ସୋମଦତ୍ତଃ କୃଶାଶ୍ଵାଜ୍ଜଜ୍ଞେ ଯୋଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଶତମାଜହାର
କୃଶାଶ୍ୱଙ୍କୁ ଥୁଆଁ ସୋମଦତ୍ତ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଏକଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଜନମେଜଯଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ଜନମେଜୟ।
ଜନମେଜଯାତ୍ସୁମତିଃ
ଜନମେଜୟଙ୍କରୁ ସୁମତିଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ଏତେ ଵୈଶାଲିକା ଭୂଭୃତଃ
ଏହେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ବୈଶାଳୀର ରାଜାମାନେ।
ଶ୍ଲୋକୋପ୍ଯତ୍ର ଗୀଯତେ
ଏଠି ଏକ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଗାଯାଯାଏ।
ତୃଣବିଂଦୋଃ ପ୍ରସାଦେନ ସର୍ଵେ ଵୈଶାଲିକା ନୃପାଃ । ଦୀର୍ଘାଯୁଷୋ ମହାତ୍ମାନୋ ଵୀର୍ଯଵଂତୋତିଧାର୍ମିକାଃ
ତୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କର କୃପାରେ ବୈଶାଳୀର ସମସ୍ତ ରାଜା ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ପ୍ରବଳ ଓ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ।
ଶର୍ଯାତେଃ କନ୍ଯା ସୁକନ୍ଯାନାମାଭଵତ୍ ଯାମୁପଯେମେ ଚ୍ଯଵନଃ
ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସୁକନ୍ୟା, ଯାହାଙ୍କୁ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ବିବାହ କରିଥିଲେ।
ଆନର୍ତ୍ତନାମା ପରମଧାର୍ମିକଶ୍ଶର୍ଯାତିପୁତ୍ରୋଭଵତ୍
ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ପୁଅ ଆନର୍ତ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ।
ଆନର୍ତ୍ତୃସ୍ଯାପି ରେଵତନାମା ପୁତ୍ରୋ ଜଜ୍ଞେ ଯୋସାଵାନର୍ତ୍ତଵିଷଯଂ ବୁଭୁଜେ ପୁରୀଂ ଚ କୁଶସ୍ଥଲୀମଧ୍ଯୁଵାସ
ଆନର୍ତ୍ତଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ହେଲେ ରେବତ, ସେ ଆନର୍ତ୍ତ ଦେଶର ରାଜ୍ୟ କଲେ ଓ କୁଶସ୍ଥଳୀ ନଗରରେ ବସିଥିଲେ।
ରେଵତସ୍ଯାପି ରୈଵତଃ ପୁତ୍ରଃ କକୁଦ୍ମିନାମା ଧର୍ମାତ୍ମା ଭ୍ରୋତୃଶତସ୍ଯ ଜ୍ଯୋଷ୍ଠୋଽଭଵତ୍
ରେବତଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ରୈବତ, ଯାହାଙ୍କୁ କକୁଦ୍ମିନି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ସେ ଶତଭାଇ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଓ ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ରେଵତୀନାମ କନ୍ଯାଭଵତ୍
ତାଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରେବତୀ।
ସ ତାମାଦାଯ କସ୍ଯୋଯମର୍ହତୀତି ଭଗଵଂତମବ୍ଜଯୋନିଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଜଗାମ
ସେ ଝିଅକୁ ନେଇ, କିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ହେବେ ବୋଲି ପଦ୍ମଯୋନି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଗଲେ।
ତାଵଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଓଁତିକେ ହାହାହୂହୂସଂଜ୍ଞାଭ୍ଯାଂ ଗଂଧର୍ଵାଭ୍ଯାମତିତାନଂ ନାମ ଦିଵ୍ଯଂ ଗାଂଧର୍ଵମଗୀଯତ
ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାହା ଓ ହୂହୂ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ 'ଅତିତାନ' ନାମକ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବଗୀତ ଗାଇଲେ।
ତଚ୍ଚ ତ୍ରିମାର୍ଗପରିଵୃତ୍ତୈରନେକଯୁଗପରିଵୃତ୍ତିଂ ତିଷ୍ଠନ୍ନପି ରୈଵତଶ୍ଶୃଣ୍ଵନ୍ମୁହୂର୍ତ୍ତମିଵ ମେନେ
ଗୀତ ଗାଯାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ଅନେକ ଯୁଗ ଚଳିଗଲା, ତଥାପି ରୈବତ ଶୁଣିବା ସମୟରେ ଏହାକୁ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭାବିଲେ।
ଗୀତାଵସାନେ ଚ ଭଗଵଂତମବ୍ଜଯୋନିଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ରୈଵତଃ କନ୍ଯାଯୋଗ୍ଯଂ ଵରମପୃଚ୍ଛତ୍
ଗୀତ ଶେଷରେ, ରୈବତ ପଦ୍ମଯୋନି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଝିଅ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ଚାହିଲେ।
ତତଶ୍ଚାସୌ ଭଗଵାନକଥଯତ୍କଥଯ ଯୋଭିମତସ୍ତେ ଵର ଇତି
ତେବେ ଭଗବାନ କହିଲେ, 'ତୁମେ କାହାକୁ ବର ଭାବୁଛ, କୁହ।'
ପୁନଶ୍ଚ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଭଗଵତେ ତସ୍ମୈ ଯଥାଭିମତାନାତ୍ମନସ୍ସ ଵରାନ୍ କଥଯାମାସ । କ ଏଷାଂ ଭଗଵତୋଭିମତ ଇତି ଯସ୍ମୈ କନ୍ଯାମିମାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମୀତି
ପୁଣି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ନିଜେ ଭଲ ଲାଗୁଥିବା ବରମାନେ କହିଲେ, 'ଭଗବାନ, ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛାର ଅନୁକୂଳ? କାହାକୁ ଏହି ଝିଅକୁ ଦେବି?'
ତତଃ କିଂଚିଦଵନତଶିରାସ୍ସସ୍ମିତଂ ଭଗଵାନବ୍ଜଯୋନିରାହ
ତାପରେ, ଭଗବାନ ପଦ୍ମଯୋନି ହସି ହସି କିଛି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ।
ଯ ଏତେ ଭଵତୋଭିମତା ନୈତେଷାଂ ସାଂପ୍ରତଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାପତ୍ଯାପତ୍ଯସଂତତିରସ୍ତ୍ଯଵନୀତଲେ
ତୁମେ ଯେଉଁମାନେକୁ ବର ଭାବିଛ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ, ପଉତି, ବଂଶର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସନ୍ତାନ ଏବେ ପୃଥିବୀରେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ।
ବହୂନି ତଵାତ୍ରୈଵ ଗାଂଧର୍ଵଂ ଶୃଣ୍ଵତଶ୍ଚତୁର୍ଯଗାନ୍ଯତୀତାନି ସାଂପ୍ରତଂ
ତୁମେ ଏଠି ବସି ଗନ୍ଧର୍ବଗୀତ ଶୁଣୁଥିବା ସମୟରେ ଅନେକ ଯୁଗ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ମହୀତଲେଷ୍ଟାଵିଂଶତିତମମନୋଶ୍ଚତୁର୍ଯୁଗମତୀତପ୍ରାଯଂ ଵର୍ତତେ
ପୃଥିବୀରେ ଏହି ଅଠାଇଶତମ ମନୁମାନ୍ଦଳର ଚାରିଯୁଗ ପ୍ରାୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଆସନ୍ନୋ ହି କଲିଃ
ଏବେ କଳିଯୁଗ ଆସିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିକଟରେ ଅଛି।
ଅନ୍ଯସ୍ମୈ କନ୍ଯାରତ୍ନମିଦଂ ଭଵତୈକାକିନାଭିମତାଯ ଦେଯମ୍
ତୁମେ ଏହି ମହାନ କନ୍ୟାକୁ ଏକା ହୋଇ, ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ଚାହଁ, ଯୋଗ୍ୟ ଜଣେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଉ।
ଭଵତୋପି ପୁତ୍ରମିତ୍ତ୍ରକଲତ୍ରମଂତ୍ରିଭୃତ୍ଯବଂଧୁବଲକୋଶାଦଯସ୍ସମସ୍ତାଃ କାଲେନୈତେନାତ୍ଯଂତମତୀତାଃ
ତୁମର ସମସ୍ତ ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଦାସ, ଆତ୍ମୀୟ, ସେନା, ଧନ-ସମ୍ପଦ ଏହି ସମୟରେ ସବୁ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି।
ତତଃ ପୁନରପ୍ଯୁତ୍ପନ୍ନସାଧ୍ଵସୋ ରାଜା ଭଗଵଂତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପପ୍ରଚ୍ଛ
ତାପରେ ରାଜା ପୁଣି ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପଚାରିଲେ।
ଭଗଵନ୍ନେଵମଵସ୍ଥିତେ ମ ଯେଯଂ କସ୍ମୈ ଦେଯେତି
ହେ ଭଗବାନ, ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଏହି କନ୍ୟାକୁ କାହାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ?
ତତସ୍ସ ଭଗଵାନ୍ କିଂଚିଦଵନମ୍ରକଂଧରଃ କୃତାଂଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ସର୍ଵଲୋକଗୁରୁରଂଭୋଜଯୋନିରାହ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ପଦ୍ମଯୋନି ଭଗବାନ, ମାଥା କିଛି ନମାଇ ଏବଂ ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ । ନ ହ୍ଯାଦିମଧ୍ଯାଂତମଜସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ଵିଦ୍ମୋ ଵଯଂ ସର୍ଵମଯସ୍ଯ ଧାତୁଃ । ନ ଚ ସ୍ଵରୂପଂ ନ ପରଂ ସ୍ଵଭାଵଂ ନ ଚୈଵ ସାରଂ ପରମେଶ୍ଵରସ୍ଯ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ, ଅଜନ୍ମା, ତାଙ୍କର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ କିଛି ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ; ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ, ପରମ ସ୍ୱଭାବ କିମ୍ବା ତାତ୍ତ୍ୱିକ ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ।
କଲାମୁହୂର୍ତ୍ତାଦିମଯଶ୍ଚ କାଲୋ ନ ଯଦ୍ଵିଭୂତେଃ ପରିଣାମହେତୁଃ । ଅଜନ୍ମନାଶସ୍ଯ ସଦୈକମୂର୍ତ୍ତେରନାମରୂପସ୍ଯ ସନାତନସ୍ଯ
ଖଣ୍ଡ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଇତ୍ୟାଦି ଯାହାରୁ କାଳ ଗଠିତ, ସେ କାଳ ତାଙ୍କର ମହିମାର ପରିବର୍ତ୍ତନର କାରଣ ନୁହେଁ; ଯିଏ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଶୂନ୍ୟ, ସଦା ଏକ ରୂପ, ନାମ ଓ ରୂପ ଶୂନ୍ୟ, ଶାଶ୍ୱତ।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରସାଦାଦହମଚ୍ଯୁତସ୍ଯ ମୂର୍ତ୍ତିଃ ପ୍ରଜାସୃଷ୍ଟିକରଓଁତକାରୀ । କ୍ରୋଧାଚ୍ଚ ରୁଦ୍ର ଃ! ସ୍ଥିତିହେତୁଭୂତୋ ଯସ୍ମାଚ୍ଚ ମଧ୍ଯେ ପୁରୁଷଃ ପରସ୍ମାତ୍
ଯାହାଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କରେଁ ଏବଂ ସମାପ୍ତି ଆଣେ; ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରୁ ରୁଦ୍ର ହୁଏ, ଯିଏ ସଂହାର କରେ; ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ପୁରୁଷ ରୂପେ ଅଲଗା ଅଛନ୍ତି।