ତଥା କେତୁରଥସ୍ଯାଶ୍ଵା ଅପ୍ଯଷ୍ଟୌ ଵାତରଂହସଃ । ପଲାଲଧୂମଵର୍ଣାଭା ଲାକ୍ଷାରସନିଭାରୁଣାଃ
ସେପରି କେତୁଙ୍କ ରଥର ଅଠଟି ଘୋଡ଼ା ବହୁତ ଦ୍ରୁତ ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ରଙ୍ଗ ଧାନ ଚାଉଳ ଧୂଆଁ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଲାକ୍ଷାରସ ଭଳି ରକ୍ତିମ।
ଏତେ ମଯା ଗ୍ରହାଣାଂ ଵୈ ତଵାଖ୍ଯାତା ରଥା ନଵ । ସର୍ଵେ ଧ୍ରୁଵେ ମହାଭାଗ ପ୍ରବଦ୍ଧା ଵାଯୁରଶ୍ମିଭିଃ
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ନଉଟି ରଥ ବିବରଣା କହିଛି; ସେଗୁଡ଼ିକ ସବୁ ଧ୍ରୁବ ତାରା ସହ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧାଯାଇଛି।
ଗ୍ରହର୍କ୍ଷତାରାଧିଷ୍ଣ୍ଯାନି ଧ୍ରୁଵେ ବଦ୍ଧାନ୍ଯଶ୍ଷୋତଃ । ଭ୍ରମନ୍ତ୍ଯୁଚିତଚାରେଣ ମୈତ୍ରେଯାନିଲରଶ୍ମିଭିଃ
ଗ୍ରହ, ତାରା ଓ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କର ଆସନ ସବୁ ଧ୍ରୁବ ତାରା ସହ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି, ହେ ମୈତ୍ରେୟ, ବାୟୁର ରଶି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଯାଵାନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ତାରାସ୍ତା ତାଵନ୍ତୋ ଵାତରଶ୍ମଯଃ । ସର୍ଵେ ଧ୍ରୁଵେ ନିବଦ୍ଧାସ୍ତେ ଭ୍ରମନ୍ତୋ ଭ୍ରାମଯନ୍ତି ତମ୍
ଯେତେ ତାରା ଅଛି, ସେତେ ବାୟୁର ରଶି ଅଛି; ସେମାନେ ସବୁ ଧ୍ରୁବ ତାରାକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ ଧ୍ରୁବକୁ ମଧ୍ୟ ଘୁଞ୍ଚାନ୍ତି।
ତୈଲପୀଡା ଯଥା ଚକ୍ରଂ ଭ୍ରମନ୍ତୋ ଭ୍ରାମଯନ୍ତି ଵୈ । ତଥା ଭ୍ରମନ୍ତି ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଵାତଵିଦ୍ଧାନି ସର୍ଵଶଃ
ଯେପରି ତେଲ ଫୁଆଡ଼ ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ତାରା ଓ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ବସ୍ତୁ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ହୋଇ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଅଲାତଚକ୍ରଵଦ୍ଯାନ୍ତି ଵାତଚକ୍ରେରିତାନି ତୁ । ଯସ୍ମାଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଵହତି ପ୍ରଵହସ୍ତେନ ସ ସ୍ମୃତଃ
ଅଳାତ ଚକ୍ର ଘୁଞ୍ଚିବା ପରି, ଏହି ତାରାମାନେ ବାୟୁର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ହୁଅନ୍ତି; ବାୟୁ ଏହି ତାରାମାନେକୁ ବହିନେଇଥାଏ, ଏହିକାରଣରୁ ଏହାକୁ ପ୍ରବାହ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଶିଶୁମାରସ୍ତୁ ଯଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସ ଧ୍ରୁଵୋ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । ସନ୍ନିଵେଶଂ ଚ ତସ୍ଯାପି ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମୁନିସତ୍ତମ
ଯାହାକୁ ଶିଶୁମାର କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ଧ୍ରୁବ ତାରା ଅଛି; ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାର ବିନ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।
ଯଦହ୍ନା କୁରୁତେ ପାପଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଶି ମୁଚ୍ଯତେ । ଯାଵନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ତାରାସ୍ତାଃ ଶିଶୁମାରାଶ୍ରିତା ଦିଵି । ତାଵନ୍ତ୍ଯେଵ ତୁ ଵର୍ଷାଣି ଜୀଵତ୍ଯଭ୍ଯଧିକାନି ଚ
ଦିନେ ଯେଉଁ ପାପ କରାଯାଏ, ରାତିରେ ଶିଶୁମାରକୁ ଦେଖିଲେ ସେଥିରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଯେତେ ତାରା ଆକାଶରେ ଶିଶୁମାର ରୂପେ ଅଛି, ସେତେ ବର୍ଷ ଓ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଜୀବନ ମିଳେ।
ଉତ୍ତାନପାଦସ୍ତସ୍ଯାଧୋ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ହ୍ଯୁତ୍ତରୋ ହନୁଃ । ଯଜ୍ଞୋଽଧରଶ୍ଚ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ଧର୍ମୋ ମୂର୍ଦ୍ଧାନମାଶ୍ରିତଃ
ଏହାର ତଳେ ଉତ୍ତାନପାଦ ଅଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ତଳ ଜିହ୍ବା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ; ଯଜ୍ଞ ତଳଭାଗରେ ଅଛନ୍ତି, ଧର୍ମ ମୁଣ୍ଡରେ ବସିଛନ୍ତି।
ହୃଦି ନାରାଯଣଶ୍ଚାସ୍ତେ ଅଶ୍ଵିନୌ ପୂର୍ଵପାଦଯୋଃ । ଵରୁଣଶ୍ଚାର୍ଯମା ଚୈଵ ପଶ୍ଚିମେ ତସ୍ଯ ସକ୍ଥିନୀ
ନାରାୟଣ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ପୂର୍ବ ପାଦରେ ଅଛନ୍ତି; ବରୁଣ ଓ ଅର୍ୟମା ପଛ ପାଦରେ ଅଛନ୍ତି।
ଶିଶ୍ନଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ତସ୍ଯ ମିତ୍ରୋଽପାନଂ ସମାଶ୍ରିତଃ
ଏହାର ଲିଙ୍ଗ ବର୍ଷ, ଏବଂ ମିତ୍ର ମୂତ୍ରଦ୍ୱାରରେ ବସିଛନ୍ତି।
ପୁଚ୍ଛେଗ୍ନିଶ୍ଚ ମହେନ୍ଦ୍ର ଶ୍ଚ କଶ୍ଯପୋଥ ତତୋ ଧ୍ରୁଵଃ । ତାରକା ଶିଶୁମାରସ୍ଯ ନାସ୍ତମେତି ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ପୁଛରେ ଅଗ୍ନି ଓ ମହେନ୍ଦ୍ର, ତାପରେ କଶ୍ୟପ, ତାପରେ ଧ୍ରୁବ ଅଛନ୍ତି; ଶିଶୁମାରର ଚାରିଟି ତାରା କେବେ ଅସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଷ ସନ୍ନିଵେଶୋଽଯଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ତଥା । ଦ୍ଵୀପାନାମୁଦଧୀନାଂ ଚ ପର୍ଵତାନାଂ ଚ କୀର୍ତିତଃ
ଏହିପରି ଭୂମି, ତାରାମାନେ, ଦ୍ୱୀପ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ବିନ୍ୟାସ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ନଦୀନାଂ ଚ ଯେ ଚ ତେଷୁ ଵସନ୍ତି ଵୈ । ତେଷାଂ ସ୍ଵରୂପମାଖ୍ଯାତଂ ସଂକ୍ଷେପଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ପୁନଃ
ବର୍ଷ, ନଦୀ ଓ ସେଠି ବସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ରୂପ ବିବରଣା ଦିଆଯାଇଛି; ଏବେ ପୁଣି ସଂକ୍ଷେପ ଶୁଣ।
ଯଦମ୍ବୁ ଵୈଷ୍ଣଵଃ କାଯସ୍ତତୋ ଵିପ୍ର ଵସୁନ୍ଧରା । ପଦ୍ମାକାରା ସମୁଦ୍ଭୂତା ପର୍ଵତାବ୍ଧ୍ଯାଦିସଂଯୁତା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦେହରୁ ଏହି ପୃଥିବୀ ପଦ୍ମ ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସହିତ।
ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭୁଵନାନି ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵନାନି ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗିରଯୋ ଦିଶଶ୍ଚ । ନଦ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରା ଶ୍ଚ ସ ଏଵ ସର୍ଵଂ ଯଦସ୍ତି ଯନ୍ନାସ୍ତି ଚ ଵିପ୍ରଵର୍ଯ
ତାରାମାନେ ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗତ ବିଷ୍ଣୁ, ଜଙ୍ଗଲ ବିଷ୍ଣୁ, ପାହାଡ଼ ଓ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ; ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି, ଯାହା ଅଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ, ସେ ସବୁ ବିଷ୍ଣୁ ହେଉଛନ୍ତି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଜ୍ଞାନସ୍ଵରୂପୋ ଭଗଵାନ୍ଯତୋସାଵଶ୍ଷୋମୂର୍ତ୍ତିର୍ନ ତୁ ଵସ୍ତୁଭୂତଃ । ତତୋ ହି ଶୈଲାବ୍ଧିଧରାଦିଭେଦାଞ୍ଜାନୀହି ଵିଜ୍ଞାନଵିଜୃମ୍ଭିତାନି
ଭଗବାନ୍ ଜ୍ଞାନର ରୂପ, ସେଉଁଠି ସ୍ଥୂଳ ଦେହ ନୁହଁନ୍ତି; ଏହିପରି ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ମାନେ ଜ୍ଞାନର ଭାବନା ରୂପ।
ଯଦା ତୁ ଶୁଦ୍ଧଂ ନିଜରୂପି ସର୍ଵଂ କର୍ମକ୍ଷଯେ ଜ୍ଞାନମପାସ୍ତଦୋଷମ୍ । ତଦା ହି ସଂକଲ୍ପତରୋଃ ଫଲାନି ଭଵନ୍ତି ନୋ ଵସ୍ତୁଷୁ ଵସ୍ତୁଭେଦାଃ
ଯେତେବେଳେ କର୍ମ ଶେଷ ହେବା ପରେ ଜ୍ଞାନ ନିଜ ଶୁଦ୍ଧ ରୂପରେ ଦୋଷ ହୀନ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛାବୃକ୍ଷର ଫଳ ପରି ବସ୍ତୁର ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଵସ୍ତ୍ଵସ୍ତି କିଂ କୁତ୍ରଚିଦାଦିମଧ୍ଯପର୍ଯନ୍ତହୀନଂ ସତତୈକରୂପମ୍ । ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଥାତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜ ଯାତି ଭୂଯୋ ନ ତତ୍ତଥା ତତ୍ର କୁତୋ ହି ତତ୍ତ୍ଵମ୍
କେଉଁଠି କିଛି ଦ୍ରବ୍ୟ ଅଛି କି, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଯାହା ସଦା ଏକାକାର ରହେ? ଏବଂ, ଦ୍ୱିଜ, ଯଦି କିଛି ଦ୍ରବ୍ୟ ଆପଣା ଆକାର ବଦଳାଏ ଏବଂ ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରକୃତିରେ ରହିପାରେ ନାହିଁ, ତେବେ ତାହାର ସତ୍ତା କିପରି ସ୍ଥିର ରହିପାରିବ?
ମହୀ ଘଟତ୍ଵଂ ଘଟତଃ କପାଲିକା କପାଲିକାଚୂର୍ଣରଜସ୍ତତୋଽଣୁଃ । ଜନୈଃ ସ୍ଵକର୍ମସ୍ତିମିତାତ୍ମନିଶ୍ଚଯୈରାଲକ୍ଷ୍ଯତେ ବ୍ରୂହି କିମତ୍ର ଵସ୍ତୁ
ମାଟି ଘଡ଼ା ହୁଏ, ଘଡ଼ା ଭାଗ ଭାଗ ହୁଏ, ଭାଗ ଧୂଳି ହୁଏ, ଧୂଳି ଠାରୁ ଅଣୁ ହୁଏ; ଲୋକେ ନିଜ କର୍ମ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝିବାରୁ ଏହି ଭିନ୍ନତା ଦେଖନ୍ତି—ତେବେ ଏଠାରେ ସତ୍ତା କଣ?
ତସ୍ମାନ୍ନ ଵିଜ୍ଞାନମୃତେସ୍ତି କିଂଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍କଦାଚିଦ୍ଦ୍ଵିଜ ଵସ୍ତୁଜାତମ୍ ।। ଵିଜ୍ଞାନମେକଂ ନିଜକର୍ମଭେଦଵିଭିନ୍ନଚିତ୍ତେର୍ବହୁଧାଭ୍ଯୁପେତମ୍
ତେଣୁ, ଦ୍ୱିଜ, କେଉଁଠି କେବେ କିଛି ଦ୍ରବ୍ୟ ନାହିଁ ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଠାରୁ ଅଲଗା; ଜ୍ଞାନ ଏକା, କିନ୍ତୁ ନିଜ କର୍ମ ଓ ଚିନ୍ତାର ଭିନ୍ନତାରୁ ଏହା ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଜ୍ଞାନଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଂ ଵିମଲଂ ଵିଶୋ କମଶ୍ଷୋଲୋଭାଦିନିରସ୍ତସଙ୍ଗମ୍ । ଏକଂ ସଦୈକଂ ପରମଃ ପରେଶଃ ସ ଵାସୁଦେଵୋ ନ ଯତୋନ୍ଯଦସ୍ତି
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ, ଚାହିଦା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଠାରୁ ମୁକ୍ତ—ସେଉଁଟି ଏକା, ନିତ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସେହି ହେଉଛନ୍ତି ଵାସୁଦେଵ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କୁ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ସଦ୍ଭାଵ ଏଵଂ ଭଵତୋ ମଯୋକ୍ତୋ ଜ୍ଞାନଂ ଯଥା ସତ୍ଯମସତ୍ଯମନ୍ଯତ୍ । ଏତତ୍ତୁ ଯତ୍ସଂଵ୍ଯଵହାରଭୂତଂ ତତ୍ରାପି ଚୋକ୍ତଂ ଭୁଵନାଶ୍ରିତଂ ତେ
ଏଭଳି ଭାବରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ତାର ସତ୍ୟ ନିଜରେ ବୁଝାଇଛି, ଏବଂ କିପରି ଜ୍ଞାନ ଏକା ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଟେ, ଅନ୍ୟ ସବୁ ଅସତ୍ୟ; ଏହି ଜଗତର ଚାଳ ଯାହା ଆଧାର, ତାହା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି।
ଯଜ୍ଞଃ ପଶୁର୍ଵହ୍ନିରଶ୍ଷୋଋତ୍ଵିକ୍ସୋମଃ ସୁରାଃ ସ୍ଵର୍ଗମଯଶ୍ଚ କାମଃ । ଇତ୍ଯାଦିକର୍ମାଶ୍ରିତମାର୍ଗଦୃଷ୍ଟଂ ଭୂରାଦିଭୋଗାଶ୍ଚ ଫଲାନି ତେଷାମ୍
ଯଜ୍ଞ, ବଳି, ଅଗ୍ନି, ହୋମ, ପୁରୋହିତ, ସୋମ, ଦେବତା, ସ୍ଵର୍ଗ ଓ ଆକାଂକ୍ଷା—ଏହି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କର୍ମ ଆଧାରିତ ଫଳ, ଏବଂ ଭୂମି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୋଗ ତାହାର ଫଳ।
ଯଚ୍ଚୈତଦ୍ଭୁଵନଗତଂ ମଯା ତଵୋକ୍ତଂ ସର୍ଵତ୍ର ଵ୍ରଜତି ହି ତତ୍ର କର୍ମଵଶ୍ଯଃ । ଜ୍ଞାତ୍ଵୈଵଂ ଧ୍ରୁଵମଚଲଂ ସଦୈକରୂପଂ ତତ୍କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଶତି ହି ଯେନ ଵାସୁଦେଵମ୍
ଏହି ଜଗତରେ ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସବୁ କର୍ମର ଶକ୍ତିରେ ଚାଳିଯାଏ; ଏହା ଜାଣି, ଜଣେ ନିଶ୍ଚଳ, ଅଟୁଟ, ସଦା ଏକାକାର କର୍ମ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଵାସୁଦେଵଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ । ଭଗଵନ୍ ! ସମ୍ଯଗାଖ୍ଯାତଂ ଯତ୍ ପୃଷ୍ଟୋଽସି ମଯାଖଲମ୍ । ଭୂସମୁଦ୍ରାଦିସରିତାଂ ସଂସ୍ଥାନଂ ଗ୍ରହସଂସ୍ଥିତିମ୍
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲି, ତୁମେ ଭୂମି, ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ ଓ ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛ।
ଵିଷ୍ଣଵାଧାରଂ ତଥା ଚୈତତ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସମଵସ୍ଥିତମ୍ । ପରମାର୍ଥସ୍ତୁ ତେନୋକ୍ତୋ ଯଥାଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରଧାନତଃ
ତୁମେ ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛ; ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଧାନ ତତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛ।
ଯତ୍ତ୍ଵୋତଦ୍ଭଗଵାନାହ ଭରତସ୍ଯ ମହୀପତେଃ । କଥଯିଷ୍ଯାମି ଚରିତଂ ତନ୍ମାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ଏବେ, ଭଗବାନ ଯେଉଁ କଥା ଭାରତ ରାଜା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ମୁଁ ତାହାର ଏତିହାସ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି; ଦୟାକରି ମୋତେ ସେ କଥା କହ।
ଭରତଃ ସ ମହୀପାଲଃ ଶାଲଗ୍ରାମେଽଵସତ୍ କିଲ ଯୋଗଯୁକ୍ତଃ ସମାଧାଯ ଵାସୁଦେଵେ ସଦା ମନଃ
ସେ ଭାରତ ରାଜା ଏକଥି ଶାଳଗ୍ରାମରେ ବସିଥିଲେ, ସଦା ଯୋଗରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ସଦା ଵାସୁଦେଵଙ୍କୁ ଲଗାଇଥିଲା।
ପୁଣ୍ଯଦେଶପ୍ରଭାଵେଣ ଧ୍ଯାଯତଶ୍ଵ ସଦା ହରିମ୍ । କଥନ୍ତୁ ନାଭଵନ୍ମୁକ୍ତିର୍ଯଦଭୂତ୍ ସ ଦ୍ରିଜଃ ପୁନଃ
ପବିତ୍ର ଦେଶର ପ୍ରଭାବରୁ ସେ ସଦା ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ; ତଥାପି, ଦ୍ୱିଜ, କିପରି ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ ଏବଂ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ହେଲା, ମୋତେ କହ।