ଯଦ୍ଗୁଣଂ ଯତ୍ସ୍ଵଭାଵଂ ଚ ଯଦ୍ରୂ ପଂ ଚ ଜଗଦ୍ଦ୍ଵିଜ। ସର୍ଗାଦୌ ସୃଷ୍ଟଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଜଗତରେ କେଉଁ ଗୁଣ, ସ୍ବଭାବ ଓ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ମୈତ୍ରେଯ କଥଯାମ୍ଯେତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ସୁସମାହିତଃ । ଯଥା ସସର୍ଜ ଦେଵୋସୌ ଦେଵାଦୀନଖିଲାନ୍ଵିଭୁଃ
ଶ୍ରୀପରାଶର କହିଲେ: ମୈତ୍ରେୟ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିବି; ତୁମେ ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ। କିପରି ସେ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ସୃଷ୍ଟିଂ ଚିଂତଯ ତସ୍ତସ୍ଯ କଲ୍ପାଦିଷୁ ଯଥା ପୁରା । ଅବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵକଃ ସର୍ଗଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତସ୍ତମୋମଯଃ
କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିବା ବେଳେ, ଅବିବେକ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଥିବା ଏକ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତମୋମୋହୋ ମହାମୋହସ୍ତାମିସ୍ରୋ ହ୍ଯନ୍ଧସଂଜ୍ଞିତଃ । ଅଵିଦ୍ଯା ପଂଚପର୍ଵୈଷା ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମହାତ୍ମନଃ
ଏହି ଅନ୍ଧକାର ହେଉଛି ମୋହ, ବଡ଼ ମୋହ, ତାମିସ୍ର ଓ ଅନ୍ଧସ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ; ଏହି ଅବିଦ୍ୟା ପଞ୍ଚ ରୂପରେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା।
ପଞ୍ଚଧାଽଵସ୍ଥିତଃ ସର୍ଗୋ ଧ୍ଯାଯତୋ ପ୍ରତିବୋଧଵାନ୍ । ବହିରନ୍ତୋଽପ୍ରକାଶଶ୍ଚ ସଂଵୃତାତ୍ମା ନଗାତ୍ମକଃ
ସୃଷ୍ଟି ପଞ୍ଚ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଥିଲା, ସେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ବେଳେ ଅବିବେକରେ ଥିଲା; ଏହା ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁ ଦିଗରେ ଅନ୍ଧକାର, ନିଜ ସ୍ବଭାବରେ ଆବୃତ, ଏବଂ ଗଛ ରୂପରେ ଥିଲା।
ମୁଖ୍ଯା ନଗା ଯତଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ମୁଖ୍ଯସର୍ଗସ୍ତତସ୍ତ୍ଵଯମ୍ ୭ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽସାଧକଂ ସର୍ଗମମନ୍ଯଦପରଂ ପୁନଃ
ମୁଖ୍ୟ ଗଛଗୁଡିକୁ ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି, ଏହିପରି ଏହାକୁ ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କୁହାଯାଏ; ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅସଫଳ ଦେଖି, ସେ ପୁନି ଅନ୍ୟ ଏକ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତସ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯତଃ ସର୍ଗସ୍ତିର୍ଯକ୍ସ୍ତ୍ରୋତୋଭ୍ଯଵର୍ତ୍ତତ । ଯସ୍ମାତ୍ତିର୍ଯକ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିସ୍ସ ତିର୍ଯକ୍ସ୍ରୋତାସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ
ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ତିର୍ୟକ୍ ଧାରାର ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତିର୍ୟକ୍ ଭାବରେ ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ 'ତିର୍ୟକ୍ସ୍ରୋତସ' ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ପଶ୍ଵାଦଯସ୍ତେ ଵିଖ୍ଯାତାସ୍ତମଃପ୍ରାଯା ହ୍ଯଵେଦିନଃ । ଉତ୍ପଥଗ୍ରାହିଣଶ୍ଚୈଵ ତେଽଜ୍ଞାନେ ଜ୍ଞାନମାନିନଃ
ଏହି ସମସ୍ତ, ପଶୁ ଆଦି ଥିବା, ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ଅଜ୍ଞାନୀ; ତେବେ ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ ପଥରେ ଚାଲେ, ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଭାବନା କରନ୍ତି।
ଅହଂକୃତା ଅହଂମାନା ଅଷ୍ଟାଵିଂଶଦ୍ଵଧାତ୍ମକାଃ । ଅତଃ ପ୍ରକାଶାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଆଵୃତାଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ତେମାନେ ଅହଂକାର ଓ ଅହଂମାନରେ ଚାଲିଥିବା, ଅଠାଇଶ ପ୍ରକାରର; ଏହିପରି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପର ଆବୃତ।
ତମପ୍ଯସାଧକଂ ମତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯତୋନ୍ଯସ୍ତତୋଽଭଵତ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ରୋତାସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ସାତ୍ତ୍ଵିକୋର୍ଧ୍ଵମଵର୍ତ୍ତତ
ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ମଧ୍ୟ ଅସଫଳ ଭାବି, ସେ ଆଉ ଚିନ୍ତନ କଲେ; ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟି, ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଉପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହାକୁ 'ଉର୍ଧ୍ୱସ୍ରୋତସ' କୁହାଯାଏ।
ତେ ସୁଖପ୍ରୀତିବହୁଲା ବହିରନ୍ତଶ୍ଚ ନାଵୃତାଃ । ପ୍ରକାଶା ବହିରନ୍ତଶ୍ଚ ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ରୋତୋଦ୍ଭଵାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ତେମାନେ ସୁଖ ଓ ପ୍ରୀତିରେ ଭରିଥିବା, ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁ ଦିଗରେ ଅବିରୋଧ; ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁ ଦିଗରେ ପ୍ରକାଶିତ, ଉର୍ଧ୍ୱସ୍ରୋତସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବରେ ଜଣାଯାନ୍ତି।
ତୁଷ୍ଟାତ୍ମାନସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ଦେଵସର୍ଗସ୍ତୁ ସ ସ୍ମୃତଃ । ତସ୍ମିନ୍ସର୍ଗେଭଵତ୍ପ୍ରୀତିର୍ନିଷ୍ପନ୍ନେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତଦା
ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏହି ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟି 'ଦେବସୃଷ୍ଟି' ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ; ଏହି ସୃଷ୍ଟି ସଫଳ ହେଲାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନେ ପ୍ରୀତି ହେଲା।
ତତୋନ୍ଯଂ ସ ତଦା ଦଧ୍ଯୌ ସାଧକଂ ସର୍ଗମୁତ୍ତମମ୍ . ଅସାଧକାଂସ୍ତୁ ତାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମୁଖ୍ଯସର୍ଗାଦିସମ୍ଭଵାନ୍
ତାପରେ ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ସଫଳ ସୃଷ୍ଟି ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କଲେ, ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଆଦି ଅସଫଳ ଥିବାକୁ ଜାଣି।
ତଥାଭିଧ୍ଯାଯତସ୍ତସ୍ଯ ସତ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯିନସ୍ତତଃ । ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ଚାଵ୍ଯକ୍ତାଦର୍ଵାକ୍ସ୍ରୋତାସ୍ତୁ ସାଧକଃ
ଏପରି ସତ୍ୟ ଭାବନାରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ଅଧୋଗାମୀ ଏବଂ ସଫଳ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଯସ୍ମାଦର୍ଵାଗ୍ଵ୍ଯଵର୍ତ୍ତନ୍ତ ତତୋର୍ଵାକ୍ସ୍ରୋତସସ୍ତୁ ତେ । ତେ ଚ ପ୍ରକାଶବହୁଲାସ୍ତମୋଦ୍ରି କ୍ତା ରଜୋଧିକାଃ
ଉପରକୁ ଯିବା ଧାରାରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିବାରୁ, ସେମାନଙ୍କର ଉପରକୁ ଯିବା ଭାଷା ନଥିଲା; ଏହି ଭାଷାଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ଧାରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ରଜୋଗୁଣରେ ଅଧିକ ଥିଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତେ ଦୁଃଖବହୁଲା ଭୂଯୋଭୂଯଶ୍ଚ କାରିଣଃ । ପ୍ରକାଶା ବହିରନ୍ତଶ୍ଚ ମନୁଷ୍ଯାଃ ସାଧକାସ୍ତୁ ତେ
