ସୁନୀତି ତାଙ୍କ ପୁଅ ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଉପଦେଶ ଦେଲେ—"ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା ଶୁଣିଛ, ସେଥିପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାଜସିଂହାସନ, ରାଜଛତ୍ର, ଦାନ, ହାତୀ ଏସବୁ କେବଳ ସେଇ ଲୋକଙ୍କର ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସୁକୃତିରେ ମହାନ। ଏହି କଥା ବୁଝ, ପୁତ୍ର, ଏବଂ ଶାନ୍ତ ହେଉ। ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମଫଳରେ ସୁରୁଚି ରାଜାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେଲେ, ଆଉ ମୋତେ ଯେଉଁଠି ଗୁଣ କମ୍ ଥିଲା, ସେଥିପାଇଁ ମୋର ସ୍ଥିତି ଅନ୍ୟ ହେଲା। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଉତ୍ତମା ସଞ୍ଚିତ ସୁକୃତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ପୁଅ ଧ୍ରୁବ କମ୍ ଗୁଣ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତଥାପି, ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଏଭଳି ଦୁଃଖୀ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁଥିରେ ଅଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି, ସେଥିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ସୁରୁଚିଙ୍କ କଠୋର କଥା ତୁମକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ କରିଛି, ତେବେ ତୁମେ ଏମିତି କର୍ମ କର, ଯାହା ସୁକୃତି ସଞ୍ଚୟ କରେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେଉ, ଧର୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କର, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ମିଳନସାର ଓ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲାଗି ରୁହ। ଯେପରି ଜଳ ସବୁବେଳେ ତଳକୁ ବହେ, ସେପରି ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ପଦ ଆସେ। ଧ୍ରୁବ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମାଆ, ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦେଲ, ତଥାପି ସେଇ କଥା ମୋ ହୃଦୟରେ ରହିପାରୁନାହିଁ, କାରଣ ମୋର ମନ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ। ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ଏଭଳି ପ୍ରୟାସ କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ କେବେ ଅକ୍ଷୟ ନ ହେଉଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି। ସୁରୁଚି ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟା, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଉନି; ମାଆ, ମୋର କ୍ଷମତା ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମ ଏହି ବୃଦ୍ଧ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ମୋର ଭାଇ ଉତ୍ତମା, ଯିଏ ସୁରୁଚିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ, ସେ ରାଜସିଂହାସନ ପାଉନ୍ତୁ, ଏହିପରି ହେଉ। ମାଆ, ମୁଁ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ମୁଁ ସେଇ ସ୍ଥାନ ଚାହେଁ, ଯାହା ମୋର ପିତା ତାଙ୍କ କର୍ମରେ ପାଇଥିଲେ।" ଏପରି କହି ଧ୍ରୁବ ଘରୁ ବାହାରି, ନଗର ଛାଡ଼ି, ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ସତ୍ତର ପୂର୍ବଜ ଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କୁଶ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ବସି, ବାର୍କ ଚିରା ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଧ୍ରୁବ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ବିନୟରେ କଥା କହିଲେ। ଧ୍ରୁବ କହିଲେ—"ମହାନୁଭାବଗଣ, ମୁଁ ଧ୍ରୁବ, ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅ, ସୁନୀତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଅସନ୍ତୋଷରେ ଆପଣମାନେ ପାଖକୁ ଆସିଛି।" ଋଷିମାନେ କହିଲେ—"ବାଳକ, ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେ ମାତ୍ର ଚାରି କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର, ଏତେ ଅସନ୍ତୋଷ କଣ ପାଇଁ? ତୁମ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ; ତୁମର ପିତା ରାଜା ଜୀବିତ, ଆମେ ତୁମର କାମନାରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ଦେଖୁନାହୁଁ। ତୁମ ଦେହରେ କୌଣସି ରୋଗ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁନାହୁଁ; ଯଦି କୌଣସି ଅସନ୍ତୋଷ ରହିଛି, ତେବେ ସେଥି ଆମକୁ କହ।" ତାପରେ ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ—ଧ୍ରୁବ ତାଙ୍କୁ ସୁରୁଚି କହିଥିବା କଥା ଖୋଲିଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି ଋଷିମାନେ ଆପସରେ କହିଲେ—"ହାଁ, ଏହି ଅସାଧାରଣ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତି, ଏତେ ଛୋଟ ବୟସରେ ମଧ୍ୟ ସହିପାରୁନାହିଁ; ସେଇ ସତ୍ମାତାଙ୍କ କଠୋର କଥା ତାଙ୍କ ହୃଦୟରୁ ଯାଉନାହିଁ। ଏ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଉତ୍ତରଧିକାରୀ, ଏବେ ତୁମେ ଏହି ଅସନ୍ତୋଷରେ କ'ଣ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛ, ଆମକୁ କହ। ତୁମେ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଆମେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ଧ୍ରୁବ କହିଲେ—"ମୁଁ ଧନ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ମୁଁ କେବଳ ଏକ ଅପୂର୍ବ ସ୍ଥାନ ଚାହେଁ, ଯାହା କେହିପୂର୍ବେ ଉପଭୋଗ କରିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ କିପରି ପାଇଯିବ, ଆପଣମାନେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।" ମରୀଚି କହିଲେ—"ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ କେବଳ ସେଇ ଲୋକ ପାଇଥାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଉପାସନା କରିଛନ୍ତି; ଏହିପାଇଁ ତୁମେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" ଅତ୍ରି କହିଲେ—"ସେଇ ପରମପୁରୁଷ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏହି କଥା ସତ୍ୟ।" ଅଙ୍ଗିରା କହିଲେ—"ଯାହାର ଅନ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଅଛି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମାରେ—ସେଇ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, ଯଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁଛ।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—"ଯିଏ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମ ଧାମ, ହରି ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେହି ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।" ପୁଲହ କହିଲେ—"ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞପତି, ପୂଜା କରି ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ପାଇଥିଲେ; ଏହିପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" କ୍ରତୁ କହିଲେ—"ଯିଏ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ, ଯଜ୍ଞସ୍ଵରୂପ, ଯୋଗେଶ୍ୱର—ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, କ'ଣ ଦୁର୍ଲଭ? କିଛି ନାହିଁ।" ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ—"ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁଛ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସେହି ସ୍ଥାନ ନିଶ୍ଚିତ ପାଇବ; ଏଠାରେ ଅଧିକ କ'ଣ?" ଧ୍ରୁବ ପୁଛିଲେ—"ଆପଣମାନେ ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ କହିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କ'ଣ ମନ୍ତ୍ର ପଠିବି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ତୁଷ୍ଟ ହେବେ?" ଏବଂ "ମୁଁ କିପରି ପୂଜା କରିବି, ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ମୋପରି କୃପା କରି ଆନନ୍ଦ ମୁସ୍କାନ ଦେଖାଇବେ।" ଋଷିମାନେ କହିଲେ—"ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପାସନା କିପରି କରିବା ଉଚିତ୍, ତୁମେ ଶୁଣ। ପ୍ରଥମେ, ମନକୁ ସମସ୍ତ ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁରୁ ହଟାଇ, ସେଇ ବିଶ୍ୱଧାମରେ ଏକାଗ୍ର କର। ଏଭଳି ଏକମନସ୍କ ହୋଇ, ନିୟମିତ ଧ୍ୟାନରେ ରୁହି, ଆମେ ଯାହା କହୁଁଛୁ, ସେହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର।" "ଯିଏ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ପୁରୁଷ, ପ୍ରଧାନ ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତ ସ୍ୱରୂପ—ତାଙ୍କୁ 'ଓଁ, ବାସୁଦେବାୟ ନମଃ', ଯିଏ ପ୍ରକୃତିର ସ୍ୱରୂପ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ସେଇ ଚିତ୍ତରେ ଧାରଣ କର।" "ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ତୁମ ପୂର୍ବଜ ମନୁ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। ସେଠିଏଁ ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ କର।