ପରମାର୍ଥସ୍ତ୍ଵମେଵୈକୋ ନାନ୍ଯୋସ୍ତି ଜଗତଃ ପତେ । ତଵୈଷ ମହିମା ଯେନ ଵ୍ଯାପ୍ତମେତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଆପଣେ ଏକମାତ୍ର ପରମ ସତ୍ୟ; ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ମହିମାରେ ଏହି ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଯଦେତଦୃଶ୍ଯତେ ମୂର୍ତ୍ତମେତଜ୍ଜ୍ଞାନାତ୍ମନସ୍ତଵ । ଭ୍ରାନ୍ତିଜ୍ଞାନେନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଜଗଦ୍ରୂ ପମଯୋଗିନଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନମୟ ଆତ୍ମା; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱକୁ ଅଲଗା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ଯୋଗୀମାନେ।
ଜ୍ଞାନସ୍ଵରୂପମଖିଲଂ ଜଗଦେତଦବୁଦ୍ଧଯଃ । ଅର୍ଥସ୍ଵରୂପଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ଭ୍ରାମ୍ଯନ୍ତେ ମୋହସଂପ୍ଲଵେ
ଯେଉଁମାନେ ଅବୁଦ୍ଧି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପଦାର୍ଥ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ଏହିପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହି, ସେମାନେ ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫେରନ୍ତି।
ଯେ ତୁ ଜ୍ଞାନଵିଦଃ ଶୁଦ୍ଧଚେତସସ୍ତେଽଖିଲଂ ଜଗତ୍ । ଜ୍ଞାନାତ୍ମକଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵଦ୍ରୂ ପଂ ପରମେଶ୍ଵର
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଜ୍ଞାନମୟ ଦେଖନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ରୂପକୁ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର।
ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵ ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ଭଵାଯ ଜଗତାମିମାମ୍ । ଉଦ୍ଧରୋର୍ଵୀମମେଯାତ୍ମଞ୍ଛନ୍ନୋ ଦେହ୍ଯବ୍ଜଲୋଚନ
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦୟା କର। ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମେ ଏହି ଦେହରେ ଲୁଚି ରହିଛ, ଏ ଭୂମିକୁ ଉଦ୍ଧାର କର।
ସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ରି କ୍ତୋଽସି ଭଗଵନ୍ ଗୋଵିଂଦ ପୃଥିଵୀମିମାମ୍ । ସମୁଦ୍ଧର ଭଵାଯେଶ ଶନ୍ନୋ ଦେହ୍ଯବ୍ଜଲୋଚନ
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏ ଭୂମିକୁ ଆମ ପାଇଁ ଉଦ୍ଧାର କର। ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ସର୍ଗପ୍ରଵୃତ୍ତିର୍ଭଵତୋ ଜଗତାମୁପକାରିଣୀ । ଭଵତ୍ଵେଷା ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ଶନ୍ନୋ ଦେହ୍ଯବ୍ଜଲୋଚନ
ତୁମର ଏହି ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଉପକାର ହୁଏ, ସେ ଚାଲି ଯାଉ। ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ। ଏଵଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନସ୍ତୁ ପରମାତ୍ମା ମହୀଧରଃ । ଉଜ୍ଜହାର କ୍ଷିତିଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ନ୍ଯସ୍ତଵାଂଶ୍ଚ ମହାମ୍ଭସି
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ହେବା ପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଏବଂ ଭୂମିର ଧାରକ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଭୂମିକୁ ଉଠାଇ ମହାଜଳରେ ରଖିଲେ।
ତସ୍ଯୋପରି ଜଲୌଘସ୍ଯ ମହତୀ ନୌରିଵ ସ୍ଥିତା । ଵିତତତ୍ତ୍ଵାତ୍ତୁ ଦେହସ୍ଯ ନ ମହୀ ଯାତି ସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେଉଁଠାରେ, ଜଳର ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ, ଭୂମି ଏକ ବଡ଼ ନୌକା ପରି ରହିଲା। ତାଙ୍କର ଦେହର ବିସ୍ତୃତି ଦ୍ୱାରା, ଭୂମି ଡୁବିଲା ନାହିଁ।
ତତଃ କ୍ଷିତିଂ ସମାଂ କୃତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସୋଚିନୋଦ୍ଗିରୀନ୍ । ଯଥାଵିଭାଗଂ ଭଗଵାନନାଦିଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ଭୂମିକୁ ସମତଳ କରି, ଆଦି ନଥିବା ପରମେଶ୍ୱର, ପୂର୍ବ ଭଳି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବତକୁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଅନୁଯାୟୀ ଭୂମିରେ ବିନ୍ୟାସ କଲେ।
ପ୍ରାକ୍ଯସର୍ଗଦଗ୍ଧାନଖିଲାନ୍ପର୍ଵତାନ୍ପୃଥିଵୀତଲେ । ଅମୋଘେନ ପ୍ରଭାଵେଣ ସସର୍ଜାମୋଘଵାଞ୍ଛିତଃ
ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପର୍ବତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ରଖି, ପୁଣି ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଭୂଵିଭାଗଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାନ୍ଯଥାତଥମ୍ । ଭୂରାଦ୍ଯାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଲୋକାନ୍ପୂର୍ଵଵତ୍ସମକଲ୍ପଯତ୍
ତାପରେ, ଭୂମିକୁ ବିଭାଜନ କରି, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପକୁ ପୂର୍ବ ଭଳି ଗଢ଼ିଲେ, ଏବଂ ଭୂ ଆଦି ଚାରିଟି ଲୋକକୁ ପୂର୍ବ ଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମରୂପଧରୋ ଦେଵସ୍ତତୋଽସୌ ରଜସା ଵୃତଃ । ଚକାର ସୃଷ୍ଟିଂ ଭଗଵାଂଶ୍ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଧରୋ ହରିଃ
ତାପରେ, ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ରଜୋଗୁଣରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ, ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଶ୍ରୀହରି ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ନିମିତ୍ତମାତ୍ରମେଵାଽସୌ ସୃଜ୍ଯାନାଂ ସର୍ଗକର୍ମଣି । ପ୍ରଧାନକାରଣୀଭୂତା ଯତୋ ଵୈ ସୃଜ୍ଯଶକ୍ତଯଃ
ସେ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ କେବଳ ଉପାଦାନ ହିସାବରେ ଅଛନ୍ତି; କାରଣ, ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତିମାନ୍ୟେ ପ୍ରଧାନ କାରଣ ହୁଅନ୍ତି।
ନିମିତ୍ତମାତ୍ରଂ ମୁକ୍ତ୍ଵୈଵଂ ନାନ୍ଯତ୍କିଂଚିଦପେକ୍ଷତେ । ନୀଯତେ ତପତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯା ଵସ୍ତୁ ଵସ୍ତୁତାମ୍
ଏଭଳି ଉପାଦାନ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ; ହେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବସ୍ତୁ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ପାଇଁ ପହଞ୍ଚେ।
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ ଯଥା ସସର୍ଜ ଦେଵୋଽସୌ ଦେଵର୍ଷିପିତୃଦାନଵାନ୍ । ମନୁଷ୍ଯତିର୍ଯଗ୍ଵୃକ୍ଷାଦୀନ୍ଭୂଵ୍ଯୋମସଲିଲୌକସଃ
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ: ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ କିପରି ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁ, ଗଛ ଏବଂ ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ଜଳରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ମୋତେ କହ।
ଯଦ୍ଗୁଣଂ ଯତ୍ସ୍ଵଭାଵଂ ଚ ଯଦ୍ରୂ ପଂ ଚ ଜଗଦ୍ଦ୍ଵିଜ। ସର୍ଗାଦୌ ସୃଷ୍ଟଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଜଗତରେ କେଉଁ ଗୁଣ, ସ୍ବଭାବ ଓ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ମୈତ୍ରେଯ କଥଯାମ୍ଯେତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ସୁସମାହିତଃ । ଯଥା ସସର୍ଜ ଦେଵୋସୌ ଦେଵାଦୀନଖିଲାନ୍ଵିଭୁଃ
ଶ୍ରୀପରାଶର କହିଲେ: ମୈତ୍ରେୟ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିବି; ତୁମେ ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ। କିପରି ସେ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ସୃଷ୍ଟିଂ ଚିଂତଯ ତସ୍ତସ୍ଯ କଲ୍ପାଦିଷୁ ଯଥା ପୁରା । ଅବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵକଃ ସର୍ଗଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତସ୍ତମୋମଯଃ
କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିବା ବେଳେ, ଅବିବେକ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଥିବା ଏକ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତମୋମୋହୋ ମହାମୋହସ୍ତାମିସ୍ରୋ ହ୍ଯନ୍ଧସଂଜ୍ଞିତଃ । ଅଵିଦ୍ଯା ପଂଚପର୍ଵୈଷା ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମହାତ୍ମନଃ
ଏହି ଅନ୍ଧକାର ହେଉଛି ମୋହ, ବଡ଼ ମୋହ, ତାମିସ୍ର ଓ ଅନ୍ଧସ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ; ଏହି ଅବିଦ୍ୟା ପଞ୍ଚ ରୂପରେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା।
ପଞ୍ଚଧାଽଵସ୍ଥିତଃ ସର୍ଗୋ ଧ୍ଯାଯତୋ ପ୍ରତିବୋଧଵାନ୍ । ବହିରନ୍ତୋଽପ୍ରକାଶଶ୍ଚ ସଂଵୃତାତ୍ମା ନଗାତ୍ମକଃ
ସୃଷ୍ଟି ପଞ୍ଚ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଥିଲା, ସେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ବେଳେ ଅବିବେକରେ ଥିଲା; ଏହା ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁ ଦିଗରେ ଅନ୍ଧକାର, ନିଜ ସ୍ବଭାବରେ ଆବୃତ, ଏବଂ ଗଛ ରୂପରେ ଥିଲା।
ତମୋମୋହୋ ମହାମୋହସ୍ତାମିସ୍ରୋ ହ୍ଯନ୍ଧସଂଜ୍ଞିତଃ । ଅଵିଦ୍ଯା ପଂଚପର୍ଵୈଷା ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମହାତ୍ମନଃ ॥୫ ପଞ୍ଚଧାଽଵସ୍ଥିତଃ ସର୍ଗୋ ଧ୍ଯାଯତୋ ପ୍ରତିବୋଧଵାନ୍ । ବହିରନ୍ତୋଽପ୍ରକାଶଶ୍ଚ ସଂଵୃତାତ୍ମା ନଗାତ୍ମକଃ ॥୬ ମୁଖ୍ଯା ନଗା ଯତଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ମୁଖ୍ଯସର୍ଗସ୍ତତସ୍ତ୍ଵଯମ୍
ସେଇ ମହାମୋହ ଅନ୍ଧକାରଜନିତ, ତାମସ୍ମୋହ ବା ନିରାନ୍ଧକାର ମୋହ; ଏହି ଅଜ୍ଞାନତା ପଞ୍ଚଭାବରେ ମହାବାହୁଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ପଞ୍ଚଭିନ୍ନ ରଚନାରେ ତିଆରି, ଏହା ଅବସ୍ଥିତ; ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ ତେବେ ଜାଗ୍ରତ ନଥିବାକୁ ଜଗ୍ରତ କରେ; ଏହା ଅନ୍ତର୍ଭାଗୀ ଓ ବାହ୍ୟ ଉଭୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକହୀନ, ସ୍ଵୟଂ-ବନ୍ଦି ଏବଂ ନଗର-ହୀନ ଏକ ଆତ୍ମା।
ମୁଖ୍ଯା ନଗା ଯତଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ମୁଖ୍ଯସର୍ଗସ୍ତତସ୍ତ୍ଵଯମ୍ ୭ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽସାଧକଂ ସର୍ଗମମନ୍ଯଦପରଂ ପୁନଃ
ମୁଖ୍ୟ ଗଛଗୁଡିକୁ ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି, ଏହିପରି ଏହାକୁ ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କୁହାଯାଏ; ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅସଫଳ ଦେଖି, ସେ ପୁନି ଅନ୍ୟ ଏକ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତସ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯତଃ ସର୍ଗସ୍ତିର୍ଯକ୍ସ୍ତ୍ରୋତୋଭ୍ଯଵର୍ତ୍ତତ । ଯସ୍ମାତ୍ତିର୍ଯକ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିସ୍ସ ତିର୍ଯକ୍ସ୍ରୋତାସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ
ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ତିର୍ୟକ୍ ଧାରାର ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତିର୍ୟକ୍ ଭାବରେ ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ 'ତିର୍ୟକ୍ସ୍ରୋତସ' ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ପଶ୍ଵାଦଯସ୍ତେ ଵିଖ୍ଯାତାସ୍ତମଃପ୍ରାଯା ହ୍ଯଵେଦିନଃ । ଉତ୍ପଥଗ୍ରାହିଣଶ୍ଚୈଵ ତେଽଜ୍ଞାନେ ଜ୍ଞାନମାନିନଃ
ଏହି ସମସ୍ତ, ପଶୁ ଆଦି ଥିବା, ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ଅଜ୍ଞାନୀ; ତେବେ ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ ପଥରେ ଚାଲେ, ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଭାବନା କରନ୍ତି।
ଅହଂକୃତା ଅହଂମାନା ଅଷ୍ଟାଵିଂଶଦ୍ଵଧାତ୍ମକାଃ । ଅତଃ ପ୍ରକାଶାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଆଵୃତାଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ତେମାନେ ଅହଂକାର ଓ ଅହଂମାନରେ ଚାଲିଥିବା, ଅଠାଇଶ ପ୍ରକାରର; ଏହିପରି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପର ଆବୃତ।
ତମପ୍ଯସାଧକଂ ମତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯତୋନ୍ଯସ୍ତତୋଽଭଵତ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ରୋତାସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ସାତ୍ତ୍ଵିକୋର୍ଧ୍ଵମଵର୍ତ୍ତତ
ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ମଧ୍ୟ ଅସଫଳ ଭାବି, ସେ ଆଉ ଚିନ୍ତନ କଲେ; ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟି, ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଉପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହାକୁ 'ଉର୍ଧ୍ୱସ୍ରୋତସ' କୁହାଯାଏ।
ତେ ସୁଖପ୍ରୀତିବହୁଲା ବହିରନ୍ତଶ୍ଚ ନାଵୃତାଃ । ପ୍ରକାଶା ବହିରନ୍ତଶ୍ଚ ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ରୋତୋଦ୍ଭଵାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ତେମାନେ ସୁଖ ଓ ପ୍ରୀତିରେ ଭରିଥିବା, ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁ ଦିଗରେ ଅବିରୋଧ; ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁ ଦିଗରେ ପ୍ରକାଶିତ, ଉର୍ଧ୍ୱସ୍ରୋତସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବରେ ଜଣାଯାନ୍ତି।
ତୁଷ୍ଟାତ୍ମାନସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ଦେଵସର୍ଗସ୍ତୁ ସ ସ୍ମୃତଃ । ତସ୍ମିନ୍ସର୍ଗେଭଵତ୍ପ୍ରୀତିର୍ନିଷ୍ପନ୍ନେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତଦା
ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏହି ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟି 'ଦେବସୃଷ୍ଟି' ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ; ଏହି ସୃଷ୍ଟି ସଫଳ ହେଲାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନେ ପ୍ରୀତି ହେଲା।
ତତୋନ୍ଯଂ ସ ତଦା ଦଧ୍ଯୌ ସାଧକଂ ସର୍ଗମୁତ୍ତମମ୍ . ଅସାଧକାଂସ୍ତୁ ତାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମୁଖ୍ଯସର୍ଗାଦିସମ୍ଭଵାନ୍
ତାପରେ ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ସଫଳ ସୃଷ୍ଟି ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କଲେ, ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଆଦି ଅସଫଳ ଥିବାକୁ ଜାଣି।