ତତଶ୍ଚ ତୃଣବିଂଦୁଃ
ତାପରେ ତୃଣବିନ୍ଦୁ ଜନ୍ମିଲେ।
ତସ୍ଯାପ୍ଯେକା କନ୍ଯା ଇଲଵିଲାନାମ
ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଇଳାବିଳା।
ତତଶ୍ଚାଲଂବୁସାନାମ ଵରାପ୍ସରାସ୍ତୃଣବିଂଦୁଂ ଭେଜେ
ତାପରେ ଅଲମ୍ବୁସା ନାମକ ବିଶିଷ୍ଟ ଅପ୍ସରା ତୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ତସ୍ଯାମପ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶାଲୋ ଜଜ୍ଞେ ଯଃ ପୁରୀଂ ଵିଶାଲଂ ନିର୍ମମେ
ସେଠାରୁ ବିଶାଳ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ବିଶାଳା ପୁରୀ ନିର୍ମାଣ କଲେ।
ହେମଚଂଦ୍ରଶ୍ଚ ଵିଶାଲସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋଭଵତ୍
ବିଶାଳଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ହେମଚନ୍ଦ୍ର।
ତତଶ୍ଚଂଦ୍ରଃ
ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମିଲେ।
ତତ୍ତନଯୋ ଧୂମ୍ରାକ୍ଷଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଧୂମ୍ରାକ୍ଷ।
ତସ୍ଯାପି ସୃଂଜଯୋଽଭୂତ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ସୃଞ୍ଜୟ।
ସୃଂଜଯାତ୍ସହଦେଵଃ
ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଥୁଆଁ ସହଦେବ ଜନ୍ମିଲେ।
ତତଶ୍ଚ କୃଶାଶ୍ଵୋ ନାମ ପୁତ୍ରୋଭଵତ୍
ତାପରେ କୃଶାଶ୍ୱ ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ।
ସୋମଦତ୍ତଃ କୃଶାଶ୍ଵାଜ୍ଜଜ୍ଞେ ଯୋଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଶତମାଜହାର
କୃଶାଶ୍ୱଙ୍କୁ ଥୁଆଁ ସୋମଦତ୍ତ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଏକଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଜନମେଜଯଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ଜନମେଜୟ।
ଜନମେଜଯାତ୍ସୁମତିଃ
ଜନମେଜୟଙ୍କରୁ ସୁମତିଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ଏତେ ଵୈଶାଲିକା ଭୂଭୃତଃ
ଏହେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ବୈଶାଳୀର ରାଜାମାନେ।
ଶ୍ଲୋକୋପ୍ଯତ୍ର ଗୀଯତେ
ଏଠି ଏକ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଗାଯାଯାଏ।
ତୃଣବିଂଦୋଃ ପ୍ରସାଦେନ ସର୍ଵେ ଵୈଶାଲିକା ନୃପାଃ । ଦୀର୍ଘାଯୁଷୋ ମହାତ୍ମାନୋ ଵୀର୍ଯଵଂତୋତିଧାର୍ମିକାଃ
ତୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କର କୃପାରେ ବୈଶାଳୀର ସମସ୍ତ ରାଜା ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ପ୍ରବଳ ଓ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ।
ଶର୍ଯାତେଃ କନ୍ଯା ସୁକନ୍ଯାନାମାଭଵତ୍ ଯାମୁପଯେମେ ଚ୍ଯଵନଃ
ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସୁକନ୍ୟା, ଯାହାଙ୍କୁ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ବିବାହ କରିଥିଲେ।
ଆନର୍ତ୍ତନାମା ପରମଧାର୍ମିକଶ୍ଶର୍ଯାତିପୁତ୍ରୋଭଵତ୍
ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ପୁଅ ଆନର୍ତ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ।
ଆନର୍ତ୍ତୃସ୍ଯାପି ରେଵତନାମା ପୁତ୍ରୋ ଜଜ୍ଞେ ଯୋସାଵାନର୍ତ୍ତଵିଷଯଂ ବୁଭୁଜେ ପୁରୀଂ ଚ କୁଶସ୍ଥଲୀମଧ୍ଯୁଵାସ
ଆନର୍ତ୍ତଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ହେଲେ ରେବତ, ସେ ଆନର୍ତ୍ତ ଦେଶର ରାଜ୍ୟ କଲେ ଓ କୁଶସ୍ଥଳୀ ନଗରରେ ବସିଥିଲେ।
ରେଵତସ୍ଯାପି ରୈଵତଃ ପୁତ୍ରଃ କକୁଦ୍ମିନାମା ଧର୍ମାତ୍ମା ଭ୍ରୋତୃଶତସ୍ଯ ଜ୍ଯୋଷ୍ଠୋଽଭଵତ୍
ରେବତଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ରୈବତ, ଯାହାଙ୍କୁ କକୁଦ୍ମିନି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ସେ ଶତଭାଇ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଓ ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ରେଵତୀନାମ କନ୍ଯାଭଵତ୍
ତାଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରେବତୀ।
ସ ତାମାଦାଯ କସ୍ଯୋଯମର୍ହତୀତି ଭଗଵଂତମବ୍ଜଯୋନିଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଜଗାମ
ସେ ଝିଅକୁ ନେଇ, କିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ହେବେ ବୋଲି ପଦ୍ମଯୋନି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଗଲେ।
ତାଵଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଓଁତିକେ ହାହାହୂହୂସଂଜ୍ଞାଭ୍ଯାଂ ଗଂଧର୍ଵାଭ୍ଯାମତିତାନଂ ନାମ ଦିଵ୍ଯଂ ଗାଂଧର୍ଵମଗୀଯତ
ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାହା ଓ ହୂହୂ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ 'ଅତିତାନ' ନାମକ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବଗୀତ ଗାଇଲେ।
ତଚ୍ଚ ତ୍ରିମାର୍ଗପରିଵୃତ୍ତୈରନେକଯୁଗପରିଵୃତ୍ତିଂ ତିଷ୍ଠନ୍ନପି ରୈଵତଶ୍ଶୃଣ୍ଵନ୍ମୁହୂର୍ତ୍ତମିଵ ମେନେ
ଗୀତ ଗାଯାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ଅନେକ ଯୁଗ ଚଳିଗଲା, ତଥାପି ରୈବତ ଶୁଣିବା ସମୟରେ ଏହାକୁ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭାବିଲେ।
ଗୀତାଵସାନେ ଚ ଭଗଵଂତମବ୍ଜଯୋନିଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ରୈଵତଃ କନ୍ଯାଯୋଗ୍ଯଂ ଵରମପୃଚ୍ଛତ୍
ଗୀତ ଶେଷରେ, ରୈବତ ପଦ୍ମଯୋନି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଝିଅ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ଚାହିଲେ।
ତତଶ୍ଚାସୌ ଭଗଵାନକଥଯତ୍କଥଯ ଯୋଭିମତସ୍ତେ ଵର ଇତି
ତେବେ ଭଗବାନ କହିଲେ, 'ତୁମେ କାହାକୁ ବର ଭାବୁଛ, କୁହ।'
ପୁନଶ୍ଚ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଭଗଵତେ ତସ୍ମୈ ଯଥାଭିମତାନାତ୍ମନସ୍ସ ଵରାନ୍ କଥଯାମାସ । କ ଏଷାଂ ଭଗଵତୋଭିମତ ଇତି ଯସ୍ମୈ କନ୍ଯାମିମାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମୀତି
ପୁଣି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ନିଜେ ଭଲ ଲାଗୁଥିବା ବରମାନେ କହିଲେ, 'ଭଗବାନ, ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛାର ଅନୁକୂଳ? କାହାକୁ ଏହି ଝିଅକୁ ଦେବି?'
ତତଃ କିଂଚିଦଵନତଶିରାସ୍ସସ୍ମିତଂ ଭଗଵାନବ୍ଜଯୋନିରାହ
ତାପରେ, ଭଗବାନ ପଦ୍ମଯୋନି ହସି ହସି କିଛି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ।
ଯ ଏତେ ଭଵତୋଭିମତା ନୈତେଷାଂ ସାଂପ୍ରତଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାପତ୍ଯାପତ୍ଯସଂତତିରସ୍ତ୍ଯଵନୀତଲେ
ତୁମେ ଯେଉଁମାନେକୁ ବର ଭାବିଛ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ, ପଉତି, ବଂଶର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସନ୍ତାନ ଏବେ ପୃଥିବୀରେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ।
ବହୂନି ତଵାତ୍ରୈଵ ଗାଂଧର୍ଵଂ ଶୃଣ୍ଵତଶ୍ଚତୁର୍ଯଗାନ୍ଯତୀତାନି ସାଂପ୍ରତଂ
ତୁମେ ଏଠି ବସି ଗନ୍ଧର୍ବଗୀତ ଶୁଣୁଥିବା ସମୟରେ ଅନେକ ଯୁଗ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଇଛି।