ଏକଦା ତୁ ମଯା ପୃଷ୍ଟଂ ଯଦେତଦ୍ ଭଵତୋଦିତମ୍ । ପ୍ରାହ କାଲିଙ୍ଗକୋ ଵିପ୍ରଃ ସ୍ମୃତ୍ଵା ତସ୍ଯ ମୁନେର୍ଵଚଃ
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଯାହା ଆପଣ ଏବେ କରିଛନ୍ତି, ଏକଥର ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲି; ସେତେବେଳେ କାଳିଙ୍ଗକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ମୁନିଙ୍କର କଥା ସ୍ମରଣ କରି କହିଥିଲେ।
ଜାତିସ୍ମରେଣ କଥିତୋ ରହସ୍ଯଃ ପରମୋ ମମ । ଯମ-କିଙ୍ଗରଯୋର୍ଯୋଽଭୂତ୍ ସଂଵାଦସ୍ତଂ ବ୍ରଵୀମି ତେ
ଯିଏ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରିପାରୁଥିଲେ, ସେ ମୋତେ ଏହି ପରମ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଥିଲେ: ଯମ ଓ ତାଙ୍କର ଦୂତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ସଂବାଦ ହୋଇଥିଲା, ସେ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।
ସ୍ଵପୁରୁଷମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପାଶହ୍ସତଂ ଵଦତି ଯମଃ କିଲ ତସ୍ଯ କର୍ଣାମୂଲେ । ପରିହର ମଧୁସୂଦନପ୍ରପନ୍ନାନ୍ ପ୍ରଭୁରହମନ୍ଯନୃଣାଂ ନ ଵୈଷ୍ଣଵାନାମ୍
ଯମ ତାଙ୍କ ଦୂତଙ୍କୁ, ଯିଏ ପାଶ ଧରିଛି, କାନ ଛାଡ଼ି କହନ୍ତି: 'ମଧୁସୂଦନଙ୍କର ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହ; ମୁଁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, କିନ୍ତୁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମୋ ଅଧୀନ ନୁହେଁ।'
ଅହମମରଘଣର୍ଚିତେନ ଧାତ୍ରା ଯମ ଇତି ଲୋକହିତାହିତେ ନିଯୁକ୍ତଃ । ହରିଗୁରୁଵଶଗୋଽସ୍ମି ନ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରଭଵତି ସଂଯମନେ ମମାପି ଵିଷ୍ଣୁଃ
'ମୁଁ ଯମ, ଯିଏ ଅମରମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଇ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାରର ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ହରି ଓ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଅଧୀନ, ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ — ମୋର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଶକ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି।'
କଟକମୁକୁଟକର୍ଣିକାଦିବେଦୈଃ କନକମଭେଦମପୀଷ୍ଯତେ ଯଥୈକମ । ସୁରପଶୁମନୁଜାଦିକଲ୍ପନାଭି ହରିରଖିଲାଭିରୁଦୀର୍ଯ୍ଯତେ ତଥୈକଃ
ଯେପରି ସୁନା କଂକଣ, ମୁକୁଟ, କଣବାଲି ଓ ଅନ୍ୟ ଅଳଂକାର ରୂପେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ହେବାକୁ ଗଣାଯାଏ, ସେପରି ଦେବ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ ବିଭିନ୍ନ ଧାରଣା ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହରି ସଦା ଏକ।
କ୍ଷିତିଜଲପରମାଣାଵୋଽନିଲାନ୍ତେ ପୁନରପି ଯାନ୍ତି ଯଥୈକତାଂ ଧରିଵ୍ଯାଃ । ସୁରପଶୁମନୁଜାଦଯସ୍ତଥାନ୍ତେ ଗୁଣକଲୁଷେଣ ସନାତନେନ ତେନ
