ଭଵନ୍ତୁ ପତଯଃ ଶ୍ଲାଘ୍ଯା ମମ ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି । ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ତଥା ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରଜାପତିସମୋସ୍ତୁ ମେ ॥ ୧,୧୫.
ମୋ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ଭଲ ସ୍ୱାମୀ ମିଳୁନ୍, ଏବଂ ତୁମ ଦୟାରେ ମୋତେ ପ୍ରଜାପତି ସମାନ ଏକ ପୁଅ ମିଳୁ।
କୁଲଂ ଶୀଲଂ ଵଯଃ ସତ୍ଯଂ ଦାକ୍ଷିଣ୍ଯଂ କ୍ଷିପ୍ରକାରିତା । ଅଵିସଂଵାଦିତା ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵୃଦ୍ଧସେଵା କୃତଜ୍ଞତା ॥ ୧,୧୫.
ସେ ପୁଅ ଭଲ ବଂଶ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ଉପଯୁକ୍ତ ବୟସ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଦାନଶୀଳ, ତ୍ୱରିତ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ, ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଗୁଣ, ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ସେବା କରିବା ଏବଂ କୃତଜ୍ଞତାର ଗୁଣ ଥାଉ।
ରୂପସମ୍ପତ୍ସମାଯୁକ୍ତା ସର୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନା । ଅଯୋନିଜା ଚ ଜାଯେଯଂ ତ୍ଵନ୍ପ୍ରସାଦାଦାଧେକ୍ଷଜ ॥ ୧,୧୫.
ମୁଁ ତୁମ ଦୟାରେ ରୂପ ଓ ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ହେଉ, ଏବଂ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନ ନେଇ ଜନ୍ମ ହେଉ, ହେ କମଳନୟନ।
ସୋମ ଉଵାଚ ତଯୈଵମୁକ୍ତୋ ଦେଵେଶୋ ହୃଷୀକେଶ ଉଵାଚ ତାମ୍ । ପ୍ରଣାମନମ୍ରାମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ଵରଦଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ ॥ ୧,୧୫.
ସୋମ କହିଲେ: ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ହୃଷୀକେଶ, ସେ ନମ୍ର ହୋଇ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ମାରୀଷାଙ୍କୁ ଉଠେଇ, ଦୟାଳୁ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ଦେଵ ଉଵାଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମହାଵୀର୍ଯା ଏକସ୍ମିନ୍ନେଵ ଜନ୍ମନି । ପ୍ରଖ୍ଯାତୋଦାରକର୍ଣାଣୋ ଭଵତ୍ଯାଃ ପତଯୋ ଦଶ ॥ ୧,୧୫.
ଦେବତା କହିଲେ: ଏକ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଦଶଜଣ ଶୂରବୀର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଉଦାର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସ୍ୱାମୀ ପାଇବ।
ପୁତ୍ରଞ୍ଚ ସୁମହାଵୀର୍ଯଂ ମହାବଲପରାକ୍ରମମ୍ । ପ୍ରଜାପତିଗୁଣୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ତ୍ଵମଵାପ୍ସ୍ଯସି ଶୋଭନେ ॥ ୧,୧୫.
ଏବଂ ତୁମେ ଏକ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ପୁଅ ପାଇବ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଵଂଶାନାଂ ତସ୍ଯ କର୍ତୃତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ଯସ୍ମିନ୍ଭଵିଷ୍ଯତି । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଖିଲା ସୂତିସ୍ତସ୍ଯ ଚାପୂରଯିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୧୫.
ସେ ପୁଅ ଏହି ସଂସାରରେ ବିଭିନ୍ନ ବଂଶର ମୂଳ ହେବେ, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ତିନି ଲୋକକୁ ପୂରଣ କରିଦେବେ।
ତ୍ଵଂ ଚାପ୍ଯଯୋନିଜା ସାଧ୍ଵୀ ରୂପୌଦାର୍ଯଗୁଣାନ୍ଵିତା । ମନଃ ପ୍ରୀତିକରୀ ନୄଣାଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯସି ॥ ୧,୧୫.
ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନ ନେଇ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଦାର ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବା ହେବ, ଏହା ସବୁ ମୋର କୃପାରେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ଦେଵସ୍ତାଂ ଵିଶାଲଵିଲୋଚନାମ୍ । ସା ଚେଯଂ ମାରିଷା ଜାତା ଯୁଷ୍ମତ୍ପତ୍ନୀ ନୃପାତ୍ମଜାଃ ॥ ୧,୧୫.
ଏଭଳି କହି ବିଷ୍ଣୁ ଚଉଡ଼ିଆ ଆଖି ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ମାରୀଷା, ଯିଏ ଏବେ ତୁମମାନେଙ୍କର ଜଣେ ପତ୍ନୀ, ସେ ଏଭଳି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ହେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ତତଃ ସୋମସ୍ଯ ଵଚନାଜ୍ଜଗୃହୁସ୍ତେ ପ୍ରଚେତସଃ । ସଂହୃତ୍ଯ କୋପଂ ଵୃକ୍ଷେଭ୍ଯଃ ପତ୍ନୀଧର୍ମୋଣ ମାରୀଷାମ୍ ॥ ୧,୧୫.
ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ତାପରେ ସୋମଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରଚେତାମାନେ ମାରୀଷାଙ୍କୁ ନିଜ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ଗଛମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଥିବା ରୋଷକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଦଶଭ୍ଯସ୍ତୁ ପ୍ରଚେତୋଭ୍ଯୋ ମାରୀଷାଯାଂ ପ୍ରଜାପତିଃ । ଜଜ୍ଞେ ଦକ୍ଷୋ ମହାଭାଗୋ ଯଃ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽଭଵତ୍ ॥ ୧,୧୫.
ମାରୀଷା ଓ ଦଶଜଣ ପ୍ରଚେତାଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରଜାପତି ଦକ୍ଷଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟଶାଳି।
ସ ତୁ ଦକ୍ଷୋ ମହାଭାଗଃସୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥଂ ସୁମହାମତେ । ପୁତ୍ରାନୁତ୍ପାଦଯାମାସ ପ୍ରଜାସୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥମାତ୍ମନଃ ॥ ୧,୧୫.
ସେ ଦକ୍ଷ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ନିଜରୁ ପୁଅମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜାମାନେ ହେବେ।
ଅଵରାଂଶ୍ଚ ଵରାଂଶ୍ଚୈଵ ଦ୍ଵିପଦୋଥ ଚତୁଷ୍ପଦାନ୍ । ଆଦେଶଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ କୁର୍ଵନ୍ ସୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥଂ ସମୁପସ୍ଥିତଃ ॥ ୧,୧୫.
ସେ ଉତ୍ତମ ଓ ଅଧମ, ଦୁଇପାଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପାଦ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ।
ସ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନସା ଦକ୍ଷଃ ପଶ୍ଚାଦସୃଜତ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଦଦୌ ସ ଦଶ ଧର୍ମାଯ କଶ୍ଯପାଯ ତ୍ରଯୋଦଶ । କାଲସ୍ଯ ନଯନେ ଯୁକ୍ତାଃ ସପ୍ତଵିଂଶତିମିନ୍ଦଵେ ॥ ୧,୧୫.
ସେ ଦକ୍ଷ ପ୍ରଥମେ ମନରେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ପରେ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ସେ ଦଶଜଣ ଧର୍ମଙ୍କୁ, ତେରଜଣ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଏବଂ ସତେଇଜଣ ସୋମଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସମୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ ଜଡିତ।
ତାସୁ ଦେଵାସ୍ତଥା ଦୈତ୍ଯା ନାଗା ଗାଵସ୍ତଥା ଖଗାଃ । ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସଶ୍ଚୈଵ ଦାନଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଜଜ୍ଞିରେ ॥ ୧,୧୫.
ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଦେବତା, ଦାନବ, ସର୍ପ, ଗାଈ, ପକ୍ଷୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଏବଂ ଦାନବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଜାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ମୈତ୍ରେଯ ପ୍ରଜା ମୈଥୁନସମ୍ଭଵାଃ । ସଂକଲ୍ପାଦ୍ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶାତ୍ପୂର୍ଵେଷାମଭଵନ୍ ପ୍ରଜାଃ । ତପୋଵିଶେଷୈଃ ସିଦ୍ଧାନାଂ ତଦାତ୍ଯନ୍ତତପସ୍ଵିନାମ୍ ॥ ୧,୧୫.
ସେଥିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ମୈତ୍ରେୟ, ପ୍ରଜାମାନେ ମିଳନ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ତା'ପୂର୍ବରୁ, ମହାତ୍ମାମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ମନ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ।
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠାଦ୍ଦକ୍ଷିଣାଦ୍ଦକ୍ଷଃ ପୂର୍ଵଂ ଜାତୋ ମଯା ଶ୍ରୁତଃ । କଥଂ ପ୍ରାଚେତସୋ ଭୂଯଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ମହାମୁନେ ॥ ୧,୧୫.
ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ: ମୁଁ ଶୁଣିଛି ଡକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ଡାହାଣ ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଏହିପରେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ସେ କିପରି ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମହାମୁନି?
ଏଷ ମେ ସଂଶଯୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସୁମହାନ୍ହୃଦି ଵର୍ତତେ । ଯଦ୍ଦୈହିତ୍ରଶ୍ଚ ସୋମସ୍ଯ ପୁନଃ ଶ୍ଵଶୁରତାଂ ଗତଃ ॥ ୧,୧୫.
ଏହି ସନ୍ଦେହ ମୋ ହୃଦୟରେ ବଡ଼ ଭାବରେ ରହିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ। କିପରି ସୋମଙ୍କ ପୁଅ ଡକ୍ଷ୍ୟ ପୁନି ଶ୍ୱଶୁର ହେଲେ?
ଶ୍ରୀରାଶର ଉଵାଚ ଉତ୍ପତ୍ତିଶ୍ଚ ନିରୋଧଶ୍ଚ ନିତ୍ଯୋ ଭୂତେଷୁ ସର୍ଵାଦ । ଋଷଯୋତ୍ର ନ ସୁହ୍ଯନ୍ତି ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଦିଵ୍ଯଚକ୍ଷୁଷଃ ॥ ୧,୧୫.
ପରାଶର କହିଲେ: ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ସଦା ଚାଲିଥାଏ। ଏଥିରେ ଋଷିମାନେ କିମ୍ବା ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯୁଗେଯୁଗେ ଭଵନ୍ତ୍ଯେତେ ଦକ୍ଷାଦ୍ଯା ମୁନିସତ୍ତମ । ପୁନଶ୍ଚୈଵଂ ନିରୁଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତେ ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତତ୍ର ନ ମୁହ୍ଯତି ॥ ୧,୧୫.
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଡକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସନ୍ତି ଏବଂ ପୁନି ଲୟ ହୁଅନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏଥିରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
କାନିଷ୍ଠ୍ଯଂ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯମପ୍ଯେଷାଂ ପୂର୍ଵଂ ନାଭୂଦ୍ଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ତପ ଏଵ ଗରୀଯୋଭୂତ୍ପ୍ରଭା ଵଶ୍ଚୈଵ କାରଣମ୍ ॥ ୧,୧୫.
ପୂର୍ବେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼ ଥିଲେ ନାହିଁ। ତପସ୍ୟାକୁ ମାନ୍ୟତା ମିଳୁଥିଲା, ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀତା ହିଁ କାରଣ ଥିଲା।
ମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୋରଗରକ୍ଷସାମ୍ । ଉତ୍ପତ୍ତିଂ ଵିସ୍ତରେଣେହ ମମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପ୍ରକୀର୍ତଯ ॥ ୧,୧୫.
ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିସ୍ତାରରେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ପ୍ରଜାଃ ସୃଜେତି ଵ୍ଯାଦିଷ୍ଟଃ ପୂର୍ଵଂ ଦକ୍ଷଃ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା । ଯଥା ସସର୍ଜ ଭୂତାନି ତଥା ଶୃଣୁ ମହାମୁନେ ॥ ୧,୧୫.
