ତଯୋଃ ସୈଵ ପୃଥଗ୍ଭାଵକାରଣଂ ସଂଶ୍ରଯସ୍ଯ ଚ । କ୍ଷୋଭକାରଣଭୂତା ଚ ସର୍ଗକାଲେ ମହାମତେ
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ଭିନ୍ନତା ଓ ଆଶ୍ରୟର କାରଣ, ସେଇ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ଉତ୍ପ୍ରେରଣର କାରଣ ହୁଏ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଯଥା ସକ୍ତଂ ଜଲେ ଵାତୋ ବିଭର୍ତ୍ତି କଣିକାଶତମ୍ । ଶକ୍ତିଃ ସାପି ତଥା ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାତ୍ମକମ୍
ଯେପରି ପାଣିରେ ବାତାସ ମିଶି ଅନେକ ଫୁଲକୁ ଧାରଣ କରେ, ସେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷକୁ ଧାରଣ କରିଥାଏ।
ଯଥା ଚ ପାଦଯୋର୍ମୂଲସ୍କନ୍ଧଶାଖାଦିସଂଯୁତଃ । ଆଦିବୀଜାତ୍ପ୍ରଭଵତି ବୀଜାନ୍ଯନ୍ଯାନି ଵୈ ତତଃ
ଯେପରି ମୂଳ ବିଜରୁ ମୂଳ, ତଣ୍ଡ, ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ପ୍ରଥମ ବିଜରୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଜ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ପ୍ରଭଵନ୍ତି ତତସ୍ତେଭ୍ଯଃ ସମ୍ଭଵନ୍ତ୍ଯପରେ ଦ୍ରୁ ମାଃ । ତେପି ତଲ୍ଲକ୍ଷଣଦ୍ର ଵ୍ଯକାରଣାନୁଗତା ମୁନେ
ସେଠାରୁ ଆଉ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଆଉ ଅନ୍ୟ, ମୁନିବର; ସମସ୍ତ ଏହିଠି ଆଗରୁ ଥିବା ଲକ୍ଷଣ ଓ କାରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଏଵମଵ୍ଯାକୃତାତ୍ପୂର୍ଵଂ ଜାଯନ୍ତେ ମହଦାଦଯଃ । ଵିଶେଷାନ୍ତାସ୍ତତସ୍ତେଭ୍ଯଃ ସଂଭଵଂତ୍ଯସୁରାଦଯଃ । ତେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପୁତ୍ରାସ୍ତେଷାଂ ଚ ପୁତ୍ରାଣାମପରେ ସୁତାଃ
ଏଭଳି ଅବ୍ୟାକୃତରୁ ପ୍ରଥମେ ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସେଠାରୁ ବିଶେଷ ତତ୍ତ୍ୱ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; ସେଠାରୁ ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କର ଆଉ ପୁଅ।
ବୀଜାଦ୍ଵୃକ୍ଷପ୍ରରୋହେଣ ଯଥା ନାପଚଯସ୍ତରୋଃ । ଭୂତାନାଂ ଭୂତସର୍ଗେଣ ନୈଵାସ୍ତ୍ଯପଚଯସ୍ତଥା
ଯେପରି ବିଜରୁ ଗଛ ଅଙ୍କୁରିତ ହେଲେ ଗଛର କିଛି କମିଯାଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଭୂତମାନଙ୍କରୁ ଆଉ ଭୂତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କମିଯାଏ ନାହିଁ।
ସନ୍ନିଧାନାଦ୍ଯଥାକାଶକାଲାଦ୍ଯାଃ କାରଣଂ ତରୋଃ । ତଥୈଵାପରିଣାମେଵ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ
ଯେପରି ଆକାଶ ଓ ସମୟ ଭଳି ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାରଣ ଗଛ ପାଇଁ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱର ରୂପାନ୍ତରରେ ମଧ୍ୟ ଏକମାତ୍ର କାରଣ ଭଗବାନ ହରି ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ଵ୍ରୀହିବୀଜେ ଯଥା ମୂଲଂ ନାଲଂ ପତ୍ରାଙ୍କୁରୌ ତଥା । କାଣ୍ଡକୋଷସ୍ତୁ ପୁଷ୍ପଂ ଚ କ୍ଷୀରଂ ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ତଣ୍ଡୁଲାଃ
ଯେପରି ଧାନ ବୀଜରେ ମୂଳ, ତଣ୍ଡି, ପତ୍ର, ଅଂକୁର, ଡାଠି, ଖୋଲ, ଫୁଲ, ଦୁଧ ଓ ଚାଉଳ ରହିଥାଏ,
ତୁଷାଃ କଣାଶ୍ଚ ସନ୍ତୋ ଵୈ ଯାନ୍ତ୍ଯାଵିର୍ଭାଵମାତ୍ମନଃ । ପ୍ରରୋହହେତୁସାମଗ୍ର୍ଯମାସାଦ୍ଯ ମୁନିସତ୍ତମ
ଏଭଳି ଖୋଲ ଓ ଧାନ ଦାଣା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଉପାଦାନ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉଚିତ ଉତ୍ପାଦନ ଉପାୟ ମିଳିଲେ ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି।
ତଥା କର୍ମସ୍ଵନେକେଷୁ ଦେଵାଦ୍ଯାଃ ସମଵସ୍ଥିତାଃ । ଵିଷ୍ଣୁଶକ୍ତିଂ ସମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରରୋହମୁପଯାନ୍ତି ଵୈ
ଏଭଳି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଲାଗି ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ବିକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି।
ସ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଯତଃ ସର୍ଵମିଦଂ ଜଗତ୍ । ଜଗଚ୍ଚ ଯୋ ଯତ୍ର ଚେଦଂ ଯସ୍ମିଂଶ୍ଚ ଲଯମେଷ୍ଯତି
ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ହେଉଛନ୍ତି ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଯାଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାଁଠାରେ ବିଶ୍ୱ ଅଛି, ଏବଂ ଯାଁଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଲୟ ହେବ।
ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ପରଂ ଧାମ ସଦସତ୍ପରମଂ ପଦମ୍ । ଯସ୍ଯ ସର୍ଵମଭେଦେନ ଯତଶ୍ଚୈତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ସେଇ ବ୍ରହ୍ମ, ସେଇ ପରମ ଧାମ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଉଚ୍ଚତମ ପଦ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତ ଏକତାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଏବଂ ଯାଁଠାରୁ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ।
ସ ଏଵ ମୂଲପ୍ରକୃତିର୍ଵ୍ଯକ୍ତରୂପୀ ଜଗଚ୍ଚ ସଃ । ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ଲଯଂ ସର୍ଵଂ ଯାତି ତତ୍ର ଚ ତିଷ୍ଠତି
ସେଉଁଠି ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ପ୍ରକାଶିତ ରୂପ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅଛି; ସମସ୍ତ କିଛି ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଲୟ ହୁଏ ଓ ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ।
କର୍ତ୍ତା କ୍ରିଯାଣାଂ ସ ଚ ଇଜ୍ଯତେ କ୍ରତୁଃ ସ ଏଵତତ୍କର୍ମଫଲଂ ଚ ତସ୍ଯ । ସ୍ରୁଗାଦିଯତ୍ସାଧନମପ୍ଯଶ୍ଷଓଁ ହରେର୍ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ଵ୍ଯତିରିକ୍ତମସ୍ତି
ସେ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା, ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ, ଏବଂ ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ; ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସାଧନ, ଯଥା ହୋମ କୁଡ଼ି, ତାହା ସମେତ କିଛି ମଧ୍ୟ ହରିଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଶ୍ରୀପାରଶର ଉଵାଚ ତାରାମଯଂ ଭଗଵତଃ ଶିଶୁମାରାକୃତି ପ୍ରଭୋଃ । ଦିଵି ରୂପଂ ହରେର୍ଯତ୍ତୁ ତସ୍ଯ ପୁଚ୍ଛେ ସ୍ଥିତୋ ଧ୍ରୁଵଃ ॥ ୨,୯.
ଶ୍ରୀ ପାରାଶର କହିଲେ: ଆକାଶରେ ତାରାମୟ ଯେ ଭଗବାନଙ୍କ ଶିଶୁମାର ଆକୃତି ରୂପ ଅଛି, ସେହି ହରିଙ୍କ ରୂପ; ତାହାର ପୁଛରେ ଧ୍ରୁବ ଅବସ୍ଥିତ।
ସୈଷ ଭ୍ରମନ୍ ଭ୍ରାମଯତି ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯାଦିକାନ୍ ଗ୍ରହାନ୍ । ଭ୍ରମନ୍ତମନୁ ତଂ ଯାନ୍ତି ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଚ ଚକ୍ରଵତ୍ ॥ ୨,୯.
ଏହି ଆକୃତି ଘୂରୁଥିବାବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟ ଘୂରିଥାନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ତାରାମାନେ ଚକ୍ରଭଳି ଘୂରୁଛନ୍ତି।
ସୂର୍ଯାଚନ୍ଦ୍ରମସୌ ତାରା ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହୈଃ ସହ । ଵାତାନୀକମଯୈର୍ବନ୍ଧୈର୍ଧ୍ରୁଵେ ବଦ୍ଧାନି ତାନି ଵୈ ॥ ୨,୯.
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା ଓ ଗ୍ରହମାନେ ସମସ୍ତେ ବାୟୁର ତାନା ଦ୍ୱାରା ଧ୍ରୁବ ସହିତ ବନ୍ଧା ଅଛନ୍ତି, ଏହିପରି ସ୍ଥିର ରହନ୍ତି।
ଶିଶୁମାରାକୃତି ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯଦ୍ରୂପଂ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଦିଵି । ନାରାଯଣୋଽଯନଂ ଧାମ୍ନାଂ ତସ୍ଯାଧାରଃ ସ୍ଵଯଂ ହୃଦି ॥ ୨,୯.
ଆକାଶରେ ତାରାମାନଙ୍କର ଯେ ଶିଶୁମାର ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ, ସେହି ନାରାୟଣଙ୍କ ରୂପ; ସେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତ ଧାମର ଆଧାର।
ଉତ୍ତାନପାଦପୁତ୍ରସ୍ତୁ ତମାରାଧ୍ଯ ଜଗତ୍ପତିମ୍ । ସ ତାରା ଶିଶୁମାରସ୍ଯ ଧ୍ରୁଵଃ ପୁଚ୍ଛେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ॥ ୨,୯.
ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅ, ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ସେଇ ତାରା ହେଲେ; ଧ୍ରୁବ ଶିଶୁମାରର ପୁଛରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଆଧାରଃ ଶିଶୁମାରସ୍ଯ ସର୍ଵାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଜନାର୍ଦନଃ । ଧ୍ରୁଵସ୍ଯ ଶିଶୁମାରସ୍ତୁ ଧ୍ରୁଵେ ଭାନୁର୍ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ॥ ୨,୯.
ଶିଶୁମାରର ଆଧାର ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଧିପତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ; ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଆଧାର ଶିଶୁମାର, ଧ୍ରୁବ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅବସ୍ଥିତ।
ତଦାଧାରଂ ଜଗଚ୍ଚେଦଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍ ॥ ୨,୯.
ଏହି ଆଧାର ଉପରେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟ ସହିତ ସମଗ୍ର ଜଗତ୍ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଯେନ ଵିପ୍ରଵିଧାନେନ ତନ୍ମମୈକମନାଃ ଶୃଣୁ । ଵିଵସ୍ଵାନଷ୍ଟଭିର୍ମାସୈରାଦାଯାପୋ ରସାତ୍ମିକାଃ । ଵର୍ଷତ୍ଯମ୍ବୁତତଶ୍ଚାନ୍ନମନ୍ନାଦପ୍ଯଖିଲଂ ଜଗତ୍ ॥ ୨,୯.
ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କିପରି ହେଉଛି, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ମୋ କଥା ଶୁଣ: ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଠ ମାସରେ ରସମୟ ଜଳକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଏ, ପରେ ସେ ଜଳ ବର୍ଷା ହୁଏ, ଏହି ଜଳରୁ ଅନ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ଅନ୍ନରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ତିଆରି ହୁଏ।
ଵିଵସ୍ଵାନଂଶୁଭିସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈରାଦାଯ ଜଗତୋ ଜଲମ୍ । ସୋମଂ ପୁଷ୍ଣାତ୍ଯଥେନ୍ଦୁଶ୍ଚ ଵାଯୁନାଡୀମଯୈର୍ଦିଵି । ନାଲୈର୍ଵିକ୍ଷିପତେଽଭ୍ରେଷୁ ଧୂମାଗ୍ନ୍ଯନିଲମୂର୍ତିଷୁ ॥ ୨,୯.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରୁ ଜଳ ଉଠାଏ; ପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ସେଠାରେ ପୋଷଣ କରେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ବାୟୁ ତନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଳକୁ ଆକାଶରେ ମେଘମାନେ ଭିତରେ ଧୂଆଁ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ରୂପେ ପହଞ୍ଚାଏ।
ନ ଭ୍ରଶ୍ଯନ୍ତି ଯତସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଜଲାନ୍ଯଭ୍ରାଣି ତାନ୍ଯତଃ । ଅଭ୍ରସ୍ଥାଃ ପ୍ରପତନ୍ତ୍ଯାପୋ ଵାଯୁନା ସମୁଦୀରିତାଃ । ସଂସ୍କାରଂ କାଲଜନିତଂ ମୈତ୍ରେଯାସାଦ୍ଯ ନିର୍ମଲାଃ ॥ ୨,୯.
ଏହି ମେଘରୁ ଯେଉଁ ଜଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଉଁଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଳ ଅଲଗା ହୁଏନି; ମେଘ ଭିତରେ ଥିବା ଜଳ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ତଳକୁ ପଡ଼େ, ଏବଂ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ, ମୈତ୍ରେୟ।
ସରିତ୍ସମୁଦ୍ରଭୌମାସ୍ତୁ ତଥାପଃ ପ୍ରାଣିସମ୍ଭଵାଃ । ଚତୁଷ୍ପ୍ରକାରା ଭଗଵାନାଦତ୍ତେ ସଵିତା ମୁନେ ॥ ୨,୯.
ହେ ମୁନି, ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ଭୂମି ଓ ସଜୀବ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଚାରି ପ୍ରକାରର ପାଣି ନେଇଥାନ୍ତି।
ଆକାଶଗଙ୍ଗାସଲିଲଂ ତଥାଦାଯଗଭସ୍ତିମାନ୍ । ଅନଭ୍ରଗତମେଵୋର୍ଵ୍ଯାଂ ସଦ୍ଯଃ କ୍ଷିପତି ରଶ୍ମିଭିଃ ॥ ୨,୯.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଗଙ୍ଗାର ପାଣି ଉଠାନ୍ତି, ଏବଂ ମେଘ ନଥିବା ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ସେହି ପାଣିକୁ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପକାଇଦିଅନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ସଂସ୍ପର୍ଶନିର୍ଧୂତପାପପଙ୍କୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ନ ଯାତି ନରକଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ନାନଂ ହି ତତ୍ସ୍ମୃତମ୍ ॥ ୨,୯.
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ପବିତ୍ର ପାଣିର ସ୍ପର୍ଶରେ ତାଙ୍କର ପାପ ଓ ମଳ ଦୂର କରିଥାଏ, ସେ କେବେ ନରକକୁ ଯାଏନାହିଁ; କାରଣ ଏହି ସ୍ନାନକୁ ଦେବୀୟ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଦୃଷ୍ଟସୂର୍ଯଂ ହି ଯଦ୍ଵାରି ପତତ୍ଯଭ୍ରୈର୍ଵିନା ଦିଵଃ । ଆକାଶଗଙ୍ଗାସଲିଲଂ ତଦ୍ଗୋଭିଃ କ୍ଷିପ୍ଯତେ ରଵେଃ ॥ ୨,୯.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏବଂ ମେଘ ନଥିବା ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଯେଉଁ ପାଣି ପଡ଼େ, ସେହିଟି ହେଉଛି ଗଙ୍ଗାର ପାଣି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ପକାଯାଏ।
କୃତ୍ତିକାଦିଷୁ ଋକ୍ଷେଷୁ ଵିଷମେଷୁ ଚ ଯଦ୍ଦିଵଃ । ଦୃଷ୍ଟାର୍କପତିତଂ ଜ୍ଞେଯଂ ତଦ୍ଗାଙ୍ଗଂ ଦିଗ୍ଗଜୋଜ୍ଝିତମ୍ ॥ ୨,୯.
କୃତ୍ତିକା ଆଦି ତାରାମଣ୍ଡଳ ଏବଂ ଅସମ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଯେଉଁ ପାଣି ପଡ଼େ, ଏହା ଦିଗଗଜମାନେ ଭୂମିକୁ ଢାଳିଥିବା ଗଙ୍ଗାର ପାଣି ବୋଲି ଜାଣିବା।
ଯୁଗ୍ମର୍କ୍ଷେଷୁ ଚ ଯତ୍ତୋଯଂ ପତତ୍ଯର୍କୋଜ୍ଝିତଂ ଦିଵଃ । ତତ୍ସୂର୍ଯରଶ୍ମିଭିଃ ସର୍ଵଂ ସମାଦାଯ ନିରସ୍ଯତେ ॥ ୨,୯.
ଯୁଗଳ ତାରାମଣ୍ଡଳର ସଂଯୋଗ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରୁ ଯେଉଁ ପାଣି ପଡ଼େ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସେହି ସମସ୍ତ ପାଣିକୁ ଉଠାଇ ଦୂର କରିଦେଇଥାଏ।