ସୂର୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ମଙ୍ଗଳ, ସୋମପୁତ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ଶୁକ୍ରପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧ୍ରୁବ ନିଜ ଅଟୁଟ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଦେବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଗମନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଉପରେ ମୁଁ ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଏହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ଦାନ କରିଛି। କିଛି ଦେବତା ଚାରି ଯୁଗର ଅବଧି ପାଇଁ ରହନ୍ତି, କିଛି ମନ୍ୱନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; କିନ୍ତୁ ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିବ। ଧ୍ରୁବଙ୍କ ମାତା ସୁନୀତି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ, ଏହି ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଏକ ତାରା ଭାବେ ବସିବେ। ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ଉପାସନା ଭାବେ ପ୍ରଭାତ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ। ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ: ଏଭଳି ଭାବେ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ଜନାର୍ଦନଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ, ଧ୍ରୁବ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ସ୍ଥାନରେ ବସିଛନ୍ତି। ନିଜ ମାତା-ପିତାଙ୍କୁ ସେବା, ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ମହିମା ଓ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଧ୍ରୁବ ଏହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଗର୍ବ, ବୃଦ୍ଧି ଓ ମହାତ୍ୱ ଦେଖି, ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ଉଶନାସ ଏକ ଶ୍ଲୋକ କହିଲେ: "ଅହା, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି! ଅହା, ତପସ୍ୟାର ଫଳ! ତାହା ପାଇଁ ସପ୍ତ ଋଷି ଧ୍ରୁବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଉଭୟ ଅଛନ୍ତି।" ଏହି ଧ୍ରୁବଙ୍କ ମାତା ସୁନୀତି, ଶିଳ୍ପ ଓ ଶାନ୍ତ, ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ ପୃଥିବୀରେ କିଏ ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବ? ତିନି ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ ଅଟୁଟ ସ୍ଥାନ ପାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁ ଧ୍ରୁବକୁ ଗର୍ଭରେ ଧରିଥିଲେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଦିନ ପ୍ରତିଦିନ ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଉତ୍କର୍ଷ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ହରାଇ ନାହାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଲାଭ କରନ୍ତି। ପରାଶର ଋଷି ଏହିପରେ କହିଲେ: ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଶିଷ୍ଟି ଓ ଭବ୍ୟ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଭବ୍ୟରୁ ଶମ୍ଭୁ ହେଲେ। ଶିଷ୍ଟିଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦେବା ସୁଚ୍ଛାୟା ପଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ଦେଲେ—ରିପୁ, ରିପୁଞ୍ଜୟ, ବିପ୍ର, ବୃକଲା, ବୃକତେଜସ। ରିପୁରୁ ବୃହତୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କରୁ ଚାକ୍ଷୁଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଦୀପ୍ତିମୟ। ଚାକ୍ଷୁଷ ପୁଷ୍କରିଣୀ ଓ ଭାରୁଣୀ, ପ୍ରଜାପତି ବୀରଣଙ୍କ ଦୁଇ କନ୍ୟା, ମଧ୍ୟରୁ ମନୁଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ମନୁଙ୍କୁ ନଡ୍ୱଳା ଓ ବୈରାଜ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୱି କନ୍ୟା ମଧ୍ୟରୁ ଦଶ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଲେ—କୁରୁ, ପୁରୁ, ଶତ, ଦ୍ୟୁମ୍ନ, ତପସ୍ୱୀ, ସତ୍ୟବାନ, ଶୁଚି, ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ, ଓତିରାତ୍ର, ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ; ଅଭିମନ୍ୟୁ ଦଶମ, ନଡ୍ୱଳାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। କୁରୁଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦେବା ଅଗ୍ନିଙ୍କ କନ୍ୟା ଛଅ ପୁତ୍ର ଦେଲେ—ଅଙ୍ଗ, ସୁମନସ, ଖ୍ୟାତି, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରାସ, ଶିବି। ଅଙ୍ଗଙ୍କୁ ସୁନୀଥା ଜନ୍ମ ଦେଲେ ଏକ ପୁତ୍ର, ନାମ ବେନ। ପ୍ରଜା ସୁଠିବା ପାଇଁ, ଋଷିମାନେ ବେନଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତ ଚର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ବେନଙ୍କ ହାତ ଚର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ରାଜା ଉପଜିଲେ, ଯିଏ ବେନ୍ୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପୃଥୁ ଭାବେ ଜଣାଶୁନି। ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁଧ ଦେଲେ। ମୈତ୍ରେୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: ଯେଉଁ ହାତ ଚର୍ଣ୍ଣ କରି ବେନଙ୍କୁ ଉପଜାଇଲେ, ସେ ପୃଥୁ କିପରି ଜନ୍ମିଲେ? ପରାଶର କହିଲେ: ସୁନୀଥା, ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ କନ୍ୟା, ଅଙ୍ଗଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲେ; ତାଙ୍କରୁ ବେନ ଜନ୍ମିଲେ। ମୈତ୍ରେୟ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ନାତି ଥିବାରୁ ବେନ ଜନ୍ମ ଦିଅଁ ସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ। ବେନ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେଶରେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଘୋଷଣା କଲେ। ସେ କହିଲେ: "କେହି ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ନିବେଦନ କରିବେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ଯଜ୍ଞର ଭୋଗୀ? ଆଜି ମୁଁ ଏକା ଯଜ୍ଞର ନାଥ ଓ ମାଲିକ।" ଏହା ପରେ ଋଷିମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସମ୍ମାନ କରି, ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ ଏହି ଶାନ୍ତ କଥା କହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ଆମେ କହୁଥିବା କଥା ଶୁଣ; ରାଜ୍ୟ ଶରୀର ଉପକାର ଓ ଜନସମୂହର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା; ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ସ୍ୱାମୀ। ତାହାର ଅଂଶ ତୁମକୁ ମିଳିବ। ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆମ ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ।" "ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ହରି ସଠିକ ଭାବେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଉପାସିତ, ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଲାଭ କରନ୍ତି।" ବେନ କହିଲେ: "ମୁଁଠାରୁ ଉପରେ କିଏ, କିଏ ମୋତେ ଛଡ଼ି ଉପାସନାର ଯୋଗ୍ୟ? ଏହି ହରି କିଏ, ଯେଉଁ ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ନନା କରୁଛ?" "ବ୍ରହ୍ମା, ଜନାର୍ଦନ, ଶମ୍ଭୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ଯମ, ରବି, ଅଗ୍ନି, ଭାରୁଣ, ଧାତା, ପୁଷା, ପୃଥିବୀ, ଚନ୍ଦ୍ର—ଏହି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଶରୀରରେ ବସିଥାନ୍ତି; ରାଜା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଅଭିନ୍ନ ଅଂଶ।" "ମୋ ଆଜ୍ଞା ମାନିବେ: ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; କୌଣସି ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ନିବେଦନ ହେବ ନାହିଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।" "ଯେପରି ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ପତିସେବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ, ତେପରି ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରିବା ତୁମର ଧର୍ମ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।" ଋଷିମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ହେ ରାଜା, ଅନୁମତି ଦିଅ, ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ; ଏହି ନିବେଦନର ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରେ।" ପରାଶର କହିଲେ: ଋଷିମାନେ ବାରମ୍ବାର ଅନୁରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ବେନ ଅନୁମତି ଦେଲେ ନାହିଁ। ତାହା ପରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ କ୍ଷୁଭାରେ ଏକାଠି ହୋଇ, 'ଏହି ପାପୀକୁ ହତ୍ୟା କର, ହତ୍ୟା କର,' ଚିତ୍କାର କଲେ। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଜଗତ୍ର ନିତ୍ୟ ଓ ଆଦି ଯଜ୍ଞ-ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସେ ଏ ଭୂମିର ଶାସନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।