ଯୋଗିନୋ ମୁକ୍ତିକାମସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଯାମାଦିସାଧନମ୍ । ସାଧ୍ଯଂ ଚ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ପୁନର୍ନାଵର୍ତତେ ଯତଃ ॥ ୧,୨୨.
ଯେଉଁ ଯୋଗୀ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ଏହାଦି ସାଧନ ହେଉଛି; ଏବଂ ସାଧ୍ୟ ବସ୍ତୁ ହେଉଛି ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଯାହାଠାରୁ ପୁଣି ଫେରିଆସିବା ନାହିଁ।
ସାଧନାଲମ୍ବନଂ ଜ୍ଞାନଂ ମୁକ୍ତଯେ ଯୋଗିନାଂ ହି ଯତ୍ । ସ ଭେଦଃ ପ୍ରଥମସ୍ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଭୂତସ୍ଯ ଵୈ ମୁନେ ॥ ୧,୨୨.
ଯୋଗୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନକୁ ସାଧନର ଆଧାର ବାନ୍ଧନ୍ତି, ସେହି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ ଭୂତ ରୂପର ପ୍ରଥମ ଭିନ୍ନତା, ହେ ମୁନି।
ଯୁଞ୍ଜତଃ କ୍ଲେଶମୁକ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ସାଧ୍ଯଂ ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଯୋଗିନଃ । ତଦାଲମ୍ବନଵିଜ୍ଞାନଂ ଦ୍ଵିତୀଯୋଽଂଶୋ ମହାମୁନେ ॥ ୧,୨୨.
ଯୋଗୀ ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେହି ସାଧ୍ୟ ବସ୍ତୁର ଆଧାର ଭାବରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଂଶ, ହେ ମହାମୁନି।
ଉଭଯୋସ୍ତ୍ଵଵିଭାଗେନ ସାଧ୍ଯସାଧନଯୋର୍ହି ଯତ୍ । ଵିଜ୍ଞାନମଦ୍ଵୈତମଯଂ ତଦ୍ଭାଗୋନ୍ଯୋ ମଯୋଦିତଃ ॥ ୧,୨୨.
ସାଧନ ଓ ସାଧ୍ୟ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ନଥିବା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜ୍ଞାନ, ଏହା ତୃତୀୟ ଭାଗ ଯାହାକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି।
ଜ୍ଞାନତ୍ରଯସ୍ଯ ଵୈ ତସ୍ଯ ଵିଶେଷୋ ଯୋ ମହାମୁନେ । ତନ୍ନିରାକରଣଦ୍ଵାରା ଦର୍ଶିତାତ୍ମସ୍ଵରୂପଵତ୍ ॥ ୧,୨୨.
ଏହି ତିନି ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନର ବିଶେଷତା, ହେ ମହାମୁନି, ଯେପରି ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ନିରାକରଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଏ।
ନିର୍ଵ୍ଯାପାରମନାଖ୍ଯେଯଂ ଵ୍ଯାପ୍ତିମାତ୍ରମନୂପମମ୍ । ଆତ୍ମସମ୍ବୋଧଵିଷଯଂ ସତ୍ତାମାତ୍ରମଲକ୍ଷଣମ୍ ॥ ୧,୨୨.
ଏହା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କେବଳ ବ୍ୟାପ୍ତି ରୂପ, ତୁଳନାହୀନ, ନିଜ ଜ୍ଞାନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରେ ଚିହ୍ନିତ।
ପ୍ରଶାନ୍ତମଭଯଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଦୁର୍ଵିଭାଵ୍ଯମସଂଶ୍ରଯମ୍ । ଵିଷ୍ଣୋର୍ଜ୍ଞାନମଯସ୍ଯୋକ୍ତଂ ତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତମ୍ ॥ ୧,୨୨.
ଏହା ଶାନ୍ତ, ଭୟହୀନ, ଶୁଦ୍ଧ, ବୁଝିବାକୁ କଠିନ, ଆଶ୍ରୟହୀନ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ଜ୍ଞାନମୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ବ୍ରହ୍ମ ନାମ ଦିଆଯାଇଛି।
ତତ୍ର ଜ୍ଞାନନିରୋଧେନ ଯୋଗିନୋ ଯାନ୍ତି ଯେ ଲଯମ୍ । ସଂସାରକର୍ଷଣୋପ୍ତୌ ତେ ଯାନ୍ତି ନିର୍ବୀଜତାଂ ଦ୍ଵିଜା ॥ ୧,୨୨.
ଏଠାରେ, ଜ୍ଞାନ ନିରୋଧ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗୀମାନେ ଲୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ସଂସାରର ଆକର୍ଷଣ ଛାଡି, ସେମାନେ ବୀଜହୀନ ସମାଧିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ଏଵଂପ୍ରକାରମମଲଂ ନିତ୍ଯଂ ଵ୍ଯାପକମକ୍ଷଯମ୍ । ସମସ୍ତହେଯରହିତଂ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଖ୍ଯଂ ପରମଂ ପଦମ୍ ॥ ୧,୨୨.
ଏହିପରି, ବିଷ୍ଣୁ ନାମକ ପରମ ପଦ ନିର୍ମଳ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଅବିନାଶୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ମୁକ୍ତ।
ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ପରମଂ ଯୋଗୀ ଯତୋ ନାଵର୍ତତେ ପୁନଃ । ଶ୍ରଯତ୍ଯପୁଣ୍ଯୋପରମେ କ୍ଷୀଣକ୍ଲେଶେଽତିନିର୍ମଲେ ॥ ୧,୨୨.
ଯେଉଁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଯୋଗୀ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଏବଂ ଯାଠାରୁ ପୁଣି ଫେରିଆସିବା ନାହିଁ, ସେହି ବ୍ରହ୍ମକୁ ଅପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, କ୍ଲେଶ ଶୁନ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଅତିଶୟ ପବିତ୍ରତା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।
ଦ୍ଵେ ରୂପେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତସ୍ଯ ମୂର୍ତଂ ଚାମୂର୍ତମେଵ ଚ । କ୍ଷରାକ୍ଷରାସ୍ଵରୂପେ ତେ ସର୍ଵଭୂତେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତେ ॥ ୧,୨୨.
ସେ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କର ଦୁଇଟି ରୂପ ଅଛି: ଏକଟି ଦେହୀ ଓ ଏକଟି ଦେହହୀନ; ଏହି ଦୁଇଟି ହେଉଛି କ୍ଷର ଓ ଅକ୍ଷର, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ଅକ୍ଷରଂ ତତ୍ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ କ୍ଷରଂ ସର୍ଵମିଦଂ ଜଗତ୍ । ଏକଦେଶସ୍ଥିତସ୍ଯାଗ୍ନେର୍ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ତ୍ରା ଵିସ୍ତାରିଣି ଯଥା । ପରସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶକ୍ତିସ୍ତଥୋଦମଖିଲଂ ଜଗତ୍ ॥ ୧,୨୨.
ଅକ୍ଷର ହେଉଛି ସେହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, କ୍ଷର ହେଉଛି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ। ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହି ତାହାର ଆଲୋକ ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ସେପରି ପରମ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କର ଶକ୍ତି ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଜଗତ।
ତତ୍ରାପ୍ଯାସନ୍ନଦୂରତ୍ଵାଦ୍ବହୁତ୍ଵସ୍ଵଲ୍ପତାମଯଃ । ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଭେଦୋସ୍ତି ତଚ୍ଛକ୍ତେସ୍ତଦ୍ଵନ୍ମୈତ୍ରେଯ ଵିଦ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୨.
ସେଠି ମଧ୍ୟ, ନିକଟତା ଓ ଦୂରତା ଦ୍ୱାରା ବେଶି କିମ୍ବା କମ୍ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ; ଯେପରି ଆଲୋକରେ ଭିନ୍ନତା ଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଶକ୍ତିରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭିନ୍ନତା ଅଛି, ହେ ମୈତ୍ରେୟ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵା ବ୍ରହ୍ମନ୍ପ୍ରଧାନା ବ୍ରହ୍ମଶକ୍ତଯଃ । ତତଶ୍ଚ ଦେଵା ମୈତ୍ରେଯ ନ୍ଯୂନା ଦକ୍ଷାଦଯସ୍ତତଃ ॥ ୧,୨୨.
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ଶକ୍ତି; ସେମାନଠାରୁ ଦେବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଠାରୁ ଡକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ଷୁଦ୍ର ଦେବତାମାନେ, ହେ ମୈତ୍ରେୟ।
ତତୋ ମନୁଷ୍ଯାଃ ପଶଵୌ ମୃଗପକ୍ଷିସରୀସୃପାଃ । ନ୍ଯୂନାନ୍ଯୂନତରାଶ୍ଚୈଵ ଵୃକ୍ଷଗୁଲ୍ମାଦଯସ୍ତଥା ॥ ୧,୨୨.
ତାପରେ ମନୁଷ୍ୟ, ଗାଈ-ଗୋଅଁ, ବନ୍ୟପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ସରୀସୃପ ଏବଂ ଏହା ସହିତ ଗଛ, ଝାଡ଼ି ଓ ଏପରି ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜୀବ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ, ଅଧିକ କିମ୍ବା କମ୍ ଗୁଣରେ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତଦେତଦକ୍ଷରଂ ନିତ୍ଯଂ ଜଗନ୍ମୁନିଵରାଖିତମ୍ । ଆଵିର୍ଭାଵତିରୋଭାଵଜନ୍ମନାଶଵିକଲ୍ପଵତ୍ ॥ ୧,୨୨.
ଏହି ଅବିନାଶୀ, ଚିରନ୍ତନ ତତ୍ତ୍ୱଟିଏ, ମହାମୁନିମାନେ ଯାହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏହା ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ, ଜନ୍ମ ଓ ନାଶ ଅନୁଭବ କରେ।
ସର୍ଵଶକ୍ତି ମଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵରୂପଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମ୍ । ମୂର୍ତଂ ଯଦ୍ଯୋଗିଭିଃ ପୂର୍ଵଂ ଯୋଗାରମ୍ଭେଷୁ ଚିନ୍ତ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୨.
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିଷ୍ଣୁ ହେଉଛନ୍ତି ପରମ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ। ଯୋଗୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯୋଗ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହୀ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ସାଲମ୍ବନୋ ମହାଯୋଗଃ ସବୀଜୋ ଯତ୍ରସଂସ୍ଥିତଃ । ମନସ୍ଯଵ୍ଯାହତେ ସମ୍ଯଗ୍ଯୁଞ୍ଜତାଂ ଜାଯତେ ମୁନେ ॥ ୧,୨୨.
ଏହା ହେଉଛି ବଡ଼ ଯୋଗ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଧାର ଅଛି, ବୀଜ ଅଛି, ଏବଂ ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ, ମୁନି, ସେଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୁଏ।
ସ ପରଃ ପରଶକ୍ତୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସମନନ୍ତରମ୍ । ମୂର୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ମହାଭାଗ ସର୍ଵବ୍ରହ୍ମମଯୋ ହରିଃ ॥ ୧,୨୨.
ସେ ପରମ, ବ୍ରହ୍ମର ପରାଶକ୍ତି ପରେ ଅଛନ୍ତି। ମହାଭାଗ, ହରି ହେଉଛନ୍ତି ଦେହୀ ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମର ସାର।
ଯତ୍ର ସର୍ଵମିଦଂ ପ୍ରୋତମୋତଂ ଚୈଵାଖିତଂ ଜଗତ୍ । ତତୋ ଜଗଜ୍ଜଗତ୍ଯସ୍ମିନ୍ସ ଜଗଚ୍ଚଖିଲଂ ମୁନେ ॥ ୧,୨୨.
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଗୁଁଥାଯାଇଛି, ମୁନି। ତେଣୁ ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ବିଶ୍ୱ, ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ।
କ୍ଷରାକ୍ଷରମଯୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ବିଭର୍ତ୍ଯଖିଲମୀଶ୍ଵରଃ । ପୁରୁଷାଵ୍ଯାକୃତମଯଂ ଭୂଷଣାସ୍ତ୍ରସ୍ଵରୂପଵତ୍ ॥ ୧,୨୨.
ବିଷ୍ଣୁ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର, କ୍ଷର ଓ ଅକ୍ଷର ଦୁହିଁରେ ମିଶିଥିବା, ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ପୁରୁଷ ଭାବେ, ଭୂଷଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ ଭୂଷଣାସ୍ତ୍ରସ୍ଵରୂପସ୍ଥଂ ଯଚ୍ଚୈତଦଖିଲଂ ଜଗତ୍ । ବିଭର୍ତି ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତନ୍ମମାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି ॥ ୧,୨୨.
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ: ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ କିପରି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣର ସ୍ୱରୂପ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ମୋତେ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ନମସ୍କୃତ୍ଵାପ୍ରମେଯାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣଵେ । କଥଯାମି ଯଥାଖ୍ଯାତଂ ଵସିଷ୍ଠେନ ମମା ଭଵତ୍ ॥ ୧,୨୨.
ଶ୍ରୀପରାଶର କହିଲେ: ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ଭାବରେ କହିବି, ଯେପରି ମୋତେ ବସିଷ୍ଠ କହିଥିଲେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ଆତ୍ମାନମସ୍ଯ ଜଗତୋ ନିର୍ଲେପମଗୁଣାମଲମ୍ । ବିଭର୍ତି କୌସ୍ତୁଭମଣିସ୍ଵରୂପଂ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ ॥ ୧,୨୨.
ଭଗବାନ ହରି, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ରୂପରେ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, ଗୁଣ ନାହିଁ, ଏବଂ ସୁଦ୍ଧ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସସଂସ୍ଥାନଧରମନନ୍ତେନ ସମାଶ୍ରିତମ୍ । ପ୍ରଧାନଂ ବୁଦ୍ଧିରପ୍ଯାସ୍ତେ ଗଦାରୂପେଣ ମାଧଵେ ॥ ୧,୨୨.
ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ସହିତ, ଅନନ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ, ପ୍ରଧାନ ବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ମାଧବଙ୍କ ଗଦାର ରୂପରେ ବସିଛି।
ଭୂତାଦିମିନ୍ଦ୍ରିଯାଦିଂ ଚ ଦ୍ଵିଧାହଙ୍କାରମୀଶ୍ଵରଃ । ବିଭର୍ତି ଶଂଖରୂପେଣ ଶାର୍ଙ୍ଗରୂପେଣ ଚ ସ୍ଥିତମ୍ ॥ ୧,୨୨.
ପ୍ରଭୁ ଭୂତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଦୁଇପ୍ରକାର ଅହଂକାରକୁ ଶଂଖ ଓ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ରୂପରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଚଲତ୍ସ୍ଵରୂପମତ୍ଯନ୍ତଂ ଜଵେନାନ୍ତାରିତାନିଲମ୍ । ଚକ୍ରସ୍ଵରୂପଂ ଚ ମନୋ ଧତ୍ତେ ଵିଷ୍ଣୁକରେ ସ୍ଥିତମ୍ ॥ ୧,୨୨.
ଯେଉଁ ମନ ସଦା ଚଞ୍ଚଳ ଓ ବାତାସ ଭଳି ତୀବ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ ତାହାକୁ ଚକ୍ର ରୂପରେ ନିଜ ହାତରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ପଞ୍ଚରୂପା ତୁ ଯା ମାଲା ଵୈଜଯନ୍ତୀ ଗଦାଭୃତଃ । ସା ଭୂତହେତୁସଂଘାତା ଭୂତମାଲା ଚ ଵୈ ଦ୍ଵିଜ ॥ ୧,୨୨.
ଯେଉଁ ମାଳା, ଭୂତମାଳା ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ଗଦାଧାରୀଙ୍କ ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା, ପାଞ୍ଚ ରୂପରେ ଅଛି, ସେ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଭୂତର କାରଣମାନଙ୍କର ସଂଘାତ।
ଯାନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯଶେଷାଣି ବୁଦ୍ଧିକର୍ମାତ୍ମକାନି ଵୈ । ଶରରୂପାଣ୍ଯଶେଷାଣି ତାନି ଧତ୍ତେ ଜନାର୍ଦନଃ ॥ ୧,୨୨.
ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ କର୍ମ ଦୁହିଁ, ଶରର ରୂପରେ ଅଛି; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ବିଭର୍ତି ଯଚ୍ଚାସିରତ୍ନମଚ୍ଯୁତୋତ୍ଯନ୍ତନିର୍ମଲମ୍ । ଵିଦ୍ଯାମଯ ତୁ ତଜ୍ଜ୍ଞାନମଵିଦ୍ଯାକୋଶସଂସ୍ଥିତମ୍ ॥ ୧,୨୨.
ଯେଉଁ ନିର୍ମଳ ତଳୱାର ଅଚ୍ୟୁତ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ଜ୍ଞାନର ରୂପ, ଅବିଦ୍ୟାର ମଞ୍ଜୁଷାରେ ବସିଛି।