ସର୍ଵ୍ଵସ୍ଯାଧାରଭୂତୋଽସୌ ମୈତ୍ରେଯାସ୍ତେଽଖିଲାତ୍ମକଃ । ଯାନି କିମ୍ପୁରୁଷାଦୀନି ଵର୍ଷାଣ୍ଯଷ୍ଟୌ ମହାମୁନେ । ନ ତେଷୁ ଶୋକୋ ନାଯାସୋ ନୋଦ୍ଵେଗଃ କ୍ଷୁଦ୍ଭଯାଦିକମ୍
ମୈତ୍ରେୟ, ସମସ୍ତର ଆଧାର ଭଗବାନ୍, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି, ସେ କିମ୍ପୁରୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଏଠି ଥିବା ଅଠଟି ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ମହାମୁନି। ସେଠି କେହି ଦୁଃଖ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଶ୍ରମ, ଭୟ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅସୁବିଧାର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସୁସ୍ଥାଃ ପ୍ରଜା ନିରାତଙ୍କାଃ ସର୍ଵ୍ଵଦୁଃଖଵିଵର୍ଜ୍ଜିତାଃ । ଦଶଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷାଣାଂ ସହସ୍ତ୍ରାଣି ସ୍ଥିରାଯୁଷଃ
ସେଠି ଲୋକମାନେ ସୁସ୍ଥ ଓ ନିର୍ବିଗ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଦଶ ଅଥବା ଦ୍ୱାଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ରହେ।
ନ ତେଷୁ ଵର୍ଷତେ ଦେଵୋ ଭୌମାନ୍ଯମ୍ଭାଂସି ତେଷୁ ଵୈ । କୃତ-ତ୍ରେତାଦିକା ନୈଵ ତେଷୁ ସ୍ଥାନେଷୁ କଲ୍ପନା
ସେଠି ଦେବତାମାନେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପୃଥିବୀରେ ପାଣି ମିଳେ ନାହିଁ। କ୍ରିତ, ତ୍ରେତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯୁଗର କଳ୍ପନା ଏଠି ନାହିଁ।
ସର୍ଵ୍ଵେଷ୍ଵେତେଷୁ ଵର୍ଷେଷୁ ସପ୍ତ ସପ୍ତ କୁଲାଚଲାଃ । ନଦ୍ଯଶ୍ଵ ଶତଶସ୍ତେଭ୍ଯଃ ପ୍ରସୂତା ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ସମସ୍ତ ଏହି ଭୂମିରେ ସାତଟି ସାତଟି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅଛି। ସେମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଶତ-ଶତ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ଉତ୍ତରଂ ଯତ୍ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ହିମାଦ୍ରେଶ୍ଚୈଵ ଦକ୍ଷିଣମ୍ । ଵର୍ଷଂ ତଦ୍ଭାରତଂ ନାମ ଭାରତୀ ଯତ୍ର ସନ୍ତତିଃ ॥ ୨,୩.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତର ଓ ହିମାଳୟର ଦକ୍ଷିଣ ଭୂମିକୁ ଭାରତ ଭୂମି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଭାରତଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ନଵଯୋଜନସାହସ୍ରୋ ଵିସ୍ତାରୋସ୍ଯ ମହାମୁନେ । କର୍ମଭୂମିରିଯଂ ସ୍ଵର୍ଗମପଵର୍ଗଂ ଚ ଗଚ୍ଛତାମ୍ ॥ ୨,୩.
ମହାମୁନି, ଏହି ଭୂମିର ଚଉଡ଼ା ନବ ହଜାର ଯୋଜନ। ଏହି ଭୂମି କର୍ମର ଭୂମି, ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ମଲଯଃ ସହ୍ଯଃ ଶୁକ୍ତିମାନୃକ୍ଷପର୍ଵତଃ । ଵିନ୍ଧ୍ଯଶ୍ଚ ପାରୀଯାତ୍ରଶ୍ଚ ସପ୍ତାତ୍ର କୁଲପର୍ଵତାଃ ॥ ୨,୩.
ମହେନ୍ଦ୍ର, ମଲୟ, ସାହ୍ୟ, ଶୁକ୍ତିମାନ୍, ଋକ୍ଷ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ପାରୀୟାତ୍ର — ଏହି ସାତଟି ପ୍ରମୁଖ ପାହାଡ଼ ଏଠି ଅଛି।
ଅତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ଯତେ ସ୍ଵର୍ଗୋ ସୁକ୍ତିମସ୍ମାତ୍ପ୍ରଯାନ୍ତି ଵୈ । ତିର୍ଯକ୍ତ୍ଵଂ ନରକଂ ଚାପି ଯାନ୍ତ୍ଯତଃ ପୁରୁଷା ମୁନେ ॥ ୨,୩.