ମାଟି, ପାଣି ଓ ପରମାଣୁ ଶେଷରେ ଯେପରି ଏକତାକୁ ଫେରିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଦେବ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ଶାଶ୍ୱତ ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଶେଷରେ ଏକତାରେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି।
ହରିମମରଗଣର୍ଚିତାଞଘ୍ରିପହ୍ମଂ ପ୍ରଣମତି ଯଃ ପରମାର୍ଥତୋ ହି ମର୍ତ୍ତ୍ଯଃ । ତମପଗତସମସ୍ତପାପବନ୍ଧଂ ଵ୍ରଜ ପରିହ୍ଟତ୍ଯ ଯଥାଗ୍ରିଗାଜ୍ଯସିକ୍ତମ୍
ଯିଏ ଏହି ନିଜ ହୃଦୟରୁ, ଅମରମାନେ ପୂଜିଥିବା ହରିଙ୍କ ଅରବିନ୍ଦ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ଘିଅ ଅଗ୍ନିରେ ପଡିଲେ ଯେପରି ଲୟ ହୁଏ, ସେପରି ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଇତି ଯମଵଚନଂ ନିଶମ୍ଯ ପାଶୀ କଥଯ ମମ ଵିଭୋ ! ସମସ୍ତଧାତୁ ଯମପୁରୁଷସ୍ତମୁଵାଚ ଧର୍ମରାଜମ୍ । ର୍ଭଵତି ହରେଃ ଖଲୁ ଯାଦୃଶୋଽସ୍ଯ ଭକ୍ତଃ
ଏପରି ଯମଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପାଶଧାରୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ, ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ!' ତାପରେ ଯମଙ୍କର ଦୂତ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ଫଳ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ହୁଏ।'
ନ ଚଲତି ନିଜଵର୍ଣାଧର୍ମତୋ ଯଃ ସମମତିରାତ୍ମସୁହ୍ଟଦଵିପକ୍ଷପକ୍ଷେ ନ ହରତି ନ ଚ ହନ୍ତି କିଞ୍ଚିଦୁଚ୍ଚୈଃ ସିତମନସଂ ତମଵୈହି ଵିଷ୍ଣଭକ୍ତମ୍
ଯେ ନିଜ ଜାତିର ଧର୍ମରୁ କେବେ ବି ହଟନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେ ମନରେ ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖନ୍ତି, ଯେ କେବେ ଚୋରି କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା କେହିକୁ ମାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେ ମନରେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ପବିତ୍ର ରହନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ।
କଲିକଲୂଷମଲେନ ଯସ୍ଯ ନାତ୍ମା ଵିମଲମତେର୍ମଲିନୀକୃତୋଽସ୍ତମୋହେ । ମନସି କୃତଜନାର୍ଦନଂ ମନୁଷ୍ଯଂ ସତତମଵେହି ହରରତୀଵ ଭକ୍ତମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକର ଆତ୍ମା କଳିଯୁଗର ଅପବିତ୍ରତାରେ ଦୂଷିତ ହୋଇନାହିଁ, ଯେଉଁ ଲୋକର ପବିତ୍ର ମନ ଭ୍ରମରେ ମଳିନ ହୋଇନାହିଁ, ଯେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ବସାଇଛନ୍ତି, ସେ ଲୋକ ସଦା ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତ।
କନକମପି ରହସ୍ଯଵେକ୍ଷ୍ଯ ବୁଦ୍ଧଯା ତୃର୍ଣାମିଵ ଯଃ ସମଵୈତି ଵୈ ପରସ୍ଵମ । ଭଵତି ଚ ଭଗଵତ୍ଯନନ୍ଯଚେତାଃ ପୁରୁଷଵରଂ ତମଵେହି ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମ୍
ଯେ ଅନ୍ୟର ଧନକୁ, ଏହା ସୁନା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୃଣ ଭଳି ଅମୂଲ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଯେ ଭଗବାନ ପ୍ରତି ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ।
