ଅନିକେତା ହ୍ଯନାହାରା ଯତ୍ର ସାଯଂଗୃହାଶ୍ଚ ଯେ । ତେଷାଂ ଗୃହସ୍ଥଃ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଯୋନିରେଵ ଚ
ଯେମାନେ ନିଜ ଘର ନାହାନ୍ତି, ନିୟମିତ ଭାବେ ଖାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଯେଉଁଠି ଥାଆନ୍ତି ସେଉଠି ରୁହନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୃହସ୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଓ ମୂଳ ଅବସ୍ଥାନ।
ତେଷାଂ ସ୍ଵାଗତଦାନାଦିଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ମଧୁରଂ ନୃପ । ଗୃହାଗତାନାଂ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ଶଯନାସନଭୋଜନମ୍
ହେ ରାଜା, ଏମିତି ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ମିଠା ଭାବରେ କଥା କହିବା, ସ୍ବାଗତ କରିବା ଓ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା, ବସିବା ଆସନ ଓ ଖାଇବାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଦରକାର।
ଅତିଥିର୍ଯସ୍ଯ ଭଗ୍ନାଶୋ ଗୃହାତ୍ପ୍ରତିନିଵର୍ତ୍ତତେ । ସ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦୁଷ୍କୃତଂ ତସ୍ମୈ ପୁଣ୍ଯମାଦାଯ ଗଚ୍ଛତି
ଯଦି କୌଣସି ଅତିଥି ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଘରରୁ ଫେରିଯାଏ, ତେବେ ଗୃହସ୍ଥ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ପାପ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ନେଇଯାଏ।
ଅଵଜ୍ଞାନମହଂକାରୋ ଦଂଭଶ୍ଚୈଵ ଗୃହ ସତଃ । ପରିତାପୋପଘାତୌ ଚ ପାରୁଷ୍ଯଂ ଚ ନ ଶସ୍ଯତେ
ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ଅବମାନ, ଅହଂକାର, ଢଂଗ, ଦୁଃଖ, ଅନ୍ୟକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଓ କଠୋର କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଯସ୍ତୁ ସମ୍ଯକ୍କରୋତ୍ଯେଵଂ ଗୃହସ୍ଥଃ ପରମଂ ଵିଧିମ୍ । ସର୍ଵବଂଧଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଲୋକାନାପ୍ନୋତ୍ଯନୁତ୍ତମାନ୍
ଯେ ଗୃହସ୍ଥ ଏହି ଉତ୍ତମ ନିୟମକୁ ଭଲଭାବେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଵଯଃପରିଣତୋ ରାଜନ୍କୃତକୃତ୍ଯୋ ଗୃହାଶ୍ରମୀ । ପୁତ୍ରେଷୁ ଭାର୍ଯାଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଵନଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ସହୈଵ ଵା
ଯେତେବେଳେ ବୟସ ହେବାକୁ ଲାଗିଯାଏ ଓ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ପୁଅମାନଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, ଏକାକି କିମ୍ବା ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ପର୍ଣମୂଲଫଲାହାରଃ କେଶଶ୍ମଶ୍ରୁଜଟାଧରଃ । ଭୂମିଶାଯୀ ଭଵେତ୍ତତ୍ର ମୁନିସ୍ସର୍ଵାତିଥିର୍ନୃପ
ସେଠାରେ ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ, ଜଟା ଓ ଦାଡ଼ି ରଖି, ଭୂମିରେ ଶୋଇ, ସେ ମୁନି ହେବା ଦରକାର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ହେ ରାଜା।
ଚର୍ମକାଶକୁଶୈଃ କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍ପରିଧାନୋତ୍ତରୀଯକେ । ତଦ୍ଵତ୍ତ୍ରିଷଵଣଂ ସ୍ନାନଂ ଶସ୍ତମସ୍ଯ ନରେଶ୍ଵର
ଚର୍ମ, ଚାଲ କିମ୍ବା କୁଶ ଦ୍ୱାରା ଉପର ଓ ତଳ ବସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଦିନକୁ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ହେ ନରେଶ।
ଦେଵତାଭ୍ଯର୍ଚନଂ ହୋମସ୍ସର୍ଵାଭ୍ଯାଗତପୂଜନମ୍ । ଭିକ୍ଷାବଲିପ୍ରଦାନଂ ଚ ଶସ୍ତମସ୍ଯ ନରେଶ୍ଵର
ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ହୋମ, ସମସ୍ତ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଭିକ୍ଷା ଦେବା, ଏସବୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ହେ ନରେଶ।
ଵନ୍ଯସ୍ନେହେନ ଗାତ୍ରାଣାମଭ୍ଯଂଗଶ୍ଚାସ୍ଯ ଶସ୍ଯତେ । ତପଶ୍ଚ ତସ୍ଯ ରାଜେଂଦ୍ର ଶୀତୋଷ୍ଣାଦିସହିଷ୍ଣୁତା
ବନର ତେଲ ଦ୍ୱାରା ଦେହ ମାସାଜ କରିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ, ଏବଂ ତପସ୍ୟା କରିବା, ଶୀତ, ଉଷ୍ଣତା ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟ ସହିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ, ହେ ରାଜା।
ଯସ୍ତ୍ଵେତାଂ ନିଯତଶ୍ଚର୍ଯାଂ ଵାନପ୍ରସ୍ଥଶ୍ଚରେନ୍ମୁନିଃ । ସ ଦହତ୍ଯଗ୍ନିଵଦ୍ଦୋଷାଞ୍ଜଯେଲ୍ଲୋକାଂଶ୍ଚ ଶାଶ୍ଵତାନ୍
ଯେ ବନବାସୀ ମୁନି ଏହି ନିୟମିତ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଅଗ୍ନି ପରି ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦହନ କରି, ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଥଶ୍ଚାଶ୍ରମୋ ଭିକ୍ଷୋଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଯୋ ମନୀଷିଭିଃ । ତସ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ଗଦତୋ ମମ ଶ୍ରୋତୁଂ ନୃପାର୍ହସି
ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମ ଯାହାକୁ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭାବେ କହନ୍ତି, ତାହାର ସ୍ୱରୂପ କଣ ତୁମେ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ।
ପୁତ୍ରଦ୍ର ଵ୍ଯକଲତ୍ରେଷୁ ତ୍ଯକ୍ତସ୍ନେହୋ ନରାଧିପ । ଚତୁର୍ଥମାଶ୍ରମସ୍ଥାନଂ ଗଚ୍ଛେନ୍ନିର୍ଧୂତମତ୍ସରଃ
ପୁଅ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଛାଡ଼ି, ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିତ ହୋଇ, ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ, ହେ ନରାଧିପ।
ତ୍ରୈଵର୍ଗିକାଂସ୍ତ୍ଯଜେତ୍ସର୍ଵାନାରଂଭାନଵନୀପତେ । ମିତ୍ରାଦିଷୁ ସମୋ ମୈତ୍ରସ୍ସମସ୍ତେଷ୍ଵେଵ ଜଂତୁଷୁ
ତିନି ପ୍ରକାରର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ, ହେ ଭୂପତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ସମଭାବ ଓ ମିତ୍ରତା ରଖିବା ଦରକାର।
ଜରାଯୁଜାଂଡଜାଦୀନାଂ ଵାଡ୍ମନଃକାଯକର୍ମଭିଃ । ଯୁକ୍ତଃ କୁର୍ଵୀତ ନ ଦ୍ରୋ ହଂ ସର୍ଵସଂଗାଂଶ୍ଚ ଵର୍ଜଯେତ୍
ଜନ୍ମର ଯେପରି ହେଉନାହିଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ମନ, କଥା ଓ କାୟାରେ ଭଲ କାମ କରିବା ଉଚିତ। କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି ନକରିବା ଓ ସମସ୍ତ ସଂଯୋଗ ଛାଡ଼ିଦେବା ଦରକାର।
ଏକାରାତ୍ରସ୍ଥିତିର୍ଗ୍ରାମେ ପଂଚରାତ୍ରସ୍ଥିତିଃ ପୁରେ । ତଥା ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯଥାପ୍ରୀତିର୍ଦ୍ଵେଷୋ ଵା ନାସ୍ଯ ଜାଯତେ
ଏକ ରାତି ଗ୍ରାମରେ ଓ ପାଞ୍ଚ ରାତି ସହରରେ ରହିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବେ ରହିବା ଦରକାର ଯେ, ତାଙ୍କର ମନରେ ନ ଆସୁ ନ ଦ୍ୱେଷ।
ପ୍ରାଣଯାତ୍ରାନିମିତ୍ତଂ ଚ ଵ୍ଯଂଗାରେ ଭୁକ୍ତଵଜ୍ଜନେ । କାଲେ ପ୍ରଶସ୍ତଵର୍ଣାନାଂ ଭିକ୍ଷାର୍ଥଂ ପର୍ଯଟେଦ୍ଗୃହାନ୍
ପ୍ରାଣ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ ଛାଡ଼ି ମିଳିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇପାରିବେ, ଏବଂ ଉଚିତ ସମୟରେ ଭଲ ଚରିତ୍ର ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଘରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉଚିତ।
କାମଃ କ୍ରୋଧସ୍ତଥା ଦର୍ପମୋହଲୋଭାଦଯଶ୍ଚ ଯେ । ତାଂସ୍ତୁ ସର୍ଵାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପରିଵ୍ରାଣ୍ନିର୍ମମୋ ଭଵେତ୍
କାମ, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ, ମୋହ, ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବନା ଛାଡ଼ି, ପରିବ୍ରାଜକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ନିର୍ମମ ହେବା ଉଚିତ।
ଅଭଯଂ ସର୍ଵଭୂତେଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯଶ୍ଚରତେ ମୁନିଃ । ତସ୍ଯାପି ସର୍ଵଭୂତେଭ୍ଯୋ ନ ଭଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
ଯେ ମୁନି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟହୀନତା ଦେଇ, ଏହିପରି ଚରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀଠାରୁ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଭୟ ପାଆନାହାନ୍ତି।
କୃତ୍ଵାଗ୍ନିହୋତ୍ରଂ ସ୍ଵଶରୀରସଂସ୍ଥଂ ଶାରୀରମଗ୍ନିଂ ସ୍ଵମୁଖେ ଜୁହୋତି । ଵିପ୍ରସ୍ତୁ ଭୈକ୍ଷ୍ଯୋପହିତୈର୍ହଵିର୍ଭିଶ୍ଚିତାଗ୍ନିକାନାଂ ଵ୍ରଜତି ସ୍ମ ଲୋକାନ୍
ଯିଏ ନିଜ ଦେହରେ ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ଥାପନା କରି, ନିଜ ମୁଖକୁ ଶରୀରର ଅଗ୍ନି ଭାବେ ହବି ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭିକ୍ଷାରେ ପାଇଥିବା ଅନ୍ନଦ୍ୱାରା ହବି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଚିତାଅଗ୍ନି ଜଳାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ମୋକ୍ଷାଶ୍ରମଂ ଯଶ୍ଚରତେ ଯଥୋକ୍ତଂ ଶୁଚିସ୍ସୁଖଂ କଲ୍ପିତବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତଃ । ଅନିଂଧନଂ ଜ୍ଯୋତିରିଵ ପ୍ରଶାଂତସ୍ସ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଶ୍ରଯତେ ଦ୍ଵିଜାତିଃ
ଯିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ମୋକ୍ଷର ପଥ ଅନୁସରଣ କରେ, ପବିତ୍ର ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନ ରଖେ, ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ନିର୍ବିକାର ହୁଏ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ମହାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସଗର ଉଵାଚ କଥିତଂ ଚାତୁରାଶ୍ରମ୍ଯଂ ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯକ୍ରିଯାସ୍ତଥା । ପୁଂସଃ କ୍ରିଯାମହଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ ॥ ୩,୧୦.
ସଗର କହିଲେ: ଚାରି ଆଶ୍ରମ ଓ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣ କରାଯାଇଛି; ଏବେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ପୁରୁଷଙ୍କର କୃତ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ନିତ୍ଯନୈମିତ୍ତିକାଃ କାମ୍ଯାଃ କ୍ରିଯାଃ ପୁଂସାମଶେଷତଃ । ସମାଖ୍ଯାହି ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ହ୍ଯସି ମେ ମତଃ ॥ ୩,୧୦.
ହେ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିତ୍ୟ, ନୈମିତ୍ତିକ ଓ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁଠୁ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ମନେ କରେ।
ଔର୍ଵ ଉଵାଚ ଯଦେତଦୁକ୍ତଂ ଭଵତା ନିତ୍ଯନୈମିତ୍ତିକାଶ୍ରଯମ୍ । ତଦହଂ କଥଯିଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁଷ୍ଵୈକମନା ମମ ॥ ୩,୧୦.
ଔର୍ବ କହିଲେ: ତୁମେ ଯେଉଁ ନିତ୍ୟ ଓ ନୈମିତ୍ତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ପଚାରିଛ, ତାହାକୁ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି; ମୋ କଥା ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୁଣ।
ଜାତସ୍ଯ ଜାତକର୍ମାଦିକ୍ରିଯାକାଣ୍ଡମଶେଷତଃ । ପୁତ୍ରସ୍ଯ କୁର୍ଵୀତ ପିତା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଚାଭ୍ଯୁଦଯାତ୍ମକମ୍ ॥ ୩,୧୦.
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେଠିପାଇଁ ପିତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମସଂସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଂସ୍କାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶୁଭ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଯୁଗ୍ମାଂସ୍ତୁ ପ୍ରାଡ୍ମୁଖାନ୍ଵିପ୍ରାନ୍ଭୋଜଯେନ୍ମନୁଜେଶ୍ଵର । ଯଥା ତୃପ୍ତିସ୍ତଥା କୁର୍ଯାଦ୍ଦୈଵଂ ପିତ୍ର୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନାମ୍ ॥ ୩,୧୦.
ହେ ମନୁଷ୍ୟରାଜ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦୁଇଜଣିଝିଁ ଦୁଇଜଣିଝିଁ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରାଇ ଭୋଜନ କରାଅ, ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ନିବେଦନ କର।
ଦଧ୍ନା ଯୁକ୍ତୈଃ ସବଦରୈର୍ମିଶ୍ରାନ୍ ପିଣ୍ଡାନ୍ମୁଦା ଯୁତଃ । ନାନ୍ଦୀମୁଖେଭ୍ଯସ୍ତୀର୍ଥେନ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦୈଵେନ ପାର୍ଥିଵ ॥ ୩,୧୦.
ଦହି, ଯବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଶାଇ ଆନନ୍ଦରେ ପିଣ୍ଡ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ପବିତ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ନାନ୍ଦୀମୁଖ ପୂର୍ବକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏହି ଦାନ କର, ହେ ରାଜନ।
ପ୍ରାଜାପତ୍ଯେନ ଵା ସର୍ଵମୁପଚାରଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍ । କୁର୍ଵୀତ ତତ୍ତଥାଶେଷଵୃଦ୍ଧିକାଲେଷୁ ଭୂପତେ ॥ ୩,୧୦.
କିମ୍ବା ପ୍ରାଜାପତ୍ୟ ବିଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଉପଚାର ଦକ୍ଷିଣାବର୍ତ୍ତ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଉନ୍ନତି ହୁଏ ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କର, ହେ ଭୂପତି।
ତତଶ୍ଚ ନାମ କୁର୍ଵୀତ ପିତୈଵ ଦଶମେହନି । ଦେଵପୂର୍ଵଂ ନରାଖ୍ଯଂ ହି ଶର୍ମଵର୍ମାଦିସଂଯୁତମ୍ ॥ ୩,୧୦.
ତାପରେ ଦଶମ ଦିନରେ ପିତା ନାମକରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦେବତାନାମ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ମାନବ ନାମ ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ହୁଏ, ଏବଂ 'ଶର୍ମା', 'ବର୍ମା' ଇତ୍ୟାଦି ସଂଯୁକ୍ତ ଥାଏ।
ଶର୍ମେତି ବ୍ରାହ୍ଯଣସ୍ଯୋକ୍ତଂ ଵର୍ମେତି କ୍ଷତ୍ରସଂଶ୍ରଯମ୍ । ଗୁପ୍ତଦାସାତ୍ମକଂ ନାମ ପ୍ରଶସ୍ତଂ ଵୈଶ୍ଯଶୂଦ୍ରଯୋଃ ॥ ୩,୧୦.
'ଶର୍ମା' ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ, 'ବର୍ମା' କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ; ରକ୍ଷା କିମ୍ବା ସେବା ସୂଚକ ନାମ ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।