ଯୋଗପ୍ରଭାଵାତ୍ ପ୍ରହ୍ଲାଦି ଜାତେ ଵିଷ୍ଣୁମଯେଽସୁରେ । ଚଲତ୍ଯୁରଗବନ୍ଧୈସ୍ତୈର୍ମ୍ମୈତ୍ରଯ ତ୍ରଟିତଂ କ୍ଷଣାତ୍
ଯୋଗର ଶକ୍ତିରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ବିଷ୍ଣୁମୟ ହେବା ସହିତ, ସେ ସର୍ପମାନେ ବାନ୍ଧିଥିବା ବନ୍ଧନ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ହେ ମୈତ୍ରେୟ।
ଭ୍ରାନ୍ତଗ୍ରାହଗଣଃ ସୋର୍ମ୍ମର୍ଯଯୌ କ୍ଷୋଭ ମହାର୍ଣଵଃ । ଚଚାଲ ଚ ମହୀ ସର୍ଵା ସଶୌଲଵନକାନନା
ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗମାନେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ସ ଚ ତଂ ଶେଲମମ୍ପାତଂ ଦୈତ୍ଯୈର୍ନ୍ଯସ୍ତମଥୋପରି । ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯ ତସ୍ମାତ୍ ସଲିଲାନ୍ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ମହାମତିଃ
ତାପରେ, ଦାନବମାନେ ଉପରେ ରଖିଥିବା ବଡ଼ ପାଥରକୁ ଫେଲି, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସ ଜଗଦୂ ଭୂଯୋ ଗଗନାଦ୍ଯୁ ପଲକ୍ଷଣମ୍ । ପ୍ରହ୍ଲଦୋଽସ୍ମୀତି ସସ୍ମାର ପୁନରାତ୍ମାନମାତ୍ମନା
ପୁଣିଥରେ ଜଗତ୍, ଆକାଶ ଓ ତାହାର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନିଜକୁ ନିଜ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ ପୁନର୍ଧୀମାନନାଦିଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ । ଏକାଗ୍ରମତିରଵ୍ଯଗ୍ରୋ ଯତଵାକ୍କାଯମାନସଃ
ଏବଂ ପୁଣି, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏକାଗ୍ର ମନ, ଅବିଚଳ ଚିତ୍ତ, ନିୟମିତ ଭାଷା, ଶରୀର ଓ ମନ ସହିତ ଆଦିପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଊଁ ନମଃ ପରମାର୍ଥାର୍ଥ ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମକ୍ଷରାକ୍ଷର । ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତ କଲାତୀତ ସକଲେଶ ନିରଂଞ୍ଜନ
ଓଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱର ଅର୍ଥ, ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ନଶ୍ୱର ଓ ଅକ୍ଷୟ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ସମସ୍ତ ଭେଦ ଉପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ନିର୍ମଳ ଯିଏ, ସେଠିକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଗୁଣାଞ୍ଜନ ଗୁଣାଧାର ନିର୍ଗୁଣାତ୍ମନ୍ ଗୁଣସ୍ଥିର । ମୂର୍ତ୍ତାମୂର୍ତ୍ତ ମହାମୂର୍ତ୍ତେ ସୂକ୍ଷ୍ମମୂର୍ତ୍ତେ ସ୍ଫୁଟାସ୍ଫୁଟ
ଗୁଣମାନଙ୍କ ଆଧାର, ଗୁଣମାନଙ୍କ ଭଣ୍ଡାର, ଯାହାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଗୁଣ ଉପରେ ନୁହେଁ, ଗୁଣରେ ଅବିଚଳ; ରୂପ ଓ ଅରୂପ, ବଡ଼ ରୂପ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ।
କରାଲସୌମ୍ଯରୂପାତ୍ମନ୍ ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାଲଯାଚ୍ଯୁତ । ସଦସଦ୍ରୂପ ସଦ୍ଭାଵ ସଦସଦ୍ଭାଵଭାଵନ
ଭୟଙ୍କର ଓ ଶାନ୍ତ ରୂପର ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଆଶ୍ରୟ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ; ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ରୂପ, ସତ୍ ଭାବ, ସତ୍ ଅସତ୍ ଭାବର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ନିତ୍ଯାନିତ୍ଯପ୍ରପଞ୍ଜାତ୍ମନ୍ ନିଷ୍ପ୍ରପଞ୍ଚାମାଲଶ୍ରିତ । ଏକାନିକ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଵାସୁଦେଵାଦିକାରଣ
ଯିଏ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଓ ଅଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ, ଯିଏ ମାୟାରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର, ଏକମାତ୍ର ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ହେ ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତର ଆଦିକାରଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଯଃ ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମଃ ପ୍ରକଟଃ ପ୍ରକାଶୋ ଯଃସର୍ଵ୍ଭୂତୋ ନ ଚ ସର୍ଵ୍ଵଭୂତଃ । ଵିଶ୍ଵଂ ଯତଶ୍ଚୈତଦଵିଶ୍ଵହେତୋ ର୍ନମୋଽସ୍ତୁ ତସ୍ମୈ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଯ
ଯିଏ ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ପ୍ରକଟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଯାହାଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯିଏ ବିଶ୍ୱ ଓ ଅବିଶ୍ୱର କାରଣ, ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ତସ୍ଯ ତଚ୍ଚେତସୋ ଦେଵଃ ସ୍ତୁତିମିତ୍ଥଂ ପ୍ରକୂର୍ଵତଃ । ଆଵିର୍ବଭୂଵ ଭଗଵାନ୍ ପୀତାମ୍ବରଧରୋ ହରିଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ମନେ ରଖି ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତେତେବେଳେ ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନ ହରି ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ।
ସସମ୍ଭ୍ରମସ୍ତମାଲୋକ୍ଯ ସମୁତ୍ଥାଯାକୁଲାକ୍ଷରମ୍ । ନମୋଽସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣଵେତ୍ଯତଦ ଵ୍ଯାଜହାରାସକୃଦ ଦ୍ରିଜ
ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ଦେଖି, ଭୟ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଆ, ଉଠି ଦାଣ୍ଡବତ୍ ହେଲେ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଣ୍ଠରେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ—'ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।'
ଦେଵ ପ୍ରପନ୍ନାର୍ତ୍ତିହର ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ କେଶଵ । ଅଵଲୋକନଦାନେନ ଭୂଯୋ ମାଂ ପାଵଯାଚ୍ଯତ
ହେ ଦେବ, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂରକର୍ତ୍ତା, ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ହେ କେଶବ, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦେଇ ମୋତେ ପୁନିଥରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।
କୁର୍ଵ୍ଵତସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନୋଽହଂ ଭକ୍ତିମଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀମ୍ । ଯଥାଭିଲଷିତୋ ମତ୍ତଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଵ୍ରିଯତାଂ ଵରଃ
ତୁମେ ଯେପରି ଆଚରଣ କରୁଛ, ତାହା ଦେଖି ମୁଁ ତୁମର ଅଚଳ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ହେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ।
ନାଥ ଯୋନିସହସ୍ତ୍ରେଷୁ ଯେଷୁ ଯେଷୁ ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍ । ତେଷୁ ତେଷ୍ଵଚ୍ଯୁତା ଭକ୍ତିରଚ୍ଯୁତାସ୍ତୁ ସଦା ତ୍ଵଯି
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଯେଉଁ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ଦେହରେ ଜନ୍ମ ନେଉଁ, ସେଠାରେ ସେଠାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ମୋର ଅଚଳ ଭକ୍ତି ସଦା ରହୁ।
ଯା ପ୍ରୀତିରଵିଵେକାନାଂ ଵିଷଯେଷ୍ଵନପାଯିନୀ । ତ୍ଵାମନୁସ୍ମରତଃ ସା ମେ ହ୍ଟଦଯାନ୍ମାଽପସର୍ପତୁ
ଯେଉଁ ଆସକ୍ତି ଅବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟରେ ସଦା ରହିଥାଏ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେଇ ଆସକ୍ତି ମୋ ହୃଦୟରୁ ଦୂରେଇଯାଉ।
ମଯି ଭକ୍ତିସ୍ତଵାସ୍ତ୍ଯେଵ ଭୂଯୋଽପ୍ଯେଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଵରସ୍ତୁ ମତ୍ତଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଵ୍ରିଯତାଂ ଯସ୍ତଵେପ୍ସିତଃ
ତୁମେ ମୋପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖିଛ, ଏହା ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ରହିବ। ତଥାପି, ହେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ।
ମଯି ଦ୍ର ଷାନୁବନ୍ଧୋଽଭୂତ୍ ସଂସ୍ତୂତାଵୁଦ୍ଯତେ ତଵ । ମତୂପିତୁସ୍ତତ୍କୃତଂ ପାପଂ ଦେଵ ତସ୍ଯ ପ୍ରଣଶ୍ଯତୁ
ମୋର ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଛି, ସେହି ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣି ପାତିତାନ୍ଯଙ୍ଗ କ୍ଷିପ୍ତୋ ଯଜ୍ଵାଗ୍ରିସଂହତୌ । ଦଂଶିତଶ୍ଚୋରଗୈର୍ଦୃତ୍ତଂ ଯଦ୍ରିଷଂ ମମ ଭୋଜନେ
ମୋ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ମୋତେ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିରେ ପକେଇଦିଆଯାଇଛି, ସାପ ଦ୍ୱାରା କାମଡ଼ାଯାଇଛି, ମୋ ଖାଦ୍ୟରେ ବିଷ ଦିଆଯାଇଛି।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ସମୁଦ୍ର ଯତ୍ କ୍ଷିପ୍ତୋ ଯଜ୍ଵିତୋଽସ୍ମି ଶଲୋଚ୍ଚଯାଃ । ଅନ୍ଯାନି ଚାପ୍ଯସାଧୂନି ଯାନି ଯାନି କୃତାନି ମେ
ମୋତେ ବାନ୍ଧି ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଛି, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଫିଙ୍କାଯାଇଛି, ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ଉପରେ କରାଯାଇଛି।
ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିମତୋ ଦ୍ରେଷାଦଘଂ ତତ୍ସମ୍ଭଵଞ୍ଚ ଯତ୍ । ତ୍ଵତୂପ୍ରସାଦାତ୍ ପ୍ରଭୋ ସଦ୍ଯସ୍ତେନ ମୁଚ୍ଯେତ ମେପିତା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଭଜୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଶତ୍ରୁତାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଛି, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋ ବାପା ସେଠାରୁ ସତ୍ୱରେ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସର୍ଵ୍ଵମେତତ୍ ତେ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦୂ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଅନ୍ଯଞ୍ଚ ତେ ଵରଂ ଦହ୍ମି ଵ୍ରିଯତାମସୁରାତ୍ମଜ
ହେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଏସବୁ କଥା ମୋର କୃପାରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ। ତୁମେ ଆଉ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ।
କୃତକୃତ୍ଯୋଽସ୍ମି ଭଗଵନ୍ ଵରେଣାନେନ ଯତ୍ ତ୍ଵଯି । ଭଵିତ୍ରୀ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଭକ୍ତିରଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀ
ହେ ଭଗବାନ, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସଫଳ ହୋଇଛି, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋର ଅଚଳ ଭକ୍ତି ସଦା ରହିବ।
ଧର୍ମ୍ମର୍ଥକାମୈଃ କିଂ ତସ୍ଯ ମୁକ୍ତିସ୍ତସ୍ଯ କରୋ ସ୍ଥିତା । ସମସ୍ତଜଗତାଂ ମୂଲେ ଯସ୍ଯ ଭକ୍ତିଃ ସ୍ଥିରା ତ୍ଵଯି
ଯାହାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କିମ୍ବା କାମର କଣ ଦରକାର, ଯେଉଁଠାରେ ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ?
ଯଥା ତେ ନିଶ୍ଚଲଂ ଚେତୋ ମଯି ଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତମ । ତଥା ତ୍ଵଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦେନ ନିଵ୍ଵାଣା ପରମାପ୍ସ୍ଯସି
ଯେପରି ତୁମର ମନ ଅଚଳ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେପରି ମୋର କୃପାରେ ତୁମେ ପରମ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦୃ ଧେ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତସ୍ଯ ମୈତ୍ରେଯ ! ପଶ୍ଯତଃ । ସ ଚାପି ପୁନରାଗମ୍ଯ ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ପିତୁଃ
ଏଭଳି କହି ବିଷ୍ଣୁ ମୈତ୍ରେୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ଫେରି, ବାପାଙ୍କର ପାଦେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ତଂ ପିତା ମୂଦ୍ଧ ନ୍ଯୁପାଘ୍ରାଯ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚ ପୀଡିତାମ୍ । ଜୀଵସୀତ୍ଯାହ ଵତ୍ସେତି ବାଷ୍ପାର୍ଦ୍ର ନଯନୋ ଦ୍ରିଜ
ତାଙ୍କ ପିତା, ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶିର ଘେଷିଲେ । ଲୁହାରେ ଭିଜା ଚକ୍ଷୁରେ କହିଲେ, 'ମୋ ପୁଅ, ତୁ ଜୀବନ୍ତ ରୁହ ।'
ପ୍ରୀତିମାଂସ୍ଵାଭଵତ୍ ତସ୍ମିନ୍ନନୁତାପୀ ମହାସୁରଃ । ଗୁରୁପିତ୍ରୋଶ୍ଵକାରୈଵଂ ଶୁଶ୍ଵୂଷାଂ ସୋଽପି ଧର୍ମ୍ମଵିତ୍
ସେ ମହାଶୁର, ଯଦିଓ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ, ପୁଅ ପାଇଁ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ । ଧର୍ମ ଜାଣି, ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ପିତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସେବା କଲେ ।
ପିତର୍ଯ୍ଯୁପରତିଂ ନୀତେ ନରସିଂହସ୍ଵରୂପିଣା । ଵିଷ୍ଣୁନା ସୋଽପିଦୈତ୍ଯାନାଂ ମୈତ୍ରଯାଭୂତ୍ ପରିସ୍ତତଃ
ନରସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବା ପରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ ସହିତ ମିଳିତ ହେଲେ ।
ତତୋ ରାଜ୍ଯଦ୍ଯୁ ତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କର୍ମ୍ମଶୁଦ୍ଧିକରୀଂ ଦ୍ରିଜ । ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଂଶ୍ଵ ସୁବହୁନଵାପ୍ଯୈଶ୍ଵଯ୍ଯେମେଵ ଚ
ତାପରେ, ଶୁଭ କର୍ମକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ସେ ବହୁ ପୁଅ, ନାତି ଓ ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଉପଭୋଗ କଲେ ।