ନ ମାଯାଭିର୍ନ ଚୈଵୋଚ୍ଚାତ୍ପାତିତୋ ନ ଚ ଦିଗ୍ଗଜୈଃ । ବାଲୋତିଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତୋଯଂ ନାନେନାର୍ଥୋସ୍ତି ଜୀଵତା
ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଉଚ୍ଚାଟନ କିମ୍ବା ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି ଶିଶୁର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ, ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ କୌଣସି ଉପକାର ନାହିଁ।
ତଦେଷ ତୋଯମଧ୍ଯେ ତୁ ସମାକ୍ରାନ୍ତୋ ମହୀଧରୈଃ । ତିଷ୍ଠତ୍ଵବ୍ଦସହସ୍ରାନ୍ତଂ ପ୍ରାଣାନ୍ହାସ୍ଯତି ଦୁର୍ମତିଃ
ଏହିଠାରୁ, ଏହାକୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରି, ଜଳମଧ୍ୟରେ ରଖ; ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେବ।
ତତୋ ଦୈତ୍ଯାଦାନଵାଶ୍ଚ ପର୍ଵତୈସ୍ତଂ ମହୋଦଧୌଃ । ଆକ୍ରମ୍ଯ ଚଯନଂ ଚକ୍ରୁର୍ଯୋଜନାନି ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ଦେତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ହଜାର ଯୋଜନ ଦୂରିକୁ ଏକ ବଡ଼ ଅଟକା ତିଆରି କଲେ।
ସ ଚିତଃ ପର୍ଵତୈରନ୍ତଃ ସମୁଦ୍ର ସ୍ଯ ମହାମତିଃ । ତୁଷ୍ଟାଵାହ୍ନିକଵେଲାଯାମେକାଗ୍ରମତିରଚ୍ଯୁତମ୍
ସେହି ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଅଟକା, ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ଥିବା, ଏକ ଜଣ ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉଵାଚ । ନମସ୍ତେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ନମସ୍ତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ । ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଲୋକାତ୍ମନ୍ନମସ୍ତେ ତିଗ୍ମଚକ୍ରିଣେ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ: ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ରଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଦେଵାଯ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣହିତାଯ ଚ । ଜଗଦ୍ଧିତାଯ କୃଷ୍ଣାଯ ଗୋଵିନ୍ଦାଯ ନମୋନମଃ
ବେଦମାନ୍ୟ ଦେବତା, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ମଙ୍ଗଳକାମୀ, ଜଗତର ମଙ୍ଗଳକାମୀ କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵେ ସୃଜତେ ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଥିତୌ ପାଲଯତେ ପୁନଃ । ରୁଦ୍ର ରୂପାଯ କଲ୍ପାନ୍ତେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ତ୍ରିମୂର୍ତଯେ
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କର, ବିଷ୍ଣୁ ଭାବେ ପାଳନ କର, ଏବଂ ରୁଦ୍ର ଭାବେ କଳ୍ପ ଶେଷରେ ସଂହାର କର। ତିନି ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଦେଵା ଯକ୍ଷାଃ ସୁରାଃ ସିଦ୍ଧା ନାଗା ଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରାଃ । ପିଶାଚା ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚୈଵ ମନୁଷ୍ଯାଃ ପଶଵସ୍ତଥା
ଦେବତା, ଯକ୍ଷ, ସୁର, ସିଦ୍ଧ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁମାନେ—
ପକ୍ଷିଣସ୍ଥାଵରାଶ୍ଚୈଵ ପିପୀଲିକସରୀସୃପାଃ । ଭୂମ୍ଯାପୋଗ୍ନିର୍ନଭୋଵାଯୁଃ ଶବ୍ଦଃ ସ୍ପର୍ଶସ୍ତଥା ରସଃ
ପକ୍ଷୀ, ଅଚଳ ଜୀବ, ପିପିଲିକା, ସରୀସୃପ, ଭୂମି, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ରସ—
ରୂପଂ ଗନ୍ଧୋ ମନୋ ବୁଦ୍ଧିରାତ୍ମା କାଲସ୍ତଥା ଗୁଣାଃ । ଏତେଷାଂ ପରମାର୍ଥଶ୍ଚ ସର୍ଵମେତତ୍ତ୍ଵମଚ୍ଯୁତ
ରୂପ, ଗନ୍ଧ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଆତ୍ମା, ସମୟ ଓ ଗୁଣ—ଏସବୁ ଏବଂ ଏହାମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସବୁ ତୁମେ।
ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯେ ଭଵାନ୍ସତ୍ଯମସତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ଵିଷାମୃତେ । ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ଚ ନିଵୃତ୍ତଂ ଚ କର୍ମ ଵେଦୋଦିତଂ ଭଵାନ୍
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ, ବିଷ ଓ ଅମୃତ; କର୍ମ ଓ ବିରତି, ଏବଂ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ କର୍ମ—ସବୁ ତୁମେ।
ସମସ୍ତକର୍ମଭୋକ୍ତା ଚ କର୍ମୋପକରଣାନି ଚ । ତ୍ଵମେଵ ଵିଷ୍ଣୋ ସର୍ଵାଣି ସର୍ଵକର୍ମଫଲଂ ଚ ଯତ୍
ସମସ୍ତ କର୍ମର ଭୋକ୍ତା ଓ କର୍ମର ଉପକରଣ—ସବୁ ତୁମେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ। ସମସ୍ତ କର୍ମର ଫଳ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଠି ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ମଯ୍ଯନ୍ଯତ୍ର ତଥାନ୍ଯେଷୁ ଭୂତେଷୁ ଭୁଵନେଷୁ ଚ । ତଵୈଵାଵ୍ଯାପ୍ତିରୈଶ୍ଵର୍ଯଗୁଣସଂସୂଚିକୀ ପ୍ରଭୋ
ମୋତେ, ଅନ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ବ୍ୟାପ୍ତି କେବଳ ତୁମ ଏଇଶ୍ୱର୍ୟ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଜଣାପଡ଼େ।
ତ୍ଵାଂ ଯୋଗିନଶ୍ଚିଂତଯନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ଯଜଂତି ଚ ଯାଜକାଃ । ହଵ୍ଯକଵ୍ଯଭୁଗେକସ୍ତ୍ଵଂ ପିତୃଦେଵସ୍ଵରୂପଧୃକ୍
ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି; ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଯାହା ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେ ତୁମେ, ଦୁଇଁ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା।
ରୂପଂ ମହତ୍ତେ ସ୍ଥିତମତ୍ର ଵିଶ୍ଵଂ ତତଶ୍ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଜଗଦେତଦୀଶ । ରୂପାମି ସର୍ଵାଣି ଚ ଭୂତଭେଦାସ୍ତେଷ୍ଵନ୍ତରାତ୍ମାଖ୍ଯମତୀଵ ସୂକ୍ଷ୍ମମ୍
ତୁମର ବଡ଼ ରୂପ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛି, ପରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜଗତ ଭାବେ ଅଛି, ହେ ଈଶ୍ୱର। ସମସ୍ତ ଭୂତର ରୂପ ଓ ଭିନ୍ନତା ତୁମର, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆନ୍ତରିକ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମାଦିଵିଶ୍ଷୋଣାନାମଗୋଚରେ ଯତ୍ପରମାତ୍ମରୂପମ୍ । କିମପ୍ଯଚିନ୍ତ୍ଯଂ ତଵ ରୂପମସ୍ତି ତସ୍ମୈ ନମସ୍ତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଯ
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମତାରୁ ଉପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଅଗୋଚର ଯେଉଁ ପରମ ଆତ୍ମା ତୁମର ରୂପ, ସେ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପ ଅଛି, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ସେଠାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ଯା ଶକ୍ତିରପରା ତଵ । ଗୁଣାଶ୍ରଯା ନମସ୍ତସ୍ଯୈ ଶାଶ୍ଵତାଯୈ ସୁରେଶ୍ଵର
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାରେ ତୁମର ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ସେ ଶାଶ୍ୱତ ଓ ଗୁଣରେ ଆଧାରିତ; ସେ ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯାତୀତଗୋଚରା ଵାଚାଂ ମନସାଂ ଚାଵିଶ୍ଷୋଣା । ଜ୍ଞାନିଜ୍ଞାନପରିଚ୍ଛେଦ୍ଯା ତାଂ ଵନ୍ଦେ ସ୍ଵେଶ୍ଵରୀଂ ପରାମ୍
ସେ ଶକ୍ତି ବାଣୀ ଓ ମନର ଗୋଚର ଉପରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ; ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଏ ନାହିଁ—ସେ ସ୍ୱେଶ୍ୱରୀ ପରାଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ।
ଓଁ ନମୋ ଵାସୁଦେଵାଯ ତସ୍ମୈ ଭଗଵତେ ସଦା । ଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ନ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ଵ୍ଯତିରିକ୍ତୋଖିଲସ୍ଯ ଯଃ
ଓଁ, ସଦା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯାହାଠାରୁ କିଛି ଅଲଗା ନୁହେଁ, ଓ କିଛି ଯାହାଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ନମସ୍ତସ୍ମୈ ନମସ୍ତସ୍ମୈ ନମସ୍ତସ୍ମୈ ମହାତ୍ମନେ । ନାମ ରୂପଂ ନ ଯସ୍ଯୈକୋ ଯୋସ୍ତିତ୍ଵେନୋପଲଭ୍ଯତେ
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର; ଯାହାକୁ ନାମ କିମ୍ବା ରୂପ ଭାବେ, କିମ୍ବା ଏକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଭାବେ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାଵତାରରୂପାଣି ସମର୍ଚନ୍ତି ଦିଵୌକସଃ । ଅପଶ୍ଯନ୍ତଃ ପରଂ ରୂପଂ ନମସ୍ତସ୍ମୈ ମହାତ୍ମନେ
ଯାହାଙ୍କ ଅବତାର ରୂପକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ—ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଯୋନ୍ତସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନଶେଷସ୍ଯ ପଶ୍ଯତୀଶଃ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । ତଂ ସର୍ଵସାକ୍ଷିଣଂ ଵିଶ୍ଵଂ ନମସ୍ଯେ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ରହି, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ସବୁକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ହେଉଛନ୍ତି, ସେହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣଵେ ତସ୍ମୈ ଯସ୍ଯା ଭିନ୍ନମିଦଂ ଜଗତ୍ । ଧ୍ଯେଯଃ ସ ଜଗତାମାଦ୍ଯଃ ସ ପ୍ରସୀଦତୁ ମେଽଵ୍ଯଯଃ
ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଜଗତ୍ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅଛି, ସେହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦି ଓ ଧ୍ୟାନଯୋଗ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ସେ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଯତ୍ରୋତମେତତ୍ପ୍ରୋତଂ ଚ ଵିଶ୍ଵମକ୍ଷରମଵ୍ଯଯମ୍ । ଆଧାରଭୂତଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ସ ପ୍ରସୀଦତୁ ମେ ହରିଃ
ଯାହାଙ୍କ ଭିତରେ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଜଗତ୍ ପ୍ରବିଷ୍ଟ ଓ ବିସ୍ତୃତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ହରି ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଓଁ ନମୋ ଵିଷ୍ଣଵେ ତସ୍ମୈ ନମସ୍ତସ୍ମୈ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଯତ୍ର ସର୍ଵଂ ଯତଃ ସର୍ଵଂ ଯଃ ସର୍ଵସଂଶ୍ରଯଃ
ଓଁ, ସେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ମୋର ନମସ୍କାର, ଯାହାଙ୍କ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଅଛି, ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ।
ସର୍ଵଗତ୍ଵାଦନନ୍ତସ୍ଯ ସ ଏଵାହମଵସ୍ଥିତଃ । ମତ୍ତଃ ସର୍ଵମହଂ ସର୍ଵଂ ମଯି ସର୍ଵଂ ସନାତନେ
ଅନନ୍ତଙ୍କ ସର୍ବବ୍ୟାପୀତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏକାକି ଅବସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ କିଛି ମୋଠାରୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ, ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ମୋ ଭିତରେ ଅଛି।
ଅହମେଵାକ୍ଷଯୋ ନିତ୍ଯଃ ପରମାତ୍ମାତ୍ମସଂଶ୍ରଯଃ । ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞୋଽହମେଵାଗ୍ରେ ତଥାନ୍ତେ ଚ ପରଃ ପୁମାନ୍
ମୁଁ ଏକାକି ଅକ୍ଷୟ, ନିତ୍ୟ, ପରମାତ୍ମା ଓ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ; ଆରମ୍ଭରେ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମ କୁହାଯାଏ, ଶେଷରେ ମୁଁ ପରମ ପୁରୁଷ।
ଏଵଂ ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ ଵିଷ୍ଣୁମଭୋଦେନାତ୍ମନୋ ଦ୍ରିଜ । ତ୍ମଯତ୍ଵମଵାପ୍ଯାଗ୍ରଯ ମେନେ ଚାତ୍ମାନମଚ୍ଯୁତମ୍
ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତା ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅଚ୍ୟୁତ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଵିସସ୍ମାର ତଥାତ୍ମାନଂ ନାନ୍ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦଜାନତ । ଅହମେଵାଵ୍ଯଯୋଽନନ୍ତଃ ପରମାତ୍ମେତ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍
ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଭୁଲିଗଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ଜାଣିଲେ ନାହିଁ; 'ମୁଁ ଏକାକି ଅବିନାଶୀ, ଅନନ୍ତ, ପରମାତ୍ମା' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତସ୍ଯ ତଦଭାଵନାଯୋଗାତ୍ କ୍ଷୀଣାପାପସ୍ଯ ଵେ କ୍ରମାତ୍ । ଶୁଦ୍ଧ ଽନ୍ତଃ କରଣୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତସ୍ଥୌ ଜ୍ଞାନମଯେଽଚ୍ଯୁତଃ
ଏଭଳି ଭାବନାର ଅଭ୍ୟାସ ଓ ପାପ କ୍ଷୟ ହେବା ସହିତ, ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃକରଣ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲା ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ ବିଷ୍ଣୁ ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।