୍ଯାଃ ସାନୁରାଗାଃ ସପ୍ରମଦାଃ କରେଣଵ ଇଵ ମୃଗଯୂଥପତିଂ ତମୃଷିମହମହମିକଯା ଵରଯାଂବଭୂଵୁରୂଚୁଶ୍ଚ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି—ଆମ କୌଣସି କନ୍ୟା ଯଦି ଏହି ପୂଜ୍ୟ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ବରଣ କରିବେ, ତେବେ ମୁଁ ସେଇ କନ୍ୟାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ବାଧା ଦେବିନି। ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଆନୁରାଗ ଓ ଉତ୍ସାହରେ, ମାନେ ମାଦିନୀ ହାତୀମାନେ ଯେପରି ଦଳପତି ପଛରେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ବରଣ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ ଓ କହିଲେ।
ଅଲଂ ଭଗିନ୍ଯୋହମିମଂ ଵୃଣୋମି ଵୃଣୋମ୍ଯହଂ ନୈଷ ତଵାନୁରୂପଃ । ମମୈଷ ଭର୍ତ୍ତା ଵିଧିନୈଵ ସୃଷ୍ଟସ୍ସୃଷ୍ଟାହମସ୍ଯୋପଶମଂ ପ୍ରଯାହି
ବସ, ଭଉଣୀ, ମୁଁ ଏହାକୁ ବରଣ କରୁଛି, ମୁଁ ବରଣ କରୁଛି! ଏହେ ତୋ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଏହା ମୋର ସ୍ୱାମୀ, ଭାଗ୍ୟରେ ମୋ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହିଁ ତିଆରି। ତୁମେ ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ।
ଵୃତୋ ମଯାଯଂ ପ୍ରଥମଂ ମଯାଯଂ ଗୃହଂ ଵିଶନ୍ନେଵ ଵିହନ୍ଯସେ କିମ୍ । ମଯା ମଯୋତିକ୍ଷିତିପାତ୍ମଜାନାଂ ତଦର୍ଥମତ୍ଯର୍ଥକଲିର୍ବଭୂଵ
ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଏହାକୁ ବରଣ କରିଛି; ମୁଁ ବରଣ କରିଛି! ତୁମେ କାହିଁକି ମୋ ଘରକୁ ଯିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଉଛ? ମୋ ପାଇଁ, ମୋ ପାଇଁ! ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ଏହି କାରଣରେ ବଡ଼ ଝଗଡ଼ା କଲେ।
ଯଦା ମୁନିସ୍ତାଭିରତୀଵହାର୍ଦାଦ୍ଵୃତସ୍ସ କନ୍ଯାଭିରନିଂଦ୍ଯକୀର୍ତିଃ । ତଦା ସ କନ୍ଯାଧିକୃତୋ ନୃପାଯ ଯଥାଵଦାଚଷ୍ଟ ଵିନମ୍ରମୂର୍ତ୍ତିଃ
ଯେତେବେଳେ ନିର୍ମଳ କୀର୍ତ୍ତିର ମୁନିଙ୍କୁ କନ୍ୟାମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ସ୍ନେହରେ ବରଣ କଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାର ରଖି ସମ୍ମାନ ସହିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଜଣାଇଲେ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ । ତଦଵଗମାତ୍କିଂକିମେତତ୍କଥମେତତ୍କିଂ କିଂ କରୋମି କିଂ ମଯାଭିହିତମିତ୍ଯାକୁଲମତିରନିଚ୍ଛନ୍ନପି କଥମପି ରାଜାନୁମେନେ
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏହା ବୁଝି ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ—'ଏହା କଣ? କିପରି ହେଲା? ମୁଁ କଣ କରିବି? କଣ କହିବି?' ଏପରି ଅସ୍ଥିର ମନରେ ଅଚାହିଁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛିପରି ରାଜା ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
କୃତାନୁରୂପଵିଵାହଶ୍ଚ ମହର୍ଷିସ୍ସକଲା ଏଵ ତାଃ କନ୍ଯାସ୍ସ୍ଵମାଶ୍ରମମନଯତ୍
ମହାର୍ଷି ସଠିକ ଭାବେ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଗଲେ।
ତତ୍ର ଚାଽଶେଷଶିଲ୍ପକଲ୍ପପ୍ରଣେତାରଂ ଧାତାରମିଵାନ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମାହୂଯ ସକଲକନ୍ଯାନାମେକୈକସ୍ଯାଃ ପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲପଂକଜାଃ କୂଜତ୍କଲହଂସକାରଂଡଵାଦିଵିହଂଗମାଭିରାମଜଲାଶଯାସ୍ସୋପଧାନାଃ । ସାଵକାଶାସ୍ସାଧୁଶଯ୍ଯାପରିଚ୍ଛଦାଃ ପ୍ରାସାଦାଃ କ୍ରିଯଂତାମିତ୍ଯାଦିଦେଶ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କଳା-ଶିଳ୍ପର ଉଦ୍ଭବକାରୀ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି, ସେ ଆଦେଶ ଦେଲେ—'ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜପ୍ରାସାଦ ତିଆରି କର, ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟା, ରମ୍ୟ ପଦ୍ମପୋଖରୀ, ହଂସ, କାଦମ୍ବ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀର ମଧୁର ସ୍ୱର, ଶୁଭ୍ର ପରିବେଶ ଓ ଭଲ ଆସବାବପତ୍ର ସହିତ।'
ତଚ୍ଚ ତଥୈଵାନୁଷ୍ଠିତମଶ୍ଷୋଶିଲ୍ପଵିଶେଷାଚାର୍ଯସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ଦର୍ଶିତଵାନ୍
ଏହିପରି ହେଲା; ଶିଳ୍ପର ନିପୁଣ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୱଷ୍ଟା ତାଙ୍କର କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ।
ତତଃ ପରମର୍ଷିଣା ସୌଭରିଣାଜ୍ଞପ୍ତସ୍ତେଷୁ ଗୃହେଷ୍ଵନିଵାର୍ଯାନଂଦକୁଂଦମହାନିଧିରାସାଂଚକ୍ରେ
ତାପରେ, ପରମ ଋଷି ସୌଭରିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଇ ଘରଗୁଡ଼ିକରେ ଅଶେଷ ଆନନ୍ଦର ଧାନା ତିଆରି ହେଲା।
ତତୋଽନଵରତେନ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯଲେହ୍ଯାଦ୍ଯୁପଭୋଗୈରାଗତାନୁଗତଭୃତ୍ଯାଦୀନହର୍ନିଶମଶ୍ଷୋଗୃହେଷୁ ତାଃ କ୍ଷିତୀଶଦୁହିତରୋ ଭୋଜଯାମାସୁଃ
ତାପରେ, ଅବିରତ ଭୋଜନ, ମିଠା, ମନୋରଞ୍ଜନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା, ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କର ଦାସୀ-ପରିଚାରିକାମାନେ ସହ ଦିନ ରାତି ସେଇ ଶୋଭାମୟ ଘରରେ ଭଲ ଭାବେ ରହିଲେ।