ତ୍ରିଂଶତ୍କୋଟ୍ଯସ୍ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣାଃ ସଂଖ୍ଯାତାଃ ସଂଖ୍ଯାଯା ଦ୍ଵିଜ । ସପ୍ତଷଷ୍ଟିସ୍ତଥାନ୍ଯାନି ନିଯୁତାନି ମହାମୁନେ
ତିରିଶ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଣାଯାଏ, ଦ୍ୱିଜ; ଏବଂ ସତଷଠି ନିୟୁତ ଅନ୍ୟ ଅଛି, ମହାମୁନି।
ଵିଂଶତିସ୍ତୁ ସହ୍ସ୍ତ୍ରାଣି କାଲୋଽଯମଧିକଂ ଵିନା । ମନ୍ଵନ୍ତରସ୍ଯ ସଡ୍ଖଯେଯଂ ମାନୁଷୈର୍ଵତ୍ସରୈର୍ଦ୍ଵିଜ
ଏଠାରେ ଅଧିକ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ବିଶ ହଜାର ଅଛି; ଏହା ମନ୍ବନ୍ତରର ମାନବ ବର୍ଷର ଗଣନା, ଦ୍ୱିଜ।
ଚତୁର୍ଦଶଗୁଣୋ ହ୍ଯୋଷ କାଲୋ ବ୍ରାହ୍ମମହଃ ସ୍ମୃତମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମୋ ନୈମିତ୍ତିକୋ ନାମ ତସ୍ଯାନ୍ତେ ପ୍ରତିସତ୍ର୍ଚରଃ
ଏହି ସମୟର ଚଉଦ ଗୁଣା ହେଲେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦିନ ଭାବରେ ପରିଚିତ; ଏହାର ଶେଷରେ 'ନୈମିତ୍ତିକ' ପ୍ରଳୟ ଆସେ।
ତଦା ହୀ ଦହ୍ରାତେ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭୂର୍ଭୁଵାଦିକମ୍ । ଜନଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ତାପାର୍ଥା ମହର୍ଲୋକନିଵାସିନଃ
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ — ଭୂ, ଭୁଵ, ଆଦି — ବିଲିନ ହୁଏ; ମହର୍ଲୋକର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ତାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜନଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି।
ଏକାର୍ଣଵେ ତୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମ ନାରାଯଣାତ୍ମକଃ । ଭୋଗିଶଯ୍ଯାଂ ଗତଃ ଶେତେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଗ୍ରାସବୃଂହିତଃ
ତିନି ଲୋକ ଏକ ମହାସାଗର ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଯିଏ ନାରାୟଣ ତତ୍ତ୍ୱର, ସେ ଭୋଗିଶଯ୍ୟାରେ ଶୟନ କରନ୍ତି, ତିନି ଲୋକର ଏକତାରେ ବଡ଼ ହୋଇ।
ଜନସ୍ଥୈର୍ଯୋଗିଭିର୍ଦେଵାଶ୍ଚିନ୍ତ୍ଯମାନୋଽବ୍ଜସମ୍ଭଵଃ । ତତ୍ପ୍ରମାଣାଂ ହି ତାଂ ରାତ୍ରିଂ ତଦନ୍ତେ ସୃଜତେ ପୁନଃ
ଜନଲୋକର ଦେବତା ଓ ଯୋଗୀମାନେ ପଦ୍ମଜନ୍ମାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି; ସେହି ସମାନ ମାପର ରାତି ଶେଷରେ, ସେ ପୁଣି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ତୁ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵର୍ଷମେଵଂ ଵର୍ଷଶତଂ ଚ ଯତ୍ । ଶତଂ ହି ତସ୍ଯ ଵର୍ଷାଣାଂ ପରମାଯୁର୍ମହାତ୍ମନଃ
ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ବର୍ଷ ଯେମିତି ବର୍ଣ୍ନନା କରାଯାଇଛି, ଏହିପରି ଏକଶଂ ଶତ ବର୍ଷ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଆୟୁ; ଏହି ଶତ ବର୍ଷ ହେଉଛି ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆୟୁ।
ଏକମସ୍ଯ ଵ୍ଯତୀତଂ ତୁ ପରାର୍ଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽନଘ । ତସ୍ଯାନ୍ତେଽଭୂନ୍ମହାକଲ୍ପଃ ପାଦ୍ଯ ଇତ୍ଯଭିଵିଶ୍ରୁତଃ
ହେ ନିର୍ମଳ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ପରାର୍ଦ୍ଧ ଅତୀତ ହୋଇଛି; ଏହାର ଶେଷରେ ପାଦ୍ୟ ନାମକ ବଡ଼ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା।
ଦ୍ଵିତୀଯସ୍ଯ ପରାର୍ଦ୍ଧସ୍ଯ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ଵୈ ଦ୍ଵିଜ । ଵାରାହ ଇତି କଲ୍ପୋଽଯଂ ପ୍ରଥମଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଦ୍ୱିତୀୟ ପରାର୍ଦ୍ଧ ଚାଲିଛି; ଏହି ପରାର୍ଦ୍ଧର ପ୍ରଥମ କଳ୍ପ 'ବାରାହ କଳ୍ପ' ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ ଯଥା ସସର୍ଜ ଦେଵୋଽସୌ ଦେଵର୍ଷିପିତୃଦାନଵାନ୍ । ମନୁଷ୍ଯତିର୍ଯଗ୍ଵୃକ୍ଷାଦୀନ୍ଭୂଵ୍ଯୋମସଲିଲୌକସଃ
ଶ୍ରୀମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ: ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ କିପରି ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁ, ଗଛ ଏବଂ ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ଜଳରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ମୋତେ କହ।
ଯଦ୍ଗୁଣଂ ଯତ୍ସ୍ଵଭାଵଂ ଚ ଯଦ୍ରୂ ପଂ ଚ ଜଗଦ୍ଦ୍ଵିଜ। ସର୍ଗାଦୌ ସୃଷ୍ଟଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଜଗତରେ କେଉଁ ଗୁଣ, ସ୍ବଭାବ ଓ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହ।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ମୈତ୍ରେଯ କଥଯାମ୍ଯେତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ସୁସମାହିତଃ । ଯଥା ସସର୍ଜ ଦେଵୋସୌ ଦେଵାଦୀନଖିଲାନ୍ଵିଭୁଃ
ଶ୍ରୀପରାଶର କହିଲେ: ମୈତ୍ରେୟ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିବି; ତୁମେ ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ। କିପରି ସେ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ସୃଷ୍ଟିଂ ଚିଂତଯ ତସ୍ତସ୍ଯ କଲ୍ପାଦିଷୁ ଯଥା ପୁରା । ଅବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵକଃ ସର୍ଗଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତସ୍ତମୋମଯଃ
କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିବା ବେଳେ, ଅବିବେକ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଥିବା ଏକ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତମୋମୋହୋ ମହାମୋହସ୍ତାମିସ୍ରୋ ହ୍ଯନ୍ଧସଂଜ୍ଞିତଃ । ଅଵିଦ୍ଯା ପଂଚପର୍ଵୈଷା ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମହାତ୍ମନଃ
ଏହି ଅନ୍ଧକାର ହେଉଛି ମୋହ, ବଡ଼ ମୋହ, ତାମିସ୍ର ଓ ଅନ୍ଧସ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ; ଏହି ଅବିଦ୍ୟା ପଞ୍ଚ ରୂପରେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା।
ପଞ୍ଚଧାଽଵସ୍ଥିତଃ ସର୍ଗୋ ଧ୍ଯାଯତୋ ପ୍ରତିବୋଧଵାନ୍ । ବହିରନ୍ତୋଽପ୍ରକାଶଶ୍ଚ ସଂଵୃତାତ୍ମା ନଗାତ୍ମକଃ
ସୃଷ୍ଟି ପଞ୍ଚ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଥିଲା, ସେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ବେଳେ ଅବିବେକରେ ଥିଲା; ଏହା ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁ ଦିଗରେ ଅନ୍ଧକାର, ନିଜ ସ୍ବଭାବରେ ଆବୃତ, ଏବଂ ଗଛ ରୂପରେ ଥିଲା।
ମୁଖ୍ଯା ନଗା ଯତଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ମୁଖ୍ଯସର୍ଗସ୍ତତସ୍ତ୍ଵଯମ୍ ୭ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽସାଧକଂ ସର୍ଗମମନ୍ଯଦପରଂ ପୁନଃ
ମୁଖ୍ୟ ଗଛଗୁଡିକୁ ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି, ଏହିପରି ଏହାକୁ ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କୁହାଯାଏ; ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅସଫଳ ଦେଖି, ସେ ପୁନି ଅନ୍ୟ ଏକ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତସ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯତଃ ସର୍ଗସ୍ତିର୍ଯକ୍ସ୍ତ୍ରୋତୋଭ୍ଯଵର୍ତ୍ତତ । ଯସ୍ମାତ୍ତିର୍ଯକ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିସ୍ସ ତିର୍ଯକ୍ସ୍ରୋତାସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ
ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ତିର୍ୟକ୍ ଧାରାର ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତିର୍ୟକ୍ ଭାବରେ ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ 'ତିର୍ୟକ୍ସ୍ରୋତସ' ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ପଶ୍ଵାଦଯସ୍ତେ ଵିଖ୍ଯାତାସ୍ତମଃପ୍ରାଯା ହ୍ଯଵେଦିନଃ । ଉତ୍ପଥଗ୍ରାହିଣଶ୍ଚୈଵ ତେଽଜ୍ଞାନେ ଜ୍ଞାନମାନିନଃ
ଏହି ସମସ୍ତ, ପଶୁ ଆଦି ଥିବା, ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ଅଜ୍ଞାନୀ; ତେବେ ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ ପଥରେ ଚାଲେ, ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଭାବନା କରନ୍ତି।
ଅହଂକୃତା ଅହଂମାନା ଅଷ୍ଟାଵିଂଶଦ୍ଵଧାତ୍ମକାଃ । ଅତଃ ପ୍ରକାଶାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଆଵୃତାଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ତେମାନେ ଅହଂକାର ଓ ଅହଂମାନରେ ଚାଲିଥିବା, ଅଠାଇଶ ପ୍ରକାରର; ଏହିପରି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପର ଆବୃତ।
ତମପ୍ଯସାଧକଂ ମତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯତୋନ୍ଯସ୍ତତୋଽଭଵତ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ରୋତାସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ସାତ୍ତ୍ଵିକୋର୍ଧ୍ଵମଵର୍ତ୍ତତ
ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ମଧ୍ୟ ଅସଫଳ ଭାବି, ସେ ଆଉ ଚିନ୍ତନ କଲେ; ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟି, ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଉପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହାକୁ 'ଉର୍ଧ୍ୱସ୍ରୋତସ' କୁହାଯାଏ।
ତେ ସୁଖପ୍ରୀତିବହୁଲା ବହିରନ୍ତଶ୍ଚ ନାଵୃତାଃ । ପ୍ରକାଶା ବହିରନ୍ତଶ୍ଚ ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ରୋତୋଦ୍ଭଵାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ତେମାନେ ସୁଖ ଓ ପ୍ରୀତିରେ ଭରିଥିବା, ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁ ଦିଗରେ ଅବିରୋଧ; ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁ ଦିଗରେ ପ୍ରକାଶିତ, ଉର୍ଧ୍ୱସ୍ରୋତସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବରେ ଜଣାଯାନ୍ତି।
ତୁଷ୍ଟାତ୍ମାନସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ଦେଵସର୍ଗସ୍ତୁ ସ ସ୍ମୃତଃ । ତସ୍ମିନ୍ସର୍ଗେଭଵତ୍ପ୍ରୀତିର୍ନିଷ୍ପନ୍ନେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତଦା
ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏହି ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟି 'ଦେବସୃଷ୍ଟି' ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ; ଏହି ସୃଷ୍ଟି ସଫଳ ହେଲାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନେ ପ୍ରୀତି ହେଲା।
ତତୋନ୍ଯଂ ସ ତଦା ଦଧ୍ଯୌ ସାଧକଂ ସର୍ଗମୁତ୍ତମମ୍ . ଅସାଧକାଂସ୍ତୁ ତାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମୁଖ୍ଯସର୍ଗାଦିସମ୍ଭଵାନ୍
ତାପରେ ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ସଫଳ ସୃଷ୍ଟି ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କଲେ, ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଆଦି ଅସଫଳ ଥିବାକୁ ଜାଣି।
ତଥାଭିଧ୍ଯାଯତସ୍ତସ୍ଯ ସତ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯିନସ୍ତତଃ । ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ଚାଵ୍ଯକ୍ତାଦର୍ଵାକ୍ସ୍ରୋତାସ୍ତୁ ସାଧକଃ
ଏପରି ସତ୍ୟ ଭାବନାରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ଅଧୋଗାମୀ ଏବଂ ସଫଳ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଯସ୍ମାଦର୍ଵାଗ୍ଵ୍ଯଵର୍ତ୍ତନ୍ତ ତତୋର୍ଵାକ୍ସ୍ରୋତସସ୍ତୁ ତେ । ତେ ଚ ପ୍ରକାଶବହୁଲାସ୍ତମୋଦ୍ରି କ୍ତା ରଜୋଧିକାଃ
ଉପରକୁ ଯିବା ଧାରାରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିବାରୁ, ସେମାନଙ୍କର ଉପରକୁ ଯିବା ଭାଷା ନଥିଲା; ଏହି ଭାଷାଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ଧାରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ରଜୋଗୁଣରେ ଅଧିକ ଥିଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତେ ଦୁଃଖବହୁଲା ଭୂଯୋଭୂଯଶ୍ଚ କାରିଣଃ । ପ୍ରକାଶା ବହିରନ୍ତଶ୍ଚ ମନୁଷ୍ଯାଃ ସାଧକାସ୍ତୁ ତେ
ଏହି କାରଣରୁ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପୁନିପୁନି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଭିତର ଓ ବାହାରରେ ପ୍ରକାଶିତ, ସେମାନେ ସଫଳତା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେତେ କଥିତାଃ ସର୍ଗାଃ ଷଡତ୍ର ମୁନିସତ୍ତମ । ପ୍ରଥମୋ ମହତଃ ସର୍ଗୋ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୁ ସଃ
ଏଭଳି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ଛଅଟି ସୃଷ୍ଟି ବିବର୍ଣ୍ତିତ ହେଲା; ପ୍ରଥମଟି 'ମହତ' ର ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର।
ତନ୍ମାତ୍ରାଣାଂ ଦ୍ଵିତୀଯଶ୍ଚ ଭୂତସର୍ଗୋ ହି ସ ସ୍ମୃତଃ । ଵୈକାରିକସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ସର୍ଗ ଐନ୍ଦ୍ରି ଯକଃ ସ୍ମୃତଃ
ଦ୍ୱିତୀୟଟି ସୃଷ୍ଟି ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକର ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ; ତୃତୀୟଟି 'ୱୈକାରିକ' ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକର ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଅନୁସ୍ମୃତି ହୁଏ।
ଇତ୍ଯେଷ ପ୍ରାକୃତଃ ସର୍ଗଃ ସମ୍ଭୂତୋ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵକଃ । ମୁଖ୍ଯସର୍ଗଶ୍ଚତୁର୍ଥସ୍ତୁ ମୁଖ୍ଯା ଵୈ ସ୍ଥାଵରାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଏଭଳି, ବୁଦ୍ଧି ପୂର୍ବକ ପ୍ରାକୃତ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଚତୁର୍ଥଟି ସୃଷ୍ଟି ମୁଖ୍ୟ ଭାବରେ ଅଛି, ଏବଂ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୁଖ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ତିର୍ଯକ୍ସ୍ରୋତାସ୍ତୁ ଯଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତୈର୍ଯଗ୍ଯୋନ୍ଯଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ । ତଦୂର୍ଧ୍ଵସ୍ରୋତସାଂ ଷଷ୍ଠୋ ଦେଵସର୍ଗସ୍ତୁ ସଂସ୍ମୃତଃ
ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟି 'ତିର୍ୟକ୍ସ୍ରୋତ' ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ସେହି ଜନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ; ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱସ୍ରୋତ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ଭାବରେ ଅନୁସ୍ମୃତି ହୁଏ।