ପରାଶର କହିଲେ: ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଡକ୍ଷ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେ କିପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ମହାମୁନି, ତାହା ଶୁଣ।
ମାନସାନ୍ଯେଵ ଭୂତାନି ପୂର୍ଵଂ ଦକ୍ଷୋଽସୃଜତ୍ତଦା । ଦେଵାନୃଷୀନ୍ସଗନ୍ଧର୍ଵାନସୁରାନ୍ପନ୍ନଗାଂସ୍ତଥା ॥ ୧,୧୫.
ଡକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ମନରେ ଭାବି ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର ଓ ସର୍ପମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଯଦାସ୍ଯ ସୃଜମାନସ୍ଯ ନ ଵ୍ଯଵର୍ଧନ୍ତ ତାଃ ପ୍ରଜାଃ । ତତଃ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟିହେତୋଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ॥ ୧,୧୫.
ସେଠାରେ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ପ୍ରଜାମାନେ ବଢ଼ିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପ୍ରଜାପତି ପୁନି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ମୈଥୁନେନୈଵ ଧର୍ମେଣ ସିସୃକ୍ଷୁର୍ଵିଵିଧାଃ ପ୍ରଜାଃ । ଅସକ୍ନୀମାଵହତ୍କନ୍ଯାଂ ଵୀରଣସ୍ଯ ପ୍ରଜାପତେଃ । ସୁତାଂ ସୁତପସା ଯୁକ୍ତାଂ ମହତୀଂ ଲୋକଧାରିଣୀମ୍ ॥ ୧,୧୫.
ଧର୍ମପୂର୍ବକ ମିଳନ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ବୀରଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଏବଂ ମହାତ୍ମା, ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଅସିକ୍ନୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଅଥ ପୁତ୍ରସହସ୍ରାଣୈ ଵୈରୁଣ୍ଯାଂ ପଞ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ । ଅସିକ୍ନ୍ଯାଂ ଜନଯାମାସ ସର୍ଗହେତୋଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ॥ ୧,୧୫.
ତାପରେ, ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ, ପ୍ରଜାପତି ଅସିକ୍ନୀରେ ପାଞ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରଦୋ ଵିପ୍ର ସଂଵିଵର୍ଧଯିଷୂନ୍ପ୍ରଜାଃ । ସଂଗମ୍ଯ ପ୍ରିଯସଂଵାଦୋ ଦେଵର୍ଷିରିଦମବ୍ରଵୀତ୍ ॥ ୧,୧୫.
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିଦ୍ୱାନ, ପ୍ରଜା ବଢ଼ାଇବାକୁ ଚାହିଁ, ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଳି ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ହେ ହର୍ଯଶ୍ଵା ମହାଵୀର୍ଯାଃ ପ୍ରଜା ଯୂଯଂ କରିଷ୍ଯଥ । ଈଦୃଶୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯତ୍ନୋ ଭଵତାଂ ଶ୍ରୂଯତାମୀଦମ୍ ॥ ୧,୧୫.
ହେ ହର୍ଯ୍ୟଶ୍ୱ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବେ। ତୁମେ ଯେପରି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ତାହା ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହି କଥା ଶୁଣ।
ବାଲିଶ ବତ ଯୂଯଂ ଵୈ ନାସ୍ଯା ଜାନୀତ ଵୈ ଭୁଵଃ । ଅନ୍ତରୂର୍ଧ୍ଵମଧଶ୍ଚୈଵ କଥଂ ସୃକ୍ଷ୍ଯଥ ଵୈ ପ୍ରଜାଃ ॥ ୧,୧୫.
ହାଁ, ତୁମେ ଏଯାଁ ଅପରିପକ୍ୱ। ଏହି ପୃଥିବୀ କେମିତି ଅଛି ତୁମେ ଜାଣନାହାଁ। ଭିତରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ କ'ଣ ଅଛି ଜାଣିନଥିଲେ, କିପରି ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବେ?