ପରଦାରପରଦ୍ରଵ୍ଯପରହିଂସାସୁ ଯୋ ରତିମ୍ । ନ କରୋତି ପୁମାନ୍ଭୂପ ତୋଷ୍ଯତେ ତେନ କେଶଵଃ ॥ ୩,୮.
ଯିଏ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜନାନୀ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଧନ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାରେ ରୁଚି ରଖିନାହାଁତି, ଭୂପତି, କେଶବ ଏପରି ଲୋକ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ନ ତାଡଯତି ନୋ ହନ୍ତି ପ୍ରାଣିନୋ ନ ଚ ହିଂସକଃ । ଯୋ ମନୁଷ୍ଯୋ ମନୁଷ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ତୋଷ୍ଯତେ ତେନ କେଶଵଃ ॥ ୩,୮.
ଯିଏ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ନା ମାରେ, ନା ହତ୍ୟା କରେ, ନା କ୍ଷତି କରେ, ମନୁଷ୍ୟେନ୍ଦ୍ର, କେଶବ ଏପରି ଲୋକ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଦେଵାଦ୍ଵିଜଗୁରୂଣାଂ ଚ ଶୁଶ୍ରୂଷାସୁ ସଦୋଦ୍ଯତଃ । ତୋଷ୍ଯତେ ତେନ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପୁରୁଷେଣନରେଶ୍ଵର ॥ ୩,୮.
ଯିଏ ସଦା ଦେବତା, ଦ୍ୱିଜ, ଗୁରୁମାନେ ଉପରେ ସେବା କରିବାରେ ଉତ୍ସୁକ ରହେ, ନରେଶ୍ୱର, ଗୋବିନ୍ଦ ଏପରି ଲୋକ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଯଥାତ୍ମନି ଚ ପୁତ୍ରେ ଚ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଯତ୍ତଥା । ହିତକାମୋ ହରିସ୍ତେନ ସର୍ଵଦା ତୋଷ୍ଯତେ ସୁଖମ୍ ॥ ୩,୮.
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଯେପରି ଭଲ ଚାହେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭଲ ଚାହେ, ହରି ଏପରି ଲୋକ ଉପରେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ରାଗାଦିଦୋଷେଣ ନ ଦୁଷ୍ଟଂ ନୃପ ମାନସମ୍ । ଵିଶୁଦ୍ଧଚେତସା ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତୋଷ୍ଯତେ ତେନ ସର୍ଵଦା ॥ ୩,୮.
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ମନ ରାଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷରେ ଦୂଷିତ ହୁଏନି, ଯାହାଙ୍କର ହୃଦୟ ସଫା ଓ ପବିତ୍ର, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଵର୍ଣାଶ୍ରମେଷୁ ଯେ ଧର୍ମାଃ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତା ମୁନିସତ୍ତମ । ତେଷୁ ତିଷ୍ଠନ୍ନରୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଦୁଷ୍ଟଂ ନୃପ ମାନସମ୍ ॥ ୩,୮.
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ନିୟମ ଦିଆଯାଇଛି, ଏହାକୁ ଯିଏ ନିର୍ମଳ ମନରେ ପାଳନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ।
ସଗର ଉଵାଚ ତଦହଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛମି ଵର୍ଣଧର୍ମାନଶେଷତଃ । ତଥୈଵାଶ୍ରମଧର୍ମଂଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯ ବ୍ରଵୀହି ତାନ୍ ॥ ୩,୮.
ସଗର କହିଲେ: ଏହିପରି, ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣମାନଙ୍କର ନିୟମ ଏବଂ ଆଶ୍ରମମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସବୁଠିକ୍ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ସେଗୁଡିକୁ କହନ୍ତୁ।
ଔର୍ଵ ଉଵାଚ ବ୍ରାହ୍ମଣକ୍ଷତ୍ରିଯଵିଶାଂ ଶୁଦ୍ରାଣାଂ ଚ ଯଥାକମମ୍ । ତ୍ଵମେକାଗ୍ରମତିର୍ଭୂତ୍ଵା ଶୃଣୁ ଧର୍ମାନ୍ମଯୋଦିତାନ୍ ॥ ୩,୮.
ଔର୍ବ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରଙ୍କର ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଧର୍ମ ଅଛି, ତୁମେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ମୋ କଥା ଶୁଣ, ମୁଁ ସେଗୁଡିକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଛି।
ଦାନଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଯଜେଦ୍ଦେଵାନ୍ ଯଜ୍ଞିଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯତତ୍ପରଃ । ନିତ୍ଯୋଦକୀ ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ରଃ କୁର୍ଯାଚ୍ଚାଗ୍ନିପରିଗ୍ରହମ୍ ॥ ୩,୮.
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦାନ ଦେବା, ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରି ପୂଜା କରିବା, ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲାଗିଥିବା, ସବୁବେଳେ ପାଣି ଦେବା ଓ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।
ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଯାଜଯେଚ୍ଚାନ୍ଯାନନ୍ଯାନଧ୍ଯାପଯେତ୍ତଥା । କୁର୍ଯାତ୍ପ୍ରତିଗ୍ରହାଦାନଂଶୁକ୍ଲାର୍ଥାନ୍ନ୍ଯାଯତୋ ଦ୍ଵିଜଃ ॥ ୩,୮.
ଜୀବିକା ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରାଇପାରିବେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇପାରିବେ, ଏବଂ ନ୍ୟାୟରେ ଶୁଦ୍ଧ କାମ ପାଇଁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ।
ସର୍ଵଭୂତହିତଂ କୁର୍ଯାନ୍ନାହିତଂ କସ୍ଯାଚିଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ । ମୈତ୍ରୀ ସମସ୍ତଭୂତେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯୋତ୍ତମଂ ଧନମ୍ ॥ ୩,୮.
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭଲ କରିବା ଉଚିତ, କାହାରୁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସହିତ ମିତ୍ରତା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ।
ଗ୍ରାଵ୍ଣିରତ୍ନେ ଚ ପାରକ୍ଯେ ସମବୁଦ୍ଧିର୍ଭଵେଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ । ଋତାଵଭିଗମଃ ପତ୍ନ୍ଯାଂ ଶସ୍ତତେ ଚାସ୍ଯ ପାର୍ଥିଵ ॥ ୩,୮.
ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ପଥର, ମଣି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସମ୍ପତି ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ନିଜ ଜନ୍ମାନ୍ତରେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସମ୍ପ୍ରକ୍ଷେପ କରିବା ପ୍ରଶଂସାନୀୟ।
ଦାନାନି ଦଦ୍ଯାଦିଚ୍ଛାତୋ ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋପି ଵା । ଯଜେଚ୍ଚ ଵିଵିଧୈର୍ଯଜ୍ଞୈରଧୀଯୀତ ଚ ପାର୍ଥିଵଃ ॥ ୩,୮.
କ୍ଷତ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇପାରିବେ, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ଅଧ୍ୟୟନ କରିପାରିବେ, ହେ ରାଜା।
ଶସ୍ତ୍ରାଜୀଵୋ ମହୀରକ୍ଷା ପ୍ରଵରା ତସ୍ଯ ଜୀଵିକା । ତତ୍ରାପି ପ୍ରଥମଃ କଲ୍ପଃ ପୃଥିଵୀପରିପାରନମ୍ ॥ ୩,୮.
ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଜୀବିକା ହେଉଛି ଶସ୍ତ୍ର ଚଳାଇ ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା। ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉଛି ପୃଥିବୀକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା।
ଧରିତ୍ରୀପାଲନେନୈଵ କୃତକୃତ୍ଯା ନରାଧିପାଃ । ଭଵନ୍ତି ତୃପତେରଂଶା ଯତୋ ଯଜ୍ଞାଦିକର୍ମଣାମ୍ ॥ ୩,୮.
ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟ କର୍ମର ଫଳରେ ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ଶାସନାଦ୍ରାଜା ଶିଷ୍ଟାନାଂ ପରିପାଲନାତ୍ । ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯଭିମତାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ଵର୍ଣସଂସ୍ଥାଂ କରୋତି ଯଃ ॥ ୩,୮.
ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଶାସନ କରି ଓ ସଜ୍ଜନମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ରାଜା ଇଚ୍ଛିତ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ସେ ବର୍ଣ୍ଣର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
ପାଶୁପାଲ୍ଯଂ ଚ ଵାଣିଜ୍ଯଂ କୃଷିଂ ଚ ମନୁଜେଶ୍ଵର । ଵୈଶ୍ଯାଯ ଜୀଵିକାଂ ବ୍ରହ୍ମା ଦଦୌ ଲୋକପିତାମହଃ ॥ ୩,୮.
ହେ ମନୁଷ୍ୟର ମହାରାଜା, ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପଶୁପାଳନ, ବ୍ୟବସାୟ ଓ କୃଷି ହେଉଛି ଜୀବିକା, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତାମହ, ଦେଇଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯାପ୍ଯଧ୍ଯଯନଂ ଯଜ୍ଞୋ ଦାନଂ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଶସ୍ଯତେ । ନିତ୍ଯନୈମିତ୍ତିକାଦୀନାମନୁଷ୍ଠାନଂ ଚ କର୍ମଣାମ୍ ॥ ୩,୮.
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ, ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଓ ଧର୍ମ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ; ନିତ୍ୟ ଓ ନିମିତ୍ତିକ କର୍ମ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦ୍ଵିଜାତିସଂଶ୍ରିତଂ କର୍ମ ତାଦର୍ଥ୍ଯଂ ତେନ ପୋଷଣମ୍ । କ୍ରଯଵିକ୍ରଯଜୈର୍ଵାପି ଧନୈଃ କାରୂଦ୍ଭଵେନ ଵା ॥ ୩,୮.
ସେ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ କାମ କରେ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରେ, କିଣାବିକ୍ରୟ କିମ୍ବା ହସ୍ତଶିଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ ଧନରେ।
ଶୁଦ୍ରସ୍ଯ ସନ୍ନତିଃ ଶୌଚଂ ସେଵା ସ୍ଵାମିନ୍ଯମାଯଯା । ଅମନ୍ତ୍ରଯଜ୍ଞୋ ହ୍ଯସ୍ତେଯଂ ତତ୍ସଂଗୋ ଵିପ୍ରରକ୍ଷଣମ୍ ॥ ୩,୮.
ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନମ୍ରତା, ପବିତ୍ରତା, ସେବା, ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା, ମନ୍ତ୍ର ବିନା ଯଜ୍ଞ, ଚୋରି ନ କରିବା, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗତି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ଦାନଂ ଚ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛୂଦ୍ରୋପି ପାକଯଜ୍ଞୈର୍ଯଜେତ ଚ । ପିତ୍ର୍ଯାଦିକଂ ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶୁଦ୍ରଃ କୁର୍ଵୀତ ତେନ ଵୈ ॥ ୩,୮.
ଶୂଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନ ଦେଇପାରିବେ, ଘରେ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବେ, ପିତୃ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କର୍ମ ସେ ନିଜେ କରିପାରିବେ।
ଭୃତ୍ଯାଦିଭରଣାର୍ଥାଯ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ପରିଗ୍ରହଃ । ଋତୁକାଲେଭିଗମନଂ ସ୍ଵଦାରେଷୁ ମହୀପତେ ॥ ୩,୮.
ଭୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଜୀବିକା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ସମ୍ପତି ଗ୍ରହଣ କରିପାରନ୍ତି; ଏବଂ ନିଜ ଜନ୍ମାନ୍ତରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସମ୍ପ୍ରକ୍ଷେପ କରିବା ଉଚିତ, ହେ ରାଜା।
ଦଯା ସମସ୍ତଭୂତେଷୁ ତିତିକ୍ଷା ନାତିମାନିତା । ସତ୍ଯଂ ଶୌଚମନାଯାସୋ ମଙ୍ଗଲଂ ପ୍ରିଯଵାଦିତା ॥ ୩,୮.
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟା, ସହନଶୀଳତା, ଅହଂକାର ନଥିବା, ସତ୍ୟବାଦି, ଶୁଚିତା, ଚିନ୍ତା ନଥିବା, ଶୁଭ ଭାବ, ଓ ମିଠା କଥା କହିବା—ଏହିଗୁଡିକ ଗୁଣ ଅଟୁଟ ରହିବା ଉଚିତ।
ମୈତ୍ର୍ଯସ୍ପୃହା ତଥା ତଦ୍ଵଦକାର୍ପଣ୍ଯଂନରେଶ୍ଵର । ଅନୁସୂଯା ଚ ସାମାନ୍ଯଵର୍ଣାନାଂ କଥିତା ଗୁଣାଃ ॥ ୩,୮.
ମିତ୍ରତା, ଲୋଭ ନଥିବା, କଞ୍ଜୁସି ନଥିବା, ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ନଥିବା—ଏହିଗୁଡିକ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ଗୁଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ରାଜା।
ଆଶ୍ରମାଣାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାମେତେ ସାମାନ୍ଯଲକ୍ଷଣାଃ । ଗୁଣାଂସ୍ତଥାଵଦ୍ଧର୍ମାଂଶ୍ଚ ଵିପ୍ରାଦୀନାମିମାଞ୍ଛୃଣୁ ॥ ୩,୮.
ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମରେ ଏହି ଗୁଣଗୁଡିକ ସାଧାରଣ ଲକ୍ଷଣ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ନିଜସ୍ୱ ଧର୍ମ ଓ ଗୁଣ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଶୁଣ।
କ୍ଷାତ୍ତ୍ରଂ କର୍ମ ଦ୍ଵିଜସ୍ଯୋକ୍ତଂ ଵୈଶ୍ଯଂ କର୍ମ ତଥା ପଦି । ରାଜନ୍ଯସ୍ଯ ଚ ଵୈଶ୍ଯୋକ୍ତଂ ଶୂଦ୍ରକର୍ମ ନ ଚୈତଯୋଃ ॥ ୩,୮.
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ କାମ କରିପାରନ୍ତି, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ବୈଶ୍ୟ କାମ ମଧ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ର କାମ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସାମର୍ଥ୍ଯେ ସତି ତତ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯମୁଭାଭ୍ଯାମପି ପାର୍ଥିଵ । ତଦେଵାପଦି କର୍ତଵ୍ଯଂ ନ କୁର୍ଯାତ୍କର୍ମସଂକରମ୍ ॥ ୩,୮.
ଯଦି ସମର୍ଥ ଅଛନ୍ତି, ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମ ଛାଡିପାରନ୍ତି, ରାଜା; କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖ ସମୟରେ ମାତ୍ର କରିବା ଉଚିତ, ଶ୍ରେଣୀର କାମ ମିଶାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଇତ୍ଯେତେ କଥିତା ରାଜନ୍ଵର୍ଣଧର୍ମା ମଯା ତଵ । ଧର୍ମାନାଶ୍ରମିଣାଂ ସମ୍ଯଗ୍ବ୍ରୁଵତୋ ମେ ନିଶାମଯ ॥ ୩,୮.
ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ କହିଦେଲି, ରାଜା। ଏବେ ଆଶ୍ରମୀମାନଙ୍କର ଧର୍ମ ଯଥାଯଥା କହୁଛି, ଶୁଣ।
ଔର୍ଵ ଉଵାଚ । ବାଲଃ କୃତୋପନଯନୋ ଵେଦାହରଣତତ୍ପରଃ । ଗୁରୁଗେହେ ଵସେଦ୍ଭୂପ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସମାହିତଃ
ଔର୍ବ କହିଲେ: ଯେଉଁ ଶିଶୁ ଉପନୟନ କରିଛି, ବେଦ ପାଠରେ ମନ ଲଗାଇଛି, ସେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଘରେ ଥାଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ, ରାଜା।
ଶୌଚା ଚାରଵ୍ରତଂ ତତ୍ର କାର୍ଯ୍ଯଂ ଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ ଗୁରୋଃ । ଵ୍ରତାନି ଚରତା ଗ୍ରାହ୍ଯୋ ଵେଦଶ୍ଚ କୃତବୁଦ୍ଧିନା
ସେଠାରେ ଶୁଚିତା, ଭଲ ଆଚରଣ ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା, ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରିବା ଦରକାର। ବ୍ରତ ରଖି ବେଦ ଶିଖିବାକୁ ଦୃଢ ମନ କରିବା ଉଚିତ।