ସ୍ଫଟିକଗିରିଶିଲାମଲଃ କ୍ଵ ବିଷ୍ଣୁର୍ମନସି ନୃଣାଂ କ୍ଵ ଚ ମତ୍ସରାଦିଦୋଷଃ । ନ ହି ତୁହିନମଯୂଖରଶ୍ମିପୁଞ୍ଜ ଭଵତି ହୁତାଶନଦୀପ୍ତିଜଃ ପ୍ରତାପଃ
ସ୍ଫଟିକ ପର୍ବତ ଯେତେ ପବିତ୍ର, ମନର ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଗୁଣ କେଉଁଠି? ଯେପରି ଶୀତ ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଭିତରେ ତାପ ରହିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ପବିତ୍ର ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ଵିମଲମତିଵିମତ୍ସରଃ ପ୍ରଶାନ୍ତଃ ଶୁଚିଚରିତୋଽଖିଲସତ୍ଵମିତ୍ରବୂତଃ । ପ୍ରିଯହିତଵଚନୋଽସ୍ତମାନମାଯୋ ଵସତି ସଦା ହ୍ଟଦି ତସ୍ଯ ଵାସୁଦେଵଃ
ଯେ ଶୁଦ୍ଧ, ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିତ, ଶାନ୍ତ, ଶୁଚି ଚରିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ରଖନ୍ତି, ଯେ ମଧୁର ଓ ଉପକାରୀ କଥା କହନ୍ତି, ଅହଂକାର ଓ ଚତୁର୍ୟ ରହିତ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ଵାସୁଦେଵ ରହନ୍ତି।
ଵସତି ହ୍ଟଦି ସନାତନେ ଚ ତସ୍ମିନ୍ ଭଵତି ପୁମାନ୍ ଜଗତୋଽସ୍ଯ ସୌମ୍ଯରୂପଃ । କ୍ଷିତିରସମତିରମ୍ଯମାତ୍ମନୋଽନ୍ତଃ କଥଯତି ଚାରୁତଯୈଵ ଶାଲପୋତଃ
ଏପରି ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସନାତନ ଓ ମୂଦୁ ରୂପର ଜଗତର ନାଥ ନିବାସ କରନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତରେ ଏକ ମଧୁର ଅନୁଭୂତି ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଏକ ନୂଆ ଉପଜା ଅତି ଚାରୁ।
ଯମନିଯମଵିଦୂତକଲ୍ମଷାଣା ମନୁଦିନମଚ୍ଯୁତସକ୍ତମାନସାନାମ୍ । ଅପଗତମଦ-ମାନ-ମତ୍ସରାଣଂ ତ୍ଯଜ ଭଟ!ଦୂରତରେଣ ମାନଵାନାମ
ଓ ଯୋଦ୍ଧା, ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜ ମନକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିନାହିଁ, ଯମ ନିୟମର ଅନୁସରଣ କରିନାହିଁ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରିନାହିଁ, ଅହଂକାର, ଅଭିମାନ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଭରିଥିବା, ସେମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରହ।
ହ୍ଟଦି ଯଦି ଭଗଵାନନାଦିରରାସ୍ତେ ହରିରସିଶଙ୍ଖଗଦାଧରୋଽଵ୍ଯଯାତ୍ମା । ତଦଘମଘଵିଘାତକର୍ତୃଭିନ୍ନଂ ଭଵତି କଥଂ ସତି ଚାନ୍ଧକାରମର୍କେ
ଯଦି ଆଦିହୀନ ଭଗବାନ ହରି, ଯିଏ ଶଂଖ ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା, ହୃଦୟରେ ବସନ୍ତି, ତେବେ ତାହାଠାରେ ପାପ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ ଅନ୍ଧାର ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ହରତି ପରଧନଂ ନିହନ୍ତି ଜନ୍ତୂନ୍ ଵଦତି ତଥାନୃତନିଷ୍ଠୁ ରାଣି ଯଶ୍ଵ । ଅସୁଭଜନିତଦୁର୍ମଦସ୍ଯ ପୁ ସଃ କଲୁଷମତେହ୍ଟ ଦି ତସ୍ଯ ନାସ୍ତ୍ଯନନ୍ତଃ
ଯେ ଅନ୍ୟର ଧନ ଚୋରି କରନ୍ତି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ମାରନ୍ତି, ସଦା ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗରେ ମନ ମଳିନ ହୋଇଛି, ସେ ଲୋକର ଦୁଃଖର ଶେଷ ନାହିଁ।
ନ ସହତି ପରସମ୍ପଦଂ ଵିନିନ୍ଦାଂ କଲୁଷମତିଃ କୁରୁତେ ସତାମସାଧୁଃ । ନ ଯଜତି ନ ଦଦାତି ଯଶ୍ଵ ସନ୍ତଂ ମନସି ନ ତସ୍ ଜନାର୍ଦନୋଽଧମସ୍ଯ
ଯେ ଅନ୍ୟର ସମ୍ପଦ ଦେଖି ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ମନ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଖରାପ କରନ୍ତି, ଯେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଦାନ ଦେଇନାହିଁ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିବାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପରମସୁଦ୍ଟଦି ବାନ୍ଧଵେ କଲତ୍ରେ ସୁତତନଯାପିତୃମାତୃଭୃତ୍ଯଵର୍ଗେ। ଶଠମତିରୁପଯାତି ଯୋଽର୍ଥତୃଷ୍ଣାଂ ତମଧମଚେଷ୍ଟମଵୈହି ନାସ୍ଯ ଭକ୍ତମ୍
ଯେ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ, ଜନାନୀ, ପିତା, ପତ୍ନୀ, ପୁଅ, ଦାସମାନେ ପ୍ରତି ଅତି ଆସକ୍ତ, ଯେ ମନରେ ଚତୁର୍ୟ ଓ ଧନ ଲୋଭ ରଖନ୍ତି, ସେ ନିମ୍ନ ଚରିତ୍ର ଲୋକ ଭକ୍ତ ନୁହେଁ।
ଅଶୁଭମତିରସତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିସକ୍ତଃ ସତତମନାର୍ଯ୍ଯଵିଶାଲସଙ୍ଗମତ୍ତଃ । ଅନୁଦିନକୃତପାପବନ୍ଧଯତ୍ନଃ ପୁରୁଷପଶୁର୍ନହି ଵାସୁଦେଵଭକ୍ତଃ
ଯେ ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ରଖନ୍ତି, ଅଧର୍ମ କାମରେ ଆସକ୍ତ, ସଦା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମଦ ରଖନ୍ତି, ପ୍ରତିଦିନ ପାପ କରିବାରେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେ ଲୋକ ପଶୁ ସମାନ, ଵାସୁଦେଵଙ୍କ ଭକ୍ତ ନୁହେଁ।
ସକଲମିଦମହଞ୍ଚ ଵାସୁଦେଵଃ ପରମପୁନାମ୍ ପରମେଶ୍ଵରଃ ସ ଏକଃ । ଇତି ମତିରଚଲା ଭଵତ୍ଯନନ୍ତେ ହ୍ଟଦଯଗତେ ଵ୍ରଜ ତାନ୍ ଵିହାଯ ଦୂରାତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକର ଅଚଳ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି—‘ଏହି ସବୁ ଓ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଵାସୁଦେଵ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପବିତ୍ର, ଏକମାତ୍ର ପରମେଶ୍ୱର’—ଏହି ବୁଝିବା ହୃଦୟରେ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଗଞ୍ଜିବା, ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରହ।
କମଲନଯନ ଵାସୁଦେଵ ଵିଷ୍ଣୋ ଧରଣିଧରାଚ୍ଯୁତ ଶହ୍ଘଚକ୍ରପୋଣୋ! ଭଵ ଶରଣମିତୀରଯନ୍ତି ଯେ ଵୈ ତ୍ଯଜ ଭଟ ଦୂରତରେଣ ତାନପାପାନ୍
ଓ କମଳନୟନ ଵାସୁଦେଵ, ବିଷ୍ଣୁ, ଧରଣୀଧର, ଅଚ୍ୟୁତ, ଶଂଖ ଚକ୍ରଧାରୀ! ଯେମାନେ କହନ୍ତି—‘ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ’—ଓ ଯୋଦ୍ଧା, ସେ ଅପରାଧୀମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରହ।
ଵସତି ମନସି ଯସ୍ଯ ସୋଽଵ୍ଯଯାତ୍ମା ପୁରୁଷଵରସ୍ଯ ନ ତସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟିପାତେ । ତଵ ଗତିରଥଵା ମମାସ୍ତି ଚକ୍ର ପ୍ରତିହତଵୀର୍ଯ୍ଯବଲସ୍ଯ ସୋଽନ୍ଯଲୋକ୍ଯଃ
ଯେଉଁ ଲୋକର ହୃଦୟରେ ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା ବସନ୍ତି, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଓ ଚକ୍ରଧାରୀ, ତୁମର ଗତି କିମ୍ବା ମୋର; ସେ ଅନ୍ୟର ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ଅପରାଜିତ।
ଇତଂ ନିଂ ଜଭଟଶାସନାଯ ଦେଵୋ ରଵିତନଯଃ ସ କିଲାହ ଧର୍ମରାଜଃ । ମମ କଥିତାମିଦଞ୍ଚ ତେନ ତୁଭ୍ଯଂ କୁରୁଵର! ସମ୍ଯଗିଦଂ ମଯାପି ଚୋକ୍ତମ୍
ଏପରି ଭାବରେ, ତୁମ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ ପାଇଁ, ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ଧର୍ମରାଜ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ। ସେ ଯାହା ମୋତେ କହିଥିଲେ, ମୁଁ ଏହି କଥା ଠିକ୍ ଭାବରେ ତୁମକୁ କହିଲି, ଓ କୁରୁମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ନକୁଲୈତନ୍ମମାଖ୍ଯାତଂ ପୂର୍ଵଂ ତେନ ଦ୍ରିଜନ୍ମନା । କଲିଙ୍ଗଦେଶାଦଭ୍ଯେତ୍ଯ ପ୍ରୀଯତା ସୁମହାତ୍ମନା
ନକୁଳ ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ କହିଥିଲେ, ଯିଏ ଦ୍ୱିଜନ୍ମା ଥିଲେ, କଳିଙ୍ଗ ଦେଶରୁ ଆସି, ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ମନ।
ମଯାପ୍ଯେତଦୂ ଯଥାନ୍ଯାଯ ସମ୍ଯଗ୍ ଵତ୍ସ! ତଵୋଦିତମ୍ । ଯଥା ଵିଷ୍ଣୁମୃତେ ନାନ୍ଯତ୍ ତ୍ରାଣଂ ସଂସାରସାଗରେ
ମୁଁ ଏହି କଥା ତୁମକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ କହିଲି, ବାଳକ, ଯେପରି ତୁମେ ପଚାରିଥିଲ। ବିଷ୍ଣୁ ଛଡ଼ା, ସଂସାର ନଦୀରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ।
କିଙ୍ଗରା ପାଶଦଣ୍ଡାଶ୍ଵ ନ ଯମୋ ନ ଚ ଯାତାଃ । ସମର୍ଥସ୍ତସ୍ଯ ଯସ୍ଯାତ୍ମା କେଶଵାଲମ୍ବନଃ ସଦା
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଆତ୍ମା ସଦା କେଶବଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ, ସେମାନେ ଉପରେ ଯମର ଦୂତ, ଦଣ୍ଡ, ଅଶ୍ୱ, ଯମ ନିଜେ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ସେବକମାନେ କିଛି କ୍ଷମତା ରଖିନାହାନ୍ତି।
ମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ ଭଗଵନ୍ଭଗଵାନ୍ଦେଵଃ ସଂସାରଵିଜିଗୀଷୁଭିଃ । ସମାଖ୍ଯାହି ଜଗନ୍ନାଥୋ ଵିଷ୍ଣୁରାରାଧ୍ଯତେ ଯଥା ॥ ୩,୮.
ମୈତ୍ରେୟ ପଚ୍ଛିଲେ: ଭଗବନ୍, ଏହି ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ଜଗତ୍ନାଥ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଦୟାକରି ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।
ଆରାଧିତାଚ୍ଚ ଗୋଵିନ୍ଦାଦାରାଧନପରୈର୍ନରୈଃ । ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଫଲଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ତଚ୍ଚେଚ୍ଛାମି ମହାମୁନେ ॥ ୩,୮.
ମହାମୁନି, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଲୋକମାନେ କଣ ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ଯତ୍ପୃଚ୍ଛତି ଭଵାନେତତ୍ସଗରେଣ ମହାତ୍ମନା । ଔର୍ଵଃ ପ୍ରାହ ଯଥା ପୃଷ୍ଟସ୍ତନ୍ମେ ନିଗଦତଃ ଶୃଣୁ ॥ ୩,୮.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ତୁମେ ଯାହା ପଚ୍ଛୁଛ, ସେ କଥା ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ସଗର ପଚ୍ଛିଥିଲେ; ଆଉର୍ବ କିପରି ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ଏହା କହୁଛି, ଶୁଣ।