ଯସ୍ଯାଵତାରରୂପାଣି ସମର୍ଚନ୍ତି ଦିଵୌକସଃ । ଅପଶ୍ଯନ୍ତଃ ପରଂ ରୂପଂ ନମସ୍ତସ୍ମୈ ମହାତ୍ମନେ
ଯାହାଙ୍କ ଅବତାର ରୂପକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ—ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଯୋନ୍ତସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନଶେଷସ୍ଯ ପଶ୍ଯତୀଶଃ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । ତଂ ସର୍ଵସାକ୍ଷିଣଂ ଵିଶ୍ଵଂ ନମସ୍ଯେ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ରହି, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ସବୁକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ହେଉଛନ୍ତି, ସେହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣଵେ ତସ୍ମୈ ଯସ୍ଯା ଭିନ୍ନମିଦଂ ଜଗତ୍ । ଧ୍ଯେଯଃ ସ ଜଗତାମାଦ୍ଯଃ ସ ପ୍ରସୀଦତୁ ମେଽଵ୍ଯଯଃ
ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଜଗତ୍ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅଛି, ସେହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦି ଓ ଧ୍ୟାନଯୋଗ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ସେ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଯତ୍ରୋତମେତତ୍ପ୍ରୋତଂ ଚ ଵିଶ୍ଵମକ୍ଷରମଵ୍ଯଯମ୍ । ଆଧାରଭୂତଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ସ ପ୍ରସୀଦତୁ ମେ ହରିଃ
ଯାହାଙ୍କ ଭିତରେ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଜଗତ୍ ପ୍ରବିଷ୍ଟ ଓ ବିସ୍ତୃତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ହରି ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଓଁ ନମୋ ଵିଷ୍ଣଵେ ତସ୍ମୈ ନମସ୍ତସ୍ମୈ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଯତ୍ର ସର୍ଵଂ ଯତଃ ସର୍ଵଂ ଯଃ ସର୍ଵସଂଶ୍ରଯଃ
ଓଁ, ସେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ମୋର ନମସ୍କାର, ଯାହାଙ୍କ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଅଛି, ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ।
ସର୍ଵଗତ୍ଵାଦନନ୍ତସ୍ଯ ସ ଏଵାହମଵସ୍ଥିତଃ । ମତ୍ତଃ ସର୍ଵମହଂ ସର୍ଵଂ ମଯି ସର୍ଵଂ ସନାତନେ
ଅନନ୍ତଙ୍କ ସର୍ବବ୍ୟାପୀତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏକାକି ଅବସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ କିଛି ମୋଠାରୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ, ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ମୋ ଭିତରେ ଅଛି।
ଅହମେଵାକ୍ଷଯୋ ନିତ୍ଯଃ ପରମାତ୍ମାତ୍ମସଂଶ୍ରଯଃ । ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞୋଽହମେଵାଗ୍ରେ ତଥାନ୍ତେ ଚ ପରଃ ପୁମାନ୍
ମୁଁ ଏକାକି ଅକ୍ଷୟ, ନିତ୍ୟ, ପରମାତ୍ମା ଓ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ; ଆରମ୍ଭରେ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମ କୁହାଯାଏ, ଶେଷରେ ମୁଁ ପରମ ପୁରୁଷ।
ଏଵଂ ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ ଵିଷ୍ଣୁମଭୋଦେନାତ୍ମନୋ ଦ୍ରିଜ । ତ୍ମଯତ୍ଵମଵାପ୍ଯାଗ୍ରଯ ମେନେ ଚାତ୍ମାନମଚ୍ଯୁତମ୍
ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତା ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅଚ୍ୟୁତ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଵିସସ୍ମାର ତଥାତ୍ମାନଂ ନାନ୍ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦଜାନତ । ଅହମେଵାଵ୍ଯଯୋଽନନ୍ତଃ ପରମାତ୍ମେତ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍
ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଭୁଲିଗଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ଜାଣିଲେ ନାହିଁ; 'ମୁଁ ଏକାକି ଅବିନାଶୀ, ଅନନ୍ତ, ପରମାତ୍ମା' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତସ୍ଯ ତଦଭାଵନାଯୋଗାତ୍ କ୍ଷୀଣାପାପସ୍ଯ ଵେ କ୍ରମାତ୍ । ଶୁଦ୍ଧ ଽନ୍ତଃ କରଣୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତସ୍ଥୌ ଜ୍ଞାନମଯେଽଚ୍ଯୁତଃ
ଏଭଳି ଭାବନାର ଅଭ୍ୟାସ ଓ ପାପ କ୍ଷୟ ହେବା ସହିତ, ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃକରଣ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲା ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ ବିଷ୍ଣୁ ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଯୋଗପ୍ରଭାଵାତ୍ ପ୍ରହ୍ଲାଦି ଜାତେ ଵିଷ୍ଣୁମଯେଽସୁରେ । ଚଲତ୍ଯୁରଗବନ୍ଧୈସ୍ତୈର୍ମ୍ମୈତ୍ରଯ ତ୍ରଟିତଂ କ୍ଷଣାତ୍
ଯୋଗର ଶକ୍ତିରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ବିଷ୍ଣୁମୟ ହେବା ସହିତ, ସେ ସର୍ପମାନେ ବାନ୍ଧିଥିବା ବନ୍ଧନ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ହେ ମୈତ୍ରେୟ।
ଭ୍ରାନ୍ତଗ୍ରାହଗଣଃ ସୋର୍ମ୍ମର୍ଯଯୌ କ୍ଷୋଭ ମହାର୍ଣଵଃ । ଚଚାଲ ଚ ମହୀ ସର୍ଵା ସଶୌଲଵନକାନନା
ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗମାନେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ସ ଚ ତଂ ଶେଲମମ୍ପାତଂ ଦୈତ୍ଯୈର୍ନ୍ଯସ୍ତମଥୋପରି । ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯ ତସ୍ମାତ୍ ସଲିଲାନ୍ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ମହାମତିଃ
ତାପରେ, ଦାନବମାନେ ଉପରେ ରଖିଥିବା ବଡ଼ ପାଥରକୁ ଫେଲି, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସ ଜଗଦୂ ଭୂଯୋ ଗଗନାଦ୍ଯୁ ପଲକ୍ଷଣମ୍ । ପ୍ରହ୍ଲଦୋଽସ୍ମୀତି ସସ୍ମାର ପୁନରାତ୍ମାନମାତ୍ମନା
ପୁଣିଥରେ ଜଗତ୍, ଆକାଶ ଓ ତାହାର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନିଜକୁ ନିଜ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ ପୁନର୍ଧୀମାନନାଦିଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ । ଏକାଗ୍ରମତିରଵ୍ଯଗ୍ରୋ ଯତଵାକ୍କାଯମାନସଃ
ଏବଂ ପୁଣି, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏକାଗ୍ର ମନ, ଅବିଚଳ ଚିତ୍ତ, ନିୟମିତ ଭାଷା, ଶରୀର ଓ ମନ ସହିତ ଆଦିପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଊଁ ନମଃ ପରମାର୍ଥାର୍ଥ ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମକ୍ଷରାକ୍ଷର । ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତ କଲାତୀତ ସକଲେଶ ନିରଂଞ୍ଜନ
ଓଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱର ଅର୍ଥ, ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ନଶ୍ୱର ଓ ଅକ୍ଷୟ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ସମସ୍ତ ଭେଦ ଉପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ନିର୍ମଳ ଯିଏ, ସେଠିକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଗୁଣାଞ୍ଜନ ଗୁଣାଧାର ନିର୍ଗୁଣାତ୍ମନ୍ ଗୁଣସ୍ଥିର । ମୂର୍ତ୍ତାମୂର୍ତ୍ତ ମହାମୂର୍ତ୍ତେ ସୂକ୍ଷ୍ମମୂର୍ତ୍ତେ ସ୍ଫୁଟାସ୍ଫୁଟ
ଗୁଣମାନଙ୍କ ଆଧାର, ଗୁଣମାନଙ୍କ ଭଣ୍ଡାର, ଯାହାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଗୁଣ ଉପରେ ନୁହେଁ, ଗୁଣରେ ଅବିଚଳ; ରୂପ ଓ ଅରୂପ, ବଡ଼ ରୂପ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ।
କରାଲସୌମ୍ଯରୂପାତ୍ମନ୍ ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାଲଯାଚ୍ଯୁତ । ସଦସଦ୍ରୂପ ସଦ୍ଭାଵ ସଦସଦ୍ଭାଵଭାଵନ
ଭୟଙ୍କର ଓ ଶାନ୍ତ ରୂପର ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଆଶ୍ରୟ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ; ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ରୂପ, ସତ୍ ଭାବ, ସତ୍ ଅସତ୍ ଭାବର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ନିତ୍ଯାନିତ୍ଯପ୍ରପଞ୍ଜାତ୍ମନ୍ ନିଷ୍ପ୍ରପଞ୍ଚାମାଲଶ୍ରିତ । ଏକାନିକ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଵାସୁଦେଵାଦିକାରଣ
ଯିଏ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଓ ଅଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ, ଯିଏ ମାୟାରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର, ଏକମାତ୍ର ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ହେ ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତର ଆଦିକାରଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଯଃ ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମଃ ପ୍ରକଟଃ ପ୍ରକାଶୋ ଯଃସର୍ଵ୍ଭୂତୋ ନ ଚ ସର୍ଵ୍ଵଭୂତଃ । ଵିଶ୍ଵଂ ଯତଶ୍ଚୈତଦଵିଶ୍ଵହେତୋ ର୍ନମୋଽସ୍ତୁ ତସ୍ମୈ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଯ
ଯିଏ ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ପ୍ରକଟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଯାହାଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯିଏ ବିଶ୍ୱ ଓ ଅବିଶ୍ୱର କାରଣ, ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ତସ୍ଯ ତଚ୍ଚେତସୋ ଦେଵଃ ସ୍ତୁତିମିତ୍ଥଂ ପ୍ରକୂର୍ଵତଃ । ଆଵିର୍ବଭୂଵ ଭଗଵାନ୍ ପୀତାମ୍ବରଧରୋ ହରିଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ମନେ ରଖି ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତେତେବେଳେ ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନ ହରି ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ।
ସସମ୍ଭ୍ରମସ୍ତମାଲୋକ୍ଯ ସମୁତ୍ଥାଯାକୁଲାକ୍ଷରମ୍ । ନମୋଽସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣଵେତ୍ଯତଦ ଵ୍ଯାଜହାରାସକୃଦ ଦ୍ରିଜ
ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ଦେଖି, ଭୟ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଆ, ଉଠି ଦାଣ୍ଡବତ୍ ହେଲେ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଣ୍ଠରେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ—'ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।'
ଦେଵ ପ୍ରପନ୍ନାର୍ତ୍ତିହର ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ କେଶଵ । ଅଵଲୋକନଦାନେନ ଭୂଯୋ ମାଂ ପାଵଯାଚ୍ଯତ
ହେ ଦେବ, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂରକର୍ତ୍ତା, ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ହେ କେଶବ, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦେଇ ମୋତେ ପୁନିଥରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।
କୁର୍ଵ୍ଵତସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନୋଽହଂ ଭକ୍ତିମଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀମ୍ । ଯଥାଭିଲଷିତୋ ମତ୍ତଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଵ୍ରିଯତାଂ ଵରଃ
ତୁମେ ଯେପରି ଆଚରଣ କରୁଛ, ତାହା ଦେଖି ମୁଁ ତୁମର ଅଚଳ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ହେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ।
ନାଥ ଯୋନିସହସ୍ତ୍ରେଷୁ ଯେଷୁ ଯେଷୁ ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍ । ତେଷୁ ତେଷ୍ଵଚ୍ଯୁତା ଭକ୍ତିରଚ୍ଯୁତାସ୍ତୁ ସଦା ତ୍ଵଯି
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଯେଉଁ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ଦେହରେ ଜନ୍ମ ନେଉଁ, ସେଠାରେ ସେଠାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ମୋର ଅଚଳ ଭକ୍ତି ସଦା ରହୁ।
ଯା ପ୍ରୀତିରଵିଵେକାନାଂ ଵିଷଯେଷ୍ଵନପାଯିନୀ । ତ୍ଵାମନୁସ୍ମରତଃ ସା ମେ ହ୍ଟଦଯାନ୍ମାଽପସର୍ପତୁ
ଯେଉଁ ଆସକ୍ତି ଅବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟରେ ସଦା ରହିଥାଏ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେଇ ଆସକ୍ତି ମୋ ହୃଦୟରୁ ଦୂରେଇଯାଉ।
ମଯି ଭକ୍ତିସ୍ତଵାସ୍ତ୍ଯେଵ ଭୂଯୋଽପ୍ଯେଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଵରସ୍ତୁ ମତ୍ତଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଵ୍ରିଯତାଂ ଯସ୍ତଵେପ୍ସିତଃ
ତୁମେ ମୋପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖିଛ, ଏହା ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ରହିବ। ତଥାପି, ହେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ।
ମଯି ଦ୍ର ଷାନୁବନ୍ଧୋଽଭୂତ୍ ସଂସ୍ତୂତାଵୁଦ୍ଯତେ ତଵ । ମତୂପିତୁସ୍ତତ୍କୃତଂ ପାପଂ ଦେଵ ତସ୍ଯ ପ୍ରଣଶ୍ଯତୁ
ମୋର ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଛି, ସେହି ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣି ପାତିତାନ୍ଯଙ୍ଗ କ୍ଷିପ୍ତୋ ଯଜ୍ଵାଗ୍ରିସଂହତୌ । ଦଂଶିତଶ୍ଚୋରଗୈର୍ଦୃତ୍ତଂ ଯଦ୍ରିଷଂ ମମ ଭୋଜନେ
ମୋ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ମୋତେ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିରେ ପକେଇଦିଆଯାଇଛି, ସାପ ଦ୍ୱାରା କାମଡ଼ାଯାଇଛି, ମୋ ଖାଦ୍ୟରେ ବିଷ ଦିଆଯାଇଛି।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ସମୁଦ୍ର ଯତ୍ କ୍ଷିପ୍ତୋ ଯଜ୍ଵିତୋଽସ୍ମି ଶଲୋଚ୍ଚଯାଃ । ଅନ୍ଯାନି ଚାପ୍ଯସାଧୂନି ଯାନି ଯାନି କୃତାନି ମେ
ମୋତେ ବାନ୍ଧି ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଛି, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଫିଙ୍କାଯାଇଛି, ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ଉପରେ କରାଯାଇଛି।