ଏଠି ଥିଲେ ଲୋକମାନେ ଶୁଭ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଅଧର୍ମ କରିଲେ ପଶୁ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ମୁନି।
ଇତଃ ସ୍ଵର୍ଗଶ୍ଚ ମୋକ୍ଷଶ୍ଚ ମଧ୍ଯଂ ଚାନ୍ତଶ୍ଚ ଗମ୍ଯତେ । ନ ଖ୍ଲଵନ୍ଯତ୍ର ମର୍ତ୍ଯାନାଂ କର୍ମଭୂମୌ ଵିଧୀଯତେ ॥ ୨,୩.
ଏଠି ଥିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ମାନବମାନେ ପାଇଁ କର୍ମ ଭୂମି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଠାରେ ନାହିଁ।
ଭାରତସ୍ଯାସ୍ଯ ଵର୍ଷସ୍ଯ ନଵଭାଦାନ୍ନଶାମଯ । ଇଦ୍ରଦ୍ଵୀପଃ କସେରୁଶ୍ଚ ତାମ୍ରପର୍ଣାଂ ଗଭସ୍ତିମାନ୍ ॥ ୨,୩.
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ନବଟି ଭାଗ ଅଛି: ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୱୀପ, କସେରୁ, ତାମ୍ରପର୍ଣୀ, ଗଭସ୍ତିମାନ।
ନାଗଦ୍ଵୀପସ୍ତଥା ସାମ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵସ୍ତ୍ଵଥ ଚାରୁଣଃ । ଅଯଂ ତୁ ନଵମସ୍ତଷାଂ ଦ୍ଵୀପଃ ସାଗାରସଂଵୃତଃ ॥ ୨,୩.
ନାଗଦ୍ୱୀପ, ସାମ୍ୟକ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରୁଣ; ଏହି ନବମଟି ଦ୍ୱୀପ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି।
ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରଂ ତୁ ଦ୍ଵୀପୋଯଂ ଦକ୍ଷିଣୋତ୍ତରାତ୍ । ପୂର୍ଵେ କିରାତା ଯସ୍ଯାନ୍ତେ ପଶ୍ଚିମେ ଯଵନାଃ ସ୍ଥିତାଃ ॥ ୨,୩.
ଏହି ଦ୍ୱୀପ ଦକ୍ଷିଣରୁ ଉତ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ହଜାର ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା। ପୂର୍ବ ଶେଷରେ କିରାତମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ପଶ୍ଚିମ ଶେଷରେ ଯବନମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯା ମଧ୍ଯେ ଶବ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ଭାଗଶଃ । ଇଜ୍ଯାଯୁଧଵଣିଜ୍ଯାଦ୍ଯୈର୍ଵର୍ତଯନ୍ତୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ॥ ୨,୩.
ମଧ୍ୟ ଭାଗରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଛନ୍ତି, ପୂଜା, ଯୁଦ୍ଧ, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଅନ୍ୟ କାମରେ ଲିପ୍ତ।
ଶତଦ୍ରୂଚନ୍ଦ୍ରଭାଗାଦ୍ଯା ହିମଯତ୍ପାଦନିର୍ଗତାଃ । ଵେଦସ୍ମୃତିମୁଖାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ପାରୀଯାତ୍ରୋଦ୍ଭଵା ମୁନେ ॥ ୨,୩.
ଶତଦ୍ରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଓ ଅନ୍ୟ ନଦୀମାନେ ହିମାଳୟ ପାଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବେଦସ୍ମୃତି, ମୁଖା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ ପାରୀୟାତ୍ର ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମୁନି।
ନର୍ମଦା ମୁରସାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ନଦ୍ଯୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ରିନିର୍ଗତାଃ । ତାପୀପଯୋଷ୍ଣୀନିର୍ଵିନ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରସୂଖା ଋକ୍ଷସଂଭଵାଃ ॥ ୨,୩.
ନର୍ମଦା, ମୁରସା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତାପୀ, ପୟୋଷ୍ଣୀ, ନିର୍ବିନ୍ଧ୍ୟା, ପ୍ରସୂଖା ଋକ୍ଷ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଗୋଦାଵରୀ ଭୀମରଥୀ କୃଷ୍ଣଵେଣ୍ଯାଦିକାସ୍ତଥା । ସହ୍ଯପାଦୋଦ୍ଭଵା ନଦ୍ଯଃ ସ୍ମୃତାଃ ପାପଭଯାପହାଃ ॥ ୨,୩.
ଗୋଦାବରୀ, ଭୀମରଥୀ, କୃଷ୍ଣବେଣୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ ସାହ୍ୟ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହି ନଦୀମାନେ ପାପ ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି।
କୃତମାଲା ତାମ୍ରପର୍ଣିପ୍ରସୁଖା ମଲଯୋଦ୍ଭଵାଃ । ତ୍ରିସାମା ଚର୍ଷିକୁଲ୍ଯାଦ୍ଯା ମହେନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭଵାଃ ସ୍ମୃତାଃ ॥ ୨,୩.
କୃତମାଳା, ତାମ୍ରପର୍ଣୀ, ପ୍ରସୂଖା ମଲୟ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତ୍ରିସାମା, ଚର୍ଷିକୁଳ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀମାନେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଋଷିକୁଲ୍ଯାକୁମାରାଦ୍ଯାଃ ଶୁକ୍ତିମତ୍ପାଦସମ୍ଭଵାଃ । ଆସାଂ ନଦ୍ଯ ଉପାନଦ୍ଯଃ ସନ୍ତ୍ଯନ୍ଯାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ ॥ ୨,୩.
ଋଷିକୁଳ୍ୟା, କୁମାରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ ଶୁକ୍ତିମାନ୍ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହି ସମସ୍ତ ନଦୀର ଅନେକ ଉପନଦୀ ଅଛି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ନଦୀ ହଜାର-ହଜାର ଅଛି।
ତାସ୍ଵିମେ କୁରୁପାଞ୍ଚାଲା ମଧ୍ଯଦେଶାଦଯୋ ଜନାଃ । ପୂର୍ଵଦେଶାଦିକାଶ୍ଚୈଵ କାମରୂପନିଵାସିନଃ ॥ ୨,୩.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ କୁରୁ, ପଞ୍ଚାଳ, ମଧ୍ୟଦେଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି; ପୂର୍ବ ଦେଶ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଚାହିଁଲେ ଯେଉଁଠି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଇଛାନୁସାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ପୁଣ୍ଡ୍ରାଃ କଲିଙ୍ଗା ମଗଧା ଦକ୍ଷିଣାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ । ତଥାପରାନ୍ତାଃ ସୌରାଷ୍ଟ୍ରାଃ ଶୂରାଭୀରାସ୍ତଥାର୍ବୁଦାଃ ॥ ୨,୩.
ପୁଣ୍ଡ୍ର, କଳିଙ୍ଗ, ମଗଧ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଅଞ୍ଚଳର ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ; ଏହିପରି ଅପରାନ୍ତ, ସୌରାଷ୍ଟ୍ର, ଶୂର, ଅଭୀର ଓ ଅର୍ବୁଦ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
କାରୂଷା ମାଲବାଶ୍ଚୈଵ ପାରିଯାତ୍ର ନିଵାସିନଃ । ସୌଵୀରାଃ ସୈନ୍ଧଵା ହୂଣାଃ ସାଲ୍ଵାଃ କୋସଲଵାସିନାଃ ॥ ୨,୩.
କାରୁଷ, ମାଳବ ଓ ପାରିୟାତ୍ର ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ; ସୌବୀର, ସୈନ୍ଧବ, ହୁଣ, ସାଲ୍ବ ଓ କୋଶଳ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ମାଦ୍ରାରାମାସ୍ତଥାମ୍ବଷ୍ଠା ପାରସୀକାଦଯସ୍ତଥା । ଆସାଂ ପିବନ୍ତି ସଲିଲଂ ଵସନ୍ତି ସହିତାଃ ସଦା । ସମୀପତୋ ମହାଭାଗ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାକୁଲାଃ ॥ ୨,୩.
ମାଦ୍ର, ରାମ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ ଓ ପାରସୀକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ; ସେମାନେ ଏଠିର ଜଳ ପିଉନ୍ତି ଓ ସଦା ସମସ୍ତେ ଏକଠି ରହନ୍ତି, ମହାଭାଗ, ସମୀପରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଭରିଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ।
ଚତ୍ଵାରି ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ଯୁଗାନ୍ଯତ୍ର ମହାମୁନେ । କୃତଂ ତ୍ରେତା ଦ୍ଵାପରଞ୍ଚ କଲିଶ୍ଚାନ୍ଯତ୍ର ନ କ୍ଵଚିତ୍ ॥ ୨,୩.
ଭାରତ ଭୂମିରେ, ମହାମୁନି, ଚାରିଟି ଯୁଗ ଅଛି—କୃତ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର ଓ କଳି; ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ ଏହି ଯୁଗ ନାହିଁ।
ତପସ୍ତପ୍ଯନ୍ତି ମୁନଯୋ ଜୁହ୍ଵତେ ଚାତ୍ର ଯଜ୍ଵନଃ । ଦାନାନି ଚାତ୍ର ଦୀଯନ୍ତେ ପରଲୋକାର୍ଥମାଦରାତ୍ ॥ ୨,୩.
ଏଠି ମୁନିମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି ଓ ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି; ଏଠି ଦାନ ଭଲ ଭାବରେ ପରଲୋକ ଲାଗି ଦିଆଯାଏ।
ପୁରୁଷୈର୍ଯଜ୍ଞପୁରୁଷୋ ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପେ ସଦେଜ୍ଯତେ । ଯଜ୍ଞୈର୍ଯଜ୍ଞମଯୋ ଵିଷ୍ଣୁରନ୍ଯଦ୍ଵୀପେଷୁ ଚାନ୍ଯଥା ॥ ୨,୩.
ଜମ୍ବୁଦ୍ବୀପରେ ପୁରୁଷମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ଅନ୍ୟ ଦ୍ବୀପଗୁଡିକରେ ଯଜ୍ଞମୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ଅତ୍ରାପି ଭାରତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଜନ୍ବୂଦ୍ଵୀପେ ମହାମୁନେ । ଯତୋ ହି କର୍ମଭୂରେଷା ହ୍ଯତୋନ୍ଯା ଭୋଗଭୂମଯଃ ॥ ୨,୩.
ମହାମୁନି, ଏଠି ମଧ୍ୟ ଜମ୍ବୁଦ୍ବୀପରେ ଭାରତ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; କାରଣ ଏହା କର୍ମଭୂମି, ଅନ୍ୟ ଦ୍ବୀପଗୁଡିକ ଭୋଗଭୂମି।
ଅତ୍ର ଜନ୍ମସହସ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରୈରପି ସତ୍ତମ । କଦାଚିଲ୍ଲଭତେ ଜନ୍ତୁର୍ମାନୁଷ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯସଂଚଯାତ୍ ॥ ୨,୩.
ଏଠି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣୀ, ହଜାର ହଜାର ଜନ୍ମ ପରେ ଏକ ପ୍ରାଣୀ କେବେ କେବେ ପୁଣ୍ୟ ସଂଚୟ ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଥାଏ।
ଗାଯନ୍ତି ଦେଵାଃ କିଲ ଗୀତକାନି ଧନ୍ଯାସ୍ତୁ ତେ ଭାରତ ଭୂମିଭାଗେ । ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗାସ୍ପଦମାର୍ଗଭୂତେ ଭଵନ୍ତି ଭୂଯଃ ପୁରୁଷାଃ ସୁରତ୍ଵାତ୍ ॥ ୨,୩.
ଦେବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି—‘ଧନ୍ୟ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ; ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପଥ, ଏଠି ଉତ୍ତମ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।’
କର୍ମାଣ୍ଯସଂକଲ୍ପିତତତ୍ଫଲାନି ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋ ପରମାତ୍ମ୍ଭୂତେ । ଅଵାପ୍ଯ ତାଂ କର୍ମମହୀମନନ୍ତେ ତସ୍ମିଲ୍ଲଯଂ ଯେ ତ୍ଵମଲାଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ॥ ୨,୩.
ଯେଉଁମାନେ କର୍ମ ଓ ତାହାର ଫଳକୁ ବିଷ୍ଣୁ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ କର୍ମର ମହିମା ପାଇ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଲୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ଲୋକ।
ଜାନୀମ ନୈତତ୍କ୍ଵ ଵଯଂ ଵିଲୀନେ ସ୍ଵର୍ଗପ୍ରଦେ କର୍ମଣି ଦେହବନ୍ଧମ୍ । ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯାମ ଧନ୍ଯାଃ ଖଲୁ ତେ ମନୁଷ୍ଯା ଯେ ଭାରତେ ନେନ୍ଦ୍ରିଯଵିପ୍ରହୀନାଃ ॥ ୨,୩.
ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯିବା କର୍ମ ଶେଷ ହେଲାପରେ ଓ ଦେହ ଛାଡିଲାପରେ ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ ଜାଣିନାହିଁ; ଭାରତରେ ଯେଉଁମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ହରାଇନାହିଁ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ।