ନାଗଦ୍ଵୀପସ୍ତଥା ସାମ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵସ୍ତ୍ଵଥ ଚାରୁଣଃ । ଅଯଂ ତୁ ନଵମସ୍ତଷାଂ ଦ୍ଵୀପଃ ସାଗାରସଂଵୃତଃ ॥ ୨,୩.
ନାଗଦ୍ୱୀପ, ସାମ୍ୟକ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରୁଣ; ଏହି ନବମଟି ଦ୍ୱୀପ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି।
ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରଂ ତୁ ଦ୍ଵୀପୋଯଂ ଦକ୍ଷିଣୋତ୍ତରାତ୍ । ପୂର୍ଵେ କିରାତା ଯସ୍ଯାନ୍ତେ ପଶ୍ଚିମେ ଯଵନାଃ ସ୍ଥିତାଃ ॥ ୨,୩.
ଏହି ଦ୍ୱୀପ ଦକ୍ଷିଣରୁ ଉତ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ହଜାର ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା। ପୂର୍ବ ଶେଷରେ କିରାତମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ପଶ୍ଚିମ ଶେଷରେ ଯବନମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯା ମଧ୍ଯେ ଶବ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ଭାଗଶଃ । ଇଜ୍ଯାଯୁଧଵଣିଜ୍ଯାଦ୍ଯୈର୍ଵର୍ତଯନ୍ତୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ॥ ୨,୩.
ମଧ୍ୟ ଭାଗରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଛନ୍ତି, ପୂଜା, ଯୁଦ୍ଧ, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଅନ୍ୟ କାମରେ ଲିପ୍ତ।
ଶତଦ୍ରୂଚନ୍ଦ୍ରଭାଗାଦ୍ଯା ହିମଯତ୍ପାଦନିର୍ଗତାଃ । ଵେଦସ୍ମୃତିମୁଖାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ପାରୀଯାତ୍ରୋଦ୍ଭଵା ମୁନେ ॥ ୨,୩.
ଶତଦ୍ରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଓ ଅନ୍ୟ ନଦୀମାନେ ହିମାଳୟ ପାଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବେଦସ୍ମୃତି, ମୁଖା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ ପାରୀୟାତ୍ର ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମୁନି।
ନର୍ମଦା ମୁରସାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ନଦ୍ଯୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ରିନିର୍ଗତାଃ । ତାପୀପଯୋଷ୍ଣୀନିର୍ଵିନ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରସୂଖା ଋକ୍ଷସଂଭଵାଃ ॥ ୨,୩.
ନର୍ମଦା, ମୁରସା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତାପୀ, ପୟୋଷ୍ଣୀ, ନିର୍ବିନ୍ଧ୍ୟା, ପ୍ରସୂଖା ଋକ୍ଷ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଗୋଦାଵରୀ ଭୀମରଥୀ କୃଷ୍ଣଵେଣ୍ଯାଦିକାସ୍ତଥା । ସହ୍ଯପାଦୋଦ୍ଭଵା ନଦ୍ଯଃ ସ୍ମୃତାଃ ପାପଭଯାପହାଃ ॥ ୨,୩.
ଗୋଦାବରୀ, ଭୀମରଥୀ, କୃଷ୍ଣବେଣୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ ସାହ୍ୟ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହି ନଦୀମାନେ ପାପ ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି।
କୃତମାଲା ତାମ୍ରପର୍ଣିପ୍ରସୁଖା ମଲଯୋଦ୍ଭଵାଃ । ତ୍ରିସାମା ଚର୍ଷିକୁଲ୍ଯାଦ୍ଯା ମହେନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭଵାଃ ସ୍ମୃତାଃ ॥ ୨,୩.
କୃତମାଳା, ତାମ୍ରପର୍ଣୀ, ପ୍ରସୂଖା ମଲୟ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତ୍ରିସାମା, ଚର୍ଷିକୁଳ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀମାନେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଋଷିକୁଲ୍ଯାକୁମାରାଦ୍ଯାଃ ଶୁକ୍ତିମତ୍ପାଦସମ୍ଭଵାଃ । ଆସାଂ ନଦ୍ଯ ଉପାନଦ୍ଯଃ ସନ୍ତ୍ଯନ୍ଯାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ ॥ ୨,୩.
ଋଷିକୁଳ୍ୟା, କୁମାରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ ଶୁକ୍ତିମାନ୍ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହି ସମସ୍ତ ନଦୀର ଅନେକ ଉପନଦୀ ଅଛି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ନଦୀ ହଜାର-ହଜାର ଅଛି।
ତାସ୍ଵିମେ କୁରୁପାଞ୍ଚାଲା ମଧ୍ଯଦେଶାଦଯୋ ଜନାଃ । ପୂର୍ଵଦେଶାଦିକାଶ୍ଚୈଵ କାମରୂପନିଵାସିନଃ ॥ ୨,୩.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ କୁରୁ, ପଞ୍ଚାଳ, ମଧ୍ୟଦେଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି; ପୂର୍ବ ଦେଶ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଚାହିଁଲେ ଯେଉଁଠି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଇଛାନୁସାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ପୁଣ୍ଡ୍ରାଃ କଲିଙ୍ଗା ମଗଧା ଦକ୍ଷିଣାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ । ତଥାପରାନ୍ତାଃ ସୌରାଷ୍ଟ୍ରାଃ ଶୂରାଭୀରାସ୍ତଥାର୍ବୁଦାଃ ॥ ୨,୩.
ପୁଣ୍ଡ୍ର, କଳିଙ୍ଗ, ମଗଧ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଅଞ୍ଚଳର ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ; ଏହିପରି ଅପରାନ୍ତ, ସୌରାଷ୍ଟ୍ର, ଶୂର, ଅଭୀର ଓ ଅର୍ବୁଦ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
କାରୂଷା ମାଲବାଶ୍ଚୈଵ ପାରିଯାତ୍ର ନିଵାସିନଃ । ସୌଵୀରାଃ ସୈନ୍ଧଵା ହୂଣାଃ ସାଲ୍ଵାଃ କୋସଲଵାସିନାଃ ॥ ୨,୩.
କାରୁଷ, ମାଳବ ଓ ପାରିୟାତ୍ର ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ; ସୌବୀର, ସୈନ୍ଧବ, ହୁଣ, ସାଲ୍ବ ଓ କୋଶଳ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ମାଦ୍ରାରାମାସ୍ତଥାମ୍ବଷ୍ଠା ପାରସୀକାଦଯସ୍ତଥା । ଆସାଂ ପିବନ୍ତି ସଲିଲଂ ଵସନ୍ତି ସହିତାଃ ସଦା । ସମୀପତୋ ମହାଭାଗ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାକୁଲାଃ ॥ ୨,୩.
ମାଦ୍ର, ରାମ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ ଓ ପାରସୀକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ; ସେମାନେ ଏଠିର ଜଳ ପିଉନ୍ତି ଓ ସଦା ସମସ୍ତେ ଏକଠି ରହନ୍ତି, ମହାଭାଗ, ସମୀପରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଭରିଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ।
ଚତ୍ଵାରି ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ଯୁଗାନ୍ଯତ୍ର ମହାମୁନେ । କୃତଂ ତ୍ରେତା ଦ୍ଵାପରଞ୍ଚ କଲିଶ୍ଚାନ୍ଯତ୍ର ନ କ୍ଵଚିତ୍ ॥ ୨,୩.
ଭାରତ ଭୂମିରେ, ମହାମୁନି, ଚାରିଟି ଯୁଗ ଅଛି—କୃତ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର ଓ କଳି; ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ ଏହି ଯୁଗ ନାହିଁ।
ତପସ୍ତପ୍ଯନ୍ତି ମୁନଯୋ ଜୁହ୍ଵତେ ଚାତ୍ର ଯଜ୍ଵନଃ । ଦାନାନି ଚାତ୍ର ଦୀଯନ୍ତେ ପରଲୋକାର୍ଥମାଦରାତ୍ ॥ ୨,୩.
ଏଠି ମୁନିମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି ଓ ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି; ଏଠି ଦାନ ଭଲ ଭାବରେ ପରଲୋକ ଲାଗି ଦିଆଯାଏ।
ପୁରୁଷୈର୍ଯଜ୍ଞପୁରୁଷୋ ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପେ ସଦେଜ୍ଯତେ । ଯଜ୍ଞୈର୍ଯଜ୍ଞମଯୋ ଵିଷ୍ଣୁରନ୍ଯଦ୍ଵୀପେଷୁ ଚାନ୍ଯଥା ॥ ୨,୩.
ଜମ୍ବୁଦ୍ବୀପରେ ପୁରୁଷମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ଅନ୍ୟ ଦ୍ବୀପଗୁଡିକରେ ଯଜ୍ଞମୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ଅତ୍ରାପି ଭାରତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଜନ୍ବୂଦ୍ଵୀପେ ମହାମୁନେ । ଯତୋ ହି କର୍ମଭୂରେଷା ହ୍ଯତୋନ୍ଯା ଭୋଗଭୂମଯଃ ॥ ୨,୩.
ମହାମୁନି, ଏଠି ମଧ୍ୟ ଜମ୍ବୁଦ୍ବୀପରେ ଭାରତ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; କାରଣ ଏହା କର୍ମଭୂମି, ଅନ୍ୟ ଦ୍ବୀପଗୁଡିକ ଭୋଗଭୂମି।
ଅତ୍ର ଜନ୍ମସହସ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରୈରପି ସତ୍ତମ । କଦାଚିଲ୍ଲଭତେ ଜନ୍ତୁର୍ମାନୁଷ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯସଂଚଯାତ୍ ॥ ୨,୩.
ଏଠି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣୀ, ହଜାର ହଜାର ଜନ୍ମ ପରେ ଏକ ପ୍ରାଣୀ କେବେ କେବେ ପୁଣ୍ୟ ସଂଚୟ ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଥାଏ।
ଗାଯନ୍ତି ଦେଵାଃ କିଲ ଗୀତକାନି ଧନ୍ଯାସ୍ତୁ ତେ ଭାରତ ଭୂମିଭାଗେ । ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗାସ୍ପଦମାର୍ଗଭୂତେ ଭଵନ୍ତି ଭୂଯଃ ପୁରୁଷାଃ ସୁରତ୍ଵାତ୍ ॥ ୨,୩.
ଦେବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି—‘ଧନ୍ୟ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ; ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପଥ, ଏଠି ଉତ୍ତମ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।’
କର୍ମାଣ୍ଯସଂକଲ୍ପିତତତ୍ଫଲାନି ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋ ପରମାତ୍ମ୍ଭୂତେ । ଅଵାପ୍ଯ ତାଂ କର୍ମମହୀମନନ୍ତେ ତସ୍ମିଲ୍ଲଯଂ ଯେ ତ୍ଵମଲାଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ॥ ୨,୩.
ଯେଉଁମାନେ କର୍ମ ଓ ତାହାର ଫଳକୁ ବିଷ୍ଣୁ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ କର୍ମର ମହିମା ପାଇ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଲୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ଲୋକ।
ଜାନୀମ ନୈତତ୍କ୍ଵ ଵଯଂ ଵିଲୀନେ ସ୍ଵର୍ଗପ୍ରଦେ କର୍ମଣି ଦେହବନ୍ଧମ୍ । ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯାମ ଧନ୍ଯାଃ ଖଲୁ ତେ ମନୁଷ୍ଯା ଯେ ଭାରତେ ନେନ୍ଦ୍ରିଯଵିପ୍ରହୀନାଃ ॥ ୨,୩.
ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯିବା କର୍ମ ଶେଷ ହେଲାପରେ ଓ ଦେହ ଛାଡିଲାପରେ ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ ଜାଣିନାହିଁ; ଭାରତରେ ଯେଉଁମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ହରାଇନାହିଁ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ।
ନଵଵର୍ଷଂ ତୁ ମୈତ୍ରେଯ ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପମିଦଂ ମଯା । ଲକ୍ଷଯୋଜନଵିସ୍ତାରଂ ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥିତଂ ତଵ ॥ ୨,୩.
ମୈତ୍ରେୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ ଜମ୍ବୁଦ୍ବୀପର ନଉଟି ଭାଗ ବିଷୟରେ କହିଛି, ଯାହାର ବିସ୍ତାର ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ।
ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପଂ ସମାଵୃତ୍ଯ ଲକ୍ଷଯୋଜନଵିସ୍ତରଃ । ମୈତ୍ରେଯ ଵଲଯାକାରଃ ସ୍ଥିତଃ କ୍ଷାରୋଦଧିର୍ବହିଃ ॥ ୨,୩.
ମୈତ୍ରେୟ, ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ବିସ୍ତାର ଥିବା ଜମ୍ବୁଦ୍ବୀପକୁ ଘେରି ରିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ନମକ ଜଳର ସାଗର ବହିରେ ଅଛି।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ କ୍ଷାରୋଦେନ ଯଥା ଦ୍ଵୀପୋ ଜମ୍ବୂସଂଜ୍ଞୋଽଭିଵେଷ୍ଟିତଃ । ସଂଵେଷ୍ଟ୍ଯ କ୍ଷାରମୁଦଧିଂ ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ଵୀପସ୍ତଥା ସ୍ଥିତଃ ॥ ୨,୪.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଯେପରି ଜମ୍ବୁଦ୍ବୀପ ନମକ ଜଳର ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ସେପରି ଏହି ସାଗରକୁ ଘେରି ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ବୀପ ଅଛି।
ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପସ୍ଯ ଵିସ୍ତାରଃ ଶତସାହସ୍ରସଂମିତଃ । ସ ଏଵଂ ଦ୍ଵିଗୁଣୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ଵୀପ ଉଦାହୃତଃ ॥ ୨,୪.
ଜମ୍ବୁଦ୍ବୀପର ବିସ୍ତାର ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ; ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ବୀପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହାର ଦୁଇ ଗୁଣ ଏବଂ ବଡ଼।
ସପ୍ତ ମେଧାତିଥେଃ ପୁତ୍ରାଃ ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ଵୀପେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଵୈ । ଜ୍ଯେଷ୍ଠ ଶାନ୍ତହଯୋ ନାମ ଶିଶିରସ୍ତଦନନ୍ତରଃ ॥ ୨,୪.
ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ବୀପର ରାଜା ମେଧାତିଥିଙ୍କର ସାତି ପୁଅ—ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଶାନ୍ତହୟ ଓ ତାପରେ ଶିଶିର।
ସୁଖୋଦଯସ୍ତଥାନନ୍ଦଃ ଶିଵଃ କ୍ଷେମକ ଏଵ ଚ । ଧ୍ରୁଵଶ୍ଚ ସପ୍ତମସ୍ତେଷାଂ ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ଵୀପେଶ୍ଵରା ହି ତେ ॥ ୨,୪.
ସୁଖୋଦୟ, ଆନନ୍ଦ, ଶିବ, କ୍ଷେମକ ଓ ସପ୍ତମ ଧ୍ରୁବ—ଏମାନେ ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ବୀପର ଶାସକ।
ପୂର୍ଵଂ ଶାନ୍ତହଯଂ ଵର୍ଷଂ ଶିଶିରଂ ଚ ସୁଖଂ ତଥା । ଆନନ୍ଦଂ ଚ ଶିଵଂ ଚୈଵ କ୍ଷେମକଂ ଧ୍ରୁଵମେଵ ଚ ॥ ୨,୪.
ପ୍ରଥମେ ଶାନ୍ତହୟ, ବର୍ଷ, ଶିଶିର, ସୁଖ, ଆନନ୍ଦ, ଶିବ, କ୍ଷେମକ ଏବଂ ଧ୍ରୁବ ଏହି ସପ୍ତ ଭୂମି ଅଛି।
ମର୍ଯାଦାକାରକାସ୍ତେଷାଂ ତଥାନ୍ଯେ ଵର୍ଷପର୍ଵତାଃ । ସପ୍ତୈଵ ତେଷାଂ ନାମାନି ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମୁନିସତ୍ତମ ॥ ୨,୪.
ଏହି ସପ୍ତ ଭୂମିର ସୀମା ପର୍ବତମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ; ଏଉଁଠି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଏହି ସପ୍ତ ପର୍ବତର ନାମ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଗୋମଦେଶ୍ଚୈଵ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ନାରଦୌ ଦୁନ୍ଦୁଭିସ୍ତଥା । ସୋମକଃ ମୁମନାଶ୍ଚୈଵ ଵୈଭ୍ରାଜଶ୍ଚୈଵ ସପ୍ତମଃ ॥ ୨,୪.
ଗୋମଦ, ଚନ୍ଦ୍ର, ନାରଦ, ଦୁନ୍ଦୁଭି, ସୋମକ, ମୁମନା ଏବଂ ସପ୍ତମ ହେଉଛି ବୈଭ୍ରାଜ।
ଵର୍ଷାଚଲେଷୁ ରମ୍ଯେଷୁ ଵର୍ଷେଷ୍ଵେତେଷୁ ଚାନଘାଃ । ଵସଂତି ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵସହିତାଃ ସତତଂ ପ୍ରଜାଃ ॥ ୨,୪.
ଏହି ମନୋହର ପର୍ବତ ଅଞ୍ଚଳ ଏବଂ ଏହି ଭୂମିରେ, ପାପହୀନ ଲୋକମାନେ ଦେବତା ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ସହିତ ସଦା ଏକାଠି ବସନ୍ତି।