ଏହି କାରଣରୁ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପୁନିପୁନି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଭିତର ଓ ବାହାରରେ ପ୍ରକାଶିତ, ସେମାନେ ସଫଳତା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେତେ କଥିତାଃ ସର୍ଗାଃ ଷଡତ୍ର ମୁନିସତ୍ତମ । ପ୍ରଥମୋ ମହତଃ ସର୍ଗୋ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୁ ସଃ
ଏଭଳି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ଛଅଟି ସୃଷ୍ଟି ବିବର୍ଣ୍ତିତ ହେଲା; ପ୍ରଥମଟି 'ମହତ' ର ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର।
ତନ୍ମାତ୍ରାଣାଂ ଦ୍ଵିତୀଯଶ୍ଚ ଭୂତସର୍ଗୋ ହି ସ ସ୍ମୃତଃ । ଵୈକାରିକସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ସର୍ଗ ଐନ୍ଦ୍ରି ଯକଃ ସ୍ମୃତଃ
ଦ୍ୱିତୀୟଟି ସୃଷ୍ଟି ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକର ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ; ତୃତୀୟଟି 'ୱୈକାରିକ' ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକର ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଅନୁସ୍ମୃତି ହୁଏ।
ଇତ୍ଯେଷ ପ୍ରାକୃତଃ ସର୍ଗଃ ସମ୍ଭୂତୋ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵକଃ । ମୁଖ୍ଯସର୍ଗଶ୍ଚତୁର୍ଥସ୍ତୁ ମୁଖ୍ଯା ଵୈ ସ୍ଥାଵରାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଏଭଳି, ବୁଦ୍ଧି ପୂର୍ବକ ପ୍ରାକୃତ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଚତୁର୍ଥଟି ସୃଷ୍ଟି ମୁଖ୍ୟ ଭାବରେ ଅଛି, ଏବଂ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୁଖ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ତିର୍ଯକ୍ସ୍ରୋତାସ୍ତୁ ଯଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତୈର୍ଯଗ୍ଯୋନ୍ଯଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ । ତଦୂର୍ଧ୍ଵସ୍ରୋତସାଂ ଷଷ୍ଠୋ ଦେଵସର୍ଗସ୍ତୁ ସଂସ୍ମୃତଃ
ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟି 'ତିର୍ୟକ୍ସ୍ରୋତ' ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ସେହି ଜନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ; ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱସ୍ରୋତ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ଭାବରେ ଅନୁସ୍ମୃତି ହୁଏ।
ତତୋଽର୍ଵାକ୍ସ୍ରୋତସାଂ ସର୍ଗଃ ସପ୍ତମଃ ସ ତୁ ମାନୁଷଃ
ତାପରେ, ଅର୍ବାକ୍ସ୍ରୋତ ସୃଷ୍ଟି ସପ୍ତମ ଭାବରେ ଅଛି, ଏହା ମନୁଷ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି।
ଅଷ୍ଟମୋଽନୁଗ୍ରହଃ ସର୍ଗଃ ସାତ୍ତ୍ଵିକସ୍ତାମସଶ୍ଚ ସଃ । ପଞ୍ଚୈତେ ଵୈକୃତାଃ ସର୍ଗାଃ ପ୍ରାକୃତାସ୍ତୁ ତ୍ରଯଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଅଷ୍ଟମ ସୃଷ୍ଟି ଅନୁଗ୍ରହର, ଯାହା ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ତାମସିକ; ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ବିକୃତ ସୃଷ୍ଟି, ଅନ୍ୟ ତିନିଟି ପ୍ରାକୃତ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ପ୍ରାକୃତୋ ଵୈକୃତଶ୍ଚୈଵ କୌମାରୋ ନଵମଃ ସ୍ମୃତଃ । ଇତ୍ଯେତେ ଵୈ ସମାଖ୍ଯାତା ନଵ ସର୍ଗାଃ ପ୍ରଜାପତେଃ
ପ୍ରାକୃତ ଓ ବିକୃତ, ଦୁଇପ୍ରକାର ମିଶିତ 'କୌମାର' ସୃଷ୍ଟି ନବମ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ; ଏଭଳି, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ନବଟି ସୃଷ୍ଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା।
ପ୍ରାକୃତା ଵୈକୃତାଶ୍ଚୈଵ ଜଗତୋ ମୂଲହେତଵଃ । ସୃଜତୋ ଜଗଦୀଶସ୍ଯ କିମନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ପ୍ରାକୃତ ଓ ବିକୃତ ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ଜଗତର ମୂଳ କାରଣ; ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଉଛ?
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥିତଃ ସର୍ଗୋ ଦେଵାଦୀନାଂ ମୁନେ ତ୍ଵଯା । ଵିସ୍ତରାଚ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵତ୍ତୋ ମୁନିଵରୋତ୍ତମ
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ: ମୁନି, ଆପଣ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ କରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କଠୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ କର୍ମଭିର୍ଭାଵିତାଃ ପୂର୍ଵୈଃ କୁଶଲାଃ କୁଶଲୈସ୍ତୁତାଃ । ଖ୍ଯାତ୍ଯା ତଯା ହ୍ଯନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ସଂହାରେ ହ୍ଯୁପସଂହୃତାଃ
ଶ୍ରୀପରାଶର କହିଲେ: ପୂର୍ବ କର୍ମରେ ଗଠିତ, ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସେମାନେ ସେହି କ୍ୟାତିରେ ବାନ୍ଧି ରହନ୍ତି ଓ ସଂହାର ସମୟରେ ସମାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଥାଵରାନ୍ତାଃ ସୁରାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ପ୍ରଜା ବ୍ରହ୍ମଂଶ୍ଚତୁର୍ଵିଧାଃ । ବ୍ରହ୍ମଣଃ କୁର୍ଵତଃ ସୃଷ୍ଟିଂ ଜଜ୍ଞିରେ ମାନସାସ୍ତୁ ତାଃ
ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦେବତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାରିପ୍ରକାର ପ୍ରଜା ଓ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ, ସୃଷ୍ଟି କରିବା ସମୟରେ ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତତୋ ଦେଵାସୁରପିତୄନ୍ମନୁଷ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍ । ସିସୃକ୍ଷୁରମ୍ଭାଂସ୍ଯେତାନି ସ୍ଵମାତ୍ମାନମଯୂଯୁଜତ୍
ଦେବତା, ଦାନବ, ପିତୃ ଓ ମନୁଷ୍ୟ—ଏହି ଚାରିପ୍ରକାର ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ଏକତ୍ର କରିଲେ।
ଯୁକ୍ତାତ୍ମନସ୍ତମୋମାତ୍ରା ହ୍ଯୁଦ୍ରି କ୍ତାଽଭୂତ୍ପ୍ରଜାପତେଃ । ସିସୃକ୍ଷୋର୍ଜଘନାତ୍ପୂର୍ଵମସୁରା ଜଜ୍ଞିରେ ତତଃ
ପ୍ରଜାପତି ନିଜ ଆତ୍ମା ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲା, ତାମସ ତତ୍ତ୍ୱ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା; ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଇଚ୍ଛାରୁ, ତାଙ୍କର ନିମ୍ନ ଅଂଗରୁ ପ୍ରଥମେ ଦାନବମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଉତ୍ସସର୍ଜ ତତସ୍ତାଂ ତୁ ତମୋମାତ୍ରାତ୍ମିକାଂ ତନୁମ୍ । ସା ତୁ ଵ୍ଯକ୍ତା ତନୁସ୍ତେନ ମୈତ୍ରେଯାଭୂଦ୍ଵିଭାଵରୀ
ତାପରେ, ସେ ତାମସ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଗଠିତ ଏହି ଦେହକୁ ବାହାର କରିଲେ; ମୈତ୍ରେୟ, ଏହି ପ୍ରକାଶିତ ଦେହ ରାତି ଭାବରେ ହେଲା।