ପରାଶର ଋଷି ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ କହିଲେ— ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସେଇ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ଅଟବୀରୁ ବାହାରି ଆସି, ସେଠାରେ ଥିବା ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ। ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ବିଚାରି, ସେ ଦ୍ୱିଜ ମଧୁ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳକୁ, ଯାମୁନା ତଟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସ୍ଥଳ ଏପରି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା କାରଣ, ଏଠାରେ ପୂର୍ବେ ମଧୁ ନାମକ ଦାନବ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ମଧୁବନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ମଧୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଲବଣଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଏଠାରେ ମଥୁରା ନାମକ ନଗରୀ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳରେ, ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ହରି ବିରାଜିତ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ସେଠି ସେ ତପସ୍ୟା କରିଲେ। ମରୀଚି ଆଦି ଋଷିମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିଜ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ବିରାଜିତ ବୋଲି ବିଚାର କରିଲେ। ସେ ଅବିଚଳ ମନେ ଭଗବାନ୍ ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ମନ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଭଗବାନ୍ ଅନୁଭୂତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ବିରାଜିତ ହେବା ସହିତ, ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଭାର ବହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ବାମ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାଇଲେ, ପୃଥିବୀ ଆଧା ଭାରରେ ବଙ୍କିଗଲା; ଡାହାଣ ପାଦ ଦେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଆଧା ଭାରରେ ବଙ୍କିଗଲା। ସେ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଆଂଠି ଦେଇ ଭୂମିକୁ ଚାପିଲେ, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ସହିତ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଉପରେ କମ୍ପିତ ହେଲା। ନଦୀ, ନାଳା, ସମୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ବିପୁଳ ଉତ୍ପାତରେ ଆସିଗଲା; ଏହି ଅଶାନ୍ତି ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ଓ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯମାଦି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏକାତ୍ର ହୋଇ, ଏହି ତପସ୍ୟା ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ବିଚାର କରିଲେ। କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ନାମକ ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏହି ତପସ୍ୟା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ତାହା ପରେ ତାଙ୍କ ମାଆ ସୁନୀତି, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସି, ମୋହମୟ ବାଣୀରେ କରୁଣାଭରା କଥା କହିଲେ— "ମୋ ଜନ, ଏହି ଦୁଃସାହସିକ ଦେହ ନାଶ କରୁଥିବା ତପସ୍ୟାରୁ ବାପସ ଆସ। ତୁମକୁ ମୁଁ ବହୁ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଚେଷ୍ଟାରେ ପାଇଥିଲି। ମୋତେ ଏକା, ନିରାଶ୍ରୟ ଓ ଦୁଃଖିତ ଛାଡ଼ି ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅନ୍ୟ ମାଆଙ୍କ କଥାକୁ ଶୁଣି ମୋ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ଥିବା ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡ଼ିବା କି? "ମୁଁ କିପରି ଦେଖିବି, ପଞ୍ଚବର୍ଷ ବୟସରେ ଏତେ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରୁଛ? ଏହି ନିର୍ଫଳ ଓ କଠିନ ପ୍ରୟାସରୁ ମନକୁ ଫେରାଇ ନିଅ। ଖେଳିବାର ଏକ ସମୟ ଅଛି, ତାପରେ ଅଧ୍ୟୟନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବା ପରେ ତପସ୍ୟା ଉଚିତ। ଏଠି ତୁମ ଜୀବନର ଖେଳିବାର ସମୟ, ତୁମେ ଏଉଁପରି ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ନିଜ ଦେହ ନାଶରେ ଆନନ୍ଦ ନେଉଛ? "ମୋର ସ୍ନେହ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଧର୍ମ; ତୁମ ବୟସ ଅନୁଯାୟୀ କ୍ରମ ଅନୁସର। ମୋହବଶତଃ ଏହି କ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଅଧର୍ମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ତୁମେ ଏହି ତପସ୍ୟା ତ୍ୟାଗ କର, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ଚକ୍ଷୁ ପାଖରେ ଏଠାରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବି ନାହିଁ।" ପରାଶର କହିଲେ— ସେ ମାଆ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ତଥାପି, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମନେ ବିଷ୍ଣୁ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଧ୍ୟାନ ରଖି, ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। "ମୋ ଜନ, ମୋ ଜନ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଅଟବୀରେ ଆସୁଛନ୍ତି; ଏଠାରୁ ଚାଲିଯା।"— ଏଭଳି କହି, ସେ ଚାଲିଗଲେ। ତାହା ପରେ ଦାନବମାନେ, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଜ୍ୱାଳା ଜଳୁଥିବା ଦେଖାଦେଲେ। ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଦାନବମାନେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଘୁରାଇ, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି, ସେଠାରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଶେଉଁମାନେ ଶତଶଃ ଚିତ୍କାର କରି, ମୁଁହରେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳା ଧରି, ସେ ଯୋଗନିଷ୍ଠ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। "ମାର, ମାର, କଟ, କଟ, ଖାଉ, ଖାଉ!"— ଏଭଳି ଚିତ୍କାର କରି, ଦାନବମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ସିଂହ, ଉଠ, ଘରିଆଳ ମୁହଁ ନେଇ, ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ଶିଶୁଙ୍କ ମନ ଗୋବିନ୍ଦର ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ଚିତ୍କାର, ଶେଉଁମାନଙ୍କ ଧ୍ୱନି, ଅସ୍ତ୍ର କିଛି ତାଙ୍କ ଚେତନାକୁ ଛୁଇଁପାରିଲା ନାହିଁ। ସେ ମନେ ସଦା ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ବୋଲି ଦେଖୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖୁଥିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ମୋହ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲାପରେ, ଦେବତାମାନେ ପୁନି ଭୟଭୀତ ଓ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ପରାଜୟର ଆଶଙ୍କା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକାତ୍ର ହୋଇ, ଅନାଦି ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରପଞ୍ଚର ଆଶ୍ରୟ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ— "ଓ ଦେବ ଦେବ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ପରମେଶ୍ୱର, ପୁରୁଷୋत्तମ, ଧ୍ରୁବଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଆମେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ। ଯେମିତି ଚନ୍ଦ୍ର ଦିନେ ଦିନେ ଅଂଶରେ ବଢ଼ିଯାଏ, ଏହିପରି ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି। "ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଭୟଭୀତ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ; ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ଏହି ତପସ୍ୟାରୁ ଫେରାଇଦିଅ। ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କୁବେର, ବରୁଣ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରର ଅଧିକାର ଚାହୁଁଛି କିନା। "ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ; ଆମ ହୃଦୟର କଣ୍ଟକ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରୁ ଫେରାଇଦିଅ।" ଭଗବାନ୍ କହିଲେ— "ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜଳର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି; ସେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଦେବଗଣ, ମୁଁ ସେହି ଇଚ୍ଛା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବି। ତେଣୁ ଦେବଗଣ, ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଯାଅ; ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ଶିଶୁଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରୁ ଫେରାଇଦେବି।" ପରାଶର କହିଲେ— ଏହିପରି ଭାଗବତ ବାଣୀ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।