ତଦାଧାରଂ ଜଗଚ୍ଚେଦଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍ ॥ ୨,୯.
ଏହି ଆଧାର ଉପରେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟ ସହିତ ସମଗ୍ର ଜଗତ୍ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଯେନ ଵିପ୍ରଵିଧାନେନ ତନ୍ମମୈକମନାଃ ଶୃଣୁ । ଵିଵସ୍ଵାନଷ୍ଟଭିର୍ମାସୈରାଦାଯାପୋ ରସାତ୍ମିକାଃ । ଵର୍ଷତ୍ଯମ୍ବୁତତଶ୍ଚାନ୍ନମନ୍ନାଦପ୍ଯଖିଲଂ ଜଗତ୍ ॥ ୨,୯.
ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କିପରି ହେଉଛି, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ମୋ କଥା ଶୁଣ: ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଠ ମାସରେ ରସମୟ ଜଳକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଏ, ପରେ ସେ ଜଳ ବର୍ଷା ହୁଏ, ଏହି ଜଳରୁ ଅନ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ଅନ୍ନରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ତିଆରି ହୁଏ।
ଵିଵସ୍ଵାନଂଶୁଭିସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈରାଦାଯ ଜଗତୋ ଜଲମ୍ । ସୋମଂ ପୁଷ୍ଣାତ୍ଯଥେନ୍ଦୁଶ୍ଚ ଵାଯୁନାଡୀମଯୈର୍ଦିଵି । ନାଲୈର୍ଵିକ୍ଷିପତେଽଭ୍ରେଷୁ ଧୂମାଗ୍ନ୍ଯନିଲମୂର୍ତିଷୁ ॥ ୨,୯.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରୁ ଜଳ ଉଠାଏ; ପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ସେଠାରେ ପୋଷଣ କରେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ବାୟୁ ତନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଳକୁ ଆକାଶରେ ମେଘମାନେ ଭିତରେ ଧୂଆଁ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ରୂପେ ପହଞ୍ଚାଏ।
ନ ଭ୍ରଶ୍ଯନ୍ତି ଯତସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଜଲାନ୍ଯଭ୍ରାଣି ତାନ୍ଯତଃ । ଅଭ୍ରସ୍ଥାଃ ପ୍ରପତନ୍ତ୍ଯାପୋ ଵାଯୁନା ସମୁଦୀରିତାଃ । ସଂସ୍କାରଂ କାଲଜନିତଂ ମୈତ୍ରେଯାସାଦ୍ଯ ନିର୍ମଲାଃ ॥ ୨,୯.
ଏହି ମେଘରୁ ଯେଉଁ ଜଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଉଁଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଳ ଅଲଗା ହୁଏନି; ମେଘ ଭିତରେ ଥିବା ଜଳ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ତଳକୁ ପଡ଼େ, ଏବଂ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ, ମୈତ୍ରେୟ।
ସରିତ୍ସମୁଦ୍ରଭୌମାସ୍ତୁ ତଥାପଃ ପ୍ରାଣିସମ୍ଭଵାଃ । ଚତୁଷ୍ପ୍ରକାରା ଭଗଵାନାଦତ୍ତେ ସଵିତା ମୁନେ ॥ ୨,୯.
ହେ ମୁନି, ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ଭୂମି ଓ ସଜୀବ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଚାରି ପ୍ରକାରର ପାଣି ନେଇଥାନ୍ତି।
ଆକାଶଗଙ୍ଗାସଲିଲଂ ତଥାଦାଯଗଭସ୍ତିମାନ୍ । ଅନଭ୍ରଗତମେଵୋର୍ଵ୍ଯାଂ ସଦ୍ଯଃ କ୍ଷିପତି ରଶ୍ମିଭିଃ ॥ ୨,୯.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଗଙ୍ଗାର ପାଣି ଉଠାନ୍ତି, ଏବଂ ମେଘ ନଥିବା ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ସେହି ପାଣିକୁ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପକାଇଦିଅନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ସଂସ୍ପର୍ଶନିର୍ଧୂତପାପପଙ୍କୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ନ ଯାତି ନରକଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ନାନଂ ହି ତତ୍ସ୍ମୃତମ୍ ॥ ୨,୯.
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ପବିତ୍ର ପାଣିର ସ୍ପର୍ଶରେ ତାଙ୍କର ପାପ ଓ ମଳ ଦୂର କରିଥାଏ, ସେ କେବେ ନରକକୁ ଯାଏନାହିଁ; କାରଣ ଏହି ସ୍ନାନକୁ ଦେବୀୟ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଦୃଷ୍ଟସୂର୍ଯଂ ହି ଯଦ୍ଵାରି ପତତ୍ଯଭ୍ରୈର୍ଵିନା ଦିଵଃ । ଆକାଶଗଙ୍ଗାସଲିଲଂ ତଦ୍ଗୋଭିଃ କ୍ଷିପ୍ଯତେ ରଵେଃ ॥ ୨,୯.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏବଂ ମେଘ ନଥିବା ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଯେଉଁ ପାଣି ପଡ଼େ, ସେହିଟି ହେଉଛି ଗଙ୍ଗାର ପାଣି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ପକାଯାଏ।
କୃତ୍ତିକାଦିଷୁ ଋକ୍ଷେଷୁ ଵିଷମେଷୁ ଚ ଯଦ୍ଦିଵଃ । ଦୃଷ୍ଟାର୍କପତିତଂ ଜ୍ଞେଯଂ ତଦ୍ଗାଙ୍ଗଂ ଦିଗ୍ଗଜୋଜ୍ଝିତମ୍ ॥ ୨,୯.
କୃତ୍ତିକା ଆଦି ତାରାମଣ୍ଡଳ ଏବଂ ଅସମ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଯେଉଁ ପାଣି ପଡ଼େ, ଏହା ଦିଗଗଜମାନେ ଭୂମିକୁ ଢାଳିଥିବା ଗଙ୍ଗାର ପାଣି ବୋଲି ଜାଣିବା।
ଯୁଗ୍ମର୍କ୍ଷେଷୁ ଚ ଯତ୍ତୋଯଂ ପତତ୍ଯର୍କୋଜ୍ଝିତଂ ଦିଵଃ । ତତ୍ସୂର୍ଯରଶ୍ମିଭିଃ ସର୍ଵଂ ସମାଦାଯ ନିରସ୍ଯତେ ॥ ୨,୯.
ଯୁଗଳ ତାରାମଣ୍ଡଳର ସଂଯୋଗ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରୁ ଯେଉଁ ପାଣି ପଡ଼େ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସେହି ସମସ୍ତ ପାଣିକୁ ଉଠାଇ ଦୂର କରିଦେଇଥାଏ।
ଉଭଯଂ ପୁଣ୍ଯମତ୍ଯର୍ଥଂ ନୃଣାଂ ପାପଭଯାପହମ୍ । ଆକାଶଗଙ୍ଗାସଲିଲଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ନାନଂ ମହାମୁନେ ॥ ୨,୯.
ହେ ମହାମୁନି, ଆକାଶ ଗଙ୍ଗାର ପାଣି ଓ ଦେବୀୟ ସ୍ନାନ, ଏହି ଦୁଇଟି ମଣିଷଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ପାପର ଭୟ ଦୂର କରେ।
ଯତ୍ତୁ ମୈଘୈଃ ସମୁତ୍ସୃଷ୍ଟଂ ଵାରି ତତ୍ପ୍ରାଣିନାଂ ଦ୍ଵିଜ । ପୁଷ୍ଣାତ୍ଯୌଷଧଯଃ ସର୍ଵା ଜୀଵନାଯାମୃତଂ ହି ତତ୍ ॥ ୨,୯.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାଣି ପଡ଼େ, ସେହି ପାଣି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରେ; ଏହି ପାଣି ସମସ୍ତ ଔଷଧିକୁ ବଞ୍ଚାଇଥାଏ, କାରଣ ଏହା ହେଉଛି ଜୀବନର ଅମୃତ।
ତେନ ଵୃଦ୍ଧିଂ ପରାଂ ନୀତଃ ସକଲଶ୍ଚୌଷଧୀଗଣଃ । ସାଧକଃ ଫଲପାକନ୍ତଃ ପ୍ରଜାନାଂ ଦ୍ଵିଜ ଜାଯତେ ॥ ୨,୯.
ଏହି ପାଣି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଉଦ୍ଭିଦ ଅତ୍ୟଧିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି; ସେମାନେ ପକା ଓ ଫଳଦାୟକ ହେବା ସହ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ହେଉଛନ୍ତି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ତେନ ଯଜ୍ଞାନ୍ଯଥାପ୍ରୋକ୍ତାନ୍ମାନଵାଃ ଶାସ୍ତ୍ରଚକ୍ଷୁଷଃ । କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯହରହସ୍ତୈଶ୍ଚ ଦେଵାନାପ୍ଯାଯଯନ୍ତିତେ ॥ ୨,୯.
ଏହି ପାଣି ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ପ୍ରତିଦିନ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୋଷଣ କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ଵେଦାଶ୍ଚ ଵର୍ଣାଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜପୂର୍ଵକାଃ । ସର୍ଵେ ଦେଵନିକାଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଭୂତଗଣାଶ୍ଚ ଯେ ॥ ୨,୯.
ଏପରି ଭାବେ, ଯଜ୍ଞ, ବେଦ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଦି ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ—
ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଧୃତମିଦଂ ସର୍ଵମନ୍ନଂ ନିଷ୍ପାଦ୍ଯତେ ଯଯା । ସାପି ନିଷ୍ପାଦ୍ଯତେ ଵୃଷ୍ଟିଃ ସଵିତ୍ରା ମୁନିସତ୍ତମ ॥ ୨,୯.
—ଏହି ସବୁ କିଛି ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ; ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସେହି ବର୍ଷା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆଧାରଭୂତଃ ସଵିତୁର୍ଧ୍ରୁଵୋ ମୁନିଵରୋତ୍ତମ । ଧ୍ରୁଵସ୍ଯ ଶିଶୁପାରୋଽସୌ ସୋଽପି ନାରାଯଣାତ୍ମକଃ ॥ ୨,୯.
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧ୍ରୁବ ତାରା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଧାର; ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଯିଏ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଶିଶୁମାର ମଧ୍ୟ ନାରାୟଣ ସ୍ୱରୂପ।
ହୃଦି ନାରାଯଣସ୍ତସ୍ଯ ଶିଶୁମାରସ୍ଯଂ ସଂସ୍ଥିତଃ । ବିଭର୍ତା ସର୍ଵଭୂତାନାମାଦିଭୂତଃ ସନାତନଃ ॥ ୨,୯.
ଶିଶୁମାରଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନାରାୟଣ ବିରାଜିତ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଆଦି ଓ ଶାଶ୍ୱତ।
ରଥସ୍ତ୍ରିଚକ୍ରଃ ସୋମସ୍ଯ କୁନ୍ଦାଭାସ୍ତସ୍ଯ ଵାଜିନଃ । ଵାମଦକ୍ଷିଣତୋ ଯୁକ୍ତା ଦଶ ତେନ ଚରତ୍ଯସୌ
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥର ତିନିଟି ଚକ୍ର ଅଛି ଓ ଏହା କୁନ୍ଦ ଫୁଲ ପରି ଧଳା; ଏହି ରଥକୁ ଦଶଟି ଘୋଡ଼ା ଟାଣୁଛି, ପାଞ୍ଚଟି ବାମେ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ଡାହାଣେ, ଏଭଳି ସେ ଚଳିଥାନ୍ତି।
ଵୀଥ୍ଯାଶ୍ରଯାଣି ଋକ୍ଷାଣି ଧ୍ରୁଵାଧାରେଣ ଵେଗିନା । ହ୍ରାସଵୃଦ୍ଧିକ୍ରମସ୍ତସ୍ଯ ରଶ୍ମୀନାଂ ସଵିତୁର୍ଯଥା
ତାରାମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ପଥରେ ଚଳିଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଓ ଅଟଳ ଧ୍ରୁବ ଦ୍ୱାରା ଏହି ରଥକୁ ଜଡିତ; ସେମାନଙ୍କର କ୍ଷୟ ବୃଦ୍ଧି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପଥ ପରି।
ଅର୍କସ୍ଯେଵ ହି ତସ୍ଯାଶ୍ଵାଃ ସକୃଦ୍ଯୁକ୍ତା ଵହନ୍ତି ତେ । କଲ୍ପମେକଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵାରୀଗର୍ଭସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯେପରି, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକଥରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣିଥାନ୍ତି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ପାଣିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
କ୍ଷୀଣଂ ପୀତଂ ସୁରୈଃ ସୋମମାପ୍ଯାଯଯତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ । ମୈତ୍ରେଯୈକକଲଂ ସନ୍ତଂ ରଶ୍ମିନୈକେନ ଭାସ୍କରଃ
ଦେବତାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ କ୍ଷୀଣ କରି ତାହାକୁ ପିଇଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ମାତ୍ର ଏକ କଳା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥାଏ; ତାହାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଏକ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପୁଣି ପୂରଣ କରନ୍ତି, ହେ ମୈତ୍ରେୟ।
କ୍ରମେଣ ଯେନ ପୀତୋଽସୌ ଦେଵୈସ୍ତେନ ନିଶାକରମ୍ । ଆପ୍ଯାଯଯତ୍ଯନୁଦିନଂ ଭାସ୍କରୋ ଵାରିତସ୍କରଃ
ଯେଉଁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେବତାମାନେ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ପିଉଛନ୍ତି, ସେଇ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ଜଳକୁ ଚୋରି କରେ, ପୁନଃ ପୁନଃ ପୂରଣ କରେ।
ସଂଭୃତଂ ଚାର୍ଧମାସେନ ତତ୍ସୋମସ୍ଥଂ ସୁଧାମୃତମ୍ । ପିବନ୍ତି ଦେଵା ମୈତ୍ରେଯ ସୁଧାହାରା ଯତୋଽମରାଃ
ଅର୍ଧମାସ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଥିବା ଅମୃତ ଓ ସୁଧା ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଏ; ମୈତ୍ରେୟ, ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ସୁଧା ଖାଇ ଅମର, ସେମାନେ ଏହି ସୁଧା ପିଉଛନ୍ତି।
ତ୍ରଯାସ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ସହସ୍ରାଣି ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଚ୍ଛତାନି ଚ । ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ତଥା ଦେଵାଃ ପିବନ୍ତି କ୍ଷଣଦାକରମ୍
ତେଇତିସ ହଜାର ଓ ତେଇତିସ ସେଂଶ ଓ ତେଇତିସ ଦେବତା, ଏମିତି ସମସ୍ତେ ରାତିର ଅଧିପତି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପିଉଛନ୍ତି।
କଲାଦ୍ଵଯାଵଶିଷ୍ଟସ୍ତୁ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲମ୍ । ଅମାଖ୍ଯାରଶ୍ମୌ ଵସତି ଅମାଵାସ୍ଯା ତତଃ ସ୍ମୃତା
ଦୁଇ କଳା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ଅମାଖ୍ୟା ନାମକ କିରଣରେ ବସିଥାଏ, ଏହିଠାରୁ ଏହାକୁ ଅମାବାସ୍ୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅପ୍ସୁ ତସ୍ମିନ୍ନହୋରାତ୍ରେ ପୂର୍ଵଂ ଵିଶତି ଚଂଦ୍ରମାଃ । ତତୋ ଵୀରୁତ୍ସୁ ଵସତି ପ୍ରଯାତ୍ଯର୍କଂ ତତଃ କ୍ରମାତ୍
ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ପ୍ରଥମେ ଚନ୍ଦ୍ର ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ତାପରେ ଗଛପଲାରେ ବସିଥାଏ, ଏବଂ ପରେ ପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଯାଏ।
ଛିନତ୍ତି ଵୀରୁଧୋ ଯସ୍ତୁ ଵୀରୁତ୍ସଂସ୍ଥେ ନିଶାକରେ । ପତ୍ରଂ ଵା ପାତଯତ୍ଯେକଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ସ ଵିନ୍ଦତି
ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଗଛପଲାରେ ବସିଥାଏ, ସେ ସମୟରେ ଯେଉଁଠି ଗଛ କାଟିବା କିମ୍ବା ଏକଟି ପତ୍ର ମଧ୍ୟ ଝଡ଼ାଯିବ, ସେ ମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଲାଗେ।
ସୋମଂ ପଞ୍ଚଦଶେ ଭାଗେ କିଂଚିଚ୍ଛିଷ୍ଟେ କଲାତ୍ମକେ । ଅପରାହ୍ଣେ ପିତୃଗଣା ଜଘନ୍ଯଂ ପର୍ଯୁପାସତେ
ପନ୍ଦରତମ ଭାଗରେ ଅଳ୍ପ କଳା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ, ବିକାଳ ସମୟରେ ପିତୃମାନେ ସେ ଅନ୍ତିମ ଭାଗକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ପିବନ୍ତି ଦ୍ଵିକଲାକାରଂ ଶିଷ୍ଟା ତସ୍ଯ କଲା ତୁ ଯା । ସୁଧାମୃତମଯୀ ପୁଣ୍ଯା ତାମିନ୍ଦୋଃ ପିତରୋ ମୁନେ
ଯେଉଁ ଦୁଇ କଳା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସୁଧା ଓ ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପବିତ୍ର; ମୁନି, ପିତୃମାନେ ଏହି ଦୁଇ କଳାକୁ ଚନ୍ଦ୍ରରୁ ପିଉଛନ୍